Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Cinsel hayatımız yok
Öncelikle merhaba. 8yıllık evliyim ve ikiz kızlarım var. Eşimle severek evlendik. İnişli çıkışlı evliliğimiz vardı her zaman. İkiz kızlarım olduktan sonra uzaklaşmaya başladık. Önceliklerimiz de değişmişti. Şuan neredeyse 1,5 yıldır cinsel ilişkimiz yok. Bunu konuştuğumda aldatma olmadığını tekrar çocuk istemediğimi için birliktelik istemediğini söyledi. Ve geçiştirdi. Ama bu durum canımı sıkıyor. Mutsuzum. Boşanmayı bile istedim dile getirdim. Kabul etmiyor. 30 yaşındayım kadın olarak sevmek sevilmek istiyorum dedim. Ama sürekli konu farklı yerlere gidiyor. Anlamak istemiyor.
Gizli Kullanıcı
Ergenlik dönemi
Benim 18 yaşında kızım geçen sene üniversite sınavına girdi . Bu sene mezuna kaldı tekrar girecek internet üstü biriyle tanıştı. 24 yaşında meslek sahibi biri bütün gününü onunla sohbet ederek geçiriyor ve çok az ders çalışıyor . Bu az sürede bile ders çalışırken sürekli telefon elinde mesajlasiyor bu sene her şeyden önce derslerine odaklanmasını çok isterdim. Elden gelen bir şey de yok mecbur oluruna zamana bırakmaktan başka çarem de yok.
Gizli KullanıcıAilemle yaşamak psikolojimi bozuyor.
Ailemi çok seviyorum ama artık onlara karşı bir bıkkınlık hissediyorum. Çok soğudum yani. Bir şey dediklerinde sanki bir yerimi istiyorlar gibi geliyor. Bana iyi davransalar bu kadar olmaz biliyorum ama işte. .. Bana karşı sanki bilmediğim bir garezleri var sanki. Bana karşı sanki bilmediğim bir garezleri var sanki. Bütün bunlara rağmen hâlâ kendilerine dört dörtlük hizmet etmeye çalışıyorum. Sosyal hayatım yok denecek kadar az. Artık yaşama hevesim de kalmadı. İntihar etmek de istemiyorum ama artık dayanamıyorum. Kardeşlerim de beni umursamıyor. Sanki onların ablası değil de evde hizmetçi kız gibi istediklerini yapıyorum. Bana yapılanları başkasına yapsalar bir dakika bile bu evde kalmaz. Ama benim hiçbir fikrim düşüncem yokmuş gibi davranılıyor. Bu durum beni çok hayattan soğuttu. Bu dünyada niye ben varım. Benim gibi kimse var mı. Ölsem umurlarında bile olmaz. Çünkü ben bir evlat, kardeş değilim. Daha ne diyeyim bilmiyorum. O kadar doluyum ki 40 sayfa da yazsam 50 sayfa da yazsam yetmeyecek. Ve bu yazdıklarım bir şeyi de değiştirmeyecek biliyorum. Farkında olduğum şeyleri değiştirememek yoruyor. Şimdilik bu kadar anlatayım. Teşekkürler.
Gizli KullanıcıBenim ne yanlışım var?
Ben genel olarak uzun süreli ilişki yapamıyorum olanlarla da temasım olamıyor öpme fln son zamanlarda yakın arkadaşım ayarladığı 2 tane erkekle konuştum arkadaşım onlarla konuşurken Zehra mı tadım kaçtı yada Zehra ismini duyunca kapatmaya çalışılar ben anlamadım bunlara ne yaptım 1. ömer onunla hızlı gittiğimizi düşündü genel mesajlarda ama altında yatan nedenin maddiyat olduğunu düşünüyorum çünkü yakın arkadaşıma ben bu kızı kafeye fln nasıl götürürüm fln demiş bende bitsin fln dedim 2. Muhammet bunun iyiydi ama gün içinde aktif değil ilk başlarda olduğumuz için günahdın fln yoktu ve sürekli şarjı bitiyordu yada bana gelince bitiyordu anlamadım ve asıl olay ben Ömer’le konuşurken Şahin benimle konuşmak istedi ben onu arkadaş olarak gördüğüm için ve şahinde de büyük bi ego var sonradan görme egosu buna da bitsin dedim tama fln dedi tabi kısaca ben bunlara ne yaptımda benim adımı duyunca kendilerini geri çekiyorlar anlamadım
Gizli KullanıcıHerkes çok başarılı, ben yetersizim
Merhabalar. Üniversite öğrencisiyim. Etrafımdaki herkes çok başarılı benden daha iyi bölümler daha iyi üniversitelerde okuyor daha öndeler ben neden onlar gibi değilim neden onlar gibi olamadım diye düşünüyorum. Neden o insanlar daha iyi. Neden hep geride kalıyorum. Hedeflerim genelde beni hayal kırıklığına uğratıyor. Gerçekleşecek olacak diye bekliyorum, ümitleniyorum ve olmuyor. Çok sıkıldım artık kendimi sevmememe neden oluyor. Bazen çabalama artık diye düşünüyorum içimden nasıl olsa istediğim olmayacak diyorum . Ama tamamen bıraktığım zaman daha da kötü oluyor her şey. Ama diğer insanlar öyle değil çok iyi konumdalar,mutlular ben onlarla karşılaştırılamam bile. Kendimi böyle kabullenemiyorum. Kabullenmek istemiyorum, sindiremiyorum . Bana bir çıkış yolu gösterir misiniz?
Gizli KullanıcıHayat Neden Beni Çok Yoruyor?
Hem iş hem ev çok yoruldum işim çok stresli iş güvenliği uzmanıyım bu aralar her şey üst üste geldi artık stresli bir hayat veya iş istemiyorum kafam rahat olsun istiyorum çocuguma vakit ayırayım eve gidip çalışmayayım istiyorum çok yoruldum etrafımda kimsede beni anlamıyor eşime diyorum takma kafana deyip geçiyor başkasında oyle dertleşecek kimse yok etrafımda çok yoruldum ya çok yorgunum. Sadece sakin huzurlu bir hayat istiyorum ya.
Gizli KullanıcıYetişkin gibi hissedip karar alamıyorum, paralize olmuş durumdayım, ne yapabilirim?
Merhaba, 51 yaşındayım. 3yıl önce kızkardeşimi kaybettim ve 15 ve 20 yaşındaki iki çocuğu benimle yaşıyor artık. Yetişkin hissedememe hep yanlış karar verme çok yönlü düşünememe durumu hep vardı ancak iki genç çocuk ve yaşlı ebeveynlerimin sorumluluğunu tek başıma taşımak durumunda kalmış olmak ve herkesin zor karakterde olması da bu durumu iyice zorlaştırdı. Çocuk gibi hissediyorum karar vermek istemiyorum çünkü hep kötü sonuçlanıyor. Kimse de ciddiye almaz beni zaten. Sadece hizmetçi ve bakıcı gibi bir rolün altında eziliyorum. Ne yapabilirim. Hiç evlenmedim. emekli bir öğretmenim. Farkındalıklarım olması çözüme götürmüyor beni. Ne yapsam yanlış gibi. Küçük yeğenim bir yere giderken bu giydiğim olmuş mu dediğinde nile panikleyip kalıyorum yanlış fikir verir miyim diye. Artık hiçbir şeyden emin değilim. Yapacağım yemek bir yere gitmek biriyle görüşmek aramak bile düşünmek için ciddi mesai harcadığım şeyler oldu. Yetersiz hissediyorum en basit kararlarda bile. Kırılmak üzereyim. Annemi başka doktora götürebilir miydim yanlış mı oldu, yeğenimin matematik dersi alması doğru bir karar mı, herşeyi bırakıp gitmeli miyim yoksa bu cenderede devam edebilir miyim. Bu doğru olan mı. Herşeyi biriki arkadaşıma danışarak yaptığımı farkedince bundan da vazgeçtim bir süre önce. Kaygıdan kilitleniyor sanki tüm sistemim, hiçbir şey yapamaz düşünemez halde buluyorum bazen kendimi. Ne yapabilirim bilemiyorum.
Gizli KullanıcıOlmayanla vedalaşamamak
Merhaba ben uzun süredir hayatın içinde tamamen yalnızım. Önceden içimi açtığım hayatı paylaştığım dostlarım vardı. 30 yaşla birlikte son buldu hepsi. Bazılarıyla tamamen koptuk. Bazıları benim hayatımdan çıktı. Yeni kimseyi de alamadım hayatıma çünkü hep kendimi yalnız bıraktım. Hayatı yaşamaya hep korktum çekindim sessiz kişiliğim var. Hep dışardan izledim. Son 1 senedir sessizliğin içindeyim evimdeyim hep sadece duruyorum öyle. Çünkü hayat elimle inşaa ettiğim ne varsa yıktı. Aldatıldıktan sonra üzerinden 4 sene geçmişti. Tüm hayatım o insandı. Sonra hayatıma arkadaşlar girdi. Üzerinden 4 sene geçti. Yine evdeydim işe giremiyorsun kaygı bozukluğu mide ağrılarından dolayı. Sonra Biriyle tanıştırıldım. Onu sevdim onun yanında hayatı öğrendim. Çok iyi mesleği çok güzel hobisi kocaman çevresi vardı. Bense ait olduğum yeri bulamamıştım. Benim çevremden çok farklıydı. Aslında tam içimde olmak istediğim hayattı. Herkes bir şaşırdı o kişi sana nasıl baktı kafasına girdiler. Hep bir beni aşağılama yaptılar. O muhafazakardı benim gözüm öylesine ondan başkasını görmedi ki kıyafetlerimden ödün verdim yeter ki onunla mutlu olayım istedim. Bende eski ilişkimde birliktelik yaşamıştım o da bunu kabul etti. Çocuk sevinci vardı içimde baştan dürüst olmuştum ona ve biri beni gerçekten sevmişti. Sonunda o kişi diye düşünürken. . 2. Ayın sonunda meğerse eski ilişkisini unutamamıştı. Telefonunda evinde eski ilişkisine dair fotoğraflar mesajlar başa sabitli duruyordu. O an dünyam başıma yıkıldı. Tüm anlamlar kayboldu. Ben onu o kadar sevdim ki kısa zamanda yanında o kadar mutluydum ki onun da gözlerinde pişmanlığı gördüm bir anlamı olmadığını benden hoşlandığını söyledi. Çabalarsan tüm bunları unutmaya hazırım dedim. Ama uzun vadede sürekli eskiye dair silmediği şeylerle karşılaştım bana yapma dediği şeyleri kendi yaptı sürekli bir kendiyle çelişme durumu vardı. Bu süreçte ben hep affedici yargılamadan dinleyici oldum. Çünkü onun hep benim için doğru kişi olduğuna inanmıştım ama en sonunda eskiye dair şiirler videolar bulunca telefonunda dayanamadım bu canımı çok acıtmıştı artık ve o benden ayrıldı. Ben seni kabul ettim sen bunları hep öne mi süreceksin diye. Bunu ima etti. Tam olarak söylediği şuydu benim dr beklentilerim karşılanmıyor ama böyle davranmıyorum dedi. Aradaki fark şuydu ben ona baştan dürüst olmuştum. O ise her seferinde ben unutmak istedikçe eski ilişkisine dair şeyleri kenarda tutuyordu ama hep bir sebebi vardı terapiye gitmiş ders olsun diyr not saklıyormuş şiirlerin edebi değeri varmış. Sen bunları hak etmedin dedi daha sonra. Çünkü olan ortadaydı. Duygusal olarak bağı kopartmadıysan bana bunu dürüstçe söylersin ama o hep beni görmek istemediğim şeylerle yüzleştirdi. Her gördüğümde travma yarattı bende. 1 sene ona geri dönmedim ama onun profiline paylaştığı şarkılara baktım o da bunu fark edince geri dön tarzında şeyler paylaştı. Halbuki benden ayrılıp eski düzenine hayatına geri dönmüştü. Bende kıyafetlerime tabii. Güya aldığı terapide kendini olduğu gibi kabul edilmesini istiyordu. Çünkü eski ilişkisinden kıyafet yüzünden ayrılmışlar kız olduğum gibi sevilmek istiyorum demiş. O da terapi alınca aynısını bana uyguladı. Ama beni olduğum gibi sevmedi ben değişmek zorunda kalmıştım sevgim için. Tabi ben bunun psikolojik tarafını 1 sene boyunca psikolojik okuma yaparak kendime aşılamaya çalıştım. Konu kendi sınırları olunca saygı bekleyip karşısı olunca aldığı terapiyi bana karşı kullanıyordu resmen bana yalan söylüyordu gizliyordu ama konu o onun hayatı hobileri olunca asla kendinden fedakarlık yapmıyordu. Şimdi de bu tarz şarkılar paylaşıp güya ben kıyafetime geri döndüm diye benimle alaycı şarkılar paylaşıyor. Sonra ben tamamen kapatınca her şeyimi sevgiden dem vuruyor o tarz şarkılar paylaşıyor ya geri dön ya beni bırak tarzında. Şu ana kadar yaşattıklarından dolayı bir adım atıp özür dilememiş hep değişimi benden beklemiş ama şimdi de ya beni bırak başkasına gideyim ya da gel. Bu resmen geleceksen gel gelmeyeceksen ben senin gibi fedakarlık yapanı bulamadım ama belki bulurum sende tuttu bir kere. Aklımı karıştırma unutamadım zaten seni de yalnız kaldım seni de unutturacak biri çıkar elbet resmen bu anlama geliyor. Bu kazanmak değil kaybetmek korkusu. Ben şu an hayatımda yalnızım evdeyim bunu bilerek benim fedakarlık yapıp sevgimden dolayı kendimden ödün verip onun hayatına pozitif girmemi istiyor. Oysa ben herkesi böyle böyle aydınlığa çıkarıp kendimi karanlığa gömüyorum resmen. Çünkü o hayatını kurmuş çevresi var mutlaka bir şekilde yolunu bulur. Ama bu hikayede üzülen ben olmak istemiyorum artık. Başka tercihi olmadığı için değil. Şüphesiz alternatifsiz sevilmek istiyorum çok yoruldum artık. Ya geleceksen gel ya da beni bırak sensiz bir şansım olsun tarzında bir paylaşımı asla kabul etmiyorum artık. Bensiz bir şansı düşünen insan zaten benden sonrasını kurgulamıştır. Belki çok sitemkar konuşuyorum hislerim hala çok yoğun ama ben artık yenilmek istemiyorum ona duygularıma sırf sevgim içimdeki zayıf tarafım özgüvensiz tarafım yalnız tarafım korkularım ağır bastığı için onun hayatına yenilmek istemiyorum.
Gizli KullanıcıUzak mesafe ilişkimde yaşadıklarımı çözemiyorum?
Merhaba hocam ben bundan 6 sene evvel birini sevmiştim karşılıklı ozamanlar 20 yaşındaydım. O da 18 di. Ama kendime guvenemesigimden ondan hoslanmiyomusum gibi davrandım. Aslında onu seviyodum bile ama çocuk tam tersini anlamıştı işte. İçimde kalmıştı onla yasayamadiklarimiz ve soyleyemedimlerim. sonra aradan 6 sene geçti ve ben sanaldan bı çocukla tanıştım benden beş yaş küçük. Uzak mesafedeydik. Hiç bulusmadik ama ben çok beklentiye girip aşırı anlam yukledim. Ama malesef ki olmadı beni hicc anlamadi hep çocukça ergence söylemlerde bulunup güldü . Ciddiye almadı. Onunla konuştuğum sürelerde bana geri donmediginde ( mesajlara ya aramama) aşırı derece sinirlenip uzunca mesajlar atıp ona hakaret ediyodum. Ya da sadece asagiliyodum. Kucumsuyodum. Beni kaç kere engelledi bu olaylar üzerine ben de hak etmedim değil aslında çünkü durup dururken ona satasip bana yazmasını istiyodum. Hep o ilk mesajı Atsın ben onun aklına geleyim diyodum. Sonra işte beni engelleyince resmen dönüp kaliyodum agliyodum stres yapıyorum üzüntü çöküyordu üzerime sanki gerçekte sevgilimmis de ayrilmisiz gibiydi. Ona kendimi anlatmaya çalışıp başka yerlerden ulasiyodum ama geri donmuyodu beni daha da tetikliyodu bu yaptiklari. Şimdi konusmuyoruz asla olurumuzda yok zaten. Bunu baya geç anladım. Aslında en baştan biliyordum da işte görmezden geldim. Bana uygun olmadığıni en baştan biliyodum. Ama oldurmaya calistim. Hem uzaktij bgya hem de. Belki bunu basarirsak güzel bı aşk yaşarız sandım. Özel biri haline getirdim onu kendimce ama hiç öyle değilmiş. Sizce bunları neden yaşadım ben ? Neden bu kadar tepki veriyordum ona ?
Gizli KullanıcıHer şeyi benim söylemem gerekiyor
Eşim gerçekten çok ama çok iyi biri onu çok seviyorum o da beni çok seviyor bunu gerçekten en içten duygularımla hissediyorum hasta olduğumda moralim bozuk olduğunda benimle canla başla ilgilenir. Her zaman yanımdadır ve her konuda bana destek olur ve çok iyi bir insandır. Bende gerçekten bunlara karşı nankör değilim . Ama ona genelde her şeyi benim söylemem gerekiyor. Mesela bana sarılır mısın demem gerekiyor sarılması için. Hafta sonu bi şeyler yapalım demem gerekiyor hafta sonu vakit geçirmeniz için. Bana güzel bi şeyler söyle demem gerekiyor güzel iltifat vs duymam için. Yani kendisi söylemeden de sürpriz vs yapıyor ama sanki hep benim onu bi şekilde dürtmem gerekiyor gibi hissediyorum. Benimle ilgilenmesi için. Akıl okuyucusu olmasını beklemek tabi ki mantıklı gelmiyor sonuçta ne zaman ne istediğimi tabiki bilemez. Ama bunları ben söylemeden yapmasını beklediğimde ona haksızlık etmiş oluyor muyum? Veya bu durumu düzeltmek için ne yapabilirim?
Gizli Kullanıcı
