Aile Kategorisi

Aile ilişkilerinde kendimi nasıl geliştiririm?

Merhabalar, eşimin ailesine yeteri kadar ısınamıyorum ve (benden kaynaklı olduğunu düşündüğüm) aramızda ufak bir iletişimsizlik var. Yaklaşık dört yıldır ailemden uzak Kanada’da yaşıyorum. İlk yıl yalnızdım sonrasında evlendik ve eşim de benim için buraya geldi. Dolayısıyla ailesiyle çok vakit geçirmedim. İçine kapanık ve özgürlüğüne düşkün biriyim. Eşimin annesi ise her zaman çocuklarını görmek ve onlarla iç içe olmak isteyen biri ayrıca kızına göre kocama daha düşkündür. İlk evlendiğimizde sürekli kocamla ne kadar yakın ve hep beraber olduklarını anlatıyordu. Annesi çok alıngan, ilgi isteyen ve ufaktan da karışan biri. İnsanlara çok hayır diyebilen biri değilim eşimi ve ailesini üzmek istemem. Fakat ailesiyle bulunduğum zaman sıkılıyorum ve sohbetleri çok açmıyor. Eşim ailesine göre daha bireyselci olduğumun farkında ama o da arada kalıyor. Yaklaşık üç yıldır ailelerden ayrı yaşadığımız için ben çok memnunum kendi düzenimizi kurduğumuza ve büyüdüğümüze inanıyorum. İki üç yıl içinde ise ailelerin yanına döneceğiz. Eşimin ailesine yakın bekarken alınan bir evi var. Fakat mahalleden dolayı ne o evde yaşamak ne de ailesiyle sürekli iç içe olmak istiyorum. Başka bir yerde oturabilecek ekonomik gücümüz ise yok. Bu beni strese sokuyor ve ailesinden daha da uzaklaşıyorum gibi hissediyorum. Onlara ısınmak için ne yapabilirim? İlişkimizde daha iyi olmak istiyorum.

ailem bana güvenmiyor

eve internet bağlatmıyorlar annem ağır bi kaza geçirdi ölümden döndü evde ona bakıyorum dışarıya da çıkamıyorum genelde ve çok bunaldım 2 senelik ilişkim var buluşamıyoruz ve strese giriyorum bu durumdan çok sıkıldım işe girmek istiyordum ama annemin durumu yüzünden onada giremedim ve iyileşmesi uzun zaman alacakmış gibi ne zaman sinirli üzgün olsam bana annemin durumunu yüzüme vuruyorlar bu halde böyle davranman hoş mu diyerek ama bende insanım evde durmak çok sıkıcı hiç arkadaşımda yok sevgilimlede geçmişteki hatalarımız yüzünden ondan ayrılasım geliyor ama bunu yapmak istiyor muyum bilmiyorum kararsızlık içindeyim o beni gerçekten seviyor ama malum geçmiş ailem zamanında sevgilimi öğrendiği için bu haldeyim bana şiddet bile uyguladılar hepsine çok kızgınım

Aile ortamım bana uygun değil

Ailemle anlaşamıyorum yeterince sevilmediğimi düşünüyorum bu konu canımı sıkmasa bile adaletsiz davranmaları beni sinirlendiriyor söyledikleri şeyler çok ağır geliyor ve sesimi yükselterek hakaret veya küfür ederek karşılık veriyorum onlar evde yokken çok mutluyum geldiklerinde üzülüyorum veya dışarıda cok mutluyken eve geldigim anda durduk yere sinirleniyorum onlardan nefret etmiyorum ancak uzak olmak istiyorum hayallerimden birisi tek yaşamak ne yapmam gerek sinir için kapsül pasiflora tarzı şeyler kullandim ancak sakinlesmiyorum cok strese giriyorum ve bu cildime sağlığıma kiloma yansıyor suan icin ailemden uzak kalma durumum yok onlara nasil daha fazla katlanabilirim

İkinci evliliğim eşimin yetişkin oğlu ile anlaşamıyorum yardım eder misiniz?

Slm 8 senedir 2. eşimle yaşıyorum 20 li yaşlarda oğlu var ve başka şehirde okuyor,ben eşimi çok sevdiğim oğluyla ve üst katta oturan demans hastası olan annesi ile yaşamayı kabul ettim,Oğlu daha 1 yasinda iken anne baba sorunlu şekilde ayrılmışlar ve benden 3,4 sene öncede kısa süreli bi evlilik yapıp ayrılmış,bu cocuk hiç babasını tanımadan büyümüş,bu yüzden annenin verebildiği sevgi ile büyümüş,ve sonra ben hayatlarına dahil oldum, ilk başlarda ufak olduğu için snrm beni kabul etti sevdi diye düşündüm ama büyüdükçe benden nefret ettiğini ve aşırı sekilde annesini kiskandigini farkettim ,bazen tartışma olunca annesiyle bana zarar verebilecek davranış sergiledi,alttan aldim aramizda baba oğul diye bir ilişki mevcut değil abi diyor bana bende ona oğlum demek istemiyorum çünkü iki evladım var,tüm yaptığım pişmanlık diye düşündüm yillardir böyle bir ortamın içinde olmak beni çok baskıladı, çocuğu olan bir kadınla yaşamak zor ve başka bir şehre yada tatile bile gidemiyoruz ve annesi 2 senedirhasta ve yalnız birakamiyor haftasonu cikamiyoruz dışarı artık, annesine ve oğluna toz kondurmuyor ,ara ara sırf oğluyla anlaşamadığımiz için kisa sureli aramizda ayriliklar yaşadık ama sevdiğimiz için barısiyoz,oğlu artık bir yetişkin ama asosyal mlsf ,ufakken hep ezilmiş babasız olduğu için, yıllardır aramadığı babası birgün aramış annesi vasıtasıyla 3,4 senedir öz babasiyla görüşüyor yardımcıolun

Çocuklarımın annesi onları terk etti

30 yaşındayım kötü bir evlilik yaptım dul bir kadınla evlendim bu kadından biri 5 yaşında erkek diğeri 4 yaşında kız çocugum var eşim sürekli kavga çıkartıp bizi terk ediyor ve sonra pişman olup geri dönüyor çocuklarım annesini çok özlüyor diye boşayamıyorum ama hep kavga ediyoruz olmayan şeyleri kafasında kurup kavga çıkartıyor sonra özür dileyip geri dönüyor anlamadım yârdım ediniz boşanmak istiyorum ben

İletişim sorunum var

İletişim yetersizliğne sahibim . evliyim ama eşimle sohbeti uzatamıyorum kısa kesiyorum daima eğlendiğimizde de şakalaşamıyorum fazla çünkü canım acıdığığımda sonlandırmak istiyorum . En çok iki kelime kurmakta zorlanır mıyım bilmiyorum ama sohbet ederken iletişim yok ve eşim bundan rahatsız haklı kendisi . Benimle sohbet etmek istiyor. Benim de aklıma hiçbir şey gelmiyor. Bu konuda bana yardımcı olabilir msnz ücretsiz yardım alabilir miym? Çalışan bir kadın değilim.

Nasıl kendime değer verip aynı evde yaşadığım insanların beni etkilememesine izin vermem?

Aynı evde, aile gibi yaşıyoruz ama değiliz çünkü iki ayrı devlet gibiyiz ve bana göre bunu ilk onlar yapıyor gibi geliyor, bence zaten öyle. Her on günde bir, bir mutluyuz, bir küs. Çok sıkıldım onlarla aynı evde yaşamaktan. Sadece bana değil, beni diğer insanlara da şikâyet ediyorlar, cidden bu durum beni çok yoruyor. Nasıl davranacağımı bilmiyorum, bu kadını sevmeli miyim, sevmemeli miyim, hiç bilmiyorum. Bir bakıyorum çok iyimser, çok seviyorum. Bir bakıyorum beni şikâyet ediyor, nefret ediyorum. Yorucu.

Güven problemimle nasıl başa çıkabilirim

Merhaba. Eşimin de benim de ikinci evliliğimiz. 7 yıllık evliyiz. Benim bir kızım vardı, onun çocuğu yoktu. Eşimden de 2 çocuğumuz oldu. Eşim normalde evine, evliliğine çok bağlı, bizimle vakit geçirmekten hoşlanan biri. Evliliğimizin 6 yılına kadar kıskançlıklarından dolayı aşırı yorulmuştum. Hatta konular boşanmaya gidecek hale gelene kadar beni boğuyordu. Ama ikinci evliliğim ve kızım olduğu hâlde onu baba olarak biliyordu. Kıskançlığı haricinde ele alınacak çok ciddi tartışmalarımız olmazdı. Neyse… Bu yıl son hamileliğimde çok riskli bir gebelik ve riskli bir doğum sürecim olacağını öğrendik. Eğer son ayımda kanamayla başlayan bir doğum olursa ölüm riskim çok yüksekti. O yüzden donanımlı bir hastanede doğum yapmam gerekiyordu ve bulunduğumuz yerde değil, şehir dışında doğum yapmak zorunda kaldım. Bu süreçte ilk defa oğlumdan ayrı kalacaktım ve bu beni aşırı etkiliyordu. Hastanede annem benim yanımda kaldı, eşim annemin evinde yalnız kaldı. Ben üzüntüden acil sezaryene alındım, gece 3’te. Neyse ki çok şükür kızım da ben de ameliyattan sağ salim çıktık. Ama benim 12 saatlik ölüm riskim, kanamamdan dolayı devam etti ve bunu da daha sonra atlattık. Aslında neden bu kadar detaylı anlattığımı şimdi anlayacaksınız. En zoruma giden yer de burası… Eşim vardiyalı sistemde güvenlik olarak çalışıyor. Daha sonra, kırkım çıktıktan sonra, ilk defa başka bir sebepten dolayı güvenim sarsılmıştı ve hiç kurcalamadığım kadar telefonunu kurcaladım. Eşimin zaman zaman, ayda bir ya da iki defa, 2–3 dakikalık porno izlediğiyle karşılaştım. Ben o gün hayatımın şokunu yaşadım. Özellikle bir insan karısını kıskançlıkları yüzünden 7 sene, her yerde, zaman mekân fark etmeden zehir ediyorsa ve sonra porno izlediği ortaya çıkıyorsa, benim güvenim her şeyim yerle bir oldu. İçimi anlatamıyorum; öyle büyük fırtınalar kopuyor ki içimde, sanki kalbim acıyor. Özellikle beni hastanede bıraktığı gün annemin evine uyumaya gitmişti. Sözde oradayken bile, eşi ölüm tehlikesindeyken bunları izlemesi bana ihanet gibi hissettirdi. Ben sadece üzüldüğümde bile aklıma seks gelmezken, ölüm tehlikesi olan bir eşin aklına seks nasıl gelir? Benim beynim almıyor. Benim için en ağırı şu an onunla evli olmam. Boşansaydım rahatlayacaktım sanki, içimi hafifletecektim. Ama 3 çocuğum var ve yeni doğum yapmıştım. Bu konular yüzünden sütüm gitti, çocuklarıma yetemedim. Güvenim gitti, insanlara inancım gitti. Eşime duyduğum güven ve sevgi yerle bir oldu. Bu konu beni derinden çok sarstı. “Bunu bana nasıl yapar?”, “Ben hak edecek biri miyim?” diye düşünmeye başladım. Kendimde sorun arar oldum, kendimi suçladım, kusur aramaya başladım. Kendimi yetersiz hissediyorum. Benim öyle abartılacak kıskançlıklarım yoktur ama bu tarz konuları da kabul edecek bir yapıda değilim. O yüzden kendime yediremiyorum. Eğer böyle şeylere ara ara bakan biri olduğunu bilseydim asla evlenmezdim. Benim bir kızım var ve ben ona, kızımla ilgili sonsuz güven verdiği için evlendim. Zaten bir kere ağzım yanmıştı, bu yüzden eş seçiminde çok daha dikkatli davranmıştım. Eşim çok pişman. Çok ağladı, çok yıprandık. “Bir daha asla yapmam” diyor. “Bu benim dönüm noktamdı. Belki de sana 7 yıl boyunca her şeyi zehir ettim, o 7 yılı sana telafi edeceğim. Senin istediğin gibi bir eş olacağım. Sen bunların hiçbirini hak eden biri değilsin” diyerek defalarca yalvardı, ağladı. Ama tekrar yapar mı bilmiyorum. Hiç güvenmiyorum.

Eşim ile eski konulardan ayrılamama

Merhaba 3 yıldır evliyim evlilik zamanı ailem istemedi ve bazı sorunlar yaşadık maddi manevi olarak ve arada kaldım o dönem sonrasında ailem ile bağı kestik sonrasında maddi sıkıntılar çıktı eşim yardım etti devamlı vakit geçiren bir çiftiz her zaman yardımcı olurum ama her ay eski konular açılıyor devamlı ağır kelimeler kullanıyor özür diliyorum ama yetersiz kalıyor ve kavgalar uzuyor sadece son dönemde hem maddi hem manevî olarak aşırı yıpratıyor beni bir kaç defa konuşmayı denedik tamam diyor ama sonra yine aynı konuyu açıyor bende aynı konuları duymak istemiyorum ne yapmalıyım.

Herkese yetişip kendime geç kalıyorum

Küçüklüğümden bu yana ailem çalıştığı için kendi başıma hallettim çoğu şeyleri sorumlulukları yüklendim en basitinden kardeşimi okula götürür kendi harçlığımdan ona yemek alırdım birinci sınıfta bile okula tek gidip geliyordum sonra büyüyünce aileme yardım ettim bir şey olduğunda koşmaya çalıştım arkadaşlarımda sınır koyabiliyorum ama ailemde bu olmuyor. Şu an çalışıyorum kendi paramı kazanıyorum ama bunda bile rahatça harcamaya hakkım yok gibi hissediyorum herkesin yardımına koşarsam var oluyorum gibi 24 yaşındayım çok yorulduğumu hissediyorum kendime gelince enerjim hiç kalmıyor bazen istedikleri şeyi yapmazsam kimse yapmıyor yine bana kalacak diye düşünüyorum tek çocuk değilim ama en büyüğü bile sorumluluklarını yerine getirmiyor evde orada burada herkesin yardımına koşmaktan yoruldum ama diğer türlü nasıl yaşanır? Kendi hakkıma girmek istemiyorum daha fazla yorulmak istemiyorum beynimin içi hiç susmuyor evde herkesin sorumlulukları birbirine girmiş durumda herkes iyisin diyor ama bilmiyorlar ruh halimi durduk yere ağlıyorum hayat akıp gidiyor gibi hissediyorum kendime kurallar koysam da uygulayamıyorum kardeşimi seviyorum ama o bile ben varım diye rahat davranıyor