Aile Kategorisi

Eşimin duygusuzluğu

Merhaba ben 4 yıllık evliyiz eşimle severek evlendik ancak 4 yıl boyunca biz o işi yapamadık eşimin korkusundan işte canım çok yanicak dur daha sonra deneriz diye diye 4 yıl geçti bende ha şimdi olucak tamam korkmasın canı yanmasın diye zorlamadim hiç bizaman hep erteledik ancak 5 yilimiza girdik ve eşimle aramızda sorunlar çıkmaya başladı şimdi evde iki yabancı gibiyiz bagzi ufak tefek şeyler yüzünden kavga ettik tarsistik şimdi evde iki yabancı gibiyiz aynı evi paylaşıyoruz ama ev arkadaşı gibi eşimle konuşmaya çalıştım ve bana dediği ben patladım içimde hicbisey hissetmiyorum sana karsi olan duygu bile hissetmiyorum içimden sana dokunmak öpmek sarılmak gelmiyor diyor ben ne yapicagimi şaşırmış durumdayım bana bı cevap verirseniz sevinirim

Kaygı Anksiyete Bozukluğu için pratik çözümler lütfen?

Merhaba ben 28 yaşındayım, bir özel bir psikoloji merkezde proje yöneticisi olarak çalışıyorum. Diğer kurumsal şirketler için danışmanlık yapan bir projeyi yönetiyorum ve psikologların işinin kalitesinden, müşteri memnuniyyetinden, tüm dokumantasyon işlerinden sorumluyum. Hata yapmak korkum var, ve bir şey dikkatimden kaçınca bir şeyi yanlış yapınca, müdürümden bir şikayet gelince kalbim çarpıyor, nefesim kesiliyor, yüzüm kızarıyor, başımdan kaynar kazan su tökülüyor gibi psikosomatik belirtiler yaşıyorum. Nefes çalışmaları kısa süreliğine etki ediyor. O anda düşünce hatamı bulup kendimi nasıl sakinleştire bilirim?Kendim de psikoterapi alıyor, ilaç kullanıyorum (antidepresan ve kaygı bozukluğu için ilaç). Fakat uzun süredir aşamadığım bir konu var, görüşünüzü merak ediyorum. Biraz kendimi anlatmak isterim, uzun olursa özür dilerim. Çocukluğumdan beri eleştrisel bir anne ile büyüdüm, babam da hep işe gidip gelirdi, çok az iletişimimiz vardı. Evin en küçük çocuğu olmam ve benim zorlu doğumum yüzünden annem sağlığı sebebiyle çok sevdiği öğretmenlik işini bırakmak zorunda kaldı (arada sırada bu, yüzüme vurulur). Ablalarımın aksine ben anaokuluna gitmedim, yalnız bir çocukluk geçirdim kendi hayal dünyam vardı. Evde annem baktı ve üzerime çok düştü. Okul yıllarında da bu durum daha da nüksetti, hata yapma korkusu büyümeye başladı. Universitedeyken 100 üzerinden 91 aldığımda bile hep azarlanır, neden senden yüksen puan alanlar var diye mukayese edilirdim. Şuan ailede ablalarım da benden daha başarılı, biri petrol şirketinde İnsan Kaynakları iş ortağı diğeriyse kendi özel şirketi var ikisi de çok yüksek rakamlarda paralar kazanıyorlar. Onlar evli çocuklu oldukları için, hem iş hem aile hayatında başarılı oldukları için eksikliğim hep yüzüme vuruluyor. Şimdi asıl soruma gelmek istiyorum, beni biraz tanıyın anksiyete bozukluğumun sebebini anlatmak istedim - ki, bence tek sorun bu değil. Amacım annemi suçlamak değil, çünki annneannem de aşırı zalim bir kadındı, çocuklarına hem fiziksel hem psikolojik şiddet gösterirdi. Belki ben de anneannem ve annem gibi toksik anne olmamak için evlenip çocuk sahibi olmak istemiyorumdur, sorunlu ve sevgisiz çocuklar yetiştirmek istemiyorumdur. Aslında sorum iş hayatıyla alakalıydı, ama ne yaparsak yapalım özel hayat bir şekilde etki ediyor.

Kafama takmamak istiyorum

herşeyi kafamda büyük bir konu gibi büyütüyorum duygusal olarak cok etkileniyorum ve tartısmalar oluyor bu aile yapımı bozuyor çocuk yok eşim ve ben varız sadece fakat srekli tartısma içerisindeyiz birbirimizi yormaktan baska bir sey yaptıgımız yok maddi olarak orta durumdayız maddi olarak da calısıp destek içerisindeyim fakat yaptıklarım görülmediği için karsılık göremiyorum elimden gelen ne varsa herseyi yapıyorum görmüyor kesinlikle

Kocamla sürekli birbirimize laf sokup tartışıyoruz

Eşimle iki yıldır evliyiz bir kız çocuğumuz var. iki defa büyük kavga ettik her kavgada beni istediğin yere gidebilirsin diye evden kovdu bende ailemin evine gittim. Büyüklerin araya girmesiyle barıştık ve ben eve geri döndüm. Eşimin ailesi eşim haksızken oğullarını korudular beni haksız buldular her kavgamız da ama bir kere olsun gelip bana sormadılar ne oldu derdiniz ne diye sadece eşimi dinlediler bu sebeple eşimin ailesiyle görüşmüyorum. Barıştığımızdan beri eşim sanki benim ailem bu duruma gelmemize sebep olmuş gibi laf sokup duruyor o da aliemle görüşmüyor bende artık susmuyorum aynı şekilde laf sokuyorum sürekli eski konuları açıp huzursuzluk çıkartıyor ben laf soktuğumda ya da bir şey söylediğimde trip atıp benimle konuşmuyor ne yapacağımı hiç bilmiyorum

Ailem eşimi istemediği için huzursuzum

Bizim evliliğimiz çok meşakkatli oldu ailem eşimi istemedi bende bunu eşime söyledim ailem istemiyor ama ben SENİ istiyorum dedim sonradan aileler tanıştı yüzük takıldı resmi nikahımız kıyıldı eşimin görevinden dolayı sonra tabi o sırada eşime ne oluyor ne bitiyor eşime anlatıyordum düğünümüzün tarihi yaklaşıyordu çeyiz çıkacaktı eşim va annem tartıştı küçük sebeplerden sonrasında annem eşimi arayıp gel al karını istemiyoruz eşim gece vakti ailesini arayıp gelip beni aldırttı çünkü eşim görevdeydi sonra ben geldim evi tuttum içini dizdim eşimi bekledim eşim geldi geldiği gün imam nikahımız kıyıldı evlendik tam anlamıyla o sırada günler geçiyor ailemle sorun yaşıyorumeşimin ailesiyle sorunlar yaşıyorum eşimin ailesi beni kovuyor annem gil beni kovmuş ben çıkmaza girdim tekrar eşim görevden geldi eşimin halaları bizi barıştırdı hem ailemle hem hemde ailesiyle mutlu mesut geçinirken eşim ailemin yaptıklarını kendine yediremedi sürekli laf sokuyordu evimize istemiyordu bende çareyi çoçuk doğurmakla aradım çoçuğımuz oldu tam anlamıyla hepsi birbiriyle her iki aile birleşti çok mutlular ama ben mutsuzum eşimle mutlu olamıyoruz mat gibiyiz mutluluk yok eşim askeri personel sabah 8 akşam 5 birşeyler yapmak istiyoruz yorgunum uykum var diyip çıkıyor işin içinden bazı şeylere ben zorluyorum oda yaparsa gelecek açacak telefından filmini içeçek çayını yiyecek çekirdeğini sonra uyuyacak ben bu düzwnden çok sıkıldım oğlumla beraber sürekli aileme kaçıyoruz neresi bizi mutlu ederse daha çok oğlum nerede mutluysa oradayım eşim Kıbrıs’ta görev yapıyor biz ise Hatay’da oturuyoruz ailem ise Gaziantep’te anlayacağınız ben ne yapayım ne yapabilirim çıkmazdayım

Eşim kendi kök ailesine beni ekledi yeni bir aile kuramadı

Merhaba, eşim kendi ailesiyle ortak iş yapıyor. Bu aile şirketine kardeşi de katkı sağlıyor. Yatırımlarını bu şirket için gerçekleştiriyor. Bizim ortak bir karar ile ileriye dönük yatırım yapamayacağımızı sadece kendi şirketlerini, işlerini büyütmek adına bir yatırım yapabileceğini söylüyor, ben ileriye dönük beraber ortak karar ile bir yatırım yapmamız gerektiğini söylediğimde çılgına dönüyor. Sorun şu ben eşimle ortak karar alamıyorum kısaca bana fikirlerime saygı duymuyor ne yapmalıyım

Babam vefat etti

Babam vefat etti 2,5 ay oluyor kendimi çok sıkışmış,kaygılı hissediyorum içimden sosyal olarak hiç bir şey yapmak gelmiyor (dışarı çıkmak filim izlemek vs) ,Birde pişmanlığım var babamı çok severdim ama pek belli edemezdim az konuşurdum soru sordugunda kısa cevaplar verirdim , vefatı ani oldu bu durumu aşamıyorum beni çok üzüyor kıymet bilememiş olmak , o bana hep çok iyi davranırdı bu yaklaşımımı hiç haketmedi

Eşimle sürekli eskiye dayalı tartışma yaşıyoruz

Eşimin ailesi ve benim hazır cevaplığım yüzünden ikimizinde sinirli ve öfkeli olduğundan eşim biraz ilgisizliğide var Yaşamak için zorlanıyorum birbirimize karşı sözlü şiddetlerimiz var ve ayrılmak istemiyorum ilişkimin düzelmesini yani boşanmak istemeyen biriyim. Yaşamak için nedensiz hissediyorum ve 26 yaşındayım ve gerçekten çok yorulduğumu hissediyorum eşim sürekli eleştiri içerisinde ve kinayeli cümleler kuruyor cevabınız için teşekkür ederim ne yapmam gerektiği konusunda destek olursanız sevinirim

İyi bir baba nasıl olunur ?

Merhabalar. Çocuklarımla iletişim kurmakta zorlanıyorum. Günlük hayatın stresinden yoğun iş temposu, ailevi problemlerden ötürü çocuklarımla iletişim kurarken tahammül edemiyorum. Çabuk sinirlenip kızıyorum. Suçlu ve suçsuz bağırdığı fark ediyorum. Bu yüzden pişmanlık duyuyorum her seferin de. Biri 8 diğeri 4 yasında iki erkek babası olarak onlarla nasıl iletişim kurabilirim. Onlarla nasıl eğlenceli vakit geçirebilirim. Onların çocuk olduğunu ve benim de onların babası olduğumu nasıl hissettirebilirim. Onlara nasıl iyi örnek olurum. İnsanlara ve özellikle çocuklarıma karşı nasıl daha anlayışlı olurum bunlari öğrenmek istiyorum. Kendime çok kızıyorum aslında empati kurabilen bir insanım ama bazen aklimdakileri hayata geçirmekte zorlanıyorum iletişim konusunda. Yardımınıza ihtiyacım var. Bana yok gösterin lütfen.

Aldatılacağım düşüncesi var bunu nasıl aşarım

Eşim her şekilde şeffaf şüphe edici davranışları da yok fakat telefonu eline aldığı zamanlarda mesaj geldiği zaman şüphe ile yaklaşıyorum yapmadığını biliyorum telefonu devamlı yanında çoğu zaman ayırmaz yanından aniden elime aldığım zaman bi anda alıyor bakmak istediğimde direk veriyor sakladığı bişeyi olmadığını biliyorum Ama kendi kendime şüphe ediyorum çünkü devamlı yanına alıyor telefonu . tek sorun telefon bi sıkıntı olup olmyacağını kafama takıyorum her seferinde bu da iyice şüpheye düşürüyor beni