Aile Kategorisi

Annem tarafından yaşadığım bu durumun geleceğimi etkilememesi için ne yapmam gerekir

22 yaşındayım küçüklüğümden beri annemin küfür ve hakaret içeren bir çok sözüne maruz kaldım. Bu yüzden her zaman bir yanım anneme çok kırık. 22 yıl boyunca her zaman onayını bekledim bana gülümseyerek bakmasını bekledim ve hala da bekliyorum. Annemden duyduğum bu sözler bana kendimi aşırı değersiz ve sevilmeyen hatta hiç sevilmeye değmeyen biri hissettiriyor. En mutlu olduğum anda bile aklıma annemin bana ettiği küfürler hakaretler geliyor ve anında modum düşüyor. Etrafımdaki herkes neden yüzümün ve modumun düştüğünü soruyor ama söyleyemiyorum. Söylediğim zaman bana acımalarından ve anneme o gözle bakmalarından çok korkuyorum. Sürekli aklıma küçük halim geliyor. Küçüklüğüme dair o kadar kısa kısa kötü kesitler hatırlıyorum ki gerçekten üzülmemek ve kafaya takmamak cidden elimde değil. Şimdi 6 aydır ciddi giden bir ilişkim var annem ve babam bu ilişkimi biliyor. Annem çok mükemmeliyetçi bir kadın bunun farkındayım. Annem için bir şeyi yanlış yapma ya da bir şeyi eksik yapma gibi bir durum söz konusu dahi olamaz. Yemek yapmayı bana öğretmedi, öğretmek istemedi. Öğretmek istenmemesindeki sebep öğretmeye çalışırken sinirlenirim bir şeyi doğru düzgün yapamazsın demesiydi. Hep internetten bakıp yaptım bu zamana kadar hala da öyle. . bu zamana kadar 10 tane yemek yaptıysam 2 tanesini anca yemiştir. Yemeğin tadına bakmadan tuz koyuyor, kesin tatsız tuzsuz olmuştur diyor ve bu durum içten içe beni çok etkiliyor. En ufak şeyden sorun çıkarıyor ve çıkardığı zaman içten içe bir korkum oluyor. Ellerimle oynamaya başlıyorum istemsizce gözlerim doluyor odamın içinde sağa sola doğru yürümeye başlıyorum. Yemek yapmasından tutun ev süpürüp silmesine kadar hiçbir şeyimi beğenmiyor her yaptığım ona yetersiz geliyor. Buzdolabının içini temizliyorum fark etmiyor, duvarları siliyorum fark etmiyor annem beni hiç fark etmiyor. Yukarıda bahsettiğim ilişkimi şuraya bağlamak istiyorum. Annem her zaman benden hiçbir halt olmayacağını, yarın bir gün evlensem adam gibi yemek yapabileceğimi, evimi temiz tutabileceğimi hiç düşünmüyor. Bunu yüzüme karşı hakaretlerle küfürlerle birlikte söylüyor ve bu da bana kendimi yetersiz hissettiriyor. Hep kendimi yetersiz değersiz hissediyorum. Bu durum ilişkime de yansıyor sürekli hayatımdaki insanı hak etmediğimi, evlendiğimiz zaman ona iyi bakamayacağımı, annemin dediklerini doğru çıkaracağımı düşünüyorum. Benden bir kadın olmaz, benden evlenilecek bir insan olmaz, olsa da yürütemem karşımdaki insan benim beceriksizliğime elimden hiçbir işin gelmemesine dayanamaz gibi düşünüyorum. Sürekli hayatımdaki insanın beni gerçekten sevip sevmediğinden emin olmak istiyorum. Bunu ona belli etmesem de, içten içe hep bir emin olma sorgulama çabasındayım. Annemden sevgi görmediğim için, başım okşanmadığı için, sevgi dolu gözlerle bakılmadığı için kendimi çok garip hissediyorum. annemle bir sorundan dolayı kavga ettiğimizde bile konuşmuyorum konuşamıyorum karşılık veremiyorum çünkü korkuyorum. Korkum dövmesinden falan değil daha fazla küfür ve hakarete maruz kalmamak için. Bu yüzden de ilişkimde tam tersiyim. Ortada bir kavga tartışma varsa sürekli kendimi açıklama çabasına girerim. En ufak bir olayda bile bıraksa saatlerce kendimi açıklarım konuşurum, ben öyle yapmak istemedim böyle olsun istedim derim. Bazen gerçekten bu durum beni çok yoruyor. Etrafımdaki herkesi mutlu etmek için memnun etmek için yaşıyormuşum gibi hissediyorum. Kimsenin beni gerçekten sevdiğine sevebileceğine bir türlü ikna olamıyorum, kendimi ikna edemiyorum. Annem beni sevmiyorsa bir bildiği vardır diye düşünüyorum. Annemi karşıma alıp konuşmak istiyorum ama annem karşıma alıp konuşabileceğim biri değil. Gerçekten çok çaresiz kaldım. Artık bu durum geleceğimi etkiliyor, sürekli kendi kendime benden bir halt olmaz, ben adam akıllı bir evlilik sürdüremem, güzel yemekler yapamam, evim hiçbir zaman temiz olmazmış gibi geliyor. Benim bu durumda ne yapmam lazım lütfen bana yardımcı olun lütfen. Bir psikoloğa gitmek istiyorum ama param yok gidemiyorum, bu durumunda beni etkilediğini ailem bilmiyor bilse de psikoloğa gitmeme izin vereceklerini bana para harcayacaklarını düşünmüyorum.

Artık hayattan keyif almıyorum çok mutsuzum

Annem babam boşandı annem annesinin yanına gitmek istiyor bende istemiyorum, babam işe giriyor çıkıyor bir düzen tutturuyor annem babamın ortasında kalıyor kardeşlerim üzülüyor okulda öğretmenleri soruyor onlarda bir şey diyemiyor, bende içten içe üzülüyor babam. Herkesin işini yapıyor tek bizim yapmıyor bende üzülüyor ağlıyor yeter diyorum kardeşlerime bakmak bile artık zor geliyor ev işi bile yapıyor olduğum yerde kalıyor halsizlik çöküyor ayağı kalkınca başım dönüyor

Kendimi sürekli dışlanıyor gibi hissediyorum ne yapmalıyım

Arkadaş çevremde veya ailesel ilişkilerimde kendimi sürekli dışlanıyor gibi hissediyorum ve sevilmediğimi düşünüyorum fazlasıyla. Aşırı takıntılı bir hal aldı bu düşünce ve bu düşüncem yüzünden hiç bir ortamda bulunmak istemiyorum. Ve sürekli düşünmeme sebep oluyor ve hayatımı çok olumsuz yönde etkiliyor. Bazen suçlu benmişim gibi hissettiriliyor buda haftalarca, aylarca düşünmeme sebep oluyor başa çıkamıyorum bu düşünceyle. Sürekli birilerinin gelip yüzüme bazı şeyleri söylemek yerine başka birilerine şikayetlerini duyuyorum buda beni oldukça rahatsız ediyor, kırıyor, üzüyor ve takıntılı olmama sebebiyet verdi. Günlük hayatımda bu düşünceler yüzünden odaklanamıyorum hem ev işlerimde hem çocuklarım konusunda kendimi toplayamıyorum ve kendimi hiç enerjik hissetmiyorum ve hakaret barındırıcı sözlerle karşı karşıya kalıyorum.

ulku

Bu yetersizlik hissi ile nasıl baş edeceğim?

22 aylık bebeği olan çalışan bir anneyim. Çalıştığım zamanlarda bebeğime annem bakıyor. Ama ben artık hiç bir şeye yetemediğimi düşünüyorum daha doğrusu çocuğuma yetemediğimi düşünüyorum. Maddi sebepler ile çalışmak zorundayım. Çocuğum sürekli ağlıyor ben eve geldikten sonra. Bu durumda ne yapacağımı şaşırıyorum. Tüm pedogojik bilgimi yok sayıyorum. ( Öğretmenim) Çıkmazdayım ve o kuyudan hiç çıkamayacak gibi hissediyorum. Denediğim tüm yöntemler başarısız oluyor. Ne yapmalıyım.

Annem yüzünden anne olmaktan korkuyorum

Size bu konuda daha önce de soru sormuştum. Korkuyorum çünkü çok baskın bir anneyle büyüdüm annem ve babam boşanmış ben bebekken üvey babayla büyüdüm kendisini baba olarak bildim beni kendi evlatlarından ayırmadı hiçbir zaman ama annem oraya gitme buraya gitme onu yapma diyerek büyüttü evliyim hala öyle tek çocuğu olduğum için yapıyor olabilir ve her zaman bı konuda kavga ederdik asi çıkışlarım olur bu yüzde eşimle de iletişim bozukluğumuz var bence yada benim öfke problemim artık her dersek çocuk istemeyişim ve Kütahyada oluşum aslında çocukluktan gelen travmalar yada anne babanın ayrı oluşu annenin bu kadar baskın olup eşimle bu tartışmalardan dolayı korkularımdan dolayı

Kızım babasına kötü davranıyor niye böyle?

Merhaba kızım 44 aylık babasına kötü davranıyor onu cımcırıyor vuruyor babasıyla oynamak istemiyor giydirmesine izin vermiyor ben anlatıyorum kızım böyle yapman doğru değil baban üzülür diyorum ama maalesef dinlemiyor babası da anlatıyor kızım yapma camım acıyor diye dinlemeyince dayanamayıp bağırıyor o zamanda ağlıyor ben bir şey yapmadım diyor ne yapacağımızı şaşırdık 10 gündür yaklaşık böyle bazı zamanlar sıkıntı olmuyor sarılıyor tabı ama genel olarak öyle bu konuda bilgi almak istiyorum teşekkürler

merve5

Içimde atamadığım bir korku var ne yapmalıyım?

Merhaba benim özel gereksinimli bir kardeşim var 2020 yılında ağır biçimde yoğun bakımda yattı ve o yıldan beri içimde onu kaybetme korkusu barınmaya başladı ve aynı yıl önce babannemi sonra bakimi ile ilgilendiğim bir teyzemi kaybettim ve kardeşim her hastaneye yattığında her haber verilmek için telefon çaldığında bir şey mi oldu korkusuyla göğsümde bir ağırlık hissetmeye başladım kalbimde herhangi bir sorun yok kardeşim o bahsettiğim yılda çıktı ve durumu iyi oldu simdi tekrar 2 kez yoğun bakıma girdi yine çıktı hastanede yatıyor bende içten içe içime yerleşmiş bu korkuyu atamadım ve uyurken bile bunun etkisindeyim uyanığımda ise belirli bir süre etkisinde kalıp daha sonra normal yaşantıma dönmeye gayret ediyorum bu konuda öneriniz nedir şimdiden teşekkür ederim

Anneyim çalışmam gerek ne yapabilirim?

İki çocuğum var kızım 4 yaşında oğlum 2 yaşında. Ben öğretmenlik okudum fakat evlilik çocuklar derken çalışmadım ve şimdi çalışmak istiyorum ancak oğlum küçük olduğu için eşim istemiyor ama evde işlerle çocuklarla sadece gece gündüz her daim benim ilgilenmem psikolojimi bozdu artık bu yüzden çalışmam gerek ama çocuklar iyi olur mu okula vericem onları eşim istemiyor napıcam bilmiyorum benimde düzelme için çocuklarıma verimli olabilmem için yalnızlıktan sıkıntıdan kurtulmam lazım bana yardımcı olan birilerine ihtiyacım var nasıl olucak napıcam konusunda bana yardımcı olur musunuz evim herkese uzak kimsem yok bana yakın girip gelebileceğim birileri olsa daha kolay olurdu belki her şey ama çalışabilmek için elimden geleni yapacağım çok istiyorum ben bir emek verdim okudum emeklerim boşa gitsin istemiyorum

Narsisizim özellikleri olan eşimle nasıl baş edebilir ve kavgasız nasıl anlaşabiliriz

Eşimle evleneli daha 3 ay oldu hamileyim de ama eşim sürekli beni kontrol edip beni yönetmeye çalışıyor kıyafetlerime dışarı çıkmama vs. karışıyor Kıskançlığı var bana hep haksız olduğumu hissettiriyor ve kavgalar tartışmalar kaçınılmaz duygusalsın ağlama zırlama diyor duygusuz ve merhametsiz ve acımasız biriymiş gibi bu narsistlik mi ne bilmiyorum nasıl davranmam lazım daha iyi geçinmek için çünkü bende gergin ve sinirli biriyim ama bebeğimiz olacak onu seviyorum da ama karakter yapısı bu davranışları beni çok yıpratıp üzüyor bunları hak etmiyorum

Babamın gönlünü nasıl alabilirim?

Şimdi ben ilkokul, ortaokul ve 9. sınıf kariyerim boyunca başarılı göz önünde bir öğrenciydim. 10. sınıfa başladığım zaman arkadaş çevrem değişti başarısız kişilerle arkadaşlık yapmaya başladım ve notlarım düşmeye başladı. Notlarım dışında davranışlarım da kötü yönde ilerlemeye başladı. Neredeyse hiçbir ödevi yapmıyorum devamsızlık sayım arttı. İlk teşekkür belgemi aldım. Daha sonra babama anneme kendimi düzeltmek üzere söz verdim. Ama o arkadaşlarımdan bir türlü uzak duramıyorum. Daha sonra onlarla birlikte okuldan kaçmaya başladım. İlk başlarda sorun yoktu ama sonrasında hocalar aileme haber verdi. Beni bunca yıldır başarılı düzgün bir öğrenci olarak tanıyan ailem bunu duyunca yüzüme bakmamaya başladılar. Anneme alışkınım ama en samimi en sevdiğim insan babam yüzüme bakmıyor artık ve bu durum çok zoruma gidiyor. Babamın gönlünü nasıl alabilirim eski halime nasıl dönebilirim? Yardımcı olursanız çok sevinirim