Kaygı Kategorisi

Bir işe girme düşüncesi bile beni çok geriyor

Uzun zamandır işsizim. Daha çok depo tarzı yerlerde çalıştım hocam. Ve kısa sureligineydi oradayken kendimi oraya ait hissetmedim. Daha başka işlerde çalışmalıyım diyordum ama ise de alisiyordum gün geçtikçe. Ama çıkıyordum hep. Bir senedir evdeyim. Bir işe girme düşüncesi bile beni çok bunaltip kaygi yaratiyor . . keşke düzenli bı isim olsaydı yıllar boyu orda olsaydım diyorum. Böyle bir derdim olmazdı. İstikrar sağlayamıyorum nedense çünkü iş esnasında eğlenecegim insanlar olmuyor pek . Bakıyorum diğerlerine sevgilileri var bazısının bazısının da önceden arkadaşlıkları var bense ya tekim ya da olduğum yerden memnun değilim vs. Bunlar motivasyonunu düşürüyor. Ve sürekli aynı işlerde çalıştım hep depoydu. Para kazanmak istiyorum ama nedense işte kaygilaniyorum ya yine eskisi gibi birkaç hafta ya da ay çalışıp çıkarsam ya hep hayatım böyle geçerse ne yaparım diye düşünüyorum. ..

Aşırı kaygı yaşıyorum

Aşırı stresli ve kaygılım sürekli elim ayağım terler ve buz kesiyor nefes alışverişim düzensiz nabzım çok hızlı ve bu genelde iş yerimde , ciddi ortamlarda, toplantılarda aşırı artıyor. Heyecandan izin isterken bile derdimi doğru düzgün anlatamıyorum, toplum içinde bi kitap okuyamıyorum veya sunum yapamıyorum. Herşeyi kafamda çok kuruyorum an da kalıp tadını çıkaramıyorum arka planda sürekli kafamda bişiler dönüyor çok zorlanıyorum çok aşırı yakınlarım dışında(eşim annem kardeşim ablam) kimseyle başbaşa kalmak istemiyorum konuşacak sohbeti devam ettirecek cümleleri bulamıyorum. Karşı tarafın beni çok sıkıcı ve sohbeti sarmayan biri olarak görüdüğünü düşünmeden edemiyorum

Takıntılı ve libidomun yüksek olma durumu

Merhaba, ben 29 yaşında genç sağlıklı ve güzel bir kadınım. uzun ilişkiler de yaşadım kariyerimde de ilerledim üniversite mezunuyum vs. bunları hızlıca toplumsal sorumluluklarımla ilgili yaptıklarımı bilmeniz için söylüyorum. ancak kendimi bildim bileli ciddi bir güzellik aldatılma ile ilgili takıntım var. bu takıntım beni gerçekleri görmekten uzaklaştırıyor hayatımı kısıtlıyor ve bazen de başka hiçbir şey düşünemez hale getiriyor. her gün kendime yeni bir ihtimal yeni bir durum yaratıyorum. kardeşimden ailemden kıskanıyorum. herkesle kendimi kıyaslıyorum ve kafamın içindeki sesin felaket senaryoları hep bu konuda oluyor. kandırılmak, aldatılmak, beğenilmemek. tam rahata erip derin bir nefes alacakken aklıma yeni bir soru geliyor. soru soruyorum ve insani gelen karşılıktan sonra hemen kurma başlıyor. kurduğum senaryolar çürütüldükten sonra başka senaryolar ortaya çıkıyor. yani karşımda ki partner bir kuleye kendini kapatmış hayatında hiç kadın görmemiş ve ben dünyanın en muhteşem kadını olsam bile bu sefer "kimseyi görmediği için gözü kapalı" diyip ona sorular sorduruyor. her sabah yeni bir şeyle güne başlıyorum ve bütün bir günü onu kafamdan atmakla uğraşıyorum. annem küçükken babam tarafından aldatıldı ve ben annemle beraber babamın başka kadınla yaşadığı evi bulmaya gitmiştim. aynı zamanda babamı sex hikayeleri okurken evde yakaladım. annem devamlı babamla cinsel ilişkisi olmadığını anlatırdı ve ben 10 yaşındaydım. zamanla kendimi arzulanan ve aşık olunan kadın pozisyonuna sokmak için elimden gelen her şeyi yaptım. Her ilişkimde unutulmaz ve karşı konulamaz olmaya çalıştım. Artık dayanamıyorum, bu gerçekçi değil. Sevgilime her dakika soru soruyorum, obsesif gibiyim ve 2 adım ilerleyemiyorum. Bunun "kendini sev" den çok daha fazlası olduğunu düşünüyorum çünkü savaşıyor gibiyim. Nasıl ki bir temizlik hastası orayı temizlemeden duramaz ama temizlemek istemediği düşünmek de obsesyonu tetikler, ben de öyle oluyorum. ancak ayrıldığımda rahat bir huzura erebiliyorum. Libidom yüksek ve ayrıl ayrılmaz yeni bir cinsel ilişki kurmak istiyorum, bunu da değer görmediğimi hissetmeden yapamayacağım için kendimi yine istemediğim bir ilişkiye emek harcarken buluyorum. kafamın arkasında o sesler varken yaşamam çok zorlaşıyor. sus artık sus sus demek zorunda kalıyorum. 12 yaşımdan beri ara ara depresyona girip uzun günler haftalar yataktan çıkmadığım olurdu. şimdi bu periyodları daha sakin atlatmaya çalışıyorum. küçükken bedenim ile ilgili ailemden sürekli bir şeyler duyardım, çirkinim işe yaramazım tembelim şişmanım. ve kendimi kabul etmiş bir ucube idim. bunu kabul etmekten başka şansım yoktu. kendimi güzel bulmadığım günler cehennem gibi geçiyor. sevgilime yüzümü göstermek bile istemiyorum. ondan yüzümü gizliyorum(ve gerçekten çirkin değilim). o buna hiç anlam veremiyor. sürekli vücudumu ve yüzümü izlemek istiyor, benden en büyük şikayeti bu. ben işim gereği de kendimi göstermem gereken bir iş yapıyorum. ama kendimi gizlemekten ve inandığım yaradılıştan aksine ulaşamadıkça ilerde her şeyi bırakır pes ederim ve mahvolurum diye korkuyorum. bir umudum olmasaydı bu kadar sancıdan sonra intihar ederdim. ama düzelmeye dair kendime ve algıma ve kaderime dair bir inancım var. yine de saçlarım beyazladı. belki de hep zaten içimde varolan bu şeyler artık yaşımın ilerlemesi ile tahammül edilemez bir hale geldi. bir fotoğrafta çirkin çıktığımda, bir anlığına garip gözüktüğümde, sevgilim benden iyi gözüktüğünde, yanımda güzel biri varsa vs vs. ..

Babannem intihar etti birkaç yıl oldu ama atlatamıyorum düşünmeden duramıyorum

Babaannem 3 yıl önce intihar etti ama ara ara hala aklıma geliyor anı yaşıyorum unutamıyorum onu çok özlüyorum geri gelmeyecek olması beni mahvediyor bu üzüntüye strese bağlı mide bulantısı halsizlik yeme bozukluğu yaşıyorum uyku sorunu yaşıyorum çok yoruldum bu durumdan kurtulmak istiyorum mantıklı bir şeyler duymak istiyorum gerçekten anlaşılmak istiyorum anlamlı cümlelere desteğe ihtiyacım var sürekli geçmişte yaşıyorum hep geçmişteyim anı yaşayamıyorum

Ezik birisi olmak ve kendimi herşeyde yetersiz görüyorum

Ben kendimi herşeyde yetersiz hissediyorum ve kendimi herşeyde boşlukta hissediyorum bayadır psikiyatri doktoruna gidiyorum ilaçta kullanıyorum bipolar bozukluğu tanısı var bende 28 yaşındayım hayatı bilmiyorum hayata atılamadım hiçbir şekilde yemek yapmaktan bile korkuyorum ben bazen birde annem babam ayrı 2017 yılından beri bir yere gitsem mutlu olamıyorum çalışsam bile 3 gün zor duruyorum iş yerlerinde sıkıntı basıyor beni her is yerinde

İş değiştirme kaygımı nasıl yenerim?

Merhaba hocam Ben uzun süredir işsizim ve genelde sanayi kentinde yaşadığım için bir sürü fabrika depo işleri mevcut. Daha önce çok girdim çıktım bu işlerden. Artık bende bı korku kaygı oluştu. Ya yine girersem de yine sıkılır çıkarsam ordan ya sureklilikle calisamazsam istikrar saglayamazsam gibi düşünceler aklıma hemen gelir. Ve bir işe başlamak içinde hep güzel bir iş olmalı ki girip uzunca seneler çalışayım yani düzenli bı is istiyorum ben. Ama denemeden de bilemem biliyorum ama bir türlü kiramiyorum bu düşüncelerini eyleme gecemiyorum. Kaygılarım var. Bir işe girsem üç ay veya iki ay çalışsam ne ki uzun süre calismayacaksam hiç calismayayim oturayım evde diyorum.

sinemceyyy

Aşağılık kompleksinden kurtulmak

Aşağılık kompleksim olduğunu düşünüyorum. Bazı şeyleri başaramadığımda kendime çok kızıyorum. Kendimden nefret edesim geliyor. Ortalama hatta belki daha da altı olduğumu düşünüyorum. Bazen böyle tam kendime güvenim geliyor başaracağım gibi geliyor ama sonuçta yine istediğim şeyi elde edemiyorum. Naparsam yapayım olmuyor. Böyle etrafıma bakıyorum başarılı insanlara ben niye onlar kadar iyi üniversitelere,iyi bölümlere gidemiyorum da hep ortalama yerlere giriyorum o kadar çabalamama rağmen. Böyle olunca aptal ,yetersiz gibi hissediyorum. Bazen biri benimle şakayla dalga geçerken aşırı tepki gösterebiliyorum. İnsanların dedikleri bazen hiç aklımdan çıkmıyor. Bazen insanlar sanki bana hep oyun oynayacakmış, dalga geçecekmiş, arkamdan konuşacakmış gibi geliyor. İyi davranışlarının altında hep kötü şeyler arıyorum. Sanki bana bu kadar iyi davranamazlar gibi geliyor. Ya da ben iyi şeyler yaşayamam gibi geliyor. Bu hislerden kurtulamıyorum. Nasıl kurtulurum?

Ataklarımın boyutu hangi bölüm daha iyi

son bir aydır sıklıkla yaşadığım gün içinde hemen geçmeyen atak yaşadığımı düşünsemde kendimi telkin etmekte zorlandığım alkol ile veya insanlarla görüştüğümde çok olmayan ama bazen kişi ya da alkol olsada yaşadığım ani gelen bir kesin hasta oldum ölümüm yaklaştı duygusu ya da güzel bir şey olduğunda kesin öleceğim ondan oluyor hissinden kurtulmak için psikolojik destek mi ilaç desteği mi almalıyım

Panik atak geldiğinde ne yapmalıyım?

Birden gelen o yoğun korku hissi. .. Kalbim sıkışıyor, nefesim daralıyor, bayılacakmışım gibi hissediyorum. O anlarda dış dünyayla bağlantım kopuyor gibi oluyor. Herkes bana sakin olmamı söylüyor ama bu benim elimde değil. Panik ataklar yüzünden hayatımı kısıtlamaya başladım, bazı yerlere gitmekten, yalnız kalmaktan korkuyorum. Bu durumun beni kontrol etmesine daha fazla izin vermek istemiyorum. Panik atak geldiğinde ne yapmalıyım? Bu anları hafifletmek veya önlemek için hangi yöntemleri deneyebilirim?

Sürekli geçmişi düşünmekten nasıl kurtulurum?

Bazen gece yatağa yattığımda geçmişte yaşadığım olaylar film şeridi gibi gözümün önünden geçiyor. Keşkelerle, pişmanlıklarla dolu anılar zihnimi meşgul ediyor. O anları değiştiremeyeceğimi bilsem de, düşünmeden edemiyorum. Sanki geçmişte takılı kalmış gibiyim ve bu beni bugünden koparıyor. Kendimi affetmekte, olanları kabullenmekte zorlanıyorum. Sürekli geçmişi düşünmek psikolojimi etkiliyor. Bu döngüden çıkmak, anda kalabilmek mümkün mü? Geçmişi bırakmak için hangi duygularla yüzleşmem gerekiyor?

cicek2