Kaygı Kategorisi

Anksiyete ataklarımla nasıl başa çıkabilirim?

Aniden gelen o korku hissi… Kalbim sanki yerinden çıkacak gibi atıyor, nefes alamıyorum, başım dönüyor. O anlarda kimse beni anlamıyor gibi hissediyorum. “Bir şey olacak” korkusu içimi sarıyor ama nedenini ben de bilmiyorum. Bu hisler günlük yaşamımı zorlaştırıyor. Anksiyete atakları yüzünden bazen dışarı çıkmaktan, yalnız kalmaktan çekiniyorum. Artık hayatım bu krizlerin etrafında dönmeye başladı. Anksiyete atakları geldiğinde ne yapmalıyım? Bu ataklarla başa çıkmanın bilimsel ve psikolojik yolları neler olabilir?

Yks sınavına girmeden önce neler öneriyorsunuz?

Merhaba, bildiğiniz üzerine yakında Yks sınavı olacak ve sınava girmeden önce nir psikologdan fikir almak istiyorum. Sınava girmeden önce nasıl nir hazırlık yapmalıyım? Akşam yatmadan önce dua edeceğim ancak gerçekten hayattan da örnek ve fikir duymak isterim. Ailem biraz panik yapıyor beni de paniğe sürüklüyor bu biraz, onların stresi bana da bulaştı siz ce ne yapmam gerekiyor? Sınav öncesi kendimi ve ailemi nasıl rahatlatırım?

Yks kaygılarımı nasıl azaltabilirim?

Yks’ye gireceğim ancak çok fazla stres yapıyorum, ailem tıp fakültesi kazanmamı istiyor ancak ben mühendislik okumak istememe rağmen hala söyleyemedim, ne yapacağımı bilmiyorum. Her gün doktorluk ile ilgili bir şey atıyorlar bana instagramdan ve ben hoş görüşü davranmama rağmen sanki hiç bir şey yokmuş gibi davranıyorlar. Ailemle sınav için nasıl bir konuşma yapmam gerekiyor? Beni anlamalarını nasıl sağlayabilirim? Şimdiden teşekkür ederim

Bu kadar düşünmek normal mi

Merhaba ben kendimi bildim bilele hep her şeyi aşırı düşünen biriydim ama artık bu durum beni biraz korkutuyor çünkü düşünmekten uyuyamıyorum 11 yatağa giriyorsam sabah 5 e kadar kafamın içinde hep bişeyler var gerekli gereksiz bir sürü düşünce hele ki yarın bi planım varsa sabaha kadar yarın neyi nasıl yapacağımı neyle gideceğimi gidince ne yapacağımı kimle nasıl konuşacağımı otobüsle gidicwksem eğer hangi durakta ineceğimi doğru inebilicekmiyimi şoföre nasıl inicem diyeceğimi bile düşünüyorum ve kafamın içinde hep diyaloglar kuruyorum artık çok yoruldum bu durumdan psikolojik destek almalımıyım sizce

Geçmişteki Travmalardan nasıl kurtulurum

Merhabalar. Geçmişte yaşadığım olayları, haksızlıkları unutamıyorum. Mesela o zamanlar bana kötü bir şey söylese çok da cevap vermiyordum ya çok önemsemiyordum ya da kendimi korumanın farkında değildim galiba. Ama şu anda yaşadığım şeyleri düşününce canım çok sıkılıyor, öfkeleniyorum hatta bazı geceler bunu düşünürken uyuyamıyorum. O zamanlar neden kendimi korumadım neden ona bunu söylemedim neden haddini bildirmedim neden o bana bunları söylerken,yaparken ben hiçbir şey yapmadım bunları çok takıyorum, düşünüyorum. Kendimi çok fazla sevdiğim söylenemez ama yine de neden kendimi korumadım diye düşünüyorum neden haksızlığa izin verdim ki. Mesela aynı sınıfta olduklarım, öğretmen ya da hoşlandığım kişi. Sınıftakiler bazen dışlıyordu yanlarında olmama rağmen kötü şeyler söylüyorlardı öğretmen herkesin içinde, tüm sınıfın önünde rezil ediyordu sanki duygularım yokmuş, söylediği şeyleri anlamıyormuşum gibi davranıp herkesin içinde her şeyi söylüyordu. Hoşlandığım kişi ise önce seviyormuş gibi yapıp çok berbat bir şekilde reddetti . Sanırım en çok da bu etkiledi. Neden ona haddini bildirmedim o bana kötü şeyler söylediği zaman ben neden ona bir şey söylemedim neden onunla yüzleşmedim kendimi koruyamadım yani ve şimdi düşününce kötü oluyorum . Biraz abartı olacak belki ama intikam almayı bile düşündüm. Geçmiş travmalarından nasıl kurtulurum ?

Çok düşünmekten nasıl kurtulurum?

Gerçekten çok düşünüyorum, çoğunlukla alışık olduğum için rahatsız etmiyor ama bazen farkına varıyorum ve çok düşünme düşüncesi bile beni boğuyor. Kitap okuyamıyorum, bir şey anlatırken ne diyeceğimi unutuyorum ya da alakasız şeyler söylüyorum. Ama aslında alakasız olmuyor konuşurken bile çok düşündüğüm için o anda onu bağlayabilecek bir şeyler bulmuş oluyorum. Benzer şekilde benimle konuşan insanları da dinleyemiyorum kafam sürekli başka yerlere gidiyor. Bazen de bir soru ile karşılaştığımda cevaplayabilmek için önce sorunun olası anlamlarını sıralıyorum kafamda. Haliyle beni anksiyetik bir duruma da sokuyor bu alışkanlığım. Özellikle stresli olduğum veya bir şeye kafa yorduğum dönemlerde çok düşünüyor olmam vücuduma yansıyor. Elim ayağım durmuyor ya da sürekli bir iş buluyorum kendime, cildimi yolma gibi bir alışkanlığım da var sivilce vs yokken bile morartana kadar sıkıyorum cildimi sanki orda bir şey varmış gibi. Biraz sakinleşmek ve bunu yapabilmek için en azından adım atabileceğim bir yol istiyorum.

Sınav kaygımı nasıl yönetebilirim?

Hukuk 2. sınıf öğrencisiyim bölümümü de okulumu da isteyerek seçtim hatta uğruna aylarca göz yaşı dökerek kazanmıştım okulu 954. olmuştum üniversite sınavında. Hala o sıralamayı yaptığım masada ders çalışıyorum ama artık neredeyse 60dan yüksek notum yok. Kendimi aşırı salak hissediyorum. Bu okul beni tek hayalimdi. Kendimi hiçbir başka meslekte hayal edemiyorum. Ama hiç başarılı olamıyorum 1. sınıfın 4 ana dersinin 3ünden kaldım. Bundan dolayı 2. sınıftan bazı dersleri almaya kredim yetmedi aldıklarımdan da 2si hariç doğru düzgün anlayamıyorum. Final haftam başladı ya yine kalırsam ya yine başaramazsam diye düşünmekten ders çalışamıyorum. Kendimi hep o cübbenin içinde hayal ettim ve şimdi hiçbir şeyi beceremiyor oluşumla yüz yüzeyim kendime uygun gördüğüm şey bana göre değil mi yoksa bana göre mi karar veremiyorum. Yaklaşık 5 aydır terapiye gidiyorum ve psikoloğum bana hep hocalar geçirir merak etme bırakıp ne yapacak diyor. Bugün ilk iki finalime girdim elim o kadar çok titriyor ki yazımı tanıyamadım. Üniversiteye başladığımdan beri her sınav yks den daha çok kaygılandırdı beni. Onun en azından örnekleri vardı ne olacağını biliyordum bu sefer hiçbir şey bilmiyorum neye hazır olmam gerektiğini bilmiyorum ne yazmam gerektiğini nasıl yazmam gerektiğini hiçbir şeyi bilmiyorum karanlık bir odada lambanın düğmesini arıyorum ama sürekli bir yerlere çarpıyorum.

Düğünüme 2 ay kala evlenmekten korkuyorum

Merhaba umuyorum ki derdimi anlatabilirim 8 senedir birliktr olduğum aşık olduğum,sevdiğim adamla geçen sene haziran ayında sözlendim. bundan 2 ay sonra düğünümüz var ancak öyle kaygılı ve korku içindeyim ki ayaklarım geri geri gidiyor çünkü bu ilişkide her ne kadar ikimizde sevsekte çok fazla fedakarlık yaptım ve zamanla karşımdaki eş adayı kavga anlarında hep bir adım daha ileri giderek davrandı toksik çok fazla özelliği var ancak sevgiden gözüm öyle kördü ki kaybetmekten korktuğum için her şeyi kabullenmiştim nişanlılık süremde işe girdim ikimizde çok zorluk çektik bu arada hep şeyimizi kendi maadi gücümüzle yaptık aileden yardım almadık hiç bir şekilde herşeyimiz hazır ancak ruhen çok büyük bir çöküntü yaşıyorum çünkü iyiyken çok iyiyken kötüyken düşmanımdan beter davranıyor kıskançlık durumu had safaya çıktı önceden de kıskançtı ancak ya ben göremiyordum ya da daha da arttı şimdi evlenmek için can atan ayaklarım geri gidiyor ne yapmam gerektiğini bilmiyorum eskisi gibi sevmiyor muyum diyr sorguluyorum kendimi işe girdiğimden beri de özgüvenim arttı kendi ayaklarımın üstünde durduğumdan beri potansiyelimin farkına vardım ancak işe girdiğimden beri kendisi çok rahatsız sürekli sorun çıkarıyor işimle alakalı olsun eczanede çalışıyorum çalıştığım insanlar çok düzgün ve temiz olmasına rağmen sırf erkek diye bana çıkarmadığı zorluk kalmadı hayatıma bu kadar müdehale edilmesinden artık çokmypruldım ve sanırım ilişkiden uzaklaştım yanlış anlaşılmak istemiyorum ancak eczanede gelen ablalar abiler olsun bana hep övgüyle konuşurken hayatımdaki insanın beni hiç övmüyor olduğunu çalışırken farkettim insanların beni görüyor olmasından inanılmaz endişe duyuyor kimsenin beni görmesini istemiyor kıskançlık durumu olduğunda inanılmaz ileri tepkiler veriyor evet çok seviyor diyordum ama şuan iyi anılarımızdan çok bu anılar kazındı kafama ve ben çaresizce kaldım lütfen bir şeyler söyleyin🙏

Çok mükemmelliyetçiyim ve gereksiz takıntılıyım ve çok kafaya takıyorum

Merhaba ben gereksiz mükemmelliyetçiliğimden ve takıntılı huylarımdan bıktım. Gereksizce her şeyi taktığımdan dolayı da bazen uyumakta zorluk çekiyorum, sınavlarda bazne dalıyroum ve sınavlarımı yetiştiremiyorum. Öncelikle mükemmelliyetçiliğimden başlayacağım ve diğer konulara bağlayacağım. Aslında bu biraz da ailem yüzünden çünkü büyürken her zaman beni en iyisi ol diyerek büyüttüler ve ilkokulda hiç kimse ders çalışmazken babam bana günlük olarka sürekli test çözdürürdü. İlkokulu sınıf birincisi olarak bitirdim. Herkes her zaman "Sıla neden her şeye katılıyor?" , "Yalaka. " gibi lakaplar takardı. Çünkü mesela bir yarışma olurdu ben katılırdım. Bir program olurdu girerdim. Başkanlık seçimi olurdu katılırdım. Küçük çaplı olanları kazanırdım ama başkanlık seçimi gibi şeyleri kazanamamıştım o zamanlar ve gerçekten belki ben kendime fazla yükleniyorum ama her zaman kendim birdahaki sene başkan olmalıyım derdim. Daha sonra ortaokula geçtiğimde tek denemede bursluluk sınavını kazandım. Daha sonra karantina girdi hayatımıza. O hastalık korkusunun ve yalnızlığın da getirdiği şeylerle nasıl tanımlanır bilmiyorum ama sanarım bunalıma girdim. Kendimi sevmedim. Çevreden bıktım. Aslında ergenlikten dolayı da olabilirdi ama o dönemler çok zor düşünceler içine girdim ve dolayısıyla derslerimde düşmüştü. Başarısız bir öğrenci olmuştum. Hatta bir keresinde sırt bölgemde kabarmalar olmuştu. Doktor fazla stres flaan fistan demişti. Sonra işte ortaokuluda bu şekilde bunalımda geçirdim. Son senemde eski sınıf öğretmenim sağ olsun benim durhunluğumun nedenini bana sormuştu ve benimle saatlerce ilgilenmişti. Onun sayesinde belki de şimdi buradayım. O dönemler ailem bile görmezden gelmişti. Benim durumumu. Abim de bu tarz şeyler yaşıyordu. Daha sonra bir sroun ortaya çıkmıştı ve babamlar yakalamıştı. O zaman abim psikoloğa gitmek istemişti. Ben de ondan cesaret alıp bende istiyorum demiştim. Abim işte düşünmekten uyuyamıyorum, donup kalıyorum falan diye anlatıyordu annemlere, ben de ben de de oluyor diyordum. Bahsettiği yakındığı her durumu bende yaşamıştım. Ama abimi gönderdiler ve beni göndermediler. Daha sonraki zamanlarda bir gece patlamıştım. Ağlıyordum. Çok şiddetli bir şekilde. Daha sonra ailemin yanımda olmasını istediğim için odamdan çıkıp salona gittim. Babam vardı sadece. Madem abime destek oluyorlar bana da olurlar diye düşündüm. Babamın yanına gititm ve gerçekten ilgilendi. Ya da ilgileniyormuş gibi yaptı. Sadece işte takma. Çok yaktığın için oluyor. Kendini şartlandırıyorsun demişti. Başımı falan da okşamıştı o zaman ona kanmıştım sanarım. Şimdiki zamanlarda babamın bu konu hşç umrunda değil. O zaman bana bir şey olursa gel bana anlat ben arkandayım gibi şeyler söylemişti. Hatta istersen seni de gönderelim psikoloğa falan demişti. Tabi dediklerinin hepsi yalanmış. Dediklerinin hiçbirinin arkasında durmadı. Mesela bir dert anlatıyorum hemen sinirlenip üste çıkmaya çalışıyor, dinlemiyor, başından savıyor ve bunalr beni gerçekten üzüyor. Şuan lisedeyim ve yine birincilikle bitiryorum dönemleri ama hepsini annem babam mutlu olsun, gururlu olsun. Abimin notları düşük geldiğinde üzüldükleri gibi üzülmesinler, emekelri boşa çıkmasın amacım. Ama onu belgelerini, başarı belgelerini getirdiğimde aferin diyip geçiyorlar. Sınıftaki en yüksek notu alıyorum, niyr yüz değil diyorlar. Düşük aldığımda da en kötüsü ben oluyorum. Düşük dediğimde 70 falan. Lisedeki çoğu kişinin en iyi notları bazen 70 oluyor. Gerçekten anlayamıyorum. Ne yaparsam ailemi düşünüyorum. Mesela okulda bir şey yapıyoruz. Çalışmada, provalarda yanlış harketler kesinlikle yapamam, şaka bile yapamam hatta arkadşalarımla fısıltıyal bile konuşamam. Neden? Çünkü ailem öğrenirse bana oaln güvenleri zedelenir. Babam öğretmenlerimle içli dışlı olup bizi takip eder. Hatta bir keresinde abim kurstan çıkarken onu izlemiştik. Gerçekten kurstan mı çıkıyor diye. Mesela derste bir soruyu yanlış yapıyorum. O zaman suçluluktan uyuyamıyorum ve ne zaman o hocanın dersine girsek o yanlışı hatırlayıp beni aşağılayacakmış gibi hissediyorum. Çünkü arkadaşlarımın ve öğretmenlerin gözü benim üzerimde. Çünkğ ben onu öğrencisiyim ama ben sadece bir insanım. Robot değilim, bazen hata yapabilirim. Duygularım var ve herkes bunları unutuyor. Bana robotmuşum gibi, duygusuz biriymişim gibi davranıp laflar atıyorlar. Bazen bana insan değilsin manasında atıflarda bulunuyorlar ve brn bunlardan gerçekten bıktım. Yaptığım en ufak şeyi bile her gün düşünüyorum. Bunların yanında çok saçma bir takıntı tarzı bir şeyim daha var. Mesela çekirdek çitliyoruz. O sırada çitlediğim çekirdeği ön sağ dişimle çitlediysem ondan sonra çitleyeceğim çekirdeği soldakiyle çitlemem lazım. Mesela bşr lokmayı ağzımın sağ tarafıyla çiğnediysem diğer lokmayı sol tarafla çiğnemem lazım. Bir parmağımı bile kütletirsem vücudumda kütletebildiğim her yeri kütletmem gerek. Eğer yapmazsam bu saydıklarımı değişik bir his geliyor yani nasıl anlatsam. .. Hani sabah kalktığımızda vücudumuzu esnetmeden önce değişik bi sırt ağrısı tarzı bir şey hissederiz ya o tarz çok rahatsız edici bir şey ve tüm vücudumu etkiliyor. Böyle irkilme falan geliyor ve gerçekten bazen toplum içinde de bu hissiyat gelince zoe surumda kalıyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Bu hislerle, düşüncelerle naısl başa çıkacağımı anlayamıyorum. Şimdiden bunu okuduğunuz için teşekkür ederim.

Yetersiz hissetmek ve başarı takıntısı

Çalışsam da istediğim sonucu alamıyorum. Bundan artık çok sıkıldım insanlar çok başarılı ama ben hiçbir şeyi beceremiyor gibiyim. Diğerlerinden daha çok çabalayıp yine de başarısız olmak yetersizliktir değil mi ?Gerçekten bazı şeyleri başarmak için kapasitem yetmiyor galiba. Birinin benden daha yüksek aldığını duyunca etkileniyorum. Bir süre etkisinden çıkamıyorum geçenlerde benimle aynı puanı almış kıza çok iyi yapmışsın diyorlardı ama ben düşündüğüm zaman o puan bana hiç de iyi ya da yeterli gelmiyor hatta öyle dedikleri için şaşırdım bile. Şu son günlerde başarıyı çok fazla takıntı haline getirdim hiç normal olmayacak düzeyde sürekli bunu düşünüyorum hastalıklı gibi nasıl kurtulacağımı da bilmiyorum. Diğer insanlar hep çok başarılı peki ben ailemi bile gururlandırdığımı düşünmüyorum hiç. Sürekli bunu düşünmek günlük hayatımı mahvediyor çünkü sürekli bunu düşünüyorum bir an bile unutmadan belki de gerçekten yetersizim ,kapasitem yok. Diğer insanlar için çok kolay olan şeyler benim için ızdıraba dönüşüyor. Çünkü beceremiyorum. Bunları düşünürken de yoruluyorum, tükeniyorum. Bu hastalıklı başarı takıntısını nasıl yeneceğim ?