Psikoloji Kategorisi

Kedimin ölmesinde kendimi çok suçlu hissediyorum

bir erkek kedim vardı bu sabah ellerimde can verdi. bir hafta önce hasta olmuştu iyileştirmiştim fakat tekrardan hasta oldu ve bu sefer başaramadım. 19 yaşımdayım ehliyetim yok, evde babam yok ve annem hastaydı. babam evde olmadığı ve anca bize yetecek kadar paramız olduğu için de veterinere götüremedik. ama ellerimde can çekişerek öldüğünden bunu bir bahane olarak görmüyorum. değil de zaten. veterinere götürebilseydik belki de şu an yaşıyor olcaktı. ölmeden önce yerini hazırlamıştım iki kez yanıma gelmiş yatmıştı o haliyle. ikincisinde zaten altına yapmış, sesine uyandım. acı çekiyordu muhtemelen. normalde kediler öleceklerini anladıklarında sahiplerinden uzaklaşır diye biliyordum, benim oğlum benim yanıma yatmıştı. çok can çekiştiği için benden yardım mı istiyordu? bilmiyorum, tek bildiğim şey şu an artık hayatta değil, biricik oğlum yok artık. şu an hissettiğim üzüntüden dolayı yazım ve imla kurallarına da dikkat edemiyorum, kusuruma bakmayın. o kadar kötü hissediyorum ki bu suçluluk duygusundan asla kurtulamayacakmışım gibi. onun yerine ben ölseydim gibi düşüncelerim yok, extrem bir düşünce olduğunun farkındayım ama aldığım oksijen yetmiyor gibi. yas sürecinde olduğum için suçluluk duygusu normal deniyor ama duyduğum suçluluk öylesine büyük ki gözlerimi kapattığım an o son anları aklıma geliyor, belki de kolayca iyileşeceği bir hastalık yüzünden böyle can vermiş olması zoruma gidiyor. kalbim çok acıyor, benim yüzümden öldü gibi hissediyorum. yetersiz imkanlar yüzünden can vermiş olması daha çok canımı yakıyor. diyebilirsiniz madem bakacak durumunuz yok neden aldınız. mecburduk, zaten bir sahip de bulmuştuk, seviniyorduk güya. daha güzel bir yuva buldu el bebek gül bebek bakılacak diye. bulduğumuz sahip kararından caydığı sıra oğlum da hastalandı. çok büyük değildi yavruluktan henüz daha yeni çıkmıştı. sevilmeyi o kadar çok seviyordu ki bir de tosun gibiydi. böyle bir kedinin öldüğü anda bir deri bir kemik kaldığını görmek bile aklımdan bir saniye bile çıkmıyor. saatlerdir ağlıyorum, gözüme bir damla uyku bile girmedi. ne yapacağımı bilemediğim için buraya yazmak istedim.

İşlerimi ve sorumluluklarımı erteleme davranışımı nasıl yenerim?

Kendimi geliştirmek için bir şeylere başlıyorum ama tamamlama konusunda sıkıntı yaşıyorum. Mesela bir kursa başlıyorum ders çalışmam gerekiyor ama çalışamıyorum. Bir etkinliğe katılıyorum devam edemiyorum. Dikkatim çok dağınık. Bunun sosyal medyadan kaynaklandığını düşünüyorum acaba telefon bağımlılığımı nasıl çözüp işlerime odaklanırım. Sosyal medyadan nasıl uzak durabilirim. Kendimi geliştirmek konusunda düzeni nasıl sağlayabilirim. Bu düzensizlik yüzünden başarısız oluyorum . İyi günler teşekkür ederim.

Atak geçiriyorum ve nefes alamıyorum, sorunum ne?

merhaba 2022 yılından beri yaşadığım bir şeyi ve bunu sizce neden yaşadığımı sormak için buradayım. Bazı zamanlarda atak olarak geliyor nefes alamıyorum hiçbir problem yokken bile her şey problemmiş gibi geliyor içime sanki bir öküz oturuyor ve sürekli ağlamak istiyorum aynı zaman da sosyal medya hesaplarimi kapatıp yeni bir sosyal medya açıp yeni bir sayfa açmak istiyorum ama yeni bir sayfa açınca da sanki biri beni izliyormuş yeni hesabımı bulmaya çalışıyormuş gibi hissediyorum kapattığım sosyal medyayı geri açtığımda diğer insanlara rezil oluyormuş gibi hissediyorum kapatacağım diyip geri açtığım için ve sürekli fikir değiştirdiğim için lütfen yardımcı olur musunuz?

Kaybetme korkusunu nasıl aşarım?

Konuştuğum bir erkek var, onu çok seviyorum, o da beni seviyor. Ya ölürse veya ya intihar ederse korkusu kafamın içinde çok var. Kafam sürekli bu düşünceye gidiyor. Kendimi hep rahatlatmaya çalışıyorum bazen rahatlatabiliyorum ama bazen de kafama o kadar çok fazla takılıyor ki düşüncelerimi kontrol edemiyorum. Bu benim günlük hayatımı da çok fazla etkiliyor. Bunu nasıl aşacağım, lütfen bana bir yol gösterin. çevremdeki/ internete gördüğüm bazı sevgilisini eşini kaybeden kadınları gördüğüm zaman bu durum daha da beni endişelendiriyor……

Kendimden büyük biriyle sonuca varamama

Merhabalar, ben bir konuda size danışmak istiyorum ama, şuan konuştuğum birisi var kendisi benden yaşça biraz büyük aramızda 8 yaş var dediğim gibi şuan sadece konuşuyoruz ama bu yaş konusunda kafamı karıştıran şeyler mevcut yanlış mı acaba konuşmamız diye düşünüyorum arada konuşmayı kesmeli miyim diye düşünüyorum kendisi bunun bir sıkıntı olabileceğini düşünmüyor anlaştığımızdan kaynaklı bunun dışında içimde geçmişten kalan genel olarak insanlara karşı güvensizlikte olduğu için kafamı karıştıran şeyler de oluyor haliyle bu konuda neyin doğru neyin yanlış olduğuyla ilgili tamamen bir sonuca varamadım dediğim gibi iyi anlaşıyoruz bana destek oluyor yanımda oluyor bir konu olduğunda iyi davranıyor ama tekrardan geçmişten gelen o hisle hayal kırıklığına uğramak istemiyorum ilerde, sizce ne yapabilirim bu konular hakkında ?

Evlilik stresi ile nasıl baş ederim?

Merhabalar şuan evlilik aşamasındayım son 2 ay falan kaldı ne mutlu hissediyorum ne de mutsuz sadece içimi kaplayan bi öfke var her şeye öfkeyle sinirle cevap veriyorum bu da sürekli tartışmalara neden oluyor bu konuda kendimi dizginleyemiyorum elimde değil sakin kalacağım dedikçe yine öfke kaplıyor her tarafımı ne yapacağımı bilmiyorum sevdiğim adamlayım halbuki ama bu stres beni yoruyor Ne yapmalıyım nasıl davranmalıyım duygularımı nasıl geri getirebilirim ve de neden böyleyim bu normal miiii

OKB'yi yenebilme inancımı kaybediyorum

2 yıldır okb rahatsızlığım var piskoloğa seans aldım 15 defa sonra 1 yıldır antidepresan kullanıyorum ama olmuyor aşamıyorum 1 oğlum da var anne eş olmakta zorluyor bu durumu çok üzülüyorum kafayı yiyorum bazen düşünmekten bu hastalığın bir gün gerçekten geçeceğine inancım kalmadı çok zor durumdayım harcadığım onlarca su beni çok üzüyor gelen faturaların Hatti hesabı yok napıcam bilmiyorum ne olacak böyle😞 destek bekliyorum

Psikolojik sorunlarımı nasıl kendim düzeltebilirim?

21 yaşındayım üniversite okuyorum geleceğe karşı emeklerimin karşılığını almak konusunda da kaygılıyım 4 yildir üniversitedeyim hazirlik sinifila birlikte 4. yilimdayim ama okul ders bana artik gok agir geliyor yurtta kaliyorum hiç neşem yok hevesim yok gibi hissediyorum mutsuzum sevgilim var o da uzak mesafe iliskisindeyiz uzak mesafe yetmez gibi bir de askere gidecek subatta o da eklendi üstune onun yanina gittiğimde kendimi beynim susuyor rahatliyor gibi hissediyorum ama maddi durumum çok yok her zaman git gel olmuyor bir de askerlik çıktı onun bilmiyorum ya anlatamiyorum tam da bu kadar dokebildim biraz da stresten sanirim ürtiker vs oldum midem de çok ağrıyor böyle sorunlarım var işte ne yapacağımı da bilmiyorum şuan final haftamdayım derslerim çok fazla ekstra stres de yüklendi.

Tembelliği nasıl aşarım?

Sayın Psikolog, merhaba! Benim nasıl ifade edeceğimi bilmediğim bir durumum var lütfen sonuna kadar okuyunuz. 😇. Kendimi son derece tembel hissediyorum, eğlenmek için ya da ders çalışmak için, evde anneme yardım etmek gibi yapmam gereken şeyleri ya da annem benden ona yardım etmemi istediğinde hiçbir şey yapmak istemiyorum. Şikayet ediyorum ve bana bunu yapmamı emretmeye hakkı olmadığını hissediyorum çoğu zaman onu duymuyormuş gibi yapıyorum. Bazı misafirler bizi ziyaret ettiğinde annem benden önlerine bir şey getirmemi istiyor ve ben de duymamaktan geliyorum bu da onun utanmasına neden oluyor. Yaptığımın yanlış olduğundan eminim ama neden bu pervasızlığa ulaştığımı kendim bilmiyorum. Arkadaşlarımdan biri benden bir yere eğlenmek için dışarı çıkmamı istediğinde kendimi tembel ve motivasyonsuz hissediyorum ama onları utandırmamak için gidiyorum. Yolculuk sırasında çok mutlu oluyorum, eğleniyorum ve eve gitmek istemiyorum. Başka bir iş teklif edildiğinde tembelleşiyorum ve motivasyonumu kaybediyorum, sonra ayrıldıktan sonra mutlu oluyorum vb. Evdeyken de zamanımın çoğunu uyuyarak geçirdiğimi eklemeliyim, uykum geldiğinden ya da uykumdan dolayı değil, günde en az 16 saat uyuduğumu ve bunu her gün tekrarladığımı söylersem abartmış olmam. Ne olduğunu bilmediğim bir şeyden kaçmak için öyle bir noktaya geldim ki, bütün ailem benden şikayet etmeye başladı. Şunu belirtmek isterim ki, hiçbir şekilde intihar eğilimim yok, sadece kendimi sıkılmış, tembel ve aşırı iştahlı hissediyorum, yemek yemenin bir sonucu olarak beklenen kilo alma sorunum da var. Ailem kısa bir süre için bile olsa her gün yürüyüş yapmam için beni uyarıyor. her yürüyüşte olduğu gibi, yürüyüşe çıkmadan önce tembelleşiyorum, yürüyüş sırasında kendimi mutlu hissediyorum, sonra bir sonraki yürüyüşten önce tembel hissediyorum vb. bu depresyon mu, bipolar depresyon mu, şizofreni mi, mani mi, yoksa ne?Bu garip durumun muhtemelen bir adı yoktur. Neler çektiğimin farkındayım sebebini bilmiyorum ve hayatını normal yaşayan normal bir insan olmak istiyorum. Uyurken o kadar derin, net ve gerçekçi rüyalar görüyorum ki, uyandıktan sonra gerçek ile rüya arasındaki farkı ayırt etmek için birkaç dakikaya ihtiyacım oluyor. Bunun sonucunda uykum bozuluyor ve rahatsız oluyorum, bu da aldığım ilaçlardan kaynaklanıyor olabilir. Annem, küçük kardeşimin derslerine yardım etmemi istiyor ve ben her zamanki gibi şikayet ediyorum ama onun inatçılığı ve ders çalışma isteksizliği nedeniyle çocuklardan ve onları çalıştırmaktan nefret ediyorum, çocuk sahibi olmamamak ve çocuklarımla sıkıntı çekmemek için evlenmemeyi düşünüyorum. Annelerin çocuklarıyla ilgilendiğini, onlara eğitim verdiğini görünce şaşırıyorum ve buna nasıl dayanabiliyorlar diye düşünüyorum. Aşırı harcama, israf ve alışveriş takıntım var, ailem benden hiçbir konuda tasarruf etmez, ancak çoğu zaman davranışlarım ve parayı yanlış yere, gereksiz veya önemsiz şeylere harcamam sonucunda sorunlar ortaya çıkıyor. Bence bu kadar, lütfen bana cevap verin bir an önce olumlu değişim istiyorum açık sözlülüğünüz için şimdiden teşekkür ediyorum.

Çok düşünüyorum ama ne düşündüğümü bilmiyorum bu sorunla nasıl başa çıkabilirim

Hiç bir şeyden zevk alamıyorum arkadaşlardan erkek arkadaşımdan akrabamdan ailemden her şeye yetersizmişim gibi geliyor yeni kıyafetler almak yeni yerler yeni arkadaşlar keşfetmek hiç birşey mutlu etmiyor hep dalgınım ne düşündüğümü bile bilmediğim kafa doluluğu. Gelecek kaygısı aşırı çok ama bir o kadar hiç bi şey istemiyorum sonsuz uykuya dalmak ve aylardır süren kafa doluluğu ve boşluk hissiyatı var herkese yetersiz olduğumu düşünüyorum. Ne konuştuğumu ne konuşacağımı unutuyorum kekelemelerim çok oluyor artık tepki gösteriyor