Psikoloji Kategorisi

İnsanlar tarafından sevilmek için ne yapmam gerekiyor?

İnsanlar tarafından önemsenmediğimi ve göz ardı edildiğimi düşünüyorum. yani iki seçenek varsa hiç bir zaman seçilen ben olmuyorum. Kırgınlıklarımı üzüntülerimi içime atıyorum ve paylaşmaya çekiniyorum onları kaybetmekten korkuyorum bu duyguları tekrar tekrar yaşıyorum ne yapmam lazım?

Sağlık anksiyetesini nasıl yenerim?

Kendimde hastalık belirtileri arıyorum, sürekli internetten arayış içindeyim elim vücudumda ve kendimi dinlerken buluyorum. Çok yorucu ve yıpratıcı bir süreç bir dönem sevdiklerimi kaybetme korkusuyla ortaya çıkıyor bir dönem sağlıkla alakalı ya hastaysam ya öleceksem evham ve endişe içindeyim geçmeyen baş ağrısı yaşıyorum ve bu gerçekten mi yoksa anksiyeteden mi ayırt edemez durumdayım. Aklım sürekli benimle oyun oynuyor ilaç kullanmak istemiyorum vücudum bunu kaldırmıyor. . Yorgun ve mutsuzum teşekkür ederim.

Babama benzettiğim bir adamla beraberim?

hayatımda özellikle ilişkimde anneme benzemekten çok korkmuşumdur. hiçte istememişimdir. ama galiba ilişkimdeki annemin rolünü üstlendim. babam hep beğenmediğim, sürekli eleştirdiğim insan olmuştur ama bazı kısımlarda babama benzettiğim bir adamla birlikteyim ve her seferinde ben annem değilim desemde bu ilişkideki annem rolü de bende galiba. ama ilişkilerimde annem gibi olmak istemiyorum. hep içine atan, sorunlarını asla açıklayamayan, açıklasa bile hep sorun çıkaran kendisiymiş gibi görülen, ötekileştirilen, haksız çıkarılan, hakkı yenilen, hep hor görülen.

Önce kendimden başlamam gerek ama nasıl?

bazen kimse tarafından sevildiğimi düşünmüyorum. kimse tarafından değer gördüğümü düşünmüyorum. kimsenin ilk önceliği değilmişim gibi geliyor. bunun için galiba kendimin ilk önceliği olmam lazım ama bunu da nasıl yapacağımızı bilmiyorum. sanki insanlar benden kolayca vazgeçebilirmiş, vezgeçebiliyomuş gibi geliyor. ya hep göz ardı edilenmişim ya da hep ilk unutulan arkada kalanmışım gibi hissediyorum. herkesin her anında yanında olmaya çalışıyorum. ama insanlar benim yanımda yalancıktan, zorunluluktan oluyomuş gibi hissediyorum. kimse gerçekten beni sevdiği için ya da bana değer verdiği için benimle değilmiş gibi geliyor.

Panik atagğımı nasıl yenebilirim?

Merhabalar kafama bir şey taktigim zaman ya da düşüncelerim çok derinken kendimi kötü hissediyorum daha sonra bı ortamdayken ya da durup dururken mutlu oldugum bı anda bile nabzim hızlanmaya nefes alışverisim zorlanmaya ellerim uyusmaya ve titremeye başlıyor o an nefes egzersizleri yapıyorum kriz gecirecegimin farkına varıp kendimle konuşarak iyi olmaya çalışıyorum ama o an o kalp atışı beni o kadar çok zorluyor ki ya da vücudumun verdiği diğer tepkiler kendimi bı cikmazda buluyorum. bundan nasıl kurtulmam lazım gercektrn bilmiyorum hayatımda olumlu şeyler ile ilgili sukretmesini biliyorum yaşadığım hayata haksizlik edemem benden daha zor durumda insanlar var çünkü ama panik atak çok başka noktalara sürüklüyor beni kendimi ortam içinde ruh hastasiymis gibi hissediyorum çünkü beni o an sadece panik atak hastaları anlar bunu çok iyi biliyorim

Mutlu olmak için ne yapabilirim ilaçsız tedavi mümkün mü?

evden çıkmak istemiyorum sürekli yorgunum yılların birikmişliği beni çok etkilemiş çok geç farkına vardım evlendim eşim çok iyi ama mutlu hissetmiyorum keşke önceden anlasaydım herkese yardımcı olmazdım başladığım işi bitiremiyorum beynim bulanık gibi eskisi gibi olmadığımın çok farkındayım sanki beynim küçülüyor algım azalıyor. evde yalnızım eşim çalışmaya gidiyor evden çıkmak istemiyorum kedim var tek kalsın istemiyorum annem rahatsız biraz ben eskisi gibi iyi olmak istiyorum ilaçsız çünkü bebek düşünüyorum 2 yıllık evliyim

Neden sürekli kendimi soyutluyorum?

Geç kalmışlık hissi yaşıyorum. Kendimi kaybetmiş gibi hissediyorum bir türlü toparlayamıyorum ve çok düşünüyorum zihnimi susturamıyorum . Sürekli aniden modum düşüyor kendimi çok yalnız hissediyorum . Etrafımdaki kimsenin anladığını da düşünmüyorum. Sürekli yeni bir hayat açıyorum kurallar belirliyorum fakat bir tanesini çiğneyince o hayatımı siliyorum tekrar başa dönüyorum. Bazı dönemler her şeye sıfırdan başlıyorum bazen de çıkmaza giriyorum ve kendimi odama kapıyorum temel ihtiyaçlar dışında hiç bir şey yapmıyorum.

Beynimdeki sürekli olumsuz düşüncelerden nasıl kurtulurum?

Yaklaşık 3 yıl önce annemi kanserden kaybettik. İlk yillarda aştım güçlüyüm zannediyordum. Ama şimdi sürekli bi yerim ağrıdiginda ya da olumsuz bişey hissettiğimde acaba ben de öyle olup hasta olacak mıyım kaygısı başladı. Doktora gitmeye kokuyorum. 4 yaşında oğlum var ona bakıp ya bana bişey olursa diye düşünüp kendimi hep bu düşüncelerin içinde buluyorum. Beynimde susmayan olumsuz düşünceler var. Ne yapacağımı bilmiyorum. BN yardımcı olur musunuz?

Psikojenik nöbet geçiriyorum

2015 yılından bu yana epileptik nöbetler geçiriyorum nörolojik tüm tetkikler yapıldı epilepsi hastası değilim ama haftada en az 1 defa nöbet geçiriyorum ve bu çalışma hayatımı çok olumsuz etkiliyor. Hangi terapi yöntemini uygulamam gerekiyor acaba ? Daha önce emdr terapisi ile bir rotasyon çizmiştim fakat pek etkili bi sonuç elde edemedim.

Anksiyetede tam olarak iyileşmek mümkün mü?

Merhaba ben 22 yaşında bir kadınım. Küçüklüğümden beri anksiyeteyle büyütüldüm, bu yüzden ailemi suçlamıyorum. Çünkü onlar da öylelerdi ve onlarda bunu öğrendi. Çocukken aşırı derece de sakin bir çocuktum. Hatta sesim bile çıkmazdı. Ancak böyle olursam sevilebileceğimi düşünüyordum herhalde. Annemde babamda çok kaygılı insanlar. Büyüdüm ve ergenlik dönemine girdim. Agresifleşmeye başladım, annemi çok yoruyordum. Eski küçük ben gitmiş yerine başka biri gelmişti. Ben de okb olduğunu farkettim. Bir gün arkadaşlarımla konuşurken herkeste olduğunu düşündüğüm bir şeyi onlara anlattım. Onlarda bana böyle şeyler yaşamadıklarını ve düşünmediklerini söylediler. Bu şekilde farkettim eve gittim ve internette baktım okb imiş adı. Psikiyatriye gittik annem pek ilaç kullanmamı istemiyordu. Adı prozac. Ama yine de kullandım. Bu ilaç beni iyi etkilemedi. Hem ergenlik dönemindeydim, iyice düştüm. Belki benim için uygun bir ilaç değildi. İlaçla beraber terapide gördüm. Pek etkisi olmadı. 2 3 sene ilaç ve terapiden sonra artık çok sıkıldım. Annemle azaltarak bıraktık ilacı. Doktorla konuşmadık bile. .. Çok yanlıştı biliyorum. Daha çok büyüdüm ve bu sefer ben de anksiyete çıktı. Okb"em baya bir azalmıştı. Ama anksiyete hayatımı çok zorlaştırıyordu 1 bucuk sene once yeniden psikologa gittim. Bu psikolog bilişsel davranışçı terapi yapıyordu. Bana baya iyi geldi. Psikoloğum terapiye direndiğim için psikiyatriyle görüşmemi söyledi. Orada bana misal başladık. Önce 50 sonra 100 sonra 150 mg'a çıktık. Bu ilac beni prozac gibi kötü etkilemedi hatta gerçekten iyi geldi. Terapi de çok etkili oldu. Ama korkuyorum. İlacımı bıraktığımda olacaklardan, terapisiz yapabilecek miyim diye korkuyorum. Bunlari da bana hastalığım düşündürüyor biliyorum. Ama gerçekten bir şeyi çok merak ediyorum gerçekten tamamen iyileşmek ve tamamen sağlıklı olmak diye bir şey var mı? Bu kıstas nasıl konuluyor. Teşekkür ederim. Sevgiler 💚🌼