Psikoloji Kategorisi

Olayları nasıl kişisel algılamam?

Merhabalar, çevremde bazı insanların arkamdan konuştuğunu düşünüyorum yani gerek bunu biliyorum gerek tahmin ediyorum ama bazen de olayları fazla kişiselleştiriyorum bir grup kendi arasında konuşuyorsa o an onları net bir şekilde duyamıyorsam ya da şu düşünceye giriyorum; ya benim hakkımda konuşmuşsa, ya bir şey demişse ? benimle mi ilgili konuşmuşlardır acaba diye düşüncelere giriyorum aslında şunu diyordum bu benim kontrolüm dışında ben onların konuşmaları hakkında bir şeyi yönlendiremem diyorum kendime ama sanki bir yandan da başka bir şey mi yapsam bu konuda diye düşünüyorum hem bu olayda hem de olayları kişiselleştirme hakkında nasıl bir yol izleyebilirim acaba ?

Utanç verici anılarımı nasıl unutabilirim?

Geçmişte lisede, çocukluğumda yaşadığım utanç verici anıları unutamıyorum hem de aklıma gelince çok kötü oluyorum. Geçmişte yaşadığım anlık olaylar bile aklıma geliyor ve hayıflanıyorum ve bu anıları peşimi bırakmıyor sürekli aklıma geliyor. Bunların normal olduğunu bu tür anılara herkesin sahip olduğu. Sadece benim değil herkesin böyle anılarının aklına geldiğini kendime hatırlatıyorum ama yine de aklıma geliyor ve her geldiğinde çok kötü hissediyorum. Sinirlenmek, utanmak, kendine kızmak gibi duyguların hepsi bir arada. Bununla nasıl baş edebilirim.

Kaygılarımı nasıl törpülerim?

Önceden de sürekli kaygılı biriydim. Sürekli olabileceğin en kötüsünü düşünüp kendimi ona göre ayarlıyordum. Ama oğlum doğduğundan beri korkularım da arttı. Kaygılarım bu sefer oğlumla ilgili. Onunda benim gibi olmasını istemiyorum . Onun hayatını ona zehir etmek istemiyorum. Kaygılarını sağlıksız olduğunu bildiğim için sürekli kendime hatırlatıyorum düzelmeye çalışıyorum. Bunun bana annemden geldiğini çocukluk yaşantılarımın mirası olduğunun farkındayım. Kötümser bakış açısını nasıl atabilirim?

Tükenmiş hissediyorum, bir hayat nasıl yaşanır?

30 yaşındayım ve evdeyim kaygı problemi yaşıyorum öğürüyorum bir şeye başlarken veya stresli bir durum yaşadığımda. Şu an aile evinde yaşıyorum yakın arkadaşımın biri taşındı diğeri kendi içime kapandım dedi 5 aydır konuşmuyoruz çok tükendim 8 ay önce sevgilim, eski sevgilisini unutamadığını öğrendiğim için ilişkim bitti iş bulamıyorum tükendim. Kaygı problemi yüzünden işe başlayamıyorum. Hiçbir şey ilgimi çekmiyor o kadar yorgunum ki bu sene çok yoruldum. Aile evinde özellikle şu an işim yok diye her şey benim görevim oldu. Herkes evi otel gibi kullanıyor kardeşlerim özellikle asla destek olmuyorlar benim görevim yemek temizlik yapmak oldu. Annem bu durumu asla yadırgamıyor günah keçisi gibiyim evde benimle tartışıyor sürekli asla sevgisini göstermez kızım bir şeyin mi var demez. Eve yardımcı olduğum halde bana söylenir durur. İşe giremediğim için sürekli canımı acıtan iğneleyici laflar söyler. Ama diğerlerine canım kuzum tarzında. Ben bu hayattan o kadar yoruldum ki. Ne kimseyle tanışasım var ne hayata karşı bir isteğim kaldı. Arkadaşlarım ailem eski sevgilim beni öylesine yaraladılar ki benden geriye hiçbir şey kalmadı. Eski sevgilim o kadar yalanlar söyledi ki insanlara güvenim bitti. Arkadaşım desen en ihtiyaç duyduğum zamanlar da ortada yok. O kadar yalnızım ki. O kadar tükendim ki. Aylardır kendimi güçlü tutmaya çalışıyorum. Ama kimse benim ne halde olduğumu umursamıyor. İnsanların işine yaradığım kadar varım bu hayatta. Beni kandırabildikleri kadar varım hayatlarında. Onların ihtiyaçları söz konusu olduğunda en iyi arkadaşım. Duygusal ve fiziksel olarak ağır bir yükün altındayım. Bedenim kusmak istiyor. Öğürüyor altında yatan sebebi bulamıyorum. Keşke kendi elimden tutup bu ailenin bu hayatın içinden çıkarsam kendimi ama biliyorum yalnız olmayacak. Kimseye de inancım kalmadı. Bir hayat nasıl yaşanır unuttum.

Sinirlendiğimde nasıl çok fazla tepki göstermem?

Bir şey olduğunda ve o olaya sinirlendiğimde karşı tarafa çok ani ve fazla tepki gösteriyorum bağırıyorum gözüm dönüyor hiç bir şey görmüyorum bir şeyleri etrafa saçmak istiyorum ya da karşımdaki hata yapan kişiyi dövmek istiyorum sonrasında başım dönüyor ve çok yorgun ve bitkin hissediyorum kendimi en küçük hataya tahammül edemiyorum gözüme batıyor ve gıcık oluyorum bunları ister istemez yapıyorum fark etmeden

Sürekli birilerini birilerine benzetmek normal mi?

Merhaba umarım iyisinizdir. Benim aslında son zamanlarda dikkatimi çok çeken bir şey ister istemez bunu yaptığımı fark ettim. Sürekli birilerini birilerine benzetiyorum. Örneğin televizyonda oynayan bir oyuncuyu komşumun çocuğuna veya izlediğim videodaki bir kız sevmediğim birisine benzetince o kişiyi engelliyorum. İkisinin aynı kişiliğe sahip olduğunu düşünüyorum. Sevdiğim birisine benzetince sempati duyarken sevmediğim birisine benzetiyorsam eğer o kişiyi görmeye duymaya tahammül edemiyorum. Bu konuda ne yapabilirim veya neden oluyor olabilir merak ediyorum. Normal mi değil mi. Sürekli birilerini birileri ile ilişkilendirme ye ve benzetmeye başlıyorum.

Sevgilim neden olmuyor?

Ben evde sıkılıyorum ama sevgili bulmakta problem çekiyordum hiç sevgilim yok canım sıkılıyor hayat sıkıntılı bir türlü sevgili olamıyorum. Bulamıyorum ya da tavlayamıyorum ne yapsam olmuyor sevgili istiyorum ama hala, umudum kalmadı sevgili yapmaktan yana ara tara bulamıyorum hiç sevgilim yok 20 yaşıma geldim daha hiç sevgilim olmadı, sevgili olmayınca hayat boş sevgiliyi bir türlü bulamadım ben sıkıldım artık sevgilimin hiç olmamasından.

bbbb

Siklotimi Borderline tanılı biri olarak mutlu değilim, ne yapmam lazım?

Merhaba siklotimi borderline tanım var 19 yaşımdan beri. Duygu geçişlerim hızlı oluyor okulu zorlanarak bitirdim büyük depresyona girdim ilk zamanlar yataktan kalkacak halim olmuyordu neyse zor bela bitirdim ama şimdi iş hayatımda da zorlanıyorum. Hiçbir şeye odaklanamıyorum, çalışamıyorum istemiyorum, o kadar zor geliyor ki her şey kendi kendimi sabote ediyorum. Kapasitem var zekiyim çevrem de aynı şeyden şikayetçi benim için üzülüyorlar ama o kadar yorgunum ki 1. 5 yıllık ilişkim var aynı işyerine soktu beni iş öğreniyim iş bulana kadar diye ama performansım o kadar düşük ki fark ediliyor söylediler daha moralim bozuldu ne yapmam lazım. Sevgilim ailemin beni prenses gibi yetiştirdiği için böyle olduğumu düşünüyor ama hastalık gemisinden haberi yok. Tek çocuğum ailemin eğitim seviyesi yüksek gelirimiz yüksek ama bi türlü mutlu değilim isteğim yok yaşama karşı ne yapmam lazım yardım edin lütfen

Saygısızlığa uğradığım ve bunu görmezden geldiğim için ne yapabilirim?

Stajda bir arkadaş ortam içinde sürekli beni bastırıyor ve laf arasında beni bozuyor ters çıkıyordu. Ben bunu hissetmedim yada hissetsem de rahatsız olmadım bunu içimde kendi kendime baktırdım. Sonra başka bir arkadaş buna neden izin veriyorsun neden alttan alıyorsun diyince adeta nefes alamadım içimde sanki hiç olmamış gibi davrandığımı hatta fark etmediğim duygular ortaya çıktı ve o anların hepsinde hissettiğim duygular birden ortaya çıkmış gibi oldu. Ağlama krizine girdim ki ben yılda birkaç kez ağlayan ve bunun bir kaç dk sürdüğü biriyimdir ama kendimi durduramadım ve uzun süre ağladım. Bu ağlama krizine saygısızlık yapan arkadaşın yanında oldu ve ben gözyaşlarımı tutamadım ben derdimi tam anlatamadım ama özür diledi ve hallettik. Ama benim asıl canımı sıkan saygısızlığa uğramış olmama rağmen bunu içten içe bastırmam o an içimin sıkıldığını hissediyorum içten içe moralim bozuluyor ve bunu belli etmiyorum bunu kendime de belli etmiyorum daha sonra o anı bir daha düşünmüyorum şimdi yeniden grup ödevi yaptığım insanlar bana açık açık saygısızlık yapıyorlar ve ben ne yapacağımı bilmiyorum yani bir şeyler sürekli canımı sıkıyor içimde tarif edemediğim bir duygu var böyle tam nefes alamamak gibi oksijen sanki ciğerlerimin yarısına ulaşıyor gibi çığlık atarak ağlamak istiyorum ama yapamıyorum ama artık daha sık ağlıyorum 1-1 buçuk ayda bire kadar düştüm umarım anlatabilmişimdir.

Giderek yalnızlaştığımı ve kendimi bu yola sürüklediğimi hissediyorum, neden ?

Gün geçtikçe daha çok yalnızlaştığımı hissediyorum. Üniversite 2. sınıfım. ilk seneye nazaran belirgin bir şekilde daha az aktiviteye katılma ve sosyalleşme hususunda gerilemem oluyor. bunun sebebi iletişimimdeki insan sayısının azalması değil kendi içimden gelen bir şeyler. Daha çok içime dönüyorum. insanlara karşı fikirlerimi veya arkadaşlarımla aramızdaki ilişkiye dair düşüncelerimi söyleyemez ve sessiz kalma eğilimi gösteriyorum, nasıl düzelteceğimi de bilmiyorum. bahsetmek istediğim bir diğer nokta, etrafımdaki çoğu dostumun ilişkileri var. ben 20 yaşındayım daha hiç karşı cinsle duygusal bir ilişkim olmadı ve bu durumu da kendi üzerimde eksiklik ve kendime karşı baskıcı bi duruma sokuyor. kesin tanı konulmasa da anksiyetemin olduğunu düşünüyorum. Bunun en büyük sebebi de kilo problemleri. küçüklükten beri bir sorun olan bu kilo sıkıntılarını ne yaparsam yapayım üzerimden atamıyorum ve sürekli kendimi düşük ve yetersiz görme eğilimine sokuyor. Şunu da belirtmek isterim normal sağlıklı düşününce abartılacak bir kilo problemimin olmadığını biliyorum ama konu özellikle sosyalleşme noktasına gelince bu bende inanılmaz bir baskı ve gerilime sebebiyet veriyor. Sürekli üzerimi düzeltiyorum sürekli gözleri bende mi acaba duruşum, görünüşüm hakkında ne düşünüyorlar fikri kafamda dönüyor ve onların düşüncelerini kendi üzerime olumsuz olarak yansıtıyorum. Şöyle anlarda yaşadığım oluyor. yolda ilerlerken bir grup kendi içinde gülse bile bunu kendi üzerime alınıp gereksiz strese sebebiyet verebiliyor. Yani en başında kendime olan saygımı gerek kilo problemlerim olsun gerek yalnızlaşma hissiyatı olsun gün geçtikçe kendime saygımı yitirdiğimi ve yetersizleştiğimi düşünüyorum. Şu detayı da vermek isterim diş hekimliği bölümünde okuyorum sosyal statü olarak kendimi yeterli görüyorum ama gerek kendimle olan ilişkimde olsun gerek insanlarla. Bu noktalarda yetersiz olduğum kanaatimdeyim.