Psikoloji Kategorisi

Kabusla gerçeği ayırt edemiyorum

5 gün önce teyzem vefat etti ve bunu kendisi yaptı. Kalbim ansızın deli gibi çarpıyor tüm vücudumda hissediyorum. Kabuslar görüyorum tek başıma bir yerde yürüyemiyorum. Korkuyorum sürekli biri yaklaşıyor gibi ya da bir yerden bişey çıkacak saldıracak ya da fırlayacak gibi. Her hangi bir ruhani varlık göreceğim diye sürekli nefes darlığı yaşıyorum kafamda şimşekler çakıyor sanki gözümü kapatıp açtıkça. Gücüm kalmadı sanki kalp krizi geçireceğim ya da başıma bişey gelecek gibi hissediyorum. Üniversite için ailemden uzaktayım ve o kadar yalnız o kadar tek başıma hissediyorum ki aşamıyorum artık sorunlarımı. İlaçla çözmeyi denedim ama ilaçlar beni bambaşka biri yapıyor kendime gelemiyorum sadece uyuyasım geliyor. Sadece korkuyorum ve artık yaşamaktan yoruldum.

Sosyal fobimi yenmek için ne yapmalıyım?

İnsanlarla konuşurken ara ara çok geriliyorum. İstemsiz bı anda gelen bı duygu bu. Kalp atisim hızlanıyor tirtiyorum yüzüm kızarıyor. Yani normal bı şekil konusurken ortada hiç bir sebep yokken oluveriyor. Bı tek anneme ve babama karşı olmuyor onunda dışındaki herkese karşı bu durumu yaşıyorum. Ve bu durum beni insanlardn uzaklaştırıyor. Yinede kendimi zorluyorum insanlarla görüşebilmek için. Her görüştüğüm zamanda yasaminyor mesela bu durum yani nasıl ve neden oluyor anlamıyorum. Anlık bişey

hvvgvn

Ablamın vefatı sonrası oluşan hislerim

Abimin vefatından sonra Kendimi çok yalnız hissediyorum. Yetersiz hissediyorum . Bazen güçsüz hissediyorum. Ani ağlamalarım oluyor. Ne yapmam gerektiğini ve nasıl ilerleyeceğimi bilmiyorum. bni anlamalarini istiyorum ama kimseyle konuşamıyorum. anlamalarindan endişe duyuyorum. Aniden sinirlendigim zamanlar oluyor. Ne yapmalıyım?

Kafada kurmama nasıl engel olabilirim

Erkek arkadaşımı çok seviyorum fakat daha öncesinden bir birimizi aldattık şuan ayrılmak istemiyorum ama hep kendi kendime düşünüyorum kafamda kuruyorum ya başkalarıyla konuşuyorsa diye engel olamıyorum ve ilişkimizde hep tartışma çıkartıyorum nasıl düzeltebilirim ayrılmayı istemiyorum ve evlenmeyi istiyoruz babamla nasıl tanıştıracağımı da bilmiyorum ikimizide çok toksikleştiriyorum ve böyle oldukça kendimi çok kötü hissediyorum habire ağlayacak gibi oluyorum yardımınıza ihtiyacım var

sosyal anksiyete ile nasıl başa çıkılır?

merhaba benim sosyal anksiyetem var. Kimseden bir şey isteyemiyorum ve soramıyorum sanki sorarsam ya da istersem insanlar bana bir şey diyecekmiş gibi geliyor. Sosyal anksiyetemi yenmek için ne yapmam gerekiyor resmen o beni yönetiyor bu durum çok kötü bazen bazı seylerı sırf soramadığım için almadan geri dönüyorum ya da bir şey isteyemiyorum bana bir yol gösterin 🙏🏻 şimdiden teşekkür ediyorum iyi çalışmalar

Neden derin ilişkiler kuramıyorum?

Ye tanıştığım insanlara da, önceden tanıştıklarıma da içten yaklaşıyorum ki zaten yapmacıklığı hiç sevmem ancak aradığım derin ilişkileri hiç kuramıyorum. Ne arkadaşlık konusunda ne de partner konusunda hep yüzeysel ilişkiler yaşıyorum ve bu da umutlarımı kırıyor. Yalnızlıktan nefret ediyorum ama insanlara da güvenemiyorum. Herkese karşı nazik davranıyorum ancak insanlar çok ikiyüzlü. Ne yapmam gerekiyor? Yardımcı olabilir misiniz? Lütfen olun :)

lunita

Babam hasta olduğu için evin yükü benim sırtımda

Babam hasta olduğu için evin sorumluluğu üstümde kursa git evi alışveriş yap onları hep düşüyorum. Annem çalışıyor. Bulaşık yıkıyor. onları düşünmekten. Yoruldum. Zamanım var ama kendime harcamak istiyorum. Onları bir an düşünmek istemiyorum. telefonum yok. Ne yapıyorlar eve ne gerek neredeler. düşünmek istiyorum. 4 kişilik Bir alie olarak manavdan patates al sağan al ağır yük altındayım 23 yaşındayım. markete öyle onun için ne yapmalıyım sizce psikolojik mi yoksa ruhsal mı

14 Yıldır panik atağım var

14 yıl önce başladı panik atagim. bircok ilaç tedavileri, terapiler gördüm . İlaç kullandığım zamanlar bile panik atak krizleri yaşadım. ilk başlarda iyi geliyor gibi olsada sürekli tekrar edip yaşadım krizleri. Suan ilaç tedavisini bırakali 2 buçuk ay oldu. ve ben başa sardım. Sürekli korku hali. hep endişeliyim. uyku sorunları yaşıyorum. sürekli bişey olacak hissi geçmiyor. hastalik düşünceleri beynimden çıkmıyor. kalp krizi geçiriyorum endişesi, ne yaparsam ne olursa vücudumda ona bağlayıp korkuyla yaşamak. evden çıkmaya korkmak. Disari çıkıp korkuyla hemen eve dönmek istemek. surekli kendimi hasta ve yorgun hissedip yatmak. yasadigim sıkıntılar yazmakla bitmiyor. lutfen yardımcı olur musunuz?

konya

Kendimi tanıyamıyorum

Ben her zaman istediğini alan ve ne isterse yapan hayatının sonuna kadar da böyle olacağını sanan biriydim. Şimdi ise üniversite okumamış evden çıkmaya korkan bir mesleği olan ama onu yapmaya bile özgüveni el vermeyen istemediği şeyleri yapmama hayır deme durumu kalmamış ev işleri ile boğuşan(evli değilim) biri oldum. Aynaya baktığımda gördüğüm o özgür mutlu kızı tanıyamıyorum. Çok fazla hayale sahibim. Ancak artık gerçekleştirecek motivasyon ve inanca sahip değilim. Hayat cemberinin en dışına itilmiş hissediyorum. Sıfırdan başlamaya korkmuyorum yanlış anlaşılmasın(çünkü sürekli sıfırdan başlamak zorunda kalıyorum hiçbir piskoloji yada işte tutunamıyorum) ama yolun yarısında boşa kürek cekiyormusum gibi geliyor. İnsanların düşündükleri ve benim düşündüklerim çok farklı. Psikolojik olarak yıprandım. Tiyatro, keman, resim gibi sanatsal şeylerle ilgilenmek istedim hep sadece resimle ilgilenebildim. Durum o kadar vahim ki kimse beni kısıtlamaya bile çalışmıyor herkes beni bir şeyler yapmam için itekliyor ama yapamıyorum işte. Normalde aile olsun sevgili olsun herkes bir dur der yani benim böyle bir sorunum da yok çünkü bana acıyorlar gibi geliyor. Beni mutlu edecek en ufak saçmalığa razı geliyorlar. Sanırım mutsuzluğumun da farkında oldukları için bu. Sekiz dokuz senedir kendimi geri kazanmaya çalışıyor gibiyim. Sanki bir yerden sonra birileri ile kaderim değişti. Sanki bu benim hayatım değil. Ama itiraz ederken de yüzsüz buluyorum kendimi. Soncuta yediğim önümde yemedigim arkamda ne derdim var ki! Ama olmuyor işte. Ben ilk telefonumu bile harçlığımdan biriktirip almıştım. Gizliden gizliye inatciyim. Kararlıyım. Düşünün okulda aç kalmayı tercih etmiştim ve buna dayanmıştım daha 5. Sınıfa giderken. . şimdi de yapmıyorum değil çabalıyorum ama çabam hiçbir isteğimi karsilamiyor. Örnek vereyim daha açıklayıcı olsun: mesela ben tiyatro ile ilgilenmek istiyorum ama İstanbul'un kötü bir semtinde oturuyorum burada bunun eğitimi alabileceğim bir kurum bile bulamıyorum hadi buldum saatleri uyuşmuyor. İş arıyorum ama benim isimle ilgili yakın semtlerde dahi ilan bulamıyorum. Ya istediğim bir iş yapacağım ya da iki vasıta gideceğim. Kendimi oldukça baskılanmış hissediyorum ama işte bunu hissederken bile utanıyorum bunlar da dert mi diye. Ne yapayım ben istediğim bir hayatı yasadigimi dusunuyorum sürekli çabalıyorum kurslar alıyorum falan(internetten) ancak olmadığını görüyorum. Mesela beni iş için sitelerden arıyorlar. Çok güzel işler çıkıyor ama İstanbul'un diğer ucunda. Bir iş için o kadar yol yapmak bana mantıklı ve güvenli gelmiyor. Aynaya baktığımda eski beni görmeyi istiyorum artık. Ben gün gectikce daha da ezikleştigimi hissediyorum sadece. Çevrem de kalmadı. Uzuldugumde anlatabilecegim kimsem yok. Bir erkek arkadaşım var bir kardesim o da erkek🙄 dediğim gibi hayat cemberinin dışında içeriye doğru kulaç atıyorum da dalga beni her seferinde daha da uzaklastiyor gibi. Sevgili mevzularina zaten hiç girmiyorum. .

Odamdan çıkamıyorum, herkes evlilik ve iş soruyor bu durumla nasıl baş edebilirim?

Son 5 aydır hiç enerjim yok , odaklanamadığım için ve yoğun mobbingden dolayı işten ayrıldım , odamdan çıkamıyorum aileme yük oluyorum gibi geliyor, kalkıp su içmek bile bana zor geliyor, kafamı dağıtmak için aktivite yaparken kendimi boşluğa dalmış olarak buluyorum , çevrem sürekli evlilik ve iş soruyor, kafamın üzerinde fiziki bir ağırlık hissediyorum. hayatta herkes yanımdan koşup gidiyorda ben geriden onları seyrediyor gibi hissediyorum.