Psikoloji Kategorisi

Bu acıyı nasıl atlatabilirim

İki yıla yakın ilişkim vardı uzak mesafe ilişkisi buluşamadığimiz çok zaman oldu ama ara ara görüştük. Benim ilk ilişkim hayatıma almam guvenmem çok zor oldu ama zamanla ona alıştım çok sevdim. Ara ara tartismalarimiz oluyordu ama barışiyorduk bir şekilde. Onun için hayatımı yaşadığım şehri değiştirdim yanına geldim çünkü bana soylemesede arkadaşlarına yanımda olmasıni isterdim uzak oluşum onu yoruyormus gibi cümleler kullanmış . Yanına geleli üç hafta oldu gelmeden önce aramız cok iyi değildi sonra burda buluştuk önceden birbirimizi görünce çok farklı davranan biz iki tarfli bir soğukluk vardı sebebini bilmediğimiz daha doğrusu bilmediğim. Arkadaşlarina biseyler anlatıyor bende onlardan öğreniyorum sorunun bende olduğunu düşündüm bir adım attım yazdım görüşmek için ve hemen ardından o gün beni aldattığını öğrendim kanıt var elimde ama onu inkar ediyor başka kanıtlarda var onları sunamiyorum bu yüzden hâla haklıyım diye direniyor tek derdinin rezil olmamak olduğunu öğrendim ben hiçbir şekilde umrunda değilim zaten tek korkusu buymuş öyle demiş . Dünde bana aldığı hediyeleri gönderdim benim ona vermemi istemiş ve gördüğü herşeye inanıyor mu hemen diye sormuş bir insan nasıl bu kadar yüzsüz olabilir aklım almıyor ben onun için hayatımı değiştirdim bu şehir benim için o demekti o kadar hayaller kurdurdu yakın bir zamanda ailemle konuşmamı ve bilmelerini istedi ilişkimizi onun ailesi biliyordu zaten ama şimdi bana böyle yapmasını hâla algılayamiyorum . Ben hep içinde onun olduğu hayaller kurdum nasıl toparlanacagim şimdi sürekli gormek zorunda kalıyorum yakın olduğumuz için . Annesi arıyor öyle bişey olmadığıni söylüyor ama herşeyi o da biliyor nasıl davranacağımi şaşırdim artık saygimi bozmak istemiyorum kim olursa olsun ama sabırımı zorluyorlar. Arkadaşına bana karşı artık bişey hissetmediğini söylüyor aynı zamanda bana seviyor gibi davranıyordu ailenle konus diyordu gerçekten herşey o kadar anlamsızlasti ki benim için her sabah uyanmam için bir sebebim vardı şimdi öyle bişey yok bu olayı yaşadığımdan beri her sabah gözlerimi açınca bunu bana nasıl yapar diye istemsizce ağlıyorum kızıyorum kendime böyle yaptığım için de ama istemsizce oluyor düşünmekten kafayı yicem artık bir insan neden böyle bişey yapar

Oğlumun davranışları normal mi?

merhabalar oğlum 18 aylık doğduğundan beri ekran göstermedim her gün hemen hemen dışarı çıkardım ama yabancılara karşı çok çekingen göz teması kurmakta zorlanıyor epey bir zaman geçip alışınca ortama o zaman göz teması kuruyor gülüyor ama hemen açılamıyor. Bu aralar parmak ucunda yürüyor bezen gözleri dalıyor bu normal mi bizimle göz teması kuruyor 13 kelimesi var komut alıyor ama çok uzak duruyor yabancılar a😞

gokcay

Panik atak ve anksiyete

Merhaba bu yapmış oldugunuz soru cevap uygulamanız beni çok etkiledi gerçekten harikasınız öncelikle. .. Şimdi ben bu aralar kendimi bazen cok yalniz hissediyorum oysaki etrafım oldukça yoğun ve kalabalık sevgili, arkadaş, aile herşeye sahibim aslında ama yoğun çalışma temponun da etkisi olduğunu düşünüyorum bu aralar sık sık nefes darlığı yaşıyorum özellikle streslendigimde uzuldugumde vs. direkt sonrasında da ağlama krizine giriyorum işte yöneticim sağlık calisani cagirip sordu panik atak olabilir dedi fakat daha once boyle bir sey yasamadim yeni yeni ve de üst üste sık sık olmaya başladı ben sebebini de düşündüğümde bulamadım ve bu özelliği keşfettim en azından bir danışmak istedim simdiden tesekkurler 🎈💖

Hiç bir şeyden tat alamıyorum

Merhaba yaşadığım fiziksel ruhsal sıkıntılardan dolayı unutamıyorum sürekli tetikliyor beynimle konuşuyorum sürekli yorgun ağrılı vucut hali hiçbirşeyden tat alamıyorum kafam dolu hep geçmeyen baş ağrılarım oluyor sürekli gergin sinirli halim panil ataklarım artıyor sinir krizi geçiriyoruö sürekli yalnız hayattan bıkmış ne yapmalıyım nasıl alabilirim 3 yıldır böyle evlendim evleneli şimdiden teşekkür ederim her geçen gün psikolojim daha kötüye gidiyor yardım almak istiyorum

Güne nasıl iyi başlayabilirim?

Her sabah uyandığımda huzursuzluk ve kaygı içine uyanıyorum. Daha gözümü açmadan beynim düşünceler ile doluyor ve bu her geçen gün artıyor. Mutsuz ve yorgun uyanıyorum. Tüm gece neredeyse açık bir beyin ile uyumuş gibi bir his. Uyanmakta zorlanıyorum ama bir bakıyorum ki beynim düşüncelere çoktan dalmış bile. Bu durum bende öfke yaratıyor. Hiç bir sese tahammül edemiyorum. Annemin benim için uyanmak adına o saniyeler sarf ettiği her kelime bana işkence gibi hissettiriyor. Her günüm böylece kötü başlıyor. Uyku düzenim karışık hatta kötü diyebilirim. Ama daha düzenli uyuduğum diğer günlerde bile aynı hissiyatlar mevcut. Bana göre haddinden fazla düşünceli bir beynim var artık susmasını istiyorum. (22, kiz)

Kendimi nasıl toparlarım

Ben mezuna kaldım bu yıl tekrar sınava hazırlanan bi öğrenciyim geçen yıl başta güzel çalışsam da sonradan bırakmıştım ve çok kötü bi döneme girmiştim isteksizlik hevessizlik sürekli ağlamalar panik ataklar sürekli uyuma isteği fln sonra yavaş yavaş geçti ama sınavdan başarısız bie sonuç aldım şimdi tekrar aynı döneme girdiğimi hissediyorum daha yolun başındayım sınav için hazırlanmam için önümde yeterli sürme var evet ama ben bu süreyi de batırmak istemiyorum yine aynı döneme girip aylarca iğrenç bi şekilde yaşamak istemiyorum bu durumu nasıl basabilirim bilmiyorum panik ataklar geliyor böyle bi anda oluşan boğulma hissi nefes alamama hissi el titremeleri ağlamalar ve ağlamayı durduramamalar sürekli böyle ben bir şeylere odaklanmakta zorluk çeken biriyim ki bu saydığım şeyler yüzünden de daha çok zorlanıyorum hiç istek kalmıyor hiç bir şey yapamıyorum odak hiç kalmıyor kendimi derslerime veremiyorum yaptığım bi ise veremiyorum sürekli bir şeyleri mahvediyorum bi durum annemin gözüne çok batıyor istediği gibi birisi asla olamıyorum hiç bir şeyi başaramıyorum ne kadar çabalasam da yine dönüp dolaşıp şu döneme giriyorum ben yoruldum gerçekten çok yoruldum canım çok yanıyor ve hiç görmüyor annem ne zaman panik atak gelse ne bileyim şu saydıklarım olduğunda fln böyle istemsizce kendime zarar verme düşünceleri oluşuyor ve engel olamıyorum bu düşüncelere artık gerçekten yoruldum iğrenç hissetmekten kendimden nefret etmekten nasıl toparlanırım bilmiyorum

Suçluluk duygusu

Meraba iy günler, 28 yaşındayım. Aslında bakarsanız atanmış herkesin mutlu sandığı yada daha ne istiyo dediği biriyim. Ama ben aslında iyi değilim. Sanki kendimle bir savaş içindeyim ve buda bana sürekli mutsuzluk veriyo. Ben babasına aşırı düşkün bir kız çocuğuyum. Ama babasının hiç sevgisini göstermeyen bir kız çocuğu. Her şeye rağmen ona iyi bir evlat olmak için çabaladım. Sanırım bir kaç konuda bunu başaramadım. Biz doğulu bir aileyiz. Ve babam kapanmamı çok istedi. Bazen güzellikle bazem kırıcı bir şekilde dile getirdi. Ben bunu yapamadım. Daha 10 yaşında bir çocukken kardeşime şort alıp bana almaması sen büyüdün demesi. Ben küçücük çocuktum halbuki. Şimdi onun görmediği her yerde istediğim gibi giyiniyorum. Belki de küçükken o bana çok gördüğü şorta inattı aldığım giydiğim her şort. Ama bunu yaparken bir yanım kendime hep kızıyo. Sen bu değilsin diye. Babama bakarken kendimi çok kötü hissediyorum. Ona sanki hainlik yapıyomuşum gibi. Babam tarafından sevilmeyi hak etmiyorum sanki. yada sevdi mi zaten bilmiyorum. Ondan öğrendiğim sevgi ise ilişkilerim bu yüzden hep yarım kalıyo. Biri kendini çekince daha da ısraar ediyorum beni sevsin diye. Zaten birine dokunmak ta bana göre bir suçluluk. babamın kızıydım o bana böyle öğretmemişti. Evlenince eşim sadece dokunabilirdi. Bunun suçluluğu kalbimden hiç gitmiyo. Babama her baktığında sen çok kötü bir kız çocuğusun diyorum. Bu aralar ise kendimle sürekli savaş halindeyim. Kendime sürekli kızıyorum yaptığım şeylerden dolayı. . Bir yanımda neden kızıyosun diyo. Ve hiç sevilmeyeceğimi düşünüyorum. Bir erkek beni sevemez. Keendi çıkarları doğrulyusunda benimle konuşuyo sanki. Bende panik atak oluştu. Doktorum yardımcı olun çünkü ben artık düşünmekten yoruldum. Ama kafamın içi de susmuyo.

Ben anksiyeteden ve depresyon dan nasıl kurtulabilirim?

Artık dayanamıyorum bu yaşadığım her neyse anksiyete veya depresyon çok yordu beni nasıl yenebilirim hapsız artık yasanmıcak hala getirdi beni gün geçtikçe de azalmıyor çoğalıyor yardımcı olursanız cevaplar sanız çok sevinirim psikolojik hapları içmek istemediğim için gidemiyorum da

Spor sonrası öfke problemi

Merhab ben bir kadınım benim sorum Spor yaptıktan sonra inanılmaz bir öfke hissediyorum ve bunu hiç anlamlandıramıyorum yaklaşık 1 yıldır. Bu öfke nereden geliyor ve neden her spor sonrası geliyor diye kafa patlatıyorum ama sebebini bulamıyorum bu oluşan öfke yüzünden spor sonrası eve geldiğimde bir yerleri yumrukluyor eşyalarımı fırlatıyor bazen de saçımı yolup kendime tokat atıyorum bu öfkenin sebebini nasıl bulabilirim lütfen bana yol gösterin

Hayatın eşitsizliği konusuna ne düşünmeliyim?

Bildiğimiz üzere hayat herkese aynı şansı sunmuyor. Herkes aynı maddiyata sahip, aynı fırsatlara, aynı imkanlara sahip değil ki öyle olsaydı emeklerimizin sonucunu aldığımızı hiçbir zaman düşünmezdik. Nasıl üzülmeden mutluluğun değerini anlamıyorsak bu da ona benziyor bence. Özel okula gidiyorum bazı nedenlerden. Memur çocuğuyum. Özel okula başladığım günden beri ailemden para almadım. Üstüne para almamak onları zora sokmamak için didindim durdum. Hala da öyleyim. Herkesin cebinde gezdirdiği paraları görüyorum, bindiği lüks arabaları görüyorum. Görmekle kalmıyor arkadaş grubum ve sevgilimden dolayı da bizzat yaşıyorum. Ama sorunum şu ki bunca farkındalığıma rağmen hayatın bu dengesizliğine cidden üzülüyorum. Ben bu yaşımda didinip elde ettiğim şeyler başkalarına altın tepside sunuluyor. Üstelik hak ettiklerini düşünmüyorum, karakterleri yüzünden. Gözlemlerime göre de değerini bilmiyorlar zaten. Arkadaşlarım ve özellikle sevgilim için seviniyorum, ne güzel benim yaşadıklarımı yaşamıyorlar diye. Bu konuyu onlarla konuştuğumda bana çok kızıyorlar, her bakımdan eşitiz diye. Ama ben yinede hissettiğim o eksiklik, geri kalmışlık hissini atamıyorum. Ki her gün gördüğüm için beni ekstra yorup strese sokuyor. Buna ek ve son olarak derslerden kalmamak ve para ödememek için de sürekli elimden gelenden kat kat fazlasını yapıyorum ama baktığımda bu onların umrunda bile değil. Ailem hep arkamda durup bana destek olur. Ancak okulda o insanları gördüğümde ailemin bana bir yere kadar destek olabildiğini görüyorum ve onların hayat kalitesinin neden hak ettikleri yerde olmadığını düşünüp ekstra üzülüyorum. Önerebileceğiniz bir şey var mı?