Psikoloji Kategorisi

Hamile kalacağım hissi geliyor

1 yıldır böyleyim özellikle şu bir hafta çok arttı banyodan çıkamıyorum kötü şeyler düşünüyorum vesvese geliyor birisi geliyor aklıma kirliyim deyip tekrar abdest alıyorum duştan çıkıyorum kıyafet giyinemiyorum her seçtiğim kıyafetten birisi geliyor ondan hamile kalacakmış gibi oluyorum içime sindiriyorum ben istemiyorum ama ben istiyor gibi içimde birisi gülüyor gibi oluyor onun için giyindim onun için hamile kalacam hissi geliyor seviniyor Muş gibi eşimle mutlu olmak istiyorum ama olamıyorum birşey eşimden beni uzaklaştırıyor

Arkadaşım benim terapistimden terapi alıyor ben istemiyorum

Uzun uğraşlar sonucunda kendime hitap eden dertlerime çözüm bulup anlaşabildiğim bir terapist buldum ve çok güzel ilerledim. Arkadaşım ilerlememi şaşkınlıkla seyrediyordu. O terapistten terapi almak istedi sürekli olarak bir yıl kadar önce terapistim kabul etmedi. Şimdi ise yaklaşık bir ay önce tek seans ilişki danışmanlığı adı altında terapi almak istedi terapistimden tamam dedim tek seans olduğu için aracı oldum daha sonra ben hep devam edeceğim dedi. Bende istemediğimi sürekli olarak terapistimle görüşmesinden rahatsız olduğumu dile getirdim. Tepki olarak rahatsız olmamın benim sorunum olduğunu, bu sorunun kendini ilgilendirmediğini ve devam edeceğini söyledi ben terapistime de söyledim görüşmesini istemediğimi ancak hala almaya devam ediyor. Bu süreci nasıl ilerletmem gerekiyor? Hangisi doğru terapistim de bir kez başlayınca bırakıp git diyemem kendisi bırakmadığı sürece diyor. Benim kurduğum ilişki ve düzene geldi kondu ve terapistime olan güvenimi de sarstı. Napmalıyım?

Gerçeklik duygumu nasıl geri kazanabilirim?

Bir süredir (yaklaşık 1 senedir) gerçeklikten kopuk yaşıyorum. Hani yaşadığımı biliyorum, içinde olduğum durumun farkındayım ancak sanki rüyadaymışım gibi bir görüş. Görme hissinin ne değişik olduğunu düşündüğünüzde daha bir değişik görürsünüz ya etrafı öyle bir his. Bu yüzden yaşadığım anı tam olarak hissedemiyorum ve bu beni çok üzmeye başladı. Özellikle stresli olduğumda artıyor ya da bir ortama girdiğimde herkes konuşurken onlardan kopuk hissediyorum. Bu anlardan aniden bir şeye çok mutlu olduğumda falan kurtulabiliyorum ancak bu da çok uzun sürmüyor ve genelde çok mutlu olduğum anlar da gerçeklikten kopmamdan dolayı pek olmuyor. Yani bu his yüzünden hiçbir şeyden keyif alamamaya başladım. Bu durumdan nasıl kurtulabilirim?

Terapinin işe yaradığını nasıl anlarım?

Merhaba. Yaklaşık 2 aydır terapi alıyorum yüzyüze. Meslek seçimi kararsızlığı+kaygı bozukluğu+anksiyete+yeme bozukluğu. +okb. .. daha birçok şey var. Meslek seçimi kararsızlığını terapiyle aştım. Ama kaygı bozukluğu için çok yol katedemedim. Terapi iyi geliyor gibi de ama sanki bir şeyler eksikmiş gibi de geliyor. Terapistim de iyi ama bilmiyorum sanki bir şeyler olmuyor olmayacakmış düzelmeyecekmiş gibi geliyor. Terapiyi bırakasım bile geliyor bazen ama verilen randevulara düzenli gidiyorum. Sanki sorunlarımım üzerine sorun ekleniyor ve ömrüm boyunca terapi alacakmışım gibi hissediyorum. Terapide ödevler veriyor terapistim. Yapınca iyi hissediyorum aslında. Ama bilmiyorum bir şeyler eksik gibi ama o eksikliğin ne olduğunu bulamıyorum? Ne yapmalıyım

Her Şeyi Erteliyorum

Gerçekten her şeyi erteliyorum. Ev süpürülecek yarın süpürürüm diyorum, yarın da aynısını söylüyorum. Doktora gitmem gerekiyor sonra giderim diyorum. Çocuğu parka çıkarmak istiyorum sonra götürürüm diyorum. Evden çıkmak istemiyorum , çıkınca girmek istemiyorum. Evden çıkarken sanki ben yokken bir şey olacak gibi hissediyorum. İç güdüsel olarak her şeyi erteliyorum ve bu durumdan çok sıkıldık artık. 30 yaşında genç bir anneyim. 4 yaşında bi kızım var. Sürekli çıkıp gezmek onunla bişeyler yapmak istiyorum ama çıkınca ne yapacağız ki diye düşünüyorum. Kafam sürekli dolu. Yapılacak işler , çarşıda halletmem gerekenler evde yapmam gerekenler ama içim bi odaya kendimi kapatıp aylarca uyumak istiyor. Kilolu bi kadınım ve bedenimi sevmiyorum, giydiklerimi kendime yakıştırmıyorum. Durum böyleyken bile istikrar sıfır. Ne yapmam gerekiyor?

Sürekli kötü düşünme ölümü düşünme

Sürekli kötü düşünüyorum aklımdan ölüm çıkmıyor araç kullanırken karşı şeritten gelen araçın bi anda önüme fırlayacağını kaza yapıp öleceğimi düşünüyorum yolda yürürken binanın altında kalıp ölebileceğimi düşünüyorum sürekli böyle senaryolar oluşuyor kafamda sadece kendim için değil ailem sevdiklerim için de böyle şeyler düşünüyorum kafamdan ve bu düşünceleri durduramıyorum sürekli kafamın için de böyle şeyler dolanıyor bu durumdan çok rahatsız oluyorum oturduğum yerde uyandığım zaman yemek yediğim zaman her ne is yapıyor isem kafamın için de ölüm senaryoları kuruluyor

Panik atağım tuttuğunda ne yapabilirim?

Atagim tuttugu zaman nefes alamıyorum, çığlık çığlığa nefes alma cabasina giriyorum. Kendime zarar veriyorum sakinlesemiyorum. Ne yapabilirim onuda bilmiyorum. Bu gibi durumlarda etrafima ve kendime cok zarar veriyorum. Bu durumlar benim günlük yasantimida etkiliyor hic kimseyle konusasim gelmiyor. Kendimi bir yerlere kapatıp orda kaybolma istegi bastırıyor icimi. Neler yapabilirim , nasil kurtulabilirim hic bilmiyorum. Bu durumlar kendime olan sevgimi tüketiyor. Napicam?

mervebugdaci5

Kaygı ve stresi nasıl yönetebilirim eskisi gibi mutlu umursamaz nasıl olurum

Panik atak ve anksiyete tanısı konulmustu halk dilindeki hastalık hastalığı da olmuştum ve bunlari yoğun yaşadığım dönemde ölüm korkusu gelmişti hep sonra ölümü düşünür araştırır oldum o günden sonra birdaha hic aklımdan çıkmadı ve bu hergun kötü hissetmeme sebep oluyor depresyon a girdiğim zamanlarda olmuştum çok kötüydü uykuya dalmakta güçlük çekiyorum artık çok keyif almıyorum sevdiğim şeylerden iyi hissetmek hayatımı bir duzene oturtmak mutlu olmak ve bukadar kaygilanmamak herşeyin en kötüsünü düşünmemek fiziksel bazı şeyleri yaşamamak istiyorum bunları neden yaşadım ve nasıl baş edebilirim

Sosyal fobi, anksiyete ve obsesiflikten nasıl kurtulabilirim?

kendimi Bildim bileli devam eden bir sosyal fobim var insanların içinde rahat edemiyorum kendim gibi olamıyorum kalabalık ortamlara girmek istemiyorum bununla beraber kaygı bozukluğum mevcut pozitif hissettiğim anlar çok nadir algılarımın da kapandığını düşünüyorum bazen en kolay şeyi bile yapamıyorum ya da unutuyorum özellikle birilerinin yanında çok oluyor en basitinden kapıyı yanlış açıyorum sayı hesabı yapamıyorum salak gibi hissettiriyor maalesef

Duygularımı yaşayabilmem için ne yapmalıyım?

Yaklaşık bir buçuk yıl önce çok duygusal her gece ağlayan sigarayla sabahlayan tanımadığım kişilerini mutluluğuna gülen hüznünü onlar gibi yaşayan biriydim ama ortalama bir yıldır başkalarını bırakın kendim için bile ne taziyelerimde acı çekiyorum ne kriz anlarında korkuyu yaşayabiliyorum. Ayrıca insanlarla sosyalleşebiliyorum ama bir bağ kuramıyorum, daha önce kurduğum bağlar bile koptu. Ölseler umrumda bile olmazlar gibi. Bu durum beni yoruyor, hüznü, korkuyu, sevgiyi yaşayamıyorum ama bu duyguları özlüyorum önceden böyle biri olduğum için mutlu hissediyordum, dokunulmazmışım gibi. Fakat bu artık beni de etrafımdaki insanları da yoruyor. Duygularımı hakkıyla yaşayamamamın altında yatan sebep ne? Tekrar nasıl kazanabilirim bunları?