Psikoloji Kategorisi

Yerimde sayıyorum harekete geçemiyorum herhangi bir işte çalışamıyorum

Çok şey var ve destek almam gerektiğinin farkında olmama rağmen maddi durumdan destek alamıyorum maalesef. Yirmili yaşların ortasını geçmiş bir kadınım, bu zamana kadar pes etmezdim çabalardım o çocuk mutluluğum sanki üstümdeydi ama şimdi her şeyi bıraktığım evreye geçmişim yüzümdeki hayata ümit artık yok ve kişisel temizliğimi bile zorla yapar haldeyim. Hâlâ bağımlı olduğum kısıtlı hissettiğim birlikte yaşadığım ailem ve kötü tecrübelerle dolu arkadaşlık, iş, kötü ilişki, aile vs sonrası durduğum evredeyim. O büyülü anlardan sonra kötü günlerde tek bırakılmış hissiyatıyla hayata küsmüşüm sanki. Uyuyamıyorum bir şey yapamıyorum kafa hep dolu alarm halinde sanki. Çok kilo da aldım iyice kendimden nefret ettiğim haldeyim. İşsizlik, kilo, aile, olamayan arkadaşlıklar(her şeyde özeleştiriyi çok yapan biriyim direkt suçlama odaklı birisi değilim), bazen geçmişteki kötü yaşananlar arasında git gel durumu beni çok yoruyor konuşurken daldan dala atlıyorum kafam hep dağınık her şeye geç kalmış hissediyorum işim olsa her şey çözülecek gibi diyorum sözde devlete yerleşmeyi aklıma koymuşken(ki bunu psikolojik halimden dolayı hak etmediğimi bile düşündüm) son raddelerde narsist baba ve bana saygı duymayarak ders çalışmamı engelleyecek şekilde eve getirdiği akraba(her koşulu sunacağız demesine rağmen) ya da bana hayır diyip onlara taviz verdiği şeyler yüzünden başkalarına verilip benden esirgenen şeylerden tartışmaktan kafama takmaktan durakaldım bu sene kpss durumu da kaldı görünüyor. Özel sektörde çoktandır alanım dışında dahil iş arayışına girdim bile ama orası da şu an ses vermiyor. Önceki mobbingli iş tecrübem zaten mevcut. Bir kadın olmama rağmen kendimi erkek çocuk gibi sorumlu hissediyorum babamın borç harç olduğunda bana yansıtılan şeyi ailesine demeyip para harcaması çıkmazında kendi hayatıma da yön veremedim. Hayatımı etkileyecek kararı da sözde benim iyiliğim için babam sundu kabul etmedim gerçekçi olduğumdan başka yere çekti özgüvensizsin dedi yüzüme vurdu daha şimdiden böyle yapıyorsa ilk defa kararsız olmama rağmen düzgün karar vermişim dedim. Karmakarışığım kendimi bildim bileli böyle dağınık uzun yazarım ve dağınık konuşurum konudan konuya atlarım hep öyle derlerdi ama en azından artık kendimi anlatmak istediğimde sadece uzun yazıyorum, konuşuyorum şükür. Etrafın takıntılı dediği, aileme sevdiklerime dahi yapılan her şeyi içerleyip savunan, dili sivri, bahsettiği babasına rağmen babası için bile kendini kötü yapan, babası tarafından arkadaşların işe girdi arkadaşın bile yok kimse seni sevmiyor denilen, genelde dik durmaya çalışan, annesinin bencilliğinden de henüz bahsetmemiş en büyük iletişim sorununu onunla yaşayan, annesi kendisine kızdığında annesi tarafından babasına ilişkisi, davranışları vs ispiyonlanan, çoğu şeyi unutmaya çalışan, 18 yaşından önce mahkemede ailesi için bulunmak durumunda kalan, daha sonra benzer olayda taraflardan birinden şiddet gören ve travması yıllar alan, ailesi tarafından bu durum umursanmayarak destek aldırılmayan hatta olay için suçlanan, bu yaşında hâlâ utanmasa babası tarafından şiddet görebilen kendini güllük gülistanlık etrafa gösteren ailesinin yeri gelince hâlâ küçük kızım dedikleri ama en büyük kızları olup 2. 5 yaşından beri annesini hep savunmasına rağmen annesi tarafından babası ile annesinin arasını bozduğu için suçlanan bir ferdim. (annem kendi ağzıyla 2. 5 yaşından beri aramızı bozuyorsun diyor. .) Özel sektörde mobbing, önceki kötü ilişki deneyimi, kendinden çok verici olan o zamanki hatama rağmen biten arkadaşlıklar, sonradan beni beğenmeyen kötü olaylarımı hicbir zaman dinlemediğini sonradan fark ettiğim, en kötü yaşadığım şeyi anlatmama rağmen destek görmediğim kuzenimin düğününe bile davet etmemesine çok kırıldım her şeye ve şiştim bilmiyorum belki de evdeyim diye artık olumlu şeylere odaklanamiyorum( pek olmamasina rağmen. .. hayal de kuramıyorum imkansiz geliyor)tahammül seviyem çok düştü bir filmi kitabı asla sonuna kadar götüremiyorum. Ailemle çok çatıştığımdan bakın ben adım atıyorum psikoloğa gidiyorum dediğimde zaten ihtiyacın var denilip gülünmesine rağmen de çabaladım kendimi yontmaya çalıştım. Sanırım insan ailesinden böyle dengesiz tavırlar görünce yıkılıyor bir iyi bir kötü. .. Uzakta okurken yetişkin olmadan anlaşılmıyormuş ailesi insanın. Babamın kendi ailesine çizemediği sınır yüzünden çok zarar gördüm gittiğim üniversite hatta şu an atanma durumum dahi etkilendi. Hepsi bana her anlamda karışabiliyor resmen. Suçluyor gibi görünüyorum ama çabaladım motivasyonuma çok balta vuruldu çok kırıldı. Maddi güç de yok dışarı çıkıp kafa dağıtma olayı da güç, sen daha geçen çıktın demeler. .. . Ben yine kendi anne babamı onların da çocuklukları sıkıntılıydı belki derim kabullenirdim ama kitapliklari da kişisel gelişim ve çocuk eğitimleri üzerine doluyken bunlari okumuslarken ona rağmen bana böyle davranmalarını kaldiramiyorum affedemiyorum kafamdan yaptıkları her şeyi uzaklaştırmaya çalışmak da zor oluyor elbet. Başka şehre calismaya gittim uzakta olursam rahat ederim hayatımı daha rahat çizerim dedim arkadaşım kazık attı mobbinge zaten uğruyordum arkamda durmak ne kelime kuyumu kazıp kendi orada kalıp çalışmaya devam etti, ailem gel arkandayız dedi 2 güne yüzüme vurdular. Erkek çocuklarının yüceltildiği babamın tarafından yoruldum o sınırı çekebilmek benim görevim değildi babama defalarca söylememe rağmen benim param benim evim sanane nârâlarından ve birey olamamaktan bu üzüntüm ve sinirim. Karar veremiyorum ne yapmam gerektiğini bilmiyorum kişiliğim sanki oluşmamış. Elime para geçsin geçmesin sürekli borcum var. Gittiğim devletteki psikolog da borderline teşhis sorularından sormuştu bilgim olduğundan fark etmiştim. Kendi anne babamı çözüp kabullenmek istediğimden araştırmalar yapmıştım artik onları elestirebilip kafamı kullandığımdan çünkü. Baksanız en mükemmel anne baba onlar, kendilerini öyle bilirler ara ara da bizden onay almak istercesine söylerler. Onlar tartıştığında bu yaşımda ağlayarak anneme kardeşime haksızlık etme derken aralarını yapan ben. Ama benle babam tartıştığımızda babamla annemin kardeşlerimin öteki odada kahkahalarının yükselmesi. .. ve hâlâ haksızı savunmaktan vazgeçmeyen de yine ben. .. Erkek arkadaşım var üstelik bu gitmiş özgüvenime rağmen her gün pamuklara sarar gibi iltifat eden yanımda olan, iyi ki var ama bu ailem ile ona da acıyorum. Hicbir seyi yansitmam diye hayaller kurmuşken her şeyin ortasında onunla kaldım en zor anlarımda o vardı. İleride yüzüme vurur mu endişesi de var. Ben bile yaparım ama o yapmaz diyebiliyorum yine de. . Yine de keşke yansitmasaydim diyorum ama teyzelerimi bile arayıp yardım istemişken yoklardı işte sonrasında o çok yakın olduğum kuzenim de. .. Yazdıklarım çocuk gibi de konuşmalar olmuş olabilir cok ince olabilir hayatim boyunca bunlar denildi ama ben insanlara bu kadar gittikçe bana yapılanlar zoruma gidiyor olan bu ve bunlar sürekli kafamda dönüyor gibi de görünmesin çünkü anlattığımda teyzelerim öyle demişti ama ben sadece hissettiklerimi aktarmaya çalışmıştım ama onların da gözünde geçmişten beri takıntılı olan biriydim öyle dediler. .. Babam izin versem ailesine neredeyse kurban ettirecek bir tip ve memur olmasına rağmen en son araba üst modeli atlarken borç batağına saplanmış ve borcunu stresini anca bize yansıtan ama diğer herkese hâlâ kendini zengin gösteren sorun yansıtmayan herkese maddi manevi verici ama kendisine gelince istemeyen sözde gururuna yediremeyen biri. Çok uzun oldu daha da niceleri vardır ama ağırlaşan bedenimden ilk aklıma gelen şekilde yazmak istedim. Psikolojimi sağlamlaştırıp bir plan kurabilip hayatımı kurmak istiyorum artık hemen dolup yıkılır hâle gelmişim bundan kurtulabilmem için bir yol gösterebilir misiniz? Bunu başardıktan sonra destek almam gerektiğinin farkındayım sonraki ilk işim bu olacak ama kalakalmış bir vaziyetteyim harekete geçemiyorum. İnsanlarla ilişki kurmayı severken öyle bir meslek seçmişken şimdi korkan, tahammülü kalmamış birinden evrilip tekrar eskisinden daha iyi olmak istiyorum.

Toplum içinde kendimi rahat hissedemiyorum

Markete bile çıksam insanlar bana bakıyor beni yargılıyor gibi hissediyorum ya yoldan karşıya geçerken hata yapsam beni ayıplarlar gibi hissediyorum ayrıca uyku problemleri çekiyorum geceleri uyuyamıyorum sabah olduğunda ancak uyuyabiliyorum gündüzleri uyumasam dahi geceleri yine uyuyamıyorum sanki uyumak hafızamdan silinmiş gibi uyku ihtiyacı hissetmiyorum ve bir de kaygıyla başa çıkamıyorum en basitinden sınava gireceğim aslında biliyorum ama sınav anında unutuyorum bütün vücudum soğuk soğuk terliyor titriyorum bacağımı sallıyorum tırnaklarımı yiyorum bavaklarımın bağı çözülüyor gibi hissediyorum

yagmurca

Bunalmış hissediyorum

Kendimi aşırı bunalmış hissediyorum. Kabuslar görüyorum. Tahammülsüzüm insanlara katlanamıyorum hemen bağırasım vurasım kırasım geliyor. Sevgilime aşırı bağımlıyım naparsa yapsın ondan uzaklaşamıyorum. En ufak hareketinde ağlıyorum tek bir kelimesini bile günlerce düşünüyorum. Bana iyi davransa bile beni aldattığını düşünüyorum ve bu yüzden baskı yapıyorum. Beni kırsa bile kendimi suçlu tutuyorum. Her yaptığından şüpheleniyorum tartışma çıkarıyorum. Duygularım aşırı dengesiz ani ruh hali değişimlerim oluyor. Kolay öfkeleniyorum,mide bulantısı bayılmalar ve saç dökülmelerim fazlasıyla arttı. Sürekli ani kalp çarpıntıları yaşıyorum. Kendime saygım yok. Sürekli eleştiriyorum asla sevemiyorum. Hiçbir şeyi başaracağımı düşünmüyorum. Uyku düzenim yok korkuyorum uyuyamıyorum. Birinin korkacağım bir yerde ses tonunun garip bile olması beni korkudan ağlatıyor. Bi iyi durgun sakinsem bir başka zamanda öfkeli kontrolsüz ve kırıcıyım. İnsanlar beni kıracak diye onlar beni kırmadan ben onları kırıyorum. Kendimi korumak için yapıyorum bunu. Yolda yürürken bile biri bana saldıracak gibi hissediyorum. Kalabalık bir yerde insanların dikkati benim üzerimde gibi geliyor hiçbir şey yapmak istemiyorum. Çok yorgunum nefes bile almakta güçlük çekiyorum.

cerensncr

Evde tek durduğum zaman içim daralıyor kaygılanıyorum ne yapmam gerek?

Evde tek durduğum zaman içim daralıyor kaygılanıyorum ne yapmam gerek panik atakta geçiriyorum elim ayağım boşalıyor resmen 3 sene önce ölü doğum yaptım ondan sonra huzursuz bağırsak sendromu başladı ve bu panik atagımı çok tetikliyor neler yapmam lazım atak zamanı hiçbir şey düşünemiyorum o an her an atak yaşayacak gibi hissediyorum ve bu benim günlük hayatımı olumsuz etkiliyor yardımcı olur musunuz lütfen ?

Anlık sinirimi yatıştırmak ve içimdeki öfke ağlama duygusunu nasıl bastırabilirim?

Ben 20 yaşında bir üniversite öğrencisiyim. 10 aydır devam eden düzenli bir ilişkim var. İlişki içerisinde zaman zaman erkek arkadaşımın da benim de muzdarip olduğumuz bir konu olan sinirimi bastırmaya çalışıyorum bir süredir. Yani sinir krizi ya da öfke kontrol sorunu kadar büyük değil ancak anlık şeylere sinirlenip o an modumuzu düşürüyorum ve sonrasında ortam konu değişse de hemen bu durumun içinden çıkamıyorum. Bu durum hem beni hem de ilişkimi, normal hayatımı etkiliyor. Üzerimdeki gerginliği hemen atamadığım için insanlara da yansıtıyor olmak beni rahatsız ediyor. Hemen o moddan depresif halden çıkmak için neler yapmalıyım, nasıl bir yol izlemeliyim?

Duygularım beni çok etkiliyor

Duygularım beni ve günlük yaşantımı çok fazla etkiliyor duygusal bir kitap okudugumda günlerce ağlayıp o duygusallıktan cikamiyorum ve bu beni rahatsız ediyor günlük yaşantımı zorlaştırıyor duygularımı terk etmekte bana bir şey ifade etmiyor ama her şeyden çok cabuk etkileniyorum birazda olsa duygularımıdan uzak kalmak istiyorum bunu nasil yapabilirim duygusallik içeren her şeyden vaz mı gecmeliyim ya da duygusalligimin üzerine mi gitmeliyim?

Sevgilim tarafımdan manipüle edilmemek için ne yapmalıyım?

2 senelik bir ilişkim var. 3 ay önce sevgilimin bana büyük bir yalan söylediğini öğrendim. ilişkimizin başlarında annesinin kanser olduğunu söyleyerek ve bunu kullanarak beni kandırıdğını öğrendim. ona geri dönmem için önce yalvardı sonra beni çeşitli şeylerle tehtit etti. ona bir şans vermemi istedi verdim. cidden çok çabalamıştı ve tam benim istediğim gibi bir insan olmuştu ama ben eskisi gibi değildim öfke sorunu olan birine dönüşmüştüm. eskiden bunları yaptığında havaya uçardım ama artık iyi bir şe yaptığında bile iyi hissetmiyorum yada kısa sürüyor. bu duygularımı dün onunla paylaşmayı denedim. önce bana bunların farkında olduğunu ve yeterince çabaladığını artık kendim için çabalamam gerektiğini söyledi. her zaman yanımda olduğunu belirtti. ama bugün arkadaşımla wp de konuşuyorum ve iki dk ona geç yazdım diye bana saçma sapan davrandı bende iyi hissetmediğimi bana böyle davranırsa konuşmak istemediğimi söyledim tamam konuşmayalım deyip kestirip attısonra ona kendimi açıklarken buldum upuzun mesaj attım ama bana tamam uzatma konuşmayalım dedi . kalbim canım çok yandı, elim ayağım titredi ağlamaya başladım. onu aramaya başladım açmadı, konuşmak istemedğini söyledi bende beni kırdığını ağladığımı söyledim . sakinleşince konuşuruz dedi. sonra beni aradı ama açmak istemedim çünkü benim için artık bi anlamı yoktu. ilişki hayatım dışında aile hayatımda pek iyi değil ve sorunlar yaşıyorum. ailem ondan ayrıldığımı bana yalan söylediğini biliyorlardı. tekrar konuştuğumu öğrendiklerinde üzerime geldiler ve onu aklayabileceğim bir şeyler bulmaya çalıştım ailemi tanıyordm çünkü ve onu bu şekilde tanımalarını ön yargılı olmalarını istemedim. sürekli böyle olaylar yaşıyorum artık dayanılmaz bir hal alıyor lütfen yardımcı olur musunuz?

Kendimi anlamak için ne yapmalıyım?

Çocukluğumdan beri sanki içimdeki potansiyeli hiçbir zaman çıkarmamış gibi hissediyorum. İçimde var olduğunu bildiğim hissettiğim ama asla dışarıya yansıtamadığım bir potansiyel . Çocukluğumdan beri bu konuyla alakalı video ve kitap okurum . Ama olmuyor sanki bir döngünün içine hapsoluyorum kendimi olmak istediğim kişiye dönüştürme cabamda . Kendime motivasyon olsun diye defterler yeni kalemler alırım hadi şimdi olmak istediğin kişi için rutinler oluşturalım diyorum ilk başta oluyorda ama olmaya başladıkça ben öfkeli oluyorum herkese her duruma karşı. Öfkeli olmam devam edince en sonunda patlıyorum. Zaten hiçbir şey istediğim gibi olmadı zaten bende yapamıyorum olmayacak . Yani ne yapmaya çalıştığımı anlayamıyorum. Neden kendime bunu yapıyorum. Olumlu gibi olduğunda neden ofkeleniyorum . Bu süreç her seferinde olumsuz şekilde tekrar döngüye girdiğinde benligime zarar veriyorsam niye vazgeçemiyorum?? Şimdiden teşekkürler

Kız arkadaşım neden beni değersiz hissettiriyor?

Kız arkadaşıma sürekli ilgi gösteriyorum sürekli onunla konuşmak ona destek olmak istiyorum. Dertlerini dinliyorum sıkıntılarını anlatıyor o kadar dikkatli dinliyorum ki yalnız hissetmesin diye çabalıyorum. Sabahları uykusundan zor uyanıyor arayıp uyandırıyorum ve ya ilaç aldın mı yemek yedin mi ailen nasıl bütün kargasalarimin içerisinde hep yanında oluyorum küçük sürprizler yapıyorum bu bir şiir olur slayt olur hediye olur. Uzak mesafeye rağmen 700 km yolu gidip geliyorum. Her koşulda telefonunu acıyorum mesajlarına bakıyorum. Ama görüyorum ki o öyle değil ben bunu dile getirdiğim zaman bana anlayışsız diyor. Mesela ben onu beklerken bir bakıyorum paylaşım yapmış o an kendimi çok değersiz hissediyorum. Ben böyle bir şey yapmıyorum yapsam kıyamet kopar. O bana bir film izleyelim dediğinde eğer ben dikkate almazsam bir daha seninle hiç bir zaman film izlemeyeceğim diyor. Ve sorunları dile getirdiğim de en azından benim sorun bildiğim bir şeyi bana sen hiç birsey haketmiyorsun diyor ilgi verince dahasını istiyorsun diyor. Bir misafir geleceği zaman bile o kadar panik yapıyor ve abartıyor ki işim var diyorum anlayışsızsin diyor nasıl mesajına bakayım diyor. Uzak mesafe ilişkisi olduğu için ben hep dikkat ediyorum ve hep yazmaya çalışıyorum. Ben söyleyince sorun çıkarıyorsun diyor. Genelde hep ben arıyorum hep ben dinliyorum o hep arkadaşlarından hep kendinden bahsediyor. Bende hep evlilikten ikimizden bahsediyorum. O sevgisini göstermiyor . Söylüyorum sen ilgi istiyorsun diyor. Kız arkadaşım 33 ben 28 yaşındayım yaşlarımizda olgun bir yaş grubuna dahil. Mesela bugün ona video yaptım konuşurken bak dedim 2 saat geçti bakmadı bende sildim. Sonra neden sildin dedi bende senin zamanın kıymetli 15 saniyenden olma dedim hemen sinirlendi. Hep boyle yapıyorsun diye o zaman vaktimi harcama dedi kapattı. Benim zoruma gidiyor insan ilişkisinde sevilmek değerli hissetmek istiyor. Zamanın arta kalanında değilde hep ortasında olmak istiyor ve ben o videoyu o mutlu olsun diye yaptım. Umursamaz olunca ben gerçekten kötü hissediyorum abartıyorsun diyor ve 1 yildir bu sorunlar bitmiyor. Sevildiğimi hissetmiyorum. Ve onu çok seviyorum kendimi değersiz hissediyorum. Ağzına geleni söylüyor sinirlenince ben erkek olarak hep güçlü olmak zorunda miyim ? O da beni şımartsin bende bazen çocuk gibi hissedeyim. Ve onunla her aramiz kötü olunca gün içinde hiç birsey yapasım gelmiyor. Ailemle bile iletişime bile geçmek istemiyorum hemen etkileniyorum. O tartışınca paylaşımlar yapıyor sanki sorun yokmuş gibi. Ben ise kendimi kafeste hissediyorum. 3 ay önce artık kaldıramadigim için ayrıldım. Bırakmadı beni sürekli iletişime geçti. Ve bende onsuzken çok kötü hissettim için geri döndüm. Ben çok fazla düşünen biriyim bunu eklemek istiyorum. Herseyi en incesine kadar düşünürüm. Benim çok üzüldüğüm tartışınca ağzından çıkan kelimelerden dolayı sessiz kalıp kendimi üzdüğüm zamanların ardından hiç bir şey olmamış gibi gelip konuşuyor ve bende yenik düşüyorum. Son olarak bana bencil diyor. Hastasin sen diyor. Daha fazla yazmak istediğim şeyler var şimdiden vaktinizi aldığım için kusura bakmayın iyi günler dilerim

Harekete geçemiyorum ne yapmalıyım?

Okul bittiğinden beri sürekli spor yapmak istiyorum ama oturduğum yerden kalkamıyorum hep üşengeçlik var üzerimde. Nasıl bunu yenip ise koyulacağım bilmiyorum. Bunun dışında aşırı fazla hayalperestim. Gece 12de herkese iyi geceler desem bile saat 2-3 de anca uyuyorum bu hayal kurma yüzünden. Nasıl ve nerden başlayacağım hakkında hiçbir fikrim yok 😞. Kafama taktığım bir şey de boyum. Yaşıtlarıma göre boyum kısa ve bazen arkadaşlarım bununla dalga geçiyor. Tabi şuan onlara her bu konuyu açtıklarında aramızı soğuk tutmamdan dolayı vazgeçtiler ama ben yine de takıyorum keşke daha uzun olsam. Belki ilerleyen zamanlarda uzatım bilmiyorum ama takıyorum işte bilmiyroum. Bir de maddi durum var bunlarin yanı sıra yani durumumuz aşırı kötü değil ama aşırı iyi de değil. Yaklaşık 3-4 ay önce abim araba aldı işte o arabanın kredisi falan bir tık zorluyor bizi. Aylık harcligim azaldı ve bu azalan dönemde bütün ihtiyaçlarım artti tabi ki😑. Bütün bunlarla tek başıma savaşmaktan bıktım artık. Kendime gelmek istiyorum önceden çok iyiydim spor yapıyordum dersime çalışıyordum kendime bakıyordum ama şimdi her şey karmaşıklaştı. Sizi de sosyal medyadan gördüm deneyeyim dedim. Cevaplarını bekliyorum. .