Psikoloji Kategorisi

Kendimi sevmiyorum ve hayattan keyif almıyorum

Merhaba. 19 yaşındayım. Kendimi bildim bileli kendimi sevmiyorum ve hayattan keyif almıyorum. Lise 1’e başladığım zaman kendimi sevmediğimi ve hayattan keyif almadığımı fark ettim. 5. sınıfa başladığım dönemi çok hatırlamıyorum ama o dönemde de hayattan keyif almıyordum ve bu durum hâlâ devam ediyor. Severek yaptığım işlerden ve hobilerden keyif almıyorum. Dışarı çıkmayı ve gezmeyi çok severdim ama şimdi markete gitmeye bile hâlim yok. Evden dışarı adım atmaya isteğim yok. Evde çok durduğum için de çok daralıyorum ve nefes alamıyorum. Ne yapmalıyım bilmiyorum. Kendimi insanlarla çok kıyaslıyorum. Kilomdan nefret ediyorum. Sağlıklı beslenmiyorum ve sağlıksız yiyecekler yiyorum. Yüzümü ve fiziğimi çok çirkin buluyorum. Fiziği ve yüzü güzel kızlar görünce çok kıskanıyorum ve kendimi daha çok sevmemeye başlıyorum. Aynaya bile bakamıyorum. Hayatımdan ve kendimden nefret ediyorum. İnsanlar tarafından beğenilmediğimi düşünüyorum. Kendime bakım bile yapamıyorum, sağlıklı beslenemiyorum ve kendime saygı duymuyorum. Bu anlattığım durumlar için birkaç kere psikiyatriye gittim ama faydasını görmedim. Psikoloğa gitmek istiyorum fakat seans ücretleri çok pahalı; maddi durumumuz el vermiyor. Bu durumları nasıl yeneceğimi bilmiyorum. Bu durumları yenip Gençliğimi yaşamak istiyorum.

Yaşadıklarım ağır gelmeye başladı

Merhaba uzun süredir yaşadıklarım üst üste ve etkisinden çıkamıyorum anlatabileceğim kimsem yok. Aile içinde hep sorunlu ilan ediliyorum. Uzun süredir mide bulantılarım oluyor iş konusunda zorlanmalar yaşıyorum ve herkes bunu keyfi olarak algılıyor. Üstesinden gelmeye çalışsam stresli anlarda midemde alev topuyla yaşıyorum yemek bile yiyemiyorum kusuyorum. Akrabalar aile içinde ezmeye laf sokmaya annem kardeşim üzerinden gruplaştırmaya çalışıyorlar kardeşim de erkek arkadaşı da ayrı laf sokuyor öğretmenlik işi söylüyor benim alanım bile değil herkesin içinde kardeşim hemen ben yaparım diyor bilerek kendi işi varken bir de sırf beni kötü hissettirmek için benim orada gözlerim doluyor insanların içinde en sevdiğim kuzenim sensin diyerek kardeşime beni dışlıyor bilerek yapıyor bunu ve kardeşim akrabalara yanaşıyor hepsi bana düşman gibiler ailem bile öyle. kimseyle görüşmüyorum hep odamdayım annem sürekli benimle kavga halinde ama kardeşime gelince erkek arkadaşıyla iş yapıyorlar ona çok iyi. Ben kendi ayaklarım üzerinde durmak istiyorum hiç para almıyorum sosyal hayatım bile yok sırf para istiyor demesinler diye. Aile içinde günah keçisi gibiyim. Kimse evde verdiğim emeği görmüyor artık eve bile bir şey yapmıyorum yataktan çıkmıyorum. Ben nasıl ayağa kalkıp kendime iyi geleceğim iş bakıyorum ama hiç dönüş yok onlardan asla yardım istemiyorum. Kendime iyi gelemiyorum. Buradan çıkış yok gibi. Kaldım

Eski duygu ve zevkim yok neden

eskideki gibi zevk ve duygum yok vitamınlerim dusmustu ne olduysa ondan sonra oldu ilk gun gibi degılım tabiki baya atlattım zorlu sureci ama hala içimde arada gelen bi dusunce bi sıkıntı kaldı bazı olaylara bakış açım eskisi gibi degıl eskıden umursamazdım şimdi a nasıl olmus of ailesi ne haldedir falan filan insanların acısını bende cekmeye basladım diyebilirim sizce neyden olabilir ….

Midem ağrıyor yemek yiyemiyorum

Midemde ağrılar oluyor yemek yemek istemiyorum. Bi de mesela yeni bir işe veya bir yere gidicem kalbim çok hızlı atıyor . Her yeni bir olaya işe başladığım da böyle oluyor. Kusma geliyor ama kusamıyorum. Bazı günler iyi oluyorum sonra yine aynı şeyler devam ediyor. Yemek çok fazla yiyemiyorum. Genel olarak en çok sıkıntıyı midemden çekiyorum. Aslında yemek yesem daha iyi olacak gibi ama yiyemiyorum.

Karanlıktan korkuyorum

Mesela hava kararınca hemen saat akşam 4 te güneşlikleri kapatıyorum. Karanlık olunca hemen sabah olmasını istiyorum. Karanlık hemen bitsin istiyorum. Bazen karanlıktan korkuyorum. Ama bazen hiç korkmuyorum. Çok tuhaf bazen evden dışarı çıkmak istiyorum bazen hiç evden dışarı çıkmak istemiyorum korkuyorum. Korkularımı nasıl yenebilirim. Psikiyatriden yardım alarak mı yoksa kendi kendime nasıl başarabiliriz diye düşünüyorum lütfen yardım edin. Teşekkürler iyi çalışmalar

İnsanları takmayı nasıl bırakabilirim?

İnsanları takmayı nasıl boşlayabilirim Ben çok fazla insanları kafaya takıp yıpranıyorum buna bir çözüm Ve etrafindaki insanlar bunun hiç ama hiç farkında değil aşırı bencil ve duyarsız bu konuda kendimi geliştirip güçlenmek istiyorum insanlara yeni Beyzayı güçlü birşekilde göstermek istiyorum işte bu yüzden kendimi geliştirmem lazım bunu yapma için bugün ilk adımı attım gerisi sende sen bana söyle nasıl insanları takmayı boşlayabilirm

Kendimi nasıl iyi hissederim

Zaman zaman herkesten nefret edip kinleşiyorum buna ailem kardeşlerimde dahil kendimi değersiz mutsuz hissediyorum sanki kimsenin umurunda değilmişim gibi olur olmadık şeylere sinirlenip gereksiz tepkiler veriyorum sonra pişman oluyorum sürekli insanlara kendimi açıklama ihtiyacında bulunuyorum yanlış anlaşılmaktan korkuyorum (ailemle tartışmaya girdiğimde bi şekilde kendimi suçlu hissedip ya da hissettirilip suçluluk duygusuna kapılıyorum) nişanlılık dönemindeyim ve çok kaygılıyım bununla başa çıkamıyorum ne yapmam gerekiyor

Merhaba ne yapacağımı bilmiyorum çıkmazda kaldım

PSİKOLOĞA SUNULACAK DURUM ÖZETİ Bir süredir duygusal bir ilişkim vardı. Aramızda yaşanan son olay, iletişim biçimimizle ilgili ciddi bir kırılma yarattı. Bu süreci sağlıklı değerlendirebilmek ve kendi durumumu netleştirmek için bu özeti paylaşıyorum. Bir tartışma sonrası kendisini aradım. Amacım sakin bir şekilde konuşmak ve durumu kırmadan çözmekti. Telefonda “ne yapıyorsun” diye sorduğumda, bana sert ve küçümseyici bir tonla “ne diyorsun sen be, işim var” şeklinde karşılık verdi. Bu tavır beni çok tetikledi. Sinirle kırıcı bir şey söylememek için telefonu kapattım. Daha sonra, kalbini kırmamak ve niyetimin kavga olmadığını anlatmak için WhatsApp’tan açıklayıcı mesajlar yazdım. Bu mesajlarda: - Haklı çıkma derdinde olmadığımı - Sadece insan gibi, sakin bir şekilde konuşmak istediğimi - Hakaret ve sert dilin beni kırdığını - “İki dakika bekle” denebilseydi bunun sorun olmayacağını anlattım. Bu mesajlardan sonra beni WhatsApp’tan engelledi. Bunun üzerine SMS ile yazmaya devam ettim. Yazdığım mesajlarda suçlayıcı olmamaya özellikle dikkat ettim. Davranışlara odaklandım, kişiliğine saldırmadım. Karşı tarafın mesajlarında ise: - “Nefret ediyorum” - “Umurumda değil” - “Sen sorun çıkarıyorsun” - “Kendi düşüncelerinle nefsini besle” gibi ifadeler yer aldı. Sürekli olarak sorunun bende olduğunu söyledi. Kendi sertliği, hakaretleri ve tonu için sorumluluk almadı. Özür dilemedi. Ben sakin kaldıkça, o daha çok savunmaya geçti. Son mesajlarında “şimdi uzak dur benden” diyerek konuşmayı tamamen kapattı. Bu cümleyi ben değil, o kurdu. Ben bu süreçte: - Kendimi ifade etmeye çalıştım - Kırıcı olmamaya özen gösterdim - Uzun uzun açıklamalar yaptım - En sonunda da konuyu zorlamadan kapattım Ancak karşı tarafta: - Yüzleşme - Sorumluluk alma - Özür - Duyguyu anlama gibi bir tutum görmedim. Şu an benim kafamı kurcalayan sorular şunlar: 1. Bu yaşananlarda benim iletişimimde ciddi bir hata var mı? 2. Karşı tarafın davranışları duygusal olgunluk açısından nasıl değerlendirilir? 3. Bu tür bir iletişim biçimi sağlıklı bir ilişkiye evrilebilir mi? 4. Onun geri dönme ihtimali psikolojik olarak var mı, yok mu? 5. Benim bu noktada üzülmem normal mi, yoksa mesafe koymam doğru bir adım mı? 6. Sessiz kalmam mı, yoksa tamamen kapatmam mı daha sağlıklı olur? Bu süreci objektif bir bakış açısıyla değerlendirmeye ve kendi ruh sağlığım için doğru adımı atmaya ihtiyacım var.

Kendimi hiç mutlu hissetmiyorum.

27 yaşındayım ve Kendimi çok uzun zamandır mutsuz hissediyorum. Hiçbişeyden keyif almıyorum, hiçbişey yapmak istemiyorum çoğu zaman biriyle buluşup kafeye otursam bile karşımdaki kişinin konuşmalarına odaklanamıyorum, uykulu oluyorum içime sıkıntı çöküyor hep. Kendimi beğenmiyorum. Kendimi güzel bulmuyorum ki işsiz dönemimde de ciddi bir kilo aldım. Kendimi hep başka insanlarla kıyaslıyorum hayatımda çok istediğim birçok şey olmadı ve insanların benim istediğim şeyleri bile kolayca elde etmesi beni üzüyor ve Adil gelmiyor. Derin arkadaşlıklar kuramıyorum. Geçmişimi toksik ilişkilerimi çok sık düşünüyorum. Aradan 3 sene geçmesine rağmen son ilişkimde narsist biriyleydi ve o kişinin sözlerini hayatımdaki o kötü olayları unutamıyorum. Şuan uzak mesafede de olsa çok iyi sağlıklı bir ilişkim var ama geçmişte aldatılmalarımı, anıları ve bu tarz şeylerimi unutamıyorum. İşimde var ama iş yerinde de özgüvensizliklerim var bazen biriyle konuştuğumda kendimi iyi ifade edemiyorum kelime bulamıyorum, dikkatimi veremiyorum, çoğunlukla konuşurken çok fazla söz kestiğimi söylerler. Benden çok güzel biriyle iletişim kurduğumda çekiniyorum kendimi zor ifade ederim mesela. Bütün bu hayatım beni mutsuz ediyor. Mutlu bir ilişkim olsa da, çalışıyor olsam da, ailem olsa da hayatımda beni mutsuz eden şeyler.

Sevgilimin ailesi ona başka bana başka konuşuyorlar

Merhabalar ismim Gülay 5 yıla yakındır bir ilişkim var 5 yıldır cezaevinden çıkmasını bekliyorum ailesi sürekli bana bu adamı kötülüyor ama bu adamın yüzüne geldiklerinde çok farklı davranıyorlar bu durumdan artık rahatsız olduğum için bunu kendisini anlattım bu söylenenlerin beni rahatsız ettiğini ve bunları benim için değil onun için söylediklerini söyledim o da bana senin için de kötü şeyler söyleniyor seni istemedikleri için sana beni kötülüyorlar diyor benim için kötü şeyler söylemeleri ya da söylenmesi ailesi tarafından değil başkaları tarafındanmış ama erkek arkadaşımın hakkında söylenenleri kendi ablaları ve erkek kardeşi söylüyor eniştesi söylüyor buna verdiği cevap da beni istemedikleri için onu bana kötülediklerini söylemesi bunu ne sebeple yapıyorlar dediğimde ise bana cevap verememesi ve hiçbir şey olmamış gibi yine onlarla görüşüp konuşmaya devam etmesi herhangi bir mesafe koymamaya yüzleşmemeye devam ederek çok samimi bir şekilde konuşması çok sağlam bir aile yapım yok benim de konu benim ailem olunca çizgini çek para gönderme arama konuşma gibi cümleler söylüyor ama konu kendi ailesi olduğunda hiç böyle şeyler yapmıyor bu durumdan çok rahatsızım sizce ne yapmalıyım nasıl davranmalıyım