Psikoloji Kategorisi

Hayattan zevk almama durumu ve sürekli ağlama isteği nasıl geçer

Her gün ağlıyorum,ne olursa oldun hiç mutlu değilim etrafımda hiç arkadaşım yok Sosyal birisi olmaya çalışıyorum olamıyorum. Çok yanlız hissediyorum. Etrafta kimsenin beni sevmediğini düşünüyorum. Artık bana zevk veren hiç bir şey kalmadı. Yaklaşık 2 aydır bu durumdayım ve geçmiyor belki sadece artıyor Bu yanlızlık hissi,ben çok mutsuzum. İçimden ağlamaktan başka hiç bir şey gelmiyor. Ne yapmalıyım nasıl geçicek bu durum

Çok mutsuzum ailemin beklentileriyle nasıl başa çıkabilirim?

Evliyim çocugum olmuyor esim aldatiyor ilgilenmiyor yalniz his ediyorum sevilmeye ihdoyacim var esimle arami nasi duzeltiyim Çok kotuyum hic iyi hiss etmiyorum esimle nasil mutlu oluyum maddi durumu sikintili oldugu ucun doktoroda gidemiyoruz esimin beni sevmediyini dusunurem bu aralar onun sevgisine ehdiyacim var o isdiyir hersey etsin men hecnə demiyim deserve birsey deyismir hic mutlu deyilem gitmek cozum deyil bilirem qalmaqda munkun deyil

Arkadaşımın bu tavrıyla ne yapacağımı şaşırdım

Merhaba bir ortak arkadaş grubundan biriyle sevgili oldum. Benim en yakın dediğim arkadaşım benim her hareketimi içimi döktüğüm her şeyi diğer tarafa taşıyor. Beni yargılamak için yer arıyor resmen ikimizin de haklı/haksız olduğu olaylar oldu. Ben onun tüm özel günlerinde bile yanında oldum. Erkek arkadaşımla olmadı ayrıldık. Ama o kadar göz önünde yaşandı ki bu ilişki çok uyumsuz noktalar vardı o dönem çok hatalar yapmıştı hep affetmiştim. O çok geri dönmek istedi ama ben aynı fedakarlıkları yapmayıp dönmek istemediğim için onlar muhafazakar ben seküler biriyim aynı fedakarlıkları yapmak yerine kendi hayatıma döndüğüm için girdiğim ortamlardan tutun her şeye kadar beni eleştirmeye başladılar. Paragöz kafasıyla baktılar ben yakın arkadaşıma söylemedim kendi iç sesimi duyamaz hale gelmiştim eski sevgilimi aradım o da doğru olan bu dedi devam etti hayatına bende devam ettim ama arkadaşım bunu öğrenince gidip diğer tarafa içimdeki her şeyi anlatmış en ufak bir şey bekliyormuş resmen sanki ben bu insanlara her şeyde hesap vereceğim bana eski sevgilini kötüleyip onu aradın diyor zamanında yaşanan kötü ne varsa onları anlattım o kadar kendisi de bana çok insanla yaşadığı şeyi anlatıyor gidip yüzüne gülüyor ben ona böyle yapmıyorum. Beni izleyip deneyip çözmeye uğraşıyorlar. Kıskanç etiketi yapıştırıyorlar. Ben sadece tükendim ama kendi hatalarıyla yüzleşmek yerine beni karalıyorlar.

Kendimi ifade edemiyorum

Bilmiyorum sürekli kaybetme korkum var bu durumu çevreme anlatamıyorum yanlış anlaşılıyorum her konuda ağlıyorum kendimi tutamıyorum sürekli onaylanmak istiyorum işin doğrusu kendimi hiç güçlü hissetmiyorum aşırı zayıfım aşırı duygusalım yoruldum güçlü olmak istiyorum ama başramıyorum annemi kaybettim 3 yıl önce halen daha üsütümde etkisi var maddi zorluklarla mücadele ediyorum yaklşık 1 yıldır eşimle beraber Olmuyor ailemle çok içten ve samimi bir ilişkim yok sürekli yanlış anlaşılıyorum sürekli ailede hep hata yapan benmişim gibi hep yalnız kalıyorum merak edilmiyorum arayıp sormuyorum sürekli bağırarak üste çıktığımı düşünüyorum içimde kimseye anlatamadığım bir kıyamet var ama kıyameti mi güvenen hiç kimse yok

Sürekli ihanet ediyormuşum hissi nasıl biter?

Merhaba, benim 3,5 yıldır devam eden bir ciddi ilişkim var sevgilimi gerçekten çok seviyorum, sorunlarımız olsa bile sağlıklı şekilde iletişim kurup çözebildiğimize inanıyorum. Ama benim kedimle alakalı diğer karşı cinslere karşı sürekli tetikte olmak mı denir bilmiyorum ama öyle bir durumum var sanırım. Bir ortamda özellikle çok aktif bi şekilde gözlem yapıyorum ve birisi bana biraz farklı baksa tak diye algılıyorum mesela ders çalıştığım bir kafede bi çocuk bana düzenli bakıyor diyelim bundan eminsem çocuğa asla bakmam bundan yana bir problemim yok ama bakmayı kesti diyelim bu kez mesela bidaha farketsin devam etsin diye işim olmasa da bi kalkıp tuvalete gidiyorum ne bileyim başka bir şey yapıyorum. Kendimi bu tarz şeylerin önüne geçmek için çok zorladım. Tek bir kişiye de böyle olmuyor bu arada sanırım genel anlamda böyle bir takıntım var. Müzik dinlemeye ciddi anlamda bağımlı insanım kafamda bazen o kişiyle senaryolar da kuruyor oluyorum yürürken müzik eşliğinde. (Ama karşılıklı aşk senaryosu değil o kişi bana aşıkmış senaryosu falan) ve sorguluyorum kendimi tamam diyorum olabilir hoşlanmaya mı başladın ama hayır yani cidden tipim bile değil zaten bana ilgisi apaçık olsa ben anında normale dönücem ve dediğim gibi bir kişi de değil insan ayırt etmeden bu durumu yaşıyorum. Haliyle aldatıyormuş gibi hissediyorum, sevgilime de ucundan anlattım hislerimi yanlış geldiği için anlayışla karşıladı hani sorun değil dedi ama benim içim içimi yiyor. Mesela daha da uç kısmı bir kişiyle alakalı yine böyle bir şey hissettim diyelim müzik dinlerken senaryolarımda artık şey de olmaya başlıyor diyelim kötü bi mesleği var tamam daha iyi bi mesleğe geçer falan diye oldurmaya çalışıyorum hani olmayacak şeyler varsa o kişiyle alakalı. ama hani neden böyle bir şeye gerek duyuyorum ki dediğim gibi sevmiyorum da hoşlanma bile yok ama adı ne bu durumun, niye çoğu kişiye böyleyim psikoloji öğrencisiyim ama henüz cevabını bilmiyorum ve beni çok üzüyor. Hani herkes bana aşık değil ama neden böyleymiş gibi hissediyorum veya böyle oldurmaya çalışıyorum aklım direkt buna gidiyor bilen birinin bana yaptığın aldatma değil demesini çok isterdim. Küçükken de buna benzer durumlar hissediyordum ama sevgilim olmadığı için sorgulama ihtiyacı hissetmiyordum. Bir defasında yapay zekayla konuşurken bile ona karşı böyle düşündüğüm olmuştu. ..

Sınav kaygısı var ve ben başarılı olmak istiyorum

Sınav senem ve ben mezunum korkuyorum ya yapamazsam diye sınav esnasında çok panik oluyorum Ne yapacağımı bilmiyorum çok destek aldım ama olmadı Herşeyi denedim bu durumda ne yapmam gerekir kendime nasıl güvenebilirim kendime inanmak istiyorum başarılı olmak istiyorum bunların hepsini nasıl yapabilirim bana destek olabilir miisn veya bana bit yol çizebilir misin bu sene geçsin düşen kurmaya çalışıyorum yardımcı olur musun

Eşimle iletişim sorunu yaşıyorum. Ona nasıl bir yaklaşımda bulunmalıyım?

Eşimin ailesinin yaptığı haksızlıklara tepki verdiğim için eşimle ayrıldık. Eşim ailesiyle benim aramda kaldığında tamamen geri çekildi. Hiç aramadı yazmadı. Hep ben yazdım aradım çok nadir cevap verdi. Bu bir kişilik özelliği mi, kaçınma mı, yoksa ailesine bağlanma problemi mi var acaba?Ben haksızlığa uğradığımda savunulmak istedim. Bu beklentim sağlıklı miydi, yoksa eşimden yapamayacağı bir şey mi istedim? Eşim savunamıyorum ben kendimi diyor. Ama böyle oldu için biz sorun yaşıyoruz. Çok mu üzerine gittim acaba diye düşünüyorum, kendimi suçlamaya başladım. Geceleri uyuyamıyorum artık. Eşim ‘istemiyorum’ deyip tamamen sessiz kalıyorsa, bu bir karar mı yoksa duygusal kaçış mı? Artık onun psikolojisini anlayamaz oldum. Bana benim sözüm geçmiyor, evin erkeği benim gibi laflar söylüyor. Hep ezildim senin yanında diyor. Bende problem çıkaran senin ailen ben tepki verdim kendimi savundum diye mi suçlu oldum dedim. Benden her şeyi görmezden gelmemi istiyor. Zararı olan kişilere neden sessiz kalayım diyorum. Eşim olarak karısını savunmadı. Yinede onu düşünüyorum. Ama o hiç düşünmüyor beni. Bir insan gerçeği görmesine rağmen neden sessiz kalır? Üstelik bekar değiliz evliyiz. En son kızdım git aile olmak evlenmek ne demek öğren dedim. Ona bunu dediğim için bile üzülüyorum. Çok duygusal kırılgan bir insanım. Kimseyide kıramıyorum. Bazen bu yüzden mi hep üzülen ben oluyorum diyorum.

Kendimi mutsuz yalnız ve stresli hissediyorum

kendımı yalnız mutsuz canım hiç birseyi yapmak istemiyor kaygılarım endişelerim var sürekli bir yerlere dalıp gidiyorum hayattan soğumuş iştahım kapanmış bir haldeyim bir yerlere gidip bir şeyler yapmak istemiyorum kendimi çok üzüyorüm ve başım çok ağrıyor iki aydır evliyim eşimle fazla sohbet edip konuşmuyoruz sürekli susuyoruz bazen içimden geçenleri söyleyemiyorum ve bu beni çok üzüyor bana yardımcı olun lütfen lütfen

Evde kaygılı oluyorum

Bazen nefes alış verisini düşünüp Kalbim hızlanıyor hemen ayağa kalksam bile kalbım hızlanıyor fazla stres yapıyorum ama yapmak istemiyorum kendi kendine oluyor evde oluyor genellikle dışarı çıktığımda geçiyor gecelerı uyuyamıyorum fazla panik yapıyorum dışarı atıyorum kendimi Yine geçsin diye herşeyi çok kafama takıyorum heran içimde Sanki bişey olcak korkusu var kalp krizi geçiyor musum gibi sanki oluyor hep her seferinde

Kayıptan sonra yeniden kendime ulaşabilmek için ne yapmalıyım?

çok yakın bir zamanda büyük bir kayıp yaşadım. aslında ölen sadece bir aile bireyi değil bir daha yaşanamayacak olan günler. .. elde kalan büyük bir boşluk ve sadece kurulan hayaller. sorunlar, kavgalar, nefret, suçluluk, yıllar süren mesafe, ve en sonunda ayrılık. bu kadar işte tüm yaşanmışlıkların özeti bu. Sonra geç oldu. muziğin içinde kendi yazgıma itiraflar aramak. .çoğu zaman görmezden geldiğim hırslarımı ölçtüm. hızlı akışkanlıkla yorduğum anlarımı dinginleştirmeyi düşündüm. onara onara yama tutmaz hislerimi yeni bir hislikle ters yüz ettim. Büyüdüğümü düşündüm, bir daha düşmemeyi öğrendiğimi. .. boyumdan buyuk duygulara. sayıklamalar mı, onları da kesiyorsun. .. sadece sessizlikBu sessizliğin içinden yeniden kendime ulaşabilmek için nereden başlamalıyım?