Psikoloji Kategorisi

Kripto Hk.

Merhaba ben bir anneyim. Oğlum üniversiteden bu yana kaldıraçlı bitkoin oynamış, hep bizden gizlemiş, 2 defa borçlarını kapattım. Küçük parada değil 1,700 TL Bizde 2 senedir biliyoruz oynadığını, şimdi psikiyatri'ye gidiyor, doktor en son gittiğinde iyi gördüm seni demiş. Önceleri ayda bir gidiyordu, şimdi 3 ayda bir görüşelim demiş doktor, faydası olur mu bilmiyorum. Gelin maaş, kredi kartlarını elinden aldı. Takip ediyor ama, acaba yeniden oynar mı, ne yapmalıyım. Nerelere başvurmalıyım, ilaçların faydası olur mu başka çareler arıyorum. Lütfen yardım edin bana çok çaresizim. Tşk ederim.

Boşanmak istiyorum ama ailem yüzünden boşanamıyorum. Nasıl boşanabilirim?

10 senelik evliyiz ve eşim ikinci çocuğuma hamileyken beni sözlü olarak boşadı ve dini nikahımız düştüeşim bana sevgi ilgi şefkat göstermiyor ailesi benim namusuma laf ediyor ve bu sessizce izliyor eşimle sürekli kavga ediyoruz ve anlaşamıyoruz ve ben psikolojik olarak çöktüm, kendimi bir hiçmiş gibi hissettiriyor 1 evde 2 yabancı gibiyiz onunla konuşmaya çalışıyorum beni dinlemiyor onu artık sevmediğimi ve onunla mutlu olmadığımı yüzüne karşı söyledim hiç umursamadı şimdide boşanmak istiyorum ailem yüzünden boşanamıyorum

Sevdiğim kız arkadaşıma karşı olan ailem

Merhabalar öncelikle kısa öz anlatmaya çalışacağım. Nişanlanmıştık 1 hafta sonra nişanlım ve annesi bize gelmişti ev bakacaktık bu zaman içerisinde günlerimiz iyi geçmedi 4 gün boyunca. Gitmeye karar verdiler ben ise otobüs terminaline bırakacaktım ısrarla annem gelmeyi istedi hayır gelmiyorsun deyince bağırmaya başladı hakaret küfür nişanlıma yüzüğü çıkar çık git evimden vb kelimeler kullandı evden kovdu annesiyle beraber. Nişanlımın annesi tam yüzüğü çıkarıyorken ben izin vermedim otobüs terminaline bırakıp yolculadıktan sonra eve geldim babam ve annem vardı bana ya ailen ya onlar diye bana şart koştular ben ise nişanlımı tercih etmistim Akşamda evden ayrılıp nişanlımın yanına gidip babasıyla konuştum ailem yok artık tek başına olarak düğün yapacam diyerek söyledim önce kabul etmedi ailen yoksa olmaz aileni al gel dedi biraz muhabet felan ettikten sonra kızına sordu istiyormusun diye oda beni istedi. Tek başıma kalmıştım ne ailem vardı ne akraba düğünü yaptık hiçbiri gelmedi. 3 sene sonra çocuğum oldu buna rağmen tık yok.

Eşimin beni iş arkadaşımla aldattığını düşünüyorum

Eşimin beni iş arkadaşımla aldattığını düşünüyorum. Bir takım konuşma diyaloğunda bir evin anahtarı ve al bu anahtarı kendini savunabil konuşabil diye geçiyor bunu fark ettiğimde iş arkadaşıma eşimmiş gibi mesaj attım anahtarı benim bildiğimi söyledim iş arkadaşımda yuh ne zamandan biliyor diye cevap verdi sonraki mesajında onda bir şey yok unuttuğunu diyecem diyerek cevap verdi Bende ALLAH bilir daha ne biliyor yazdım hiç bir şey bilmiyor diyerek artık yazmaa uyu diyerek eşimi engelledi WhatsAppta şifreli mesajlar. Kendimi hiç iyi hissetmiyorum sürekli düşünce ve stres içindeyim

Öfke problemi anı patlamalar

2 yıldır anneyim oğluma herşeyin en iyisini yapmaya çalışırken tamamen çok kötü bir anne olduğumu şimdi anlıyorum. Yanlızım ihtiyaç harici dışarı çıkmam. Aniden kızdığım şey doğrultusunda oğluma patlıyorum. İstediğim gibi olmadığı için, bazen sebebi yokken eşimden nefret ediyorum hakaret ediyorum, her şey bir anda sebepsiz şekilde oluyor, geçmişte yaşanan olaylar sürekli aklımda düşünmekten uyuyamıyorum bazen. Neden yaptım? Neden bana bunu yaptı? Bunu nasıl yaptım? Nasıl devam ettim hayatıma? gibi. Kendimle başa çıkamıyorum. Depresyon vs gibi düşündüm ama destek almadım hiç bir şekilde eşimde zaten artık kendi halime bıraktı kavga dahi etmiyor çünkü anlamsız olduğunu biliyor ve sadece destek al diyor. Son 1 aydır bütün gün uyku hali olur ya sürekli o haldeyim gün içinde yaptıklarımı hatırlamıyorum net olarak sanki rüyada gibi geçiyor gün anlamadan bitiyor. Her şey hayal gibi geliyor. Yaptığım bir işi kaç kez yaptığımı karıştırıyorum bazen. Hipertansiyon hastasıyım nörolojik bir rahatsızlık mi bilmiyorum ama, buda beni korkutuyor. Uyku düzenim hiç bir zaman olmadı şimdide yok. Gece 3 sabah 11 aralığı diyebilirim. Ama yaşadığım sürekli geçmişte kalma neden yaptım bunu bana neden yaptılardan ziyade oğluma bağırmam, kızmam, onunda benim gibi dışarı çok çıkmaması, benim gibi özgüvensiz olması en korktuğum şey bunlar ne yapmam nereden başlamam gerektiğini de bilmiyorum.

mountain

Bir tartışma veya kavga anında birisi beni savunduğunda ağlıyorum. Neden?

Bir tartışma veya kavga anında kendim cevap verir kendimi savunursam sorun olmuyor ancak birisi bana destek olur karşı tarafa kızar beni korursa ağlamaya başlıyorum ve kendimi tutamıyorum kendimi çok güçsüz ve çaresiz hissediyorum aslında kimse karışmasa kendim sorunu hallediyorum birisi müdahale ettiğinde böyle oluyor. Onlara da kızamıyorum çünkü beni koruyorlar ama ben istemiyorum. Ama onlara yine de minnettarım Neden ağlıyorum ve böyle hissediyorum?

İnsanlarla konuştuktan sonra neden pişmanlık duyuyorum?

Merhabalar, 25 yaşındayım. Sorumluluğum olan bir işe, sorulan bir soruya ya da ilgimi çeken bir konuya başlarken, o alanda bilgi sahip olmak adına, enine boyuna araştırma yapar kılı kırk yarıp özümsemek beni çok mutlu eder. -Özellikle mekanik şeylerin çalışma prensibini zihnimde düşünürüm. - Zihnim sürekli bu tür durumlarda en iyi sonucu almam için o alanda en çok bilgiye ulaşmam daha doğrusu kusursuz bir biçimde bilgilenmem gerektiğini hisseder ve öyle de yapmaya çalışırım. Bunun artısıysa, etrafımdaki insanların bir şeyler alırken veya karar vermeden önce bana danışmalarıdır; eksiyse günlük olarak böyle biri olmam çok yorucu. Farkındalığı gereğinden yüksek, mükemmeliyetçi biriyim. Bunun yanında en önemli sorunum hemen hemen aklınıza gelecek her detayı daha doğrusu konuşulan ve yaşanılan her detayı -geleceğe ya da geçmişe dönük- aklımdan bir akış halinde geçmesi ve sürekli düşünmekte olmam. En zorlayıcı olanı: Bir sosyal ortamda ya da telefondan bir akrabamla veya arkadaşımla konuşurken, bir şaka ya da fazla açıklama yaparsam sanki karşıdakine yanlış bir şey demişim ya da koz vermişim veya onu söylememem gerekmişte söylemişim gibi hissediyor, ek açıklamalar yapıyor telefonu kapadıktan sonra konuştuklarımı anneme anlatıyor onun onayına göre rahatlıyor veya tedirgin oluyorum. Bunların hepsinin farkındayım fakat konuştuktan hemen sonra o kişiye karşı kendimi kafamda küçültüyor ve değersizleştirmeye başlıyorum. Nasıl bir yol izlemeliyim?

İçimdeki öfkeyi nasıl durdurabilirim

Eşimin ailesi sürekli yalan söyleyip benim üstüme atmaları beni sinirlendiriyor çok iki yüzlü insanlar var etrafımda ve sürekli olarak görüşmek zorundayım herkes biz onların gerçek yüzünü gördük diyorlar ama hep onlarla beraberler ve dışlandığımı hissediyorum sürekli olarak küçük olduğum için sen küçüksün alttan alman lazım Boşver falan diyorlar ama ben öyle yapmak istemiyorum herkes yaşattığını yaşamalı benim nazarımda ben kimsenin altında kalmam hiçbir lafın

Çok değersiz hissediyorum nasıl başa çıkabilirim?

17 yaşındayım. Kendime karşı çok sert ve kırıcı bir iç sesim var. Baş edemiyorum gerçekten çok değersiz hissediyorum. Sosyal sorunlar yaşıyorum bu yüzden okul hayatım boyunca hiç arkadaş edinemedim sırf şu sebeple bile iç sesim saatlerce bana işkence ediyor uyuyamıyorum. tamam belki haksız değildir ama çok yoruldum. Bana sürekli yalnızlığı hak ettiğimi, diğer insanların gözünde sadece yer kapladığımı, öğretmenler için bile sadece fazladan sınav kağıdı ve zaman israfı olduğumu söyleyip duruyor. Şanslı olduğum tek ortam ailem yani duygusal olarak da desteklendiğim tek ortam evim ama ben artık orada da değerli hissedemiyorum iç sesim bana maddi yük olduğumu söylüyor bu yüzden ki çok sınav kaygısı da yaşıyorum. Bana ait olmayan bir hedefim var yüksek bir puan yapıp iyi bir meslek edinip aileme olan borcumu ödemek gibi bir planım var ama ailemden hic böyle bir baskı almadım. ben neden böyle oluyor bilmiyorum. Psikoloğa gitmekten de korkuyorum hem iletişim kurmaktan korkuyorum hem de psikoloğu boşuna uğraştıracakmış gibi hissediyorum. Saçma olduğunu biliyorum ama bu düşünceleri susturamıyorum. Birinin beni sevebileceğine bile inanmıyorum ( romantik olarak değil). Sevilirsem birilerine zarar veriyormuş gibi hissediyorum. .. ve ben sevildiğimi hissetmek istediğimde iç sesim açgözlü olduğumu söylüyor. Ve kimseye karşı olumsuz düşünce oluşturamıyorum Bana kasıtlı zarar veren kişilere bile.

Duygularımı kontrol edemiyorum.

Merhaba, duygularımı çok yoğun yaşıyorum ve kontrol etmekte fazlasıyla zorlanıyorum. Çok küçük şeylerden mutlu da olabiliyorum, çok küçük şeylerden mutsuz da olabiliyorum. . Kendimle barışık değilim ama bir gün özgüvenli, kendini seven ve beğenen bir kadın olmak çok istiyorum. 2 Yıllık bir ciddi iliskim var, erkek arkadaşımdan bile zaman zaman çok duygusal ve çok negatif oldugumu belirtiyor. Tabii ki her şeye üzülebilme durumumu tek bir kişiye yani erkek arkadaşıma üstüne yük bindiriyor gibi de olmak istemiyorum ama içimdeki bir his sürekli ona en ufak şeyi anlatmak istiyor. İçimdeki bir his sevildiğinden ve anlaşıldığından sürekli emin olmak istiyor sürekli anlayış görmek istiyor. . Ben bunu düzeltmek istiyorum artık derdim kimseye yük olmasın kendimi taşıyabilen ve duygularımı yöneten bir insan olmak istiyorum, bu konu hakkında ne yapabilirim bilmiyorum. Cok durduk yere de olabiliyor yani her şey normal ve bir anda üzgün hissediyorum? Neden yani ben dahi bilmiyorum. Günlük hayatımı çok etkiliyor, çok yoruldum kimse benimle uğraşsın kimseye yük olayım istemiyorum. Bu yolda ne yapacagımı da bilmiyorum

miera