Psikoloji Kategorisi

Özgüvenimi nasıl yükseltebilirim

İnsanların içinde konusmaktan ve kendimi açıklamaktan kaçıyorum bunu nasıl aşabilirim örneğin arkadas ortamında bile konusmaktan, kendimi acıklamaktan kaçınıyorum veya ilişki anlamında herhangi birisiyle konusurken zorlanıyorum. Kendimi anlatamıyorum. herkes gibi rahat olmak istiyorum . arkadaslarım bana özgüvensiz oldugumu soyluyorlar uzuluyorum . Veyabiriyle konusmaya basladım diyelim sohbeti hemen kapatıp konusmamak istiyorum genel olarak aileme karsı da boyleyim kimseyle rahat konusamıyorum bunu nasıl çözecegim acaba

Cesaret kazanmak için ne yapmalıyım

Yaklaşık 1 buçuk sene önce 7 ay süren bir ilişkim bitti 6 ay öncede en yakın arkadaşımla anlaşmazlıklar yaşayıp tartıştık ve tamamen arkadaşlığımızı karşılıklı bitirdik. 7 8 aydır sadece kendi halimde devam ediyorum hayatıma ne bir arkadaşlık ne de ilişki yürütecek tahammülüm kalmadı hayata karşı. Hayatım şu an bomboş evde geçiyor kaygılarım yoğun sürekli kafamda o kişi gelirse ne yapacağım diye dönüp duruyordu düne kadar artık değişim için adım atmak istedim ve her yerden sildim onu evet hayatta bizi tüketen ilişkilere sınır çizmek gerekirse kendi içimizde yası yaşayıp bitirmek lazım ama ben bundan sonrası için bu kadar olumsuz deneyimden sonra hayatın içine nasıl karışacağım bilmiyorum en ufak bir durumda kaygılarım artıyor mide sorunları yaşıyorum bir şeylere alışma sürem çok uzun sürüyor resmen hayata uzun bir süre ara verdim kendimi yeniden inşa ediyor gibiyim ama tekrar o bağlantıyı nasıl kuracağım bilmiyorum ya her şey yolunda giderken veya ben tam unutamamışken o kişi çıkıp gelirse aklımı yine karıştırırsa ve bu yas süreci uzar benim kaygılarım tetiklenirse düşünceleriyle savaşıyorum. Özgüvenim çok düştü kendime güvenim zedelendi. Başım sıkışsa arayacağım buluşacağım bir arkadaşım bile yok. Kendime karşı güvenim yok insanlar gülüyor eğleniyor mutlu ilişkilerindeki insanların onların sevdiğini görüyor ve hatta bizde görüyoruz ama ben eski ilişkisinden geriye sürekli bir şeyler saklayan biriyle birlikteydim ona ne kadar güzel satırlar yazmış onun için hep gözyaşı dökmüş bunları görüyordum ilişkimizde bu olaylara gösterdiğim tepki yüzünden bitti. Ama ben artık sevgilisinden emin olduğum bir kalp istiyorum karşımda koşup bana sığınan değil elimi isteyerek tutan birini istiyorum. Kendisi olduğu gibi sevilmek istiyor her şeyine uyum sağlayayım istiyor benim değişmemi bekliyor ben de olduğum gibi sevilmeyi hak ediyorum eğer fedakarlık edilecekse karşılıklı olmalı diye düşünüyorum bütün yükü üstlenmek istemiyorum artık. Bu yüzden kendimi de suçlamak istemiyorum. Benim değişimimle bir ilişki olacaksa sırf ben değiştim diye mi sevecek o insan beni. Bu çok bencilce. O hiçbir şeyinden ödün vermiyor eğer onda da birazcık değişim görseydim bu fedakarlığın bir anlamı olurdu ama kendiyle çelişti hep. Ben çok yorgunum her şey anlamını yitirdi. Ne arkadaş ne sevgili hayatta neye değer veriyorsam yok olup gidiyorlar. Ben çok güçsüz yalnız hissediyorum hep kendime güçlü olmayı öğretilmiştim ama bu defa toparlanamıyorum. Lütfen bana İnstagramdaki gibi genel geçer psikolojik tavsiyeler sunmayın ben hepsini tek tek okudum uygulamak için kendimi zorladıkça dibi gördüm. Adım adım bana eksiklerimi yazarsanız ben tüm bunlar üzerine çalışacağım burada anlattıklarıma göre gördüğünüz sevgi eksikliği belki duygusal bağlanma veya kaygı ne görüyorsanız onun üzerine bana gerçekçi tavsiyeleriniz neler olabilir. Seninle başlamadı kitabını okuyorum kendim üzerinde bazı konuları anlamaya çalışıyorum şimdilik terapi akmak için bütçem yok yazdıklarınız benim için çok değerli teşekkür ederim

sanırım bedensel algı bozukluğum var

Şuanda 16 yaşındayım. Yani liseye giden ve bedeni sürekli değişen bir kızım. İnsanların beni nasıl gördüğünü nasıl tanıdığını bana aynada görünen benle dışarıdan baktığımda benin nasıl bir farkı olduğunu aşırı bir şekilde önemsiyorum. Örneğin annemi falan ya benim sağ gözüm hep kısık mıydı veya burnum hep böylemiydi şeklinde darlıyorum. Örneğin geçenlerde kilolu değilim ama yanaklarım çok büyük şeklinde ağladım ve ailem güzel olduğumu saçma bir şeye ağlıyosun şeklinde kızdı. Veya arkadaşlarımdan sürekli beni kontrol etmelerini istiyorum böyle yapınca mı daha güzel yoksa böyle yapınca mı şeklinde. Sürekli aynaya bakma, yüzümü kontrol etme mimiklerime bakma ihtiyacı duyuyorum. Ve bazen de nedensizce kendi kendime gülüyorum çünkü saçma geliyor. Ev halkı da sürekli niye aynaya bakıyosun , gülüyosun yoksa sevgilin mi var niye böyle davranıyorsun şeklinde kızıyor bana. Bu alışkanlığımdan kurtulamıyorum. Yani yapmamam gerekiyor ama bu takıntıyla başa çıkamıyorum. Egolu kendini beğenmiş gibi algılanıyorum aslında ama daha da tam tersi kendi kusurlarımı buluyorum. Bunları değiştirmeye çalışıyorum. Niye böyle bir alışkanlığım var ve bundan nasıl kurtulabilirim sizden yardım istiyorum. Daha ileriki yaşlarımda yani ergenliğimden kurtulduğumda bu geçer mii?

Uzak mesafe ilişkim

(Betül Canbel) Bazen "Benim mi beklentim çok yüksek?" diye kendimi suçluyorum. Ama geçmişte yaşananlar, bir geleceğimiz olması durumunda yaşanacak zorluklar sonucunda çektiğim sıkıntılara değecek bir hayat istememe sebep oluyor. Karakter olarak çok kırılgan, çok duygusalım; çok da güçlü bir karakter değilim. Kendimi böyle tanımlayıp Mustafa ile bir gelecek kurma adımı atmam durumunda, çok daha güçlü olmalıyım ve duygularımı kontrol edebilmem gerekiyor. Ailem çok da gönülden onay vereceğini sanmıyorum. Ablamın durumu, bizim tanışma şeklimiz, birbirimizi çok az görmemiz. .. Beni bile, Mustafa’yı çok sevmeme rağmen, korkutuyorken; ailem haklı olarak karşı durmak isteyecek. Ben içimdeki şüpheleri, korkuları aileme yansıtırsam, onları ikna etmem belki de imkansız olacak. Sorduğunuz sorulara cevap verecek olursam: 1. Mustafa ile mutlu olabilecek miyim? Mustafa ile mutlu olurum. Evlilik zor, evet, ama Mustafa ile birbirimizin yanında olup bunu aşacağımızı düşünüyorum. Ama tek sorumluluk evliliğin zorluğu değil. Mustafa ile mutlu olmak yetmiyor; Mustafa'nın 29 yıldır yaşadığı hayatta olabilir miyim, bilmiyorum. Kendi ailemden kilometrelerce uzağa gidip onun ailesiyle yakın olmak, beni büyüten, emek veren aileme haksızlıkmış gibi geliyor. Ne kadar iyi olsalar bile, ailemi bırakmış olmamın yükünü hissediyorum. Buradaki arkadaşlarımı, akrabalarımı, sevdiklerimi bırakıp Mustafa’nın sevdikleriyle tanışmak yine yük gibi. Ayrıca, evlilik borçlarının hepsini biz yükleneceğiz. Bize destek olacak pek kimse yok. Bu borçlar evlendikten sonra ödenecek. Nasıl ödenecek? Ben hayatımda hiç zorluk görmedim, maddi olarak sıkışmadım. Peki ya ödemekte zorlanırsak? Para bizim huzurumuzu bozarsa? Babasını kaybetti. Mustafa, bir elinin her zaman annesinin üstünde olmasını istiyor, haklı olarak. Ya annesi ve benim aramdaki dengeyi ayarlayamazsa? 2. Eğer ayrılırsak, bunu sağlıklı bir şekilde başarabilir miyim? İçimde her zaman, vermediğimiz çabanın pişmanlığı olacağına eminim. İleride başka biriyle evlenirsem, Mustafa’nın anlayacağı, destek olacağı bir konuda yalnız kalırsam, "Mustafa olsa nasıl bir hayatım olurdu?" diye düşüneceğim. Mustafa benim ilk aşkım, çocukluğum. Onu unutmam mümkün mü? Belki kalbimdeki derin bağ azalır ama insan, herkes karşındayken yanında duran tek kişiyi unutabilir mi? 3. Gerçekten bu ilişkiyi sürdürebilmek için neye ihtiyacım var? Bu sorunun cevabını bilmiyorum.

Vesveselerim var, duygu durum bozukluğundan nasıl kurtulurum

Vesveselerim var ruhum bazen daralıyor gibi hissediyorum bunu nasıl aşarım kendimi bazen çok kötü hissederim antidepresan ilaçları içiyorum şuan ama iki aya yakındır hâlâ tam olarak iyileşmiş değilim sizin öneriniz nedir şuan spora verdim kendimi bu benim daha iyi olmamı sağladı acıkcası beslenmeme de özen gösteriyorum ama bu duygu durum bozukluğundan kurtulmak istiyorum bazen hayatı saçma buluyorum bunu nasıl aşarım

OKB tanısı aldım ama kontrol etmelerimi durduramıyorum

kendimde uzun zamandır OKB den şüphe ediyordum ve bu durum artık benim günlük yaşamımı da etkiliyordu yaşadığım şeyleri not aldım ve psikyatriye gittim ve yaşadığım durumu söyledim bana test yapmadan beni dinleyip OKB olduğumu söyledi ve yaşadığım durumları örnek göstererek bu durumları yaşıyorsan sende okb var dedi ilaç falan verdi ve bunun yanında kontrol hissini azaltmamı söyledi ama bunu yapamıyorum ve zaten yapamadığım için ona gittim ? bunu ona da anlattım ama anlamıyor verdiği ilaçları kullanıyorum ama bu kontrol etme durumunu durduramıyorum bana ne kadar durdur dese de ilaç bunda bir etki etmedi sizce ne yapabilirim gerçekten gündelik durumumu çok zorluyor o içimdeki durum susmuyor

Uzak mesafe ilişkisi

Peki ne yapabilirim Betül hocam ben kendime doğru bir yol çizemiyorum mantığıma yatmayan çok şey var ondan vazgeçemiyorum ondan başkasıyla mutlu olma fikri çok uzak geliyor. Mustafa da çok zor diyor ama benden başkası ile olmayacağını söyleyip bitiremiyor Bize iyi gelecek bir karar verdirecek karar ne olur. Mustafa ile ayrılma kararı aldığımız da oldu ama Mustafa acillik oldu gün sonunda

Yetersizlik, başarısızlık ve geç kalmışlık hissi yaşıyorum

Hayatta her şey üstüme geliyor gibi her şeyin herkesin bana garezi varmış gibi hiçbir şeyi başaramadım ne istediğim bölüme gidebildim ne ailemin güvenini kazanacak başarıların sahibi olabildim hep yenildim ailemin gözünde de böyleyim yapamaz başaramaz diyorlar benim için 4 yıllık ilişkimde bile bir sonuca varamadım her şeye geç kalmış gibi hissediyorum kendimi yetersiz görüyorum geliştirmek için hiçbir çabam yok hayata karşı isteksizim plan yapamıyorum yapsam da uygulayamıyorum

Çok alıngan ve hassas kişiliğim var ve bunu aşamıyorum

Öyle işte herşeye kırılıyorum sürekli modum düşük ne oldu bende bilmiyorum off nasıl aşıcam bu durumu çıkmazdayım hayatım ilerlemiyor yemek yiyesim gelmiyoooooorr napıcam bilmiyorum cok sıkıldım bu durumdan bazen hissizleştim gibi düşünüyorum ama en ufak şeyede de kılırıyorum napmam lazım psikoloğa gidemiyorum öğrenciyim çok maliyetli ücretsiz destek arıyorum yardım edermisiniz lütfen tavsiyeleriniz nelerdir mesela ne yapabilirim hiç enerjik değilim psikolojik olarak çöktüm resmen

Uzak mesafe ilişkim

Betül Canbel’e Yazdıklarınızdan sonra, dışarıdan bakan bir gözle düşündüğümde, Mustafa ile aramızdaki ilişkinin sağlıklı bir temele oturmadığını fark ediyorum. Evet, Mustafa iyi bir insan. Ama onun iyi biri olması, benim için doğru kişi olduğu anlamına gelmiyor. Yine de, ondan başkasıyla nasıl mutlu olabileceğimi bilemiyorum. Çünkü kendimi bildim bileli, hep o vardı yanımda. Her zaman bana destek olan, en çok güvenen, başım sıkışınca ilk koştuğum kişi hep oydu. Ne zaman ihtiyacım olsa, ona ulaşabildim. Hiç yalnız bırakmadı… Sadece duygularımda beni yalnız bıraktı. İlişkimizin zorluklarını hep ben üstlendim, o ise daha çok güzel anlara odaklandı. Ama ben biliyordum ki, sorunları halının altına süpürerek ilerleyemeyiz. Ondan uzak olduğum için kendimi ikinci plandaymışım gibi hissediyorum. O, ailesini ve işini erteleyemiyor; ama ben hep bekleyebiliyorum. Beni hiçbir zaman önemsiz bir şey için bekletmedi, evet… Ama onun hayatında hep önemli şeyler oluyor: Ya annesi hasta, ya bir düğün, ya bir cenaze, ya da işle ilgili yoğunluklar… Onu sadece bir kez görmüş olmak bana yetersiz geliyor. Bu, dış görünüşle ilgili değil. Onu tüm kalbimle seviyorum — bu, fiziksel özelliklerden bağımsız bir sevgi. Ama sizin de söylediğiniz gibi, onunla hiç yan yana kahvaltı yapmadık. Hiç kavga etmedik. Onu çok sinirliyken görmedim. Bunlar aslında önemsiz değil; aksine, bir ilişki için çok kıymetli deneyimler. Bazen düşünüyorum: Acaba biz gerçekten yaşamadık da sadece zihnimizde bir hayat mı kurduk yıllarca? İçimde, onunla ilgili yaşadığım her duyguda hep bir “acaba” vardı. Her sevincim, her heyecanım yarım kaldı. Gülerken bile, “bizim geleceğimiz yok” diye üzülüyordum. Bana bir hediye aldığında, “ya ailem görürse” diye korktum. Heyecanım, mutluluğum hep eksik kaldı. En çok da Ankara’da, ilk kez ona sarıldığımda hissettiklerimi unutamıyorum. O, duygularına kendini bırakıp “çok şükür Allah’ım” diyebildiğinde; ben içimde heyecandan çok korku hissediyordum. O anın doğruluğunu sorguluyordum. Evet, birbirimizi çok seviyoruz. Geçmişin yükü kalbimde ağır olsa da, ona olan sevgim tarif edilemez. Bizim birbirimizden başka anlayanımız, destekçimiz yok. Ama ne yazık ki şartlarımız çok zor ve biz bu şartların üstesinden gelebilecek güçte değiliz. Bu koşullar, bizi birbirimizden uzaklaştırmalı mı? Bir de aileme Mustafa’yı nasıl anlatacağımı bilemiyorum. “İnternetten tanıdığım biriyle evlenmek istiyorum” dediğimde buna ne kadar saygı gösterirler, bilmiyorum. Belki iki kez daha buluşsak… Ama üç kere gördüğüm biriyle evlenmek istediğimde, ailem buna destek olacak mı? (Önceki mesajlarımı özetlemeden yazıyorum yazmama gerek var mı? Kendimi size tanıtabildim mı?)