Psikoloji Kategorisi

Onu istemiyorum ama hala canım acıyor

Merhaba 2 3 Ay önce bitirdiğim bi ilişkim vardı ben bitirmiştim çünkü kendime olan saygımla ona olan sevgim arasında bi seçim yapmam gerekiyordu ben kendimi seçmiştim çünkü kendimi öyle kolay kazanmadım ben neyse ben bitirdim usulüne göre yasımı da yaşar bitiririm dedim ama öyle olmadı her zaman bi yerlerde kendini hatırlatmayı başardı ben her zaman reddeden taraftim ama bi yerlerde hala ona karşı birseyler hissediyordum dün yeni bir ilişki yaptığını öğrendim ve gerçekten kötü oldum içimde sessiz çığlıklar vardı canım yandı çünkü aslinda bana karşı yapabilecekken yapmadığı şeyler vardı sosyal medyada hiç paylaşmadı bizi mesella ama 1 haftalik kızı paylaşmış hemen kıskanmadım ama bunları yapabilecekken yapmadı bana artık tamamen bitti benim için ama hala canım acıyor bilinçaltimda o kadar yer kaplıyor ki gece su içmeye uyanınca bile aklıma gelen ilk şey o oluyor ama istemiyorum da tekrar gelse tekrar reddedicem neden bilmiyorum galiba yaşanabilecekken yaşanmayan şeyler travma oluşturdu ama artık unutup yoluma bakmak istiyorum zaten her yerden çıkardım numarasını falan sildim

Verdiğim kararlardan çok çabuk dönüyorum

Bir işe başlıyorum ve aniden o işi bitiriyorum. Kararlarım sağlam değil Bunun için nasıl davranmam gerektiğini öğrenmek istiyorum. Emeklerime saygıyı nasıl öğrenebilirim. Kendime karşı nazik olmam gerektiğini bildiğim halde kendime karşı nazik değilim İşlerimin sonuna kadar sürmesi için neler yapmam lazım Kendi kararlarıma güvenmek için nasıl yaklaşmam gerekiyor . ilerlemek için gerekli olan kararlı olmak Ben kararlı olamıyorum Neden Neden Neden Neden

Kendi kendime iyileşmeyi, sakinleşmeyi nasıl sağlarım?

Nasıl sosyal mediadan kopa bilirim bağımlı olarak? Kendi psikolojimi iyileştirme sürecini internet yüzünden uzatdığımı düşünüyorum. Kendimle az konuşur, ilgilendiğim konulardan bile es geçiyorum. Bazen kişisel bakımımı da bu etkileye bilir. Bazı durumlarımla dalga geçiyorum. Bazen de üzülüyorum. Geçmiş e takıntılıyımdır. Hastalıklardan yoruluyorum Bazen. İlgimi çeken az şey var bu dünyada para hariç. Sadece kişisel gelişim sürecinde geçmiş dayanıqlı fobilerimi yenmek istiyorum

Korkularımı yaşıyorum

Sürekli bir yalnızlık içindeyim annem babam hep bizi yanında istiyordu. Çalışın okuyun derler ama hep bir kaygı taşır annem içinde üniversiteye giderken bile ağlamıştı. Babam çalışmıyordu annem mutsuzdu hep işe gidiyordu annem çalışıyordu. Biz hiç yönlendirilerek büyümedik kendi kendime öğrendim her şeyi annem babam çok ilgisizdi sorsanız beni hep dershaneye göndermişlerdir ama oturup konuşamazdık hep bir negatiflik olumsuzluk annem hiç sosyal değildi babam gezmeye giderdi annem evi temizlerdi hep evdeydi gülmezdi eğlenmezdi. Robot gibiydik o robotluk bana da geçti. Biriyle tanıştım o çok sosyaldi ben onların arasında çok pasif kalmıştım. Çok kaygısızlardı hayatlarını işlerini kurmuşlar geziyorlar eğleniyorlardı. Ben kaygılarımdan dolayı çalışmıyordum. Kusuyordum her şey mideme vuruyordu. Onların o hayatı beni çekmişti belki de. O arkadaş grubundan sosyal olanla sevgili oldum o da farkındaydı aramızda mizaç farkı vardı. O kaygısız sürekli gülelim eğlenelim kafasındaydı eski ilişkini unutamamıştı bana unuttum diyordu ama her yerden bir anısı çıkıyordu ben bunları gördükçe kahroluyordum onunsa hiç umrunda değildi geçirdiği iyi vakte bakıyordu arkadaşlar arasında benim üzüldüğüm biliniyordu. Çok fedakar olmjştum bu ilişkide. O ise kendi sınırlarını çok net çizip sözde fedakar olup aslında gizliden gizliye bir şeyler saklayıp masımlaştırıyordu bunları ortaya çıkınca. En yakın arkadaşı da onunla bir olup sürekli beni ya bizi sevmiyor vs diyip duruyordu sürekli bizimle takılıyorlardı biz daha 3 4 aylık sevgiliydik. Benim mizacım onlara onların ki bana çok zıttı. Yanlarında rahat değildim çünkü hep bir duvar örüyorlardı laf sokma espri adı altında saçma sapan daha beni rahatsız edeceğini bildiği espriler yapıp sonra bana şakadan anlamıyorsun etiketi giydiriliyordu. Kendilerini çok normal beni anormal nitelendiriyorlardı bunları direkt söylemiyorlardı ama tavırları hep bir benim üzerimden sorgulama içindeydi ilişkimiz o kadar göz önündeydi ki bundan aşırı rahatsızdım. Sürekli bir kendimi açıklama ihtiyacı duyuyordum. Biz hiç bir şeye karışmayız diyip içten içe her şeyin içindeydiler. Bazen ben mi kendimi böyle içine kapanık soğuk durarak bu imajı çiziyorum diyordum. Olabilir. Ama kendi ilişkileri hakkında tek kelime etmezlerdi konu biz olunca dalga geçer gibi her lafın her tartışmanın ortasındalardı. O kadar sıkıldım ki bu durumdan birisi erkek olmasına rağmen dedikodu diye ölüyor. Ayrıldık hala benden haber götürüyor o tarafa ben hiçbiriyle görüşmüyorum. Güya onlar benimle görüşmüyor tavırlarına giriyorlar. O tarafa haber gönderiyorlar ben de o kişiye yönelik her şeyini kapattım o da bunun farkına varınca olayın ortak arkadaşlardan kaynaklandığını anladı. Oysa çok fazla olay vardı. Şimdi o kişilerle buluşmam gereken bir ortam oldu ve ben onlarsız gittim. Kendilerince iyice bana kuruldular. Ya ben anlamıyorum insanlar neden sürekli kendilerini her olayın içine atıp bir şey yapmıyoruz diye geri çekilirler ki ben yalnızım ama böyle insanların içinde daha yalnız hissettiğim için girmiyorum aralarına sürekli bir çekiştirme içindeler bana ara bozma bile dediler insan bence kendinden bilirmiş çünkü benim asla öyle niyetlerim yoktu. Kendileri bu uzaklığı yaratıp sonra sorunlu benmişim gibi davrandilar. Çok yoruldum artık yalnız kalmak istendikçe yalnızlığa sürükleniyorum

Programımı bir türlü tam yapamıyorum motivasyonum düşüyor yetiştiremekten korkuyorum

Ben yks öğrencisiyim her şeyi sıfırdan başlıyorum ve yetişemeyecek diye korkuyorum ve sürekli yapmamaktan korkuyorum program yapıyorum bir gün tam diğer gün eksik yapıyorum sinirleniyorum soruları yapamayınca çok üzülüyorum ve motivasyonum yerle bir oluyor ve olmayacak diyorum aslında da yaşadığım normal çünkü ilk kez bu soruları yapıyorum napacağımı bilemiyorum sürekli motivasyonum olmuyor sonra öyle gün verimsiz oluyor kendimi zorluyorum ama yinede hep motivasyonum düşüyor yapmayınca ve yetiştiremeyevğim diye korkuyorum ve daha kötü hissediyorum

Aşırı derecede mutsuz yorgun hissediyorum

3 yıllık ilişikimden ayrıldım bu aralar hiç iyi degılım Aşırı derecede mutsuz yorgun hissediyorum bunun ustesınden nasıl gelıcem onuda bılmıyorum yıllarım emeklerım gıttı Onu nasıl unutucam bu durumu nasıl kabullenıcem bılmıyorum beni terk etti onu bunkadar cok severken nasıl yapıcam bilmiyorum uyku uyuyamıyorum duzenım altüst oldu kafama çok takıyorum düşünmekten ağlamakta cok yoruldum mutsuz olmaktan onu bunkadar cok severken ayrı kalmaktan

Beynim uyuşuk gibi hissediyorum

Bazen beynim uyuşmuş gibi oluyor. Hiçbir farklı şey yapmamama rağmen algılarım sanki tamamen kapanıyor, beynim uyuşuyor ve yaptığım şeylerin farkında olmuyorum. Bazen kelimeleri istemeden iki kere söylüyorum, bazen karışık cümleler kuruyorum istemeden. Bazen insanların yüzüne bakamıyorum, gözümün önündekini fark etmiyorum. Resmen gözlerim kör olmuş gibi her yeri bulanık görmeye başlıyorum ve bu saat zaman fark etmeksizin bir anda oluyor ve uzun süre geçmiyor. Geçtiğinde de nasıl geçtiğini anlamıyorum bir şekilde geçmiş oluyor. Ama genel olarak beynimin çok uyuşuk oldugunu ve algılarımın tamamen kapalı oldugunu hissediyorum. Hatta bazen bu durum hayatımı o kadar etkiliyor ki aradıgım seyleri bulamıyorum. Dogru duzgun cumle kuramıyorum bu yuzden cevremdekiler bana garip gozuyle bakıyor. Nasıl duzelecek bu

Onu neden unutamıyorum?

Beni aramayan beni sormayan birine hala aşığım onu çok istiyorum çok seviyorum onu unutamıyorum neden unutamıyorum aklım hep onu düşünüyor kalbim onu istiyor kendime engel olamıyorum artık midem bulanıyor çok streslaniyorum çok kaygılıyım ne zaman bana geri döner yazar beni seviyor mu beni düşünüyor mu düşüncelerindeyim ben artık iyileşmek istiyorum onu düşünmek istemiyorum çünkü biliyorum ki o da beni düşünmüyor 🥹

2 yaşındaki oğlum tırnak yiyor

2 yaşındaki oğlum tırnak yiyor ne söylersek söyleyim aksine daha fazla yapmaya devam ediyor ne yapabilirim. Ben kendimde kaygılandığımda hala giyiyorum benden örnek aldı muhtemelen ben artık yanında dikkat ediyorum lütfen yardımcı olurmusunuz🥲 Emzirmedende ayırıyorum bir ara çok bunalmıştım biraz sabırsız çıkışlarım oldu ama şu an gayet güzel bir şekilde anlatıyorum artık sütün bittiğin artık büyüdüğünü küçük bebeklerin meme emdiğini anlıyor beni ama hala ısrarla bazen çok ağlıyor napıcağımı bilmiyorum

Gözümde işleri büyütmeyi nasıl bırakabilirim?

Birkaç senedir yaşadığım normal gördüğüm fakat artık tüm hayatımda stresini yaşadığım şeyler var. Herhangi bir toplanma temizlik planı veya taşınma gibi olaylar yaşarken çok daha fazla yaşıyorum bu durumu. Yarım saat vaktimi almayacak işler tüm günümü alacakmış gibi hissediyorum ve asla bu işlere başlama motivasyonum olmuyor. Başlayınca da hemen bir bahane bulup sıkılıp başka bir işe odaklanıp yapmam gerekenden kaçıyorum. Bir işi görev edinince de 1 saatimi alacak dahi olsa o gün başka plan yapamıyorum çünkü tüm günümü harcayacakmış gibi hissediyorum. Çoğu zaman gerginim tahammülüm çok az ve karşımdaki kişiyi dinlerken odaklanmakta zorlanıyorum. Bazen dinlediğim şeyleri o dakika içerisinde unutuyorum dinleyemediğimi anlıyorum. B12 değerlerim sınırda fakat yaşadığım çoğu şeyi kolayca unutuyorum yaşadığımı bile hatırlayamıyorum. Hatta bazı zamanlarda yaşamadığım şeyleri yaşadığımı zannedip olmamış anıyı hatırlıyorum. Ve artık kimseyle uzun süre iletişim kuramıyorum ara ara konuşmayı tercih ediyorum fakat yalnızlıktan da çok bunalıyorum. Herkese güvenim azaldı ve ilişkiye başlamak istediğimde o kişiyi ne kadar beğenirsem beğeniyim bir haftada sıkılmaya tahammül edememeye başlıyorum. Bu tüm düşüncelerimin sebebi nedir ve bir rahatsızlık olabilir mi?