Psikoloji Kategorisi

Kendimi nasıl sevebilirim, nasıl kabul edebilirim?

Merhaba. Ben kendimi sürekli çirkin hissediyorum. Bugün yüz tanıma programını kullanmak zorunda kaldım. Kendimden iğrendim resmen. Kendimi görmeye tahammülüm yok. İnsanlar beni görmeye nasıl katlanıyor gerçekten anlamıyorum. . Kendime karşı çok acımasız davranıyorum. . Bu durum hayatımı aşırı etkiliyor, kendimi çok kolay bir şekilde demoralize edebiliyorum. Böyle durumlarda genellikle daha çok yeme ihtiyacı duyuyorum. Tabi ki bu sadece anlık olarak çözüyor durumu. Kendimi değiştirmek istiyorum, kabul edemiyorum kendimi.

Kaygılarımla nasıl baş edebilirim?

Her gün kendimi ölecek gibi hissediyorum Biyere sabit kitlendimi kendimi kaybediyorum sanki bana. Bişey olacakmış gibi limanda çalışıyorum riskli yerlerde. Beynimde sinüzit var etkisi o mu acaba kendimi kaybedecek gibi oluyor kafamın ağrısı gözlerime vuruyor sol tarafım agrıdıgında sanki kalbime bişey olacak gibi hissediyorum ama doktor gittim onun için bi şey çıkmadı ama neden böyle oluyor yoruldum artık lütfen yardımcı olun

İlişkimde bana yaşatılanları atlatamıyorum

Eski sevgilisini unutamamış biriyle tanıştım ilk 2 ay bunu bilmiyordum tabii daha sonra telefonunda ona ait ne varsa yıldızlı şekilde kayıtlı durduğunu gördüm ağladı üzüldü onunla konuşma yaptım eğer içinde en ufak bir şey varsa devam etmeyelim dedim. Konuştuk ve ben devam ettim. Daha sonra bir yerlerden hep çıkmaya devam etti bu notlar vs. En son şiirler yazılar videolar ona ağladığı, bunların hepsi duruyordu. Tepki gösterdiğim için benden ayrıldı öyle bir ayrılıktı ki bu ikimizde ağladık saatlerce. Bu nasıl bir ayrılıktı böyle anlamadım. Onun bana hep geri döneceğini düşündüm canım o kadar acıyordu ki üzerinden 1 sene geçti kendime odaklandım ama bugün öyle bir şey gördüm ki başka bir aşkta her şeyimi tükettim. Bir şiir yazmak isterdim sana ama bunu başka aşkta çoktan yaptım tüm gözyaşlarımı o aşkta tükettim tarzında bir şarkı beğendiğini gördüm. İçim o kadar açıyor ki meğer ben onun gözlerinde kendimi görmeyi beklemişim hep. Ağzından çıkacak güzel bir söze hasret kalmışım. Duygusal olarak o kadar uzaktı ki bana, elimi tutmasını sevgi sanmışım. Ama ben onunla konuşmuştum. Bak eğer varsa içinde bir şey devam etmeyelim dedim. Ona zamanında yazdığı o şiirleri gördüğümde aslında bizim ilişkimizin ne kadar boş olduğunu anlamıştım o gün. Çünkü ben ağzından bir güzel söz çıkacak diye hep beklemiştim. Bana duygularımı bastırıyorum diyordu üzülmemek için. Zamanı var sanıyordum. Bugün bu şarkıyı beğendiğini görünce ben bana kör ve sağır olmuş birinden sevgi beklemişim meğerse. Bana yorgunum diyebilirdi. Ben yağmurdan kaçarken sığındığı bir şemsiye olmuşum meğerse. Hep bir şansımız var geri döner sanıyordum meğerse o kendine ağlamış ayrılırken o dayanağını kaybettiğine yanmış meğerse. . Asla hislerimin karşılık bulamayacağını bugün anladım. Benim sevdiğim kadar sevmemiş meğerse. Bu çok canımı yakıyor. Bu olanları atlatamıyorum

Dişçi fobimi nasıl yenerim?

1. 5 yıl boyunca tel tedavisi gördüm ve tellerim 5 yıl önce çıktı. Şimdi 20 yaş dişlerimin çıkmaya başlamasıyla dişlerim hareketlenmeye ve yavaş yavaş eski pozisyonlarına dönmeye başladı. Ciddi bir bozulma olmasa bile bu hareketlerin dişlerime zarar verebileceği ve dişlerimin tekrar sabit hale gelebilmesi için önce 20liklerimin çekilmesi sonrasında da tekrardan tel tedavisine ihtiyacım olduğunu söyledi doktorum. Ama 20liklerimi çektirmekten çok korkuyorum. Yaklaşık 1 yıldır 4ünün de en kısa zamanda çekilmesi gerektiğini biliyorum ama cesaretimi toplayamıyorum. Özellikle gömülüler için ameliyat gerekiyormuş bu da beni daha çok korkutuyor. Dişçi koltuğunda kendimi savunmasız hissediyorum. Bunu yaptırmak zorunda olduğumu biliyorum ve daha fazla ertelemek istemiyorum. Diş kliniklerine daha adımımı atar atmaz içerideki koku kalbimin çarpmasına ve gerilmeme sebep oluyor. Koltuğa oturduğumda bütün bedenim kasılıyor. Tel tedavisi gibi uzun bi süreci atlatmış birinin bunları söylemesi komik görünüyor belki de ama ya o zamanlar korkmuyordum. Birkaç yıldır var bu. Nasıl ortaya çıktığını ve nasıl baş edeceğimi bilemediğim bu korkuyu nasıl yenebilirim?

Içimdeki bu yorgunluk nasıl geçer

Merhaba özel bir kardeşim var hastalığından dolayı durumu geriye gidecekmiş ve son 4 aydır bu sürece girdik psikolojik olarak çok yorgun hissediyorum onu kaybedersem bu süreçi kaldıramayacagim gibi düşünmeye başladım aklımda hep böyle bir düşünce var 11 yıldır ona bir anne gibi davranıyorum herseyinde varım belkide bu yüzden bu kadar bağlı ve korkuyorum çevremdeki kimse anlamıyor ailem içinde zaten anlıyor yaşıyor bu durumu ve ağlama krizleri geliyor ara ara durup dururken ağlıyorum ve kendi hayatımda liseye kadar okudum 5 yılın 1 yılında sınava girmedim ve hayatım bu sınava hazırlamaktan ibaret oda yoruyor beni ne yapabilirim bana ne iyi gelir bu endişe nasıl geçer bu yorgunluk nasıl geçer

Arada kalmak ve seçim yapmakta zorlanmak

İki şey arasında kaldıysam ne yapmam gerekir. Hayatım boyu çok net bir insan oldum yaşadığım bazı psikolojik etkenler sebebiyle sürekli hayatımda iki şey arasında kalıyorum yani büyük konular arasında mesela yaşayacağım şehir, işim, insanlar ,çevrem iki şey arasında kaldığımda doğruyu nasıl bulmam gerekir hangisi benim için daha iyidir mantıklı olanı mı yapmam gerekir duygularım çok ağır duygularımı mi seçeceğim. Hangisi bir sonuç ve hangisi bir seçenek bilmiyorum neden 2 şey arasındayım sürekli onu da bilmiyorum. Ne yapmam gerekir. Teşekkürler

Takıntılı düşüncelerimden nasıl kurtulabilirim?

eskisi kadar her şeyi kafama fazlaca takmasam da, günlük hayatımda beni etkileyen gereksiz takıntılarım var. Şunu şöyle yapmazsam, şöyle olur. Bunu yapmazsam, çok kötü bir şey olacak gibisinden düşünceler. Bu beni çok fazla etkilemeye başladı. Günlük hayatımda bu düşüncelerle resmen boğuşuyorum. Eğer takıntılarıma uymayan bir şey yaparsam dediğim gibi kötü bir şey olacağını düşünüyorum. Kafamı rahatlatmaya çalışsam da, takıntılarıma uymayan bir şey yaptığımda çok suçlu hissediyorum. Bu durumu nasıl aşacağım ?

Aşırı düşünüyorum nasıl durdururum?

Kendimi bildim bileli aşırı düşünme ve odaklanma sorunum var 5 yaşından itibaren birçok kötü anıyı hafızamda barındırıyorum şükür 20 yaşıma geldim ancak biriyle paylaşmak yerine çoğu zaman içimde bunları düşünüyorum ve artık yaşanılanlar normalmiş gibi görüyorum kendi kendime atlattım mı bilmiyorum ve bu normal mı destek almadan zor şeyleri içimizde çözebilir miyiz bazen yanlış düşünmeme de yol açacağından korkuyorum ve sürekli düşünmek beni çok yıpratıyor birinin bana şöyle yap demesi beni çok rahatlatıyor kendim düşününce eyleme geçirmem zorlaşıyor kısaca bu kadar düşünmesem hallolur gibi geliyor yardımcı olursanız çok sevinirim

Boncuk fobisi gecer mi?

Boncuklu bileklik kolye yüzük tesbih her türevi aşırı midemi bulandırıyor. görmeye sesine bile tahammülüm yok umreye gittim ve insanların elinde tesbih boncuk olunca doğru düzgün umre yapamadım insanlardan uzak namaz kıldım. Biri boncuklu şeye dokunup bana bişey verse yiyemiyorum bu huyum aşırı kötü her evde olan bişey ve ben bu yüzden misafirliğe gidemiyorum bişey görür yiyemem ayıp olur diye. Bunu geçirebilecek herhangi bir tedavi vs var mı❓

İrademi nasıl kontrol edebilirim?

Yemek yerken doyduğum helde devam ediyorum can sıkıntısından aşırı yiyorum spora başladığımda devamlılık gelmiyor her yaptığım işte istikrar yok canım sürekli bişeyler yemek istiyor bir poşet abur cuburu bir oturuşta yiyebiliyorum beslenmeme dikkat etmem için illa spora başlamam gerekiyor spor yapınca kendimi tutabiliyorum sporu da bir yere kadar devam ettirebiliyorum zaten günlük aylık plan oluşturuyorum ama devamı gelmiyor sürekli uyumak istiyorum