Romantik İlişkiler Kategorisi

Duygumdan nasıl emin olurum

İrem hanım tekrar merhabalar🌷açıkçası şuanda karmaşık bir ruh halindeyim partnerime karşı kaybettiğim yada kaybettiğimi sandığım o ilgiyi ve sevgiyi tekrar kendimde hissedebiliyorum bu sefer ben görüşmek istiyorum onunla zaman geçirmek istiyorum onu özlediğimi hissediyorum acaba yine kendimden ödün verirmiyim diye düşünüyorum. Şuanda görüşmemiz pek mümkün değil çünkü işleri biraz yoğun tatil dönüşü kaynaklı belki haftaya bi görüşmemiz olabilir ama sanki başkasıyla konuşuyo hissine kapılıyorum yani konuşma ve hitap etme şeklinde sorun yok ama benim kafamda böyle düşünceler var hep var aslında birde bu aralar bizim biraz nişan düğün tatil gibi işlerimiz olduğu için onu yalnız bırakacakmışım hissi geliyor ve kendimi suçluyorum ya benden uzaklaşırsa ben tatile gidiyorum diye ya ona vakit ayıramazsam ya o arada başkası ilgi gösterirse ve o ilgiye kanarsa yani evet 5 senelik bir ilişki ama sanırım hala soru işaretlerim var gidicek gibi geliyo hep ama o tatile gittiğinde hiç böyle hissetmiyo eminim belkide bana güveniyor ama ben ona bazen güveniyorum bazen de güvenmiyorum bilmiyorum onunla bu durumu da paylaşmak istemiyorum çünkü olmayan şeyleri aklına düşürmeye gerek yok diye düşünüyorum bu sefer kendini sorgulayabilir. Ama ben böyle olunca hiçbişeyden keyif alamıyorum kaç sene böyle oldu hemen eve gidelim diyodum aileme bi yere gitmeyelim gezmeyelim ama partnerim ailesi ile vakit buldukça herşeyi yapıyor kendime ve aileme haksızlık ediyormuşum gibi geliyo bazen bu histen nasıl kurtulabilirim İrem hanım sizce ilişkimde güvensizlik duygusu mu hakim,birde biz zamanında sosyal medya için tartışmıştık ben yaklaşık 5 senedir sosyal medya kullanmıyorum ama o kullanıyor ne kadar aktif bilmiyorum hesabı gizli çünkü bende ver bakıyım demedim hiç ama bikaç kere bişey göstermek için bakarken keşfetinde bikaç tane kadın resimleri gördüm yani ister yabancı olsunlar ister Türk her kadın rahatsız olur bu durumdan ben yine çok takılmadım ama ara ara takipçi sayısı takip ettikleri değişiyordu artık rahatsız oldum ve kapatmasını istedim bin tane bahane üretti bana yok haberlere bakıyormuş araba parçası için takip ettiği yerler varmış yani senden bizden önemli değil diyip kapatmadı ilerde beraber ortak kullanırmışız o hesabı yani sanki ben hesap açıp kullanmayı bilmiyormuşum gibi davranıyor yani orası bambaşka bir dünya ve herşeye erişebilir ordan etkilenip bana başka davranabilir evet benim için bazı arkadaşlarını takipten çıkarttı ama yine de aynı şey değil benim dediğimle halada kullanmaya devam ediyor ben nerden bilebilirim birilerinin ona yazmadığını onunda cevap vermediğini biz yaklaşık 2 haftadır görüşmüyoruz bana ne fotoğraf at özledim dedi nede başka bişey varsa yoksa hep çalışıyor ben artık nasıl davranıcağımı da şaşırdım düşünüp durmakta istemiyorum ama Buda benim en kötü huyum gibi bişey ya evet bana bişey gösterdiğinde telefonunu elime veriyor ben bakıyorum ama hiç karıştırma gibi bir huyum yoktur onunda öyle bakmaz telefonuma telefonu hep masadadır sesi açıktır ters çevirip koymaz bunlara bile dikkat ediyorum düşünün yani çevresinde bikaç kişi ilişkisi olduğunu biliyor ama yine de erkek yani ne diyebilirim

Eski sevgilim geri döndü

Merhaba, 22 yaşındayım ve geçtiğimiz şubat ayının başında uzak mesafe ilişkim bitti. İlişkim ilk başlarda çok güzel ve sağlıklıyken araya birtakım kavgaların girmesi sonucu ve partnerimin aşamadığı birtakım konular neticesinde ilişkimiz toksikleşmeye ve sağlıksız bir hâl almaya başlamıştı. Ayrılmaya yakın çok fazla git gel durumu yaşandı. Bir gün ben kalırken diğer gün o kaldı ilişkide. En nihayetinde uzakta olduğumuz için sürekli yüzyüze iletişimde olamıyorduk. Çok depresif ve hayattan uzak hissediyordum çok sağlıksızdım uyku düzenim, yeme alışkanlıklarım ve olumsuz düşünceler tamamıyla kalitesiz bir hayat yaşıyordum. Birkaç belirtiden endişelenerek hamilelik testi yaptım ve pozitif çıktı, bunu öğrenir öğrenmez onunla iletişime geçmeye çalıştım. O süreçte beni yalnız bıraktı ve bana "nasılsın" bile demedi. Bana nasılsın diye sorması için bile onu arayıp tek tek anlatmıştım. Bu detayı yalnızlık durumumu anlatmak için söylüyorum, o süreçte insan gibi bir muamele görmedim. Olgunlaşmamış birisiydi, çok fazla hatalı davranışı vardı. Hiç kimseye anlatamadım, anlatamazdım da çünkü yaşadığım toplumda bu çok yanlış bir şey. Aradan biraz zaman geçtikten sonra da hamileliğim düşük olarak sonlandı. Ona olan aşkım bu yaşattıkları neticesinde koca bir hayal kırıklığı ve nefrete dönüştü. Onun hakkında sürekli olumsuz şeyler düşünüyor ve diliyordum. Sanırım intikam istiyordum. Bu süreçte kendi sağlığıma odaklandım. Kendime çok odaklandığım bir döneme girdim, yeni bir dil öğrenmeye çalışıyorum, yeni insanlar tanıyıp güzel arkadaşlık ilişkileri kurmaya başladım ve kendimleyim tamamen. Kaybettiğim ışığı bulmaya çok yakındım. Muzdarip olduğum sağlık sorunlarım geçmeye ve hayat kalitem artmaya başladı. İki hafta önce onu her yerden engellediğim için mailden ulaştı. Upuzun ve iç acıtıcı bir paragrafla karşılaştım. Ayrıldığımız günden beri kendimi ağlama rejimine sokmuştum hiç ağlamamaya çalışıyorum duygularımı köreltmek ve sadece mutlu olmak istiyordum. İçimde sadece nefret kalmıştı. O paragrafı görür görmez o iki aydır tuttuğum gözyaşlarını akıttım. Niyetini anlamak ve onu dinlemek için iletişime geçtim. Bana çok pişman olduğunu ve artık tamamen değiştiğini, her şeyi çok daha net bir şekilde anladığını ve bir şans daha istediğini yazdı. Ona artık geç olduğunu söyledim ama o kadar ısrarcıydı ki ona olan nefretim soğumuyor sürekli ona ağzıma geleni söylemeye başladım. Bütün toksikligim gün yüzüne çıktı. Bana yaptıklarının bir karşılığı olmalıydı. Her gün bana yazıyor, pişmanlığını ve inancını dile getiriyor. Kalbimde o kadar büyük yara var ki. Ona olan nefretim zamanla dindi ama sanırım artık bir şey hissedemiyorum. Onun çabasını ve değişimini görüyorum, gerçekten adam akıllı birisi olmuş ve yaşattığı bütün acılardan özür diliyor. Onu affetsem de kabul edemiyorum. Yaşadığım şehre geldi sırf pişmanlığını göstermek için, haberim yoktu ama yine de kıramayıp onunla görüştüm. Pişmanlığını ve çabasını gözlerinden görüyordum ama benim sevgim nerede? Kalbim o kadar acıyor ki. Harika bir sevgili adayı fakat artık çok geç hissediyorum. Onun çabasına olumlu bir karşılık veremediğim için üzülüyorum ve utanıyorum. Bana güzel şeyler soruyor benimle ilgileniyor ama bunlar içimde herhangi bir sempati uyandırmıyor ve bunu altında eziliyorum. Gidemiyorum, içimden gitmek de gelmiyor çünkü ona acıyorum. Karşılıksız çabanın verdiği acıyı biliyorum, bunu ona yaşatmak da istemiyorum neticede o da bir insan ve zamanında çok güzel şeyler yaşadığım bir adam. Benim için çırpınıyor, ama ben bunları ondan istediğimde yoktu şimdi olsa kaç yazar diye düşünüyorum. Kafam o kadar karmaşık ki ne yapacağımı bilemez halde sadece vakit öldürüyorum. Bir cevap bilsem ona da bunu söyleyeceğim. Cevabım ayrılmak olsa bunu ona söyleyeceğim en azından boşuna yorulmadan gitmiş olur ama ben ne istediğimi bilmiyorum. Evet o değişti, iyi biri ve ideal bir partner haline geldi ama ben bunları ondan istediğimde ve sırf aramız iyi olsun diye dehşet biçimde çabalayıp karşılığında delirmemle kaldığımda neredeydi? Geç kalınmış diyebilir miyim buna? Yoksa daha farklı bir pencereden mi bakmam lazım olaylara? Çok çaresiz hissediyorum. Çok acı çektim ve bu benim kalbimi sertleştirdi. Onun çabasına karşılık vermeyi o kadar çok isterdim ki, bunu yapamamanın ağırlığı var üzerimde. Bana kendime zaman vermem ve düşünmem gerektiğini söylüyor, ben bu nasıl yapılır bilmiyorum. Daha önce kendime zaman verip bir şeyleri düşündüğümü sanırdım ama o sadece bir şeyleri içime atmak ve yutmakmış. Daha önce bir şeyleri affettigimi sanırdım meğersem hepsi içime atmak ve unutmaya çalışmakmış. Sağlıklı affetme süreci ve sağlıklı düşünme süreci nasıl olur bilmiyorum. Kalbim hem nefretle kavrulurken hem de nasıl ona şefkat besleyebilir? Çok fazla empati yapabiliyorum, birilerini haklı çıkartmak için sürekli ardından hikaye üretiyorum ama bu sefer benim de yaratıcılığım tükendi. Sadece akıl almak ve mantıkla kelimeler duymak istiyorum.

Yalan söylemenin vicdan azabından nasıl kurtulabilirim

sevgilime bir konuda yalan söyledim ve o benim yalanımı yakaladı. Bana sebebini sorduğunda geçiştirdim ve yalanımı başka bir yalan ile kapadım sırf konu uzamasın diye. Şimdi ise bunun vicdan azabını çekiyorum ve çok pişmanım. Şakayla karışık gerçeği söylediğimde gerçekten böyle bir şey varsa benden ayrılacağını söyledi ve bana asla açıklama şansı tanımadı. Şimdi ise doğruyu söylemediğim için cok vicdan azabı çekiyorum ve stresleniyorum. Ondan asla ayrılmak istemiyorum ama ne yapmam gerektiğini de bilmiyorum.

Duygumdan nasıl emin olurum

İrem hanım tekrar merhabalar🪷dediklerinizde yine haklısınız ben dışavurumcu birisiyim gerek mimiklerimle gerek hareketlerim ve ses tonumla ama partnerim çok sakin konuşmak istemiyorum der ve uzaklaşır bende o yüzden onun gibi sessiz ve tane tane tepki vermeye başladım ama evde yada başkalarına karşı bunu yapamıyorum sanki benim hakkım yeniyo da ben sessiz kalıyorum hissi içimi kaplıyor,bide karşımda ki ben sesimi alçak tutarken dikkat ederken bana bağırınca ve istemsizde olsa ayağa kalkınca bişeyler oluyo ve ben daha fazla tepki veriyorum sanki bu karşındakini korkutacak bana saygı duyacak kim güçlü görücek duygusu veriyor. Partnerimle aramızdaki bu farklılığı nasıl yönetebilirim bilmiyorum İrem hanım yardımcı olursanız çok sevinirim🌹Ama partnerimle tartışırken bazen anlaşamayacağımız belliyse ben susmayı tercih ediyorum ve umursamıyorum işte o an beni kaç senedir tanımamış demekki evlensek nasıl olur Allah bilir hissi geliyor. İrem hanım birde bilmiyorum ama sadece partnerim için değil ailem, akrabalarım onlarda dahil ben sessiz efendi terbiyeli oldukça aslında kalp kırmak istemediğimden bu durum onlar beni o kavramlarda tanıyorlar benim daha çok üstüme geliyorlar. Ben bunu yaşadım ve eminim sessiz oldukça korkak sandılar bişey bilmiyo sandılar partnerimde ona saygı gösterip zaman tanıdığım için benim gönlümü almak için çok uğraşmıyor yani nasıl olsa hep böyle düşüncesi hakim oluyor bence ama ben böyle dişli nazlı dünya benim etrafımda dönüyor insanı olsaydım belki başka şeyler yazıyo olurdum size ama artık o sessizliğimi bozduğum dönemdeyim çünkü insanlar iyi niyet bilmiyorlar İrem hanım iyi olana iyiyim gerçekten ama diğer türlü her zaman mesafem hazır artık.

Duygumdan nasıl emin olurum

İrem Hanım tekrar merhabalar🌷,dedikleriniz bana güç verdi gerçekten ve çok mutlu etti🥰Aslında dediğiniz gibi dışa vurulmayan duyguların bi yansıması olabilir,çünkü benim partnerim herkes gibi saygısızlığa gelemiyor ve ben sesimi yükseltip mimiklerimi kullandığım zaman benden soğuyor ve uzaklaşıyor. Daha önce böyle bişey yaşadık ben o zamanlar ilişkinin başında o kadar bağlıydım ki kör olduğum zamanlar olabilir benden ayrılmak istediğinde elime geçen herşeyi fırlatmıştım ve benden uzaklaşmıştı çünkü kendisi böyle birşeyi ilerde de kabul etmezmiş ben bu huyumu bırakıp daha sakin tepkiler vermeye başladım ama bu ben değilim yani ben bunu dile getirirsem partnerim aşkından ölsede benimle gelecek düşünmez,zaten evlilik fikrini de ben sokmuştum aklına kendisi evlenmek için yaratılan insanlardan değil oda bunu biliyor ama ben bu fikri ona benimsettim. Peki ya İrem Hanım ben eski bağlı olduğum özlediğim halime geri dönersem ve kendimi tekrar unutursam o zaman yine bu süreç başa mı sarar?Şuanda duygusal olarakta hisssiz durumdayım yani buluşunca ne olur korkusu heyecanı içimden gitti daha stabilim olgunlaşmış hissediyorum daha kadın hissediyorum. Yani ben herhangi bir olayda gerçek tepkimi gösterirsem ve bunu sonra yaparsam böyle birisi olduğumu bildiğim halde ona haksızlık etmiş olmaz mıyım ama konuşursam da beni bırakır biliyorum peki ben gerçekten de daha sakin daha efendi saha kadınsı tepkiler verebilir miyim bunu kendime öğretebilir miyim

Geçmiş ilişkimi geride nasıl bırakırım?

Hocam merhaba ben sosyal medya üzerinden bir cocukla konuşup uzun süredir ona bağlanmıştım. Ve hiç görüşmemistik. Benden de epey küçüktü beş yaş. Ama bağlanmıştım işte kaptirmistim kendimi. Olmadı malesef tabi o benim gibi bana değer verip sevmemiş bunu anladigimda çok çok üzüldüm dünyalar başıma yıkıldı gibi hissettim. Çünkü ilkti benim icin bana ait özel sandım ama öyle değilmiş. Ara ara Instagram'da onu stalkliyorum bu alışkanlık oldu resmen aslında istemiyorum ama elim gidiyor işte. Bı yandan bitti işte derken diğer yandan hala keşke gelse de eskisi gibi olsak diyorum ama bu mantıksız biliyorum zaten çok duygusallik sanırım sebep bu. Bana ne önerirsiniz?? Bazen eski zamanları ozleyip ağlıyorum da bu duygu geçişleri normal mi ?

Kendimi sevmem yeterli mi?

Bu platformdan ve etrafımdan sık sık duyduğum kendini sev, kendimi sevmiyorum çünkü karşı cinsin benden ilgi çekici bir şeyi olmuyor konuşuyorum zaman ayırıyorum buluşmak kahve içmek tanışmak sohbet etmek istiyorum ama insanlar ön yargısından dolayı ya yanlış anlaşılıyorum yada sapık gibi görülüyorum (Onlar bunu söylemesede) ben hislerimde karmaşıklık yaşıyorum duygusal boşluğa giriyorum ve çıkamıyorum kendimi bir şekilde düzeltemiyorum elimden gelen herşeyi yapıyorum kıyafetler Ayyakabılar aksesuarlar alıyorum ama bunların geçici bir çözüm olduğunun farkındayım karşı cinsimle hiç bir şekilde bağ kuramıyorum genelde 1 Hafta konuşmadan sonra Engelleniyorum ben onlara ayırdığım vaktin bana da ayrılmasını benim yaptığım fedakarlıkların bana yapılmasından başka bir şey istemiyorum insanları sevmeye çalışıyorum ama hep hüsran oluyor genelde insanlar beni sevemiyorum aşamıyorum bunu cevaplarsanız çok mutlu olurum teşekkürler ;)

Sevdiğim çocuk ile aram açıldı

Sanaldan tanıştık güzel giden sohbetimiz vardı geçen gün buluştuk aynı memleketliyiz ve son zamanlarda ben yazmadan yazmiyor benimle konuşmuyor ne yapmalıyım. Onu tekrar nasıl kazanabilirim. Onu gerçekten seviyorum. Lütfen bana yardımcı olun. Üç Aydan fazla süredir konuşuyoruz. Ve onun bana yazmiyo oluşu beni çok üzüyor yıpratıyor. Acaba başkasımı var sorusu dönüyor aklımda ama sordum ona yok dedi. Lütfen yardım edin.

Duygumdan nasıl emin olurum

İrem hanım merhabalar🌸,aslında dediğiniz gibi içsel olarak bi geri çekilmedeyim aslında ben ne olursa olsun iletişimde çok rahatımdır yani sınırım bellidir tavrım bellidir ve yeri geldiğinde kin tutan bir yapımda vardır ama ben kendimi hep naif ve kendini kaybetmeyen birisi olarak partnerime yansıttım ki ben öfkelendiğimde yalnız kalıp sakinleşen değil hesap sorup cevap alan bir yapıdayım şimdi ona o şekilde davranamıyorum mimiklerim çok hareketli elim kolum bunları görünce beni yanlış tanıdığını düşünüyo bazen hatta ona ben o kadın mıyım dedim hayalindeki kadınmıyım cinsel olarak kesinlikle ama tavırlarından ve duygularından çekiniyorum dedi şüphe duyuyo yani ki bende kendime güvenemiyorum o konuda ve birşeyleri ifade ederken ilk başta çok iyiyim ama sonra hemen hesap sorar bi ses tonuna dönüyo sesim. Yani eskiye dönmek istiyorum çünkü çok mücadele ettim şarkı dinleyince bile geçirdiğimiz günler geliyor aklıma ve böyle olduğum için üzülüyorum belkide manipüle oluyorum onun tarafından biliyorum bazen yapmaya çalışıyordu ama ben kanmıyordum şuan öyle ki şuan özlemiyorum ama 1 saat sonra onunla evlenebilirim o kadar dengesiz bi durum içindeyim. Eskiye göre kesinlikle sınırları daha belirgin birisiyim şuanda belki haberi yok ama konuştuğumuz zaman o da farkına varıcak birde İrem hanım tatil planı yapıyoruz evde düşüncesi bile çok iyi geldi bana ve organizasyon şirketi kuruyorum kafam daha çok meşgul olucak ve ben hayatı daha iyi görebilicem bütün yıllarımı ona adamış gençliğimi vermiş ve elinde hiçbişey olmayan birisi gibi hissediyorum herkes hayatına bişeyler katarken ben geri kalmış gibiyim evet babam biraz katı her yere izin vermiyor ama en azından ben kendimi kendi kurallarımı kabul ettirebilmeliydim örneğin giyim konusunda,partnerime soruyordum bu nasıl diye ama artık öyle değil sonuçta ben kendime neyin yakıştığını neyin uygun olduğunu bilebilirim öyle değil mi tabiki ona gösteririm ama onay almak için değil haber vermek için aynı şekilde babamda öyle benim en iyisini en doğrusunu seçtiğimden emin olmalı öyle düşünüyorum belki geç kaldım ama en azından uyandım olarak yorumluyorum

Bitmiş ilişkimde geri dönüş oldu

Merhabalar, bir süre önce bitmiş ciddi bir ilişkim vardı. Bugün gelen mesajı üzerine tekrar bir konuşma başladı. Pişman olduğunu söylüyor. Özür diliyor. Kalbim affetmekten yana olsa da aklım buna inanmıyor. Çünkü sebepsiz yere bitirmişti. Şu an aynı şeyleri tekrar yaşamaktan korkuyorum fakat ondan başka kimseyle aynı hayalleri kuramayacağımı, kimseyle onun gibi olamayacağımı hissediyorum. Bittiği günden bu yana da kendimi rahatlatmak için kendi içimde ne kadar kötülersem kötüleyim hep aklımda onunla olan güzel anılarımız dolaştı. Bugün yazdığı an kalbim yerinden çıkacak gibi oldu. Başta sadece pişman olması hoşuma gitti sanmıştım ama konuşma biraz devam ettikçe onunla konuşmayı özlediğimi farkettim. Ama korkuyorum çünkü kalbim ve aklım çok zıt. Ne yapacağımı bilmiyorum. Daha önceki sorularım sizler tarafından görünüyor mu bilmiyorum fakat durum aslında epey uzun eğer görünüyorsa az çok anlayacaksınızdır. Sorunlar vardı aynı şeyler olsun da istemiyorum. Aynı hayatı tekrar yaşamak istemiyorum ama onu istiyorum çünkü ben bir tek onun yanında kendim olabilmiştim.