Sosyal Hayat Kategorisi

Kendimi aşırı yalnız hissediyorum

Çocukluğumun ortasında büyük bir apartmana taşınmak zorunda kaldım. Annem ve ablam neredeyse asosyal sayılabilecek insanlar ve büyüdükçe ben de öyle olduğumu hissediyorum. 8 senedir bu binada olmama rağmen mahalleden bile tek bir arkadaşım yok son sınıfım ve okulda 3-4 arkadasim var sadece. Yaz aylarının gelmesinden nefret ediyorum çünkü dışarıda arkadaşlarıyla eğlenen yaşıt kızları görünce kıskanıyorum. Diğer insanların ya çok samimi kuzenleri ya da çok samimi arkadaşları var. Ama benim aşırı samimi olduğum enim diyebileceğim bir kuzenim ya da arkadaşım yok hiç olmamadı da. Çekinik bir insan değilim kendimi iyi ifade edebilirim , topluluk karşısında iyi konuşabilirim ama kendimi yetersiz hissediyorum sanki utanç vericiymişim de arkadaş edinmeye hakkım yokmuş gibi hissediyorum. Kalıcı arkadaşlığım hiç olmadı ya o kadar samimi değildim ya da bazı faktörlerden dolayı bitmek zorunda kaldı. Arkadaşlarımla olsam bile diğerlerinin hep daha iyi dostlukları olduğunu düşünüyorum. Daha çok genç. Olmama rağmen tüm yazı evde geçiyorum ve kendimi yaşlı gibi görüyorum. Her günü aynı geçiyor. 17 yaşındayım ama ne kimseden hoşlandım ne biri benden hoşlandı ya da aşırı keyif aldığım bir arkadaşlık anım var. Neden böyle oluyor ne yapmalıyım?

Kızgınlık neden zayıflıktır?

Ben karaktet olarak hemem parlayan birisiyim. Çocukluğumda baskıcı bir ailede büyümemden dolayı mıdır bilmem, haksızlık benim zayıf karnım. Ne zaman hakkımın yendiğini görsem, ya da biri iftira atsa kendimi kaybeder doğruları ortaya çıkarmaya çalışırım. Ama bazen doğrular yetmez. Haklıyken kaksız duruma düşeriz. Bu öfke kontrolünü nasıl sağlaya bilirim? Nefes teknikleri yardımcı olmuyor çünkü. O an gerçek çizgi filmlerdeki gibi, kafamdan sıcak dumanlar çıkmış gibi oluyor. Belki küçükken kendimi tam savunamamanın vermiş olduğu bir ukte var içimde. Etrafımla kavgalıyım. İnsanlara güvenemiyorum, özellikle iş hayatında. Çoğu insanın arkamdan iş çevirdiğini düşünüyorum bazen.

Kişisel gelişim kitaplarının boş mu gerçekten?

Şahsi fikrimce kişisel gelişim kitaplarının boş olduğunu düşünüyorum. Açıkçası şimdiye kadar hiç okumadım. Çünkü kişisel gelişim kitapları problemi çok basite indirip, tüm suçun sende olduğunu söylüyor. Ne bileyim, “sabah 5’te kalk, 4 saat uyu, mutluluğu seç” gibi söylemler bana çok yapay ve abartılı geliyor. Oysa mutluluk her zaman tamamen sana bağlı bir şey değil. En basitinden, eğer iş yerinde sigortan yoksa, maaşın çalışma saatinle orantısızsa, haftada 5 gün 10 saat çalışıyorsan; biri çıkıp sana “SEN MUTLULUĞU SEÇMİYORSUN! KENDİNE ZAMAN AYIR!” diyemez. Çünkü bu, asıl sorunu görmezden gelmekten başka bir şey değil. Meseleyi derinlemesine anlayabilmek için psikoloji, felsefe, sanat, biyoloji okuyorsun — işte o zaman zaten ister istemez gelişiyorsun.

Reddedilen Değil, Reddeden Olmak Zor Geldi: Duyarlı Bir Yaklaşım Arıyorum

Merhaba, ben özel psikoloji merkezde işe alım uzmanı olarak çalışıyorum. Merkeze yeni bir psikolog alımı için görüşmeler yapıyordum. Adaylara her zaman önce yazılı bir test uygulanıyor, ardından ben birebir görüşme gerçekleştiriyorum. Bu süreçte bir adayı çok beğendim. Sorular oldukça zordu ama kendisi %72 oranında doğru cevap verdi – bu oldukça nadir bir durum (test sonuçları bilgisayar tarafından otomatik hesaplanıyor). Bu arada benim uzmanlık alanım psikoloji değil. Aday, 23 yaşında, yeni mezun bir genç kadındı; ancak olduğundan daha olgun görünüyordu. 1 yıllık (stajyer ve online) deneyimi vardı. Yüz yüze yaptığımız görüşmede kendini çok güzel ifade etti, oldukça olumlu bir izlenim bıraktı. Görüşme sonunda her zaman yaptığım gibi, adaylarla ilgili düşüncelerimi ve test sonuçlarını yazılı şekilde müdürüme ilettim. Müdürüm de bu genç kız adaydan olumlu etkilendiğini ve ona 1 aylık deneme süresi verilmesine karar verildiğini söyledi. Ben de bu bilgiye dayanarak ona geri dönüş yaptım. Fakat 1 gün sonra müdürüm adayın yaşını yanlışlıkla 23 değil, 33 olarak gördüğünü, yaşının “fazla genç” olduğunu ve yaşça büyük danışanlara uygun olmayacağını söyledi. Bu da dolaylı olarak adayın sürece devam edemeyeceği anlamına geliyor. Şimdi bu durumu adaya nasıl uygun bir dille ileteceğimi bilemiyorum. Görüşmemiz sırasında oldukça umutlandırmış ve heveslendirmiş oldum. Şu anda kendimi çok kötü hissediyorum. Bu alanda oldukça yeniyim. Daha önce ben de iş görüşmelerinde deneyimim az olduğu için birçok kez red cevabı almıştım. Belki de bu yüzden empati kuruyorum; birine ümit verip ardından hayal kırıklığı yaşatmak istemiyorum. Ayrıca merkezimizde şu an çocuk psikoloğu pozisyonu açık olmadığı için başka bir alternatif de sunamıyorum. Bu durumu onun kalbini kırmadan, nazik ve profesyonel bir şekilde nasıl ifade edebilirim? Bana bir yol gösterebilir misiniz lütfen? Gerçekten çok üzgünüm. Kalp kırmak çok kötü bir şey.

Arkadaşlık, zorbalık ve sınır koyma

Ben liseye yeni geçtim ve orda bir arkadaşım oldu başlarda herşey çok iyi gidiyordu yaklaşık 8-9 ay arkadaşız ve artık bazı şeyler beni çok rahatsız etmeye başladı örneğin belki basit veya küçük görünebilir ama benim kalbimi kıran şeylerdi ve artık beni kullandığını düşünüyorum mesela benden kendi interneti olmasına rağmen sürekli benim internetini kullanmak isterdi kendi internetinin çekmediğini savunarak bende her defasında sesimi çıkarmadan veriyordum ya da mesela bana sürekli ben çok utangacım diyerek herşeyi bana söyletirdi arkadaşlarımıza veya hocalarımıza bir şey söylememiz gerekse sürekli beni devreye sokuyordu ve bende buna sessiz kalıp ne istiyorsa yaptım ya da en basitinden Instagram'da onun takma adını güzel bir şey olarak değiştiriyorum ama o bana aynı şeyi yapmiyor bilmediğini iddia ediyor ama bana sürekli kötülediği bir arkadasına yapmıştı belki küçük ama bana yalan söylemesi ve benim ona verdiğim sevgiyi değeri onun bana vermemesi kalbimi kiriyor ama artık kaldıramıyorum en son geçen gün eski sevgilim yanımdan geçerken bağırarak (onu sevmediğimi bilerek) " ne onula barışmak mı istiyorsun" diyerek beni küçük düşürmeye çalıştı yapma dememe rağmen devam edip bunu sınıfta diğer arkadaşimla tekrarladı bende artık dayanamadım ve biraz üstüne düşününce benim haklı olup susmak istemediğimi karar verdim mesafe koymak istedim bugün onun takma adını sildim ve bana yazdı bende içimdeki herşeyi söyledim ona karşı " rahatsız oluyorsan söyleseydin" dedi zaten söyledim ama o esnada beni dinlemediği için duymadı tabi bugün biraz kavga ettik ben amacımın onunla kavga etmek değil sadece gerçekleri görmesini sağladığimi söyledim bana tavır aldı ve aynı okul aynı sınıf aynı sıradayız ona karşı nasıl bir tavır sergilemeliyim ve kendimi çok yalnız hissediyorum okulda pek çok arkadaşım da yok ondan daha yakın kendimi berbat hissediyorum ne yapmam gerekiyor okulda ona karşı davranışlarım nasıl olmalı?

Toksik arkadaşlık

Yaklaşık sekiz aydır arkadaş olduğum biriyle sorunlar yaşıyorum. Başta ona güvenip her şeyi paylaştım ama zamanla beni kullanmaya başladı. Kendi yapmak istemediği şeyleri bana yaptırıyor, sınırlarımı umursamıyor. Özel hayatımla ilgili bilgileri iznim olmadan başkalarına söylüyor, bu beni çok rahatsız ediyor. Benim sosyal medya şifrem onda onunkinide bende vardı benim hesabımdan baskalari hakkında konuştuğu şeyleri delil olarak kullanmam için silmiş mesajları ve kendi şifresini değiştirmis muhtemelen beni suçlu gösterecek şekilde mesajları arkadaşlarıma gösterip beni tehdit edecek ben ne yapacağımı bilmiyorum ve çok korkuyorum Bana karşı saygısızca davranıyor ve bu durum beni hem psikolojik hem duygusal olarak çok yıprattı. Kendimi yalnız, değersiz ve güvensiz hissediyorum. Artık sağlıklı, karşılıklı saygı ve güvene dayalı arkadaşlıklar kurmak, kendimi daha iyi hissetmek istiyorum. Kendime ait bir çevre kurmak istiyorum kimseye güvenemiyorum sorunu kendimde aramaya başladım lütfen bana yardım edin.

Gelecek kaygısını nasıl yenerim

Merhaba benim gelecek kaygım son zamanlarda artış göstermeye başladı özellikle ailemin evlenmemeyi söylemesi yaşımın geçtiğini söylemesi ve yalnızlık korkusu çok artmaya başladı Ben ise sosyalleşmekte pek başarılı biri değilim kızlarla konuşmak o kadar zor geliyor ki çok hızlı konuşuyorum kekeliyorum heyecandan ve bu hayatımi olumsuz etkiliyor ve eleştirilmekten korkuyorum insanların düşüncesinin çok önemsiyorum ve bu benim hayatım olumsuz etkiliyor kendimi ise arka plan atıyorum önce başkaları mutluluğu diyorum başkalarını destek olurken kendime karşı bir acımasızlığım var mükemmeliyetçi bir tutumum var ve bu dünyada tek başıma kalmaktan korkum var uzun süredir tek geziyorum biri olduğu zaman ya da bir topluluk olduğu zaman rahatsızlık duyuyorum eleştirilmekten ya da alay edilmesinden bunu nasıl cozebilirim teşekkürler

Yalnızlık duygumu nasıl aşabilirim?

Merhaba öncelikle, yalnızlık duygusu çok ilginç bir şey bence. Yanında biri olduğu halde yalnız hissedebilmek mesela. 21 yaşındayım gerçekten vakit geçirmekten keyif alacağım bana bir şeyler katabilecek, benim ona bir şeyler katabileceğim bir arkadaş veya bir sevgili herhangi bir şekilde samimi güzel bir ilişki istiyorum. Ama yeni birileri ile özellikle bir erkekle tanışabilmek bana çok zor geliyor. Asosyal biri değilim. Tanıştığım ya da benden hoşlanan birileri de oluyor elbette ama gerçekten kafamdaki gibi bir kişiyle hiç tanışamayacak mıyım sorusu beni bırakmıyor. Hukuk okuyorum dolayısıyla derslerim yoğun yeni ortamlara girmeye çok vaktim olmuyor aynı arkadaşlarımla buluşuyoruz boş vakitlerimde. Ama hayatımda tatlı güzel bir heyecan olsa diyorum birinden hoşlansam bir şey hissetsem o da aynı şekilde hissetse. Yani biri benden hoşlanıyor tamam ben ondan hoşlanmıyorum arkadaş olarak görebiliyorum. Tüm bunlar hep aynı monotonlukta devam mı edecek diye düşünmeden edemiyorum. Karşılıklı birbirimizi geliştirebileceğimiz iyi niyete dayanan güzel bir ilişki istiyorum ama yeni kimseyle tanışamıyorum. Bir tesadüf olsun hayatımda yeni bir renk gelsin istiyorum ama böyle hayalle de olmuyor. Arkadaşlarımı çok seviyorum ama hep aynı insanlarla vakit geçirmek insana yeni bir şey katmıyor ki. Hem onlara da genelde ben diyorum buluşalım diye bu da bazen kötü hissettiriyor. Diyorum ki kimsenin bana ihtiyacı yok mu? Kimse beni özleyip buluşmak istemiyor da hep ben mi yazıyorum buluşalım diye gibi bir düşünce beliriyor aklımda. Sonra da diyorum ders çalışmam gerek sınavlarım var hep bu döngüdeyim. Epeyce uzun bir mesaj oldu şimdiden yanıtınız ve tavsiyeleriniz için teşekkür ediyorum.

zorbalık yüzünden yalnızım ve arkadaşlık kurmaya korkuyorum

Okulda bana yapılan haksızlıklar nedeniyle çok yalnızım ve sınırlı sayıda arkadaşım var ve onlar da yakın zaman içinde nakil aldıracaklar okulda kendimi çok yalnız hissediyorum ve herkes tarafından kötü bilindiğim için sosyal olmaya arkadaşlık kurmaya korkuyorum aileme nakil aldırma konusunda çok ısrar ettim ama maalesef almıyorlar ve ben artık gerçekten çok kötü hissediyorum okulda aşırı yalnızım çok sıkılıyorum ne yapmalıyım?

Sohbet kuramıyorum ve devam ettiremiyorum nasıl düzeltirim?

12. sınıf öğrencisiyim sohbet kuramıyorum ve devam ettiremiyorum ne yapmam lazım? Samimi olduğum arkadaş ortamımda bile sohbet kuramıyorum ve devam ettiremiyorum bir yere gezi olacağı zaman arkadaşlarım sohbet etmiyon susuyon diyiyp yanıma oturmuyolar ama beni bu halde kabul ediyorlar ortaokulda hatırladığım kadarıyla yine de sohbet edebiliyordum sonra liseye geçince yakın arkadaşım benimle konuşmayı bıraktı iyice sohbet kurma veya devam etirmem düştü yeni arkadaşlar edindim samimi olduk ama yine de sohbet edemiyorum ve Allah izin verirse üniversiteye geçeceğim seneye korkuyorum artık ya sohbet edemezsem sıkılırlarsa devam ettiremememden sıkılırsa ya sohbet kuramazsam birini sevdiğimde onunla ya sohbet kuramazsam ya devam ettiremessem beni sevmezse artık içimi yiyor içim acıyor içten içe beni çürütüyor öz güvenim yoktu çok ama artık öz güvenli olmaya çalışıyorum ve bu konuda bir tık geliştim ama sohbet konuşunda hiçbir gelişme yok sınıfta oyun oynarken sohbet edebiliyoruz onda gene çok sohbet edemiyorum onlar ediyor ben susuyorum biri fikrimi sorduğunda tam söylicekken arkadaşım atlıyor gene söyleyemiyorum artık bıktım bu durumdan iyi bir şekilde değişmek istiyorum sohbet kurma devam ettirme yanımda sıkılmamalarını istiyorum ama illaki her zaman sıkılmayacaklar diye bir şey yok o an yorgun olur anlarım ama her zaman sohbet edememe kuramama artık beni bitiriyor okul bitince yazın garsonluk ya da sohbet gerektiren bir yerde çalışmayı düşünüyorum para için değil kendi mi geliştirmek sohbet kurmayı devam ettirmeyi geliştirmek için düşünüyorum sizce işe yarar mı? Beni geliştirir mi? Yardımlarınız ve düşünceleriniz için şimdiden teşekkür ederim.