Sosyal Hayat Kategorisi

Herkesin benim hakkımda konuştuklarını çok düşünüyorum çok sosyalden bir anda çok yanlıza üştüm

Merhaba öncellikle sınıf arkadaşlarımla aramda bir kaç problem yaşandı ve benimle konuşmamaya karar verdiler sonra bu durum düzeldi ama yine uzaklar bana karşı şuan sadece bir arkadaşım var onada uzaklar hepimiz Aynı grupta arkadaştık şimdi işte hepimize uzaklar Her neyse sınıf içerisinde aramızın gergin olduğu Çok kişi var böyle çok fazla bakışları falan çok rahatsız ediyor ve ben hep otoriter ve sosyal bir insan olduğum için bu bana çok ters geliyor sevgilimle Ayrılırdık ama aramızda ki Konuşma devam ediyor o bu süreçte yanımda ekstra olsaydı herşey daha iyi olurdu çok takıntım var mesela o niye yaptı ben olsaydım öyle yapmazdım acaba hakkımda ne düşünüyorlar yanlış düşünüyorlar ben öyle birisi değilim yemin ederim kendimi artık askı memnu daki Bihter gibi hissediyorum sence ne yapmalıyım

Arkadaş ortamında özgüvenli nasıl olabilirim, nasıl özgüvenimi koruyabilirim?

Dürüst olmak gerekirse, bugün kendimi biraz değersiz ve dışlanmış hissediyorum. Yakın arkadaşımla aramda bir tartışma sorun olmamasına rağmen bana mesafeli davranıyor. Onun bu mesafesi yüzünden bende kendimi arkadaş ortamında istemsizce geri çekiyorum bu durum beni cok rahatsız ediyor ve yakın arkadaşlarımın arasında kendimi rahat hissetmiyorum. Belki de bana mesafeli değildir ben öyle algılamış olabilirim diye de aklıma gelmiyor değil ama beni istemiyormuş gibi geliyor. Bana neden mesafeli davrandığını düşünürken kendimi kaybediyorum hatta ara sıra kalp atışlarım hızlanıyor. Bu durumdan dolayı arkadas ortamında kendimi özgüvensiz, dışlanmış ve değersiz hissediyorum. Bu sorunu en kısa sürede çözmek istiyorum bu durum gittikçe beni depresyona sürüklüyor ben kendimi daha çok kapatıyorum yardıma ihtiyacım var

ecrn

Sosyal ortamda hep rahatsız hissediyorum.

Sosyal ortamlarda çok çabuk geriliyorum insanların bakışlarından rahatsız oluyorum ben sosyal anksiyete tarzı bir şeyim olabilir diye düşündüm çünkü yani insanların karşısında asla konuşamam panik olurum kalp atışım hızlanır elim ayağım titriyor falan ne yapıcam bilmiyorum. .bunun psikolojik rahatsızlık olduğunu hissediyorum ama kımseye kanıtlayamıyorum hepsi genelde çok utangaçsın ondandır diyor ama bilmiyorlarki ben samimi olduğum insanların yanında böyle değilim sâdece toplum içinde böyleyim.

Davranışlarım bozuldu her şeyi düşünüp takıyorum

7 yıldır hiç arkadaşım yok ondan öncede çok sosyalleşemezdim geride kalırdım. En azından arada bir güzel anım oluyordu. Canımı her şey sıkıyor takılıyorum herkese . geçen üç kişilik bi grubumuz var arkadaşım kuzenim ben arkadaşım kuzenimle grupta konuşuyordu sonra sana anlatmam gereken bi şeyler var dedi hani grup orası hep beraber konuşalım. Bildiğimiz kız kendi kendine bi şeyler yapıyor çok sinirlendim ne yazsam acaba diye düşündüm ama yazmadım çünkü kendimi savunamıyorum sürekli birinden destek almam gerekiyor yoksa sert davranırım yada kendimi savunamam. Bu arada arkadaşım yok demiştim gerçekten yok bu grubuda kuzenimde vardı öyle oldu zaten kuzenimi yakın gördüğünü dile getiriyor. Çok sinirleniyorum ama bu sefer lafımı söyleyeceğim yeter kendini bi şey sanıyor. Dara düşünce beni arıyor. Ben onlardan uzaktayım geçen gün buluştular kuzenim arıyım demiş o da aman boşver diyip geçiştirmiş sonra aradılar bana diyoki hep aklımızdaydın falan sinirim bozuldu . Yalan söylüyor. İlk kuzenimle tanıştılar ama bunun samimiyetimizle bi alakası yom sonradan da tanışsaydı yine iyi anlaşırlardı ve o günden beride sürekli yok o kardeşim gibi o yüzden çok seviyorum onu diyip diyip duruyor. Ben de dedimki beni ilk görünce ilk nasıl biri olarak gördün soğuk biriymişim ama içe kapanık anlamında yani kendi tercihim değilde işte böyle bi izlenim vermişim. 7 yıldır hiçbir şey yapmamışım sadece düşünüyorum. Her yerde dışlanıyorum.

Geçmişteki arkadaşlık travmalarım bu günümü etkiliyor

Lise yıllarımda çok yakın olduğumu düşündüğüm arkadaşlarımdan hayatımın en büyük kazığını yedim ve bugün hemcinslerimle olan arkadaşlığımda oldukça zorlanıyorum. Bu sadece benim travmam değil annemin de travması haline geldi ve etrafımdaki arkadaşlarımın en ufak hareketlerinden, bakışlarından endişe duyuyor. Anne hissi doğru olabilir diye düşünüyorum ve içime bir kurt düşüyor. Arkadaşımla olan samimiyetimi tartıyorum, sonra kendimi o ufacık şeye takılırken buluyorum. Sonra his mi anne hissine güveniş mi bilmediğim için boşluğa düşüyorum. Bir cevap arayışına giriyorum ve annemi de söylediğine pişman edebiliyorum. "Sadece dikkatli ol dedim. " Diyor ama içime kurt bir kere düşmüş oluyor. Bu süreçte kendimi yiyip bitiriyorum ve bu düşünceden nasıl kendimi kurtaracağımı bilmiyorum. ..

Nasıl özgüvenli olabilirim kimseyi kıramıyorum kimseyi tersleyemiyorum bu beni yoruyor

Bu yüzden her zaman ezilmiş gibi hissediyorum bu çok yorucu nasıl özgüven kazanabilirim kendimi sevebilirim kendime karşı nazik olabilirim anksiyete yi yenebilirim bilmiyorum sıkışmış gibi hissediyorum ne yapmalıyım bu konu hakkında bana yardımcı olabilirmisiniz nasıl kendime olan saygımı arttırabilir dışarıya daha özgüvenli olabilirim herkese değilde hak edene nazik olmak istiyorum ama bunu yapamıyorum nasıl bunu yapabilirim yardımcı olursanız çok sevinirim

Ya hep ya hiç Mükemmeliyetcilik.

Selamlar öncelikle buraya uykudan sonra en büyük sorunum için geldim ya hep ya hiç ya hep kötü olmalı yada çok mükemmel olması gerekçesiyle hayatımı mahvettim nerdeyse mesela bugun 40 dk yürüyüş yerine 15 dk yapınca geri kalan tüm günü çöpe atıyorum kitap okumuyorum bakım yapmıyorum dışarı çıkmıyorum hatta sağlıklı besleniyorsam onu bile bozuyorum ve sürekli telefonla vakit geçiriyorum veya şöyle soyliyim 40 dk yürüyüş yaptım ama telefonu 1 saatten fazla aldım yine günün tamamını çöp ediyorum sorunun telefon yüzünden olduğunu düşünüyorum telefonu elime aldıysam o gün çöp olmalı gibi arkadaşlarımla konuşunca onlara odaklanıyorum onların işi çıksa bile bekliyorum bir hayatımın olduğunu unutuyorum bu yüzden bütün arkadaşlarımla aramı bozdum bunun için hergün ağlıyorum yalnız kaldım sosyal medyayı silemedim annemler falan var diye ama instagrama falan girince çıkamıyorum reels kaydırıyorum kendimi durduramıyorum çok anormal gibi hissediyorum asla birine işim var sonra görüsürüz demedim hep onlar dedi isim olsa bile demedim telefon bağımlılığı hayatımı kaydırdı ben 16 yaşındayım ve hayatım yokmuş gibi hissediyorum berbat hissediyorum yetersizlik uyku düzenim yok kendimi aşırı saldım gençliğimi çocukluğumu çöp ettim nerdeyse bir sanal uğruna ve mükemmeliyetcilik yüzünden hep yarın yaparım öbür gün yaparım diye diye 2 yıl geçti dayanamıyorum artık herşey üst üste geliyor keşke normal insanlar gibi hissetseydim kendini düşünen ve seven ama ben hep başkalarına baglı yaşadım onları sildim fakat şimdi de yalnız hissediyorum sürekli aklıma onlar geliyor odaklanamıyorum ne yapsam aklımdalar ve canımı yakıyor ve bu sayede günümü mahvediyorum kendim için birşey yapmıyorum kendimi kötü hissediyosam o gün çöp olmalı ya tam mükemmel hissedip kendine yatırım yapıcaksın diyorum yada berbat hissedip o telefona gomulup kafanı dagıtacaksın gibi. .. 🙂 sadece arkadaşlarımla veya video izleyerek de günün kalanını çöpe atmamak ve kendim için yatırım yapmak istiyorum 30 dk mesajlasıcam diyip bırakmak istiyorum iradem düşük sanırım. Umarım anlaşılmısımdır ben bile kendimi anlamıyorum bazen 😔

Beyzyls

Her yerde dışlanmak

Merhaba, ben sürekli dışlanıyorum. O kadar dışlandım ki, görmezden gelindim ki ben artık bittim. Bunu yaşamayan hiç kimse anlayamaz. Artık kimseyle iletişim kuramıyorum, istemiyorum da. Düşünün, o kadar düşündüm ki bunu yaklaşık 7 yıldır bittim. Sizce bende bir sorun mu var, bunu demek hiç istemiyorum kendime ama yeter. Ben artık yeni bir ortama girince dışlanacağımı ezberledim. Şimdi bana siz öyle düşünüyorsunuz demeyin, çünkü bir insan olumsuz düşünür, ama bu kadar da olmaz. Psikologlara bile kafanızda kurduğunuz şeylerin sadece küçük bir kısmı gerçek olur diyorsunuz. Niye iyi bir şey yaşadığı için birisi. O yüzden ne yaşadığımı soruyorum size bi de bu yazdığım mesajda karışık mı yazıyorum yani karışık mı iletişim kuran biriyim sizce nasıl iletişimim

Bu arkadaşlık bana iyi gelmiyor

Bir arkadaşım var 2 yıldır arkadaşız. onun geçmişinde bazı sıkıntılar var eskiden intih@ra kalkışmış falan depresif bir dönemi olmuş ama üstünden yıllar geçmiş artık düzelmiş ve bunu ben de farkedebiliyorum. Şu an daha mutlu bir hayatı var ancak o çok sosyal ve hiperaktif bense asosyalim çok gezmeyi sevmem ve daha oturaklı biriyim ama o sürekli bana bişeyler yaptırmak için israr ediyor ne biliyim beni milletin içinde dans ettirmeye çalışıyor (karakterim buna engel oluyor herkesin içinde aşırı hareketler yapamıyorum) ya da gitmek istemediğim ve gidersem rahatsız olacağımı bildiğim yere zorla götürmeye çalışıyor ve ben bu durumdan çok sıkıldım artık. Karakterlerimizin birbirinden çok farklı olduğunu biliyorum bazı sohbeti sarmıyor bile ve davranışları bana fazla gelmeye başladı. En basitinden birşey anlatıyor asla komik değil ama kendisi katıla katıla gülüyor. Okul bittikten sonra acaba ilişkimi kessem mi diye düşünüyorum ama onun kalbini de kırmak istemiyorum çünkü iyi bir insan olduğunu biliyorum ve zamanında zaten çok zor şeyler yaşamış bunu da bildiğimden çekiniyorum biraz irtibatı kesmeye. Napsam bilemiyorum bu durum beni strese sokuyor bir de şöyle bişey var zaten fazla arkadaşım yok onunla iletişimi kesersem dışarı çıkıp gezemicem de yani ben de iyice içine kapanıcam. Off, kendimi mi düşündüm yoksa onu mu bilemedim?

Dünyaya abimin gözünden bakıyorum

Merhaba benim çok sevdiğim bi abim var gerçekten en sevdiğim insan olabilir çok iyi anlaşıyoruz çok benziyoruz evet yollarımız aynı aslında yollarımız kesişiyor o da varoluşsal sancılarla kendini kendinden doğurdu bende öyleyim herşeyi sorgulamak duygularımı anlamlandırmaya calismak iyileştirmek yaklaşım şeklim onunkine göre daha yumuşak çünkü ben onun bastırılmış versiyonu gibiydim küçükken sinirlenmeme izin verilmemisti ama o çok sinirlenebilmis ve siniriyle herşeyi yapabilecek tipten ve onunla konuştuğumda gerçekten çok huzurlu hissediyorum kendi duygusal zekama uygun insanlarla iletişim kurmak aşırı mutlu ediyor beni eskiden daha farklıydı ilişkimiz ben ondan korkardım aynı zamanda toksikte biriydi ama şu an o korkuyu sevgiye güvene dönüştürdük rüyalarımin anlaminda bile güveni temsil eder çok muhteşem birşey hayatımdaki tüm şansım diye de söylerim ama şöyle birşey var ki birşey yaparken acaba o olsa nasıl davranırdı şu an diyerek verdiğim cevabı uygularım biriyle iletişim kurunca aynı onun gibi konuşurum tamam benzemem güzel de ben verdiğim kararın konustugum soyledigim sözlerin sadece bana ait olmasını istiyorum ne biliyim bişe yapacaksam bana nasıl tepki verir diye düşünür öyle yaparım bu beni rahatsız etmeye başladı artık çok iyi anlaşıyor olmam çok seviyor olmam böyle davranmam gerektiği anlamına gelmemeli yanii buna nasıl bi çözüm yolu bulabilirim