Sosyal Hayat Kategorisi

Kızlar soruyor adlı siteye bağımlılığım var

Bu site'ye girince saçma sapan gercek kişiliğimle uyuşmayan biri haline dönüşüyorum ve kurtulamiyorum devamlı bu siteye giresim geliyor bundan nasıl kurtulacağım şöyle bir bağımlılık sabah aksam giriyorum her sacma soruyu soruyorum ve kişilere aynı soruyu devamlı soruyorum bundan nasıl kurtulacağım bu site beni kötü anlamda etkiliyor o siteye girince gercekte olmadiğım birine dönüşüyorum ve ben bu bağımlıliktan bunaldım cok bunaldım ne yapabilirim

Toksik arkadaşlarımı sildim ama yalnızım ne yapmalıyım?

İki yıl boyunca, hayatımda iki yakın arkadaşım vardı. Bu süreçte beraber gezdik, yedik, içtik, sohbet ettik, güldük, eğlendik. Ama o dönemde ara ara modum düşerdi, çünkü aslında ilişkimiz toksikti. Eve her döndüğümde kafamda hep kötü düşünceler belirdi. Onlar, hoşlanmadığımı bildikleri hâlde zaman zaman rahatsız edici davranışlar sergilerlerdi. Zamanla, bu ilişkiler bana zarar vermeye başlamıştı ve ikisiyle de yollarımı ayırmaya karar verdim. Şu an çok yalnızım. Hangi ortamda olursam olayım, kolayca samimiyet kuramayan biriyim. Enerjimi her insana harcamam, genellikle mesafeli bir kişiliğe sahibim. Ama onlarla yollarımı ayırdıktan sonra, neredeyse kimseyle konuşmamaya başladım. Hala aynı sınıftayız, fakat şimdi yalnızım. Bu durum beni ciddi şekilde etkiliyor ve moralimi düşürüyor. Daha önce böyle bir şey hissetmemiştim. Bazen helallik alıp almadıklarını merak ediyorum, ama galiba herkes bu durumu kabullendi. Ben de kendi içimde kabullendim, sanırım bu noktada artık her şey bitti. Ama üniversite, şu an bana çok sıkıcı geliyor. Ne yapacağımı, nasıl devam edeceğimi bilemiyorum. Duygusal boşluktayım. (Onlarda bende erkeğim)

Cok duygusuzum neden

İnsanlari sevmiyorum içime kapanık büyüdüm çok duygusuzum hiçbir duygu gosteremiyorum disariya karsi insanlar hep benden uzak dursun istiyorum cok çabuk sinirleniyorum çok fazla sinirleniyorum kimseyi görmek istemiyorum neden ? Evden dışarı çıkmak istemiyorum enerjim yok nicin? Hic bir sosyal aktivitem yok hayat tan bir beklentim yok tek sevdiğim sey kedi mutlu olamiyorum bir sey den cok cabuk pes ediyorum her seyden

Arkadaşlarıma ya da çevremdekilere istemediğim bir şeyi yapmak zorunda olmadığımı söylemek

öncelikle şöyle başlamak istiyorum ben kısıtlanmaktan bir seyi yapmam için baskı uygulanmasından yapmadığım takdirde trip atılmasından gereksiz tepkilerden hoşlanmıyorum çok darlanıyorum ama benim çevremdeki çoğu insan istedikleri olmadığında benim yanlış yaptığımı düşünüyorlar fazla tepki veriyorlar mesela en basitinden bir örnek vereyim dışarı çıkmak istemiyorum ben gelmiyorum diyorum bunu söyler söylemez çok saçma bir bakış atıyor gelmek zorundaymışım gibi ve sanki başka yapacak bir sey mi var da çıkmıyorsun diyorlar istemediğimi tekrar söylüyorum ısrar etmemesini söylüyorum belki bunu sinirli şekilde söylüyorum ki muhtemelen öyle çünkü sinirleniyorum anlamadığı için gelmek zorunda değilim diyorum ciddi şekilde bu kez daha fazla alınıp abartmana gerek yok çok tepki veriyorsun oluyo istemediğim şeyi söylediğim halde ve ben aşırı darlanıyorum bu tepkilere uzaklaşasım geliyo bu şekilde davrananlardan doğru olan istemediğim takdirde saygı duyulması olduğunu düşünüyorum kimseye bu şekilde ısrar da etmem bu arada bana yapmalarını da istemediğim için ama değişen bir sey yok ben bunu masıl ifade edebilirim karşı tarafa gelmek istemediğimi yüz kere söylemişimdir ve istemediğim bir seyi yapmak istemediğimi bunu diyen insanlar genelde benim yakınım oluyor ama benim hayatıma çok müdahele ediyorlar ve ben bundan fazlasıyla rahatsız oluyorum şuan bile darlandım bunu yazarken çok sinir bozucu bir durum bence insanın özgürlüğünü düşüncelerinin kısıtlanması falan ben bunu karşımdakini kırmadan nasıl ifade söyleyebilirim

Kıyaslamayı nasıl bırakırım

Kendimi başkalarıyla kıyaslamayı nasıl durdurabilirim. Aynı zamanda OKB ile başa çıkmaya çalışıyorum artık el yıkamaktan ellerim parçalandı, çok kötü durumdayım. Kafamda ev temizliği görevleri var ve o görevleri yapmazsam hayat bana zindan oluyor. Bir yandan bebek bakıyorum, oğlum var 8 aylık. Eşimle iyi anlaşamıyoruz ve geçinemiyoruz, daha önceden aramızda şiddet bile oldu ve ben artık çok yoruldum. Bir yandan ders çalışıyorum bir yandan bebek bie yandan ev temizliği. ..

Sosyal sorunlarımı çok büyütüyorum

17 yaşındayım ve sosyal biriyim yakın arkadaşım dediğim insanlar çok arkadaşım var diye bana tavır alıyorlar ve şaka diyerek çok fazla şeyle dalga geçiyorlar. Zorbalık boyutunda bazen ve ben o an bunu anlayamıyorum Kibar davranıyorum diye saf zannediyorlar ben de bazen dobra davranarak kızdığımı direkt söylüyorum. Onlar küfredince problem yok ama ben açık sözlü olunca kaba sayılıyorum. Bugün nefret ettikleri bir insanı yarın çok sevebiliyorlar. Kimi gerçekten arkadaş kabul ettiklerini anlamıyorum. Çabuk etkileniyorum derslerim de öyle. Onaylanma ihtiyacı gibi geliyor ve bundan kurtulamıyorum. Çok rahatsız hissediyorum. Teşekkür ederim

Arada kaldım ne yapacağımı bilemiyorum.

Öncelikle merhaba, buraya uzun zamandır içimi kemiren bir durumu yazmak istedim. Arkadaşlarım arasında bir tartışma gerçekleşti bu kişilere a ve b diyelim, ben de bu tartışmaya pek dahil olmasamda ara ara fikrimi belirterek ve daha çok b'yi haklı bulduğumu belirtip katıldım. Arkadaşlarım arasındaki bu tartışmanın karşılıklı olarak hakaretleşme boyutuna ulaştığını da belirteyim, neyse bizim birbirimizle aynı ortamda bulunmamız gereken durumlar oluyor ama buna rağmen a ve b artık birbirleriyle hiç konuşmuyor. Şimdi gelelim asıl meseleye ben her ne kadar b'yi haklı bulsamda a'nın yalnız kalacağı düşüncesiyle a ile konuşmaya devam ettim ki bunu yaparken çok büyük bir vicdan azabı da çekiyordum böyle yapınca b'yi üzüyorum diye ki öyle de oldu bu şekilde de b bana kırıldı geçenlerde bana yazdı ben sizin aranıza giriyorum diye vs. ben de böyle bir şey olmadığını falan söyledim bir şekilde aramız düzeldi ama ben nasıl bir haldeyim bilemezsiniz aramızdaki yanlış anlaşılmasın giderilmesi nedeniyle mesajlaşırken gözlerimden yaşlar gelmeye başladı, günlerdir vicdan azabından kime basıl davranmam gerektiğini bilmediğimden mahvoluyordum. Ama daha sonrasında yine içime bir kurt oturdu ya bu sefer de a'ya haksızlık yapıyorsam diye şimdi de bunun vicdan azabını çekiyorum ve ne yapacağımı nasıl bir tavır sergilemek gerektiğini bilmiyorum ne yapsam birileri kırılıyor benden bir taraf tutmam bekleniyor ama ben bunu yapamıyorum.

İnsanlarla olan ilişkimi nasıl düzeltebilirim?

Bazi insanların karakterlerini sevmiyorum ve onlara sinir oluyorum. onların insanları yargılamaları, sürekli bir eleştiri yapmaları beni çok sinir ediyor. ve onlara karşı aşırı mesafeli durmak zorunda kalıyorum. kendimi çok kötü hissediyorum sanki farklı dillerini konuşuyoruz. onları çok seviyorum ama bu davranışları yüzünden kendimi kötü hissediyorum. onların değişmelerini çok istiyorum ama değişmiyorlar. ve bu beni sinirlendiriyor bu onların karakteri biliyorum ama bana zarar veriyor .

Sosyal fobi ve anksiyetem var okula işe gidemiyorum ilaçlar yan etki yapıyo maddi durumum çok kötü

Çok travmalı zorbalanmalı eksik yetersiz değersiz hissettirildiğim kaoslu bi hayatım oldu sosyal ortamlara giremiyorum tek başıma birşey yapamıyorum işe gidemiyorum okula gidemiyorum psikoloğa gitmeye param yok psikiyatride ilaçlar bana yan etki yapıyo bütün hayatım evde boş geçiyor bana bir çıkış yolu gösterin lütfen yetişkin gibi olamadım hayatımı sürdüremiyorum böyle olmaktan depresyona girdim çok kötüyüm insanlarla iletişim kuramıyorum çok zorlanıyorum özgüvenim kalmadı

Birine aşık oldum ama o beni bilmiyor

Bundan yaklaşık 4 ay önce babamla blr kuruma gitmiştim ve orda bahsettiğim kişi vardı gözlerimin lçine içine baktı hemen bi baktım sosyal medyadan istek atmıș sonra biraz bekledim ben bi baktım geri silmiş isteği 4 ay geçti ama şuan birden hep onu düşünmeye başladım aklımdan çıkmıyo heryerden onu staklıyorum zaten konuşsakta yani oda beni sevse onla buluşmak gibi bir imkanımda yok malesef kalbime gömmekteb başka şansım yok gibi