Sosyal Hayat Kategorisi

arkadaşsızlıktan evden çıkmamaya başladım

son 4 yıldır hiç real bir arkadaşım yok hepsi sanal kendi arkadaşlarımla hep kavga ettim haklı da oldum haksız da oldum fakat hep kötü taraf ben oldum hiç benim açımdan bakan biri olmadı. sosyal anksiyetem olduğu içinde ne tek başıma dışarı çıkıyorum ne yürürken önüme bakıyorum sadece sevgilimle buluşursam dışarı çıkıyorum. tek başıma bi şey yapmak bana korkunç geliyor yürürken kimsenin yüzüne bakamıyorum bile aslında güzelim de ama bu olaylardan dolayı kendimi çirkin göstermeye çalışıyorlar

sınav stresiyle baş etmek

ben 3. kez yks ye giricam hedefim hukuk ve gerçekten çok istiyorum çok mutlu olucağıma dair büyük bir inanç var ama erken kalkmakta erken uyumakta ciddi sorunlar yaşayan biriyim 8 saat uyku yetersiz kalıyor belki düzensiz uyumaktan saatlerden kaynaklıdır. sürekli bir yorgunluk,stres bulunduruyorum vücudumda ve bu beni etkiliyor. ayrıca çok çok istediğim için olmama ihtimali çok üzer beni. ne yapmamı önerirsiniz ? kalan sürede uyku düzenimi düzeltmek elimden geleni yapmak ve yetersiz hissetmemek istiyorum. ayrıca sınav günü tüm potansiyelimi ortaya koymak rahat girip rahat geçirip rahat çıkmak istiyorum.

Sosyal becerilerimi kaybetmiş gibi hissediyorum

Arkadaşlarımla sıradan bir gün geçiriyoruz ve ertesi gün nasıl geçecek sıkıcı olmamalıyım diye sürekli strese giriyorum ve bu gerginlik beni sessizleştiriyor. Saçma bir şey söylemekten korkup kasılıyorum aptal birine dönüştüm. Derslerime dahi odaklanamıyorum unutkanlaştım herhangi bir yerde konuşan birileri gördüğümde acaba sürekli konuşacak ne buluyorlar diyorum eskiden böyle değildi. Mesela bugün arkadaşlarım küstü 3 kişilik grubum vardı ve diğeri ile ben kaldım. Kendi kendime sürekli stres oldum çünkü yarın bütün sosyal beceri yükü bana kalmış olacak. Konuşacak onu bulmakta zorlanıyorum, mimiksiz oldum. Ayrıca biri birşey söylüyor belki normal birine saçma gelmeyecek olsa bile bana saçma geliyor. Bu yüzden kimseyle konuşamıyorum mükemmelliyetçi birine benzedim

Hayatı kaçırıyor gibi hissediyorum

Gastronomi 4. Sınıf öğrencisiyim aynı zamanda uzun ilişkim olan sevgilimle nişanlıyım. Yaza evleniyoruz okulum uzayacak gibi birkaç dersten kaldım ama sadece sınavlara gideceğim. Onun dışında evlenince hemen çalışmak istemiyorum kendimi geliştirmek istiyorum kurslara gitmek istiyorum ama bir yandan evliliğin gerektirdikleri var çocuk falan hemen düşünmüyoruz ama iki seneye falan çocuk olursa onu büyütmekle uğraşıp hayatı kaçırmaktan korkuyorum bu zamana kadar güzel gezdim güzel yaşadım ama bir şeyleri başaramadan ölmek istemiyorum kendimin ne istediğini bile tam anlamıyla bilmiyorum bir hobim yok okulum şu an 2 gün ama onun dışında yaptığım bir şey yok telefona bağımlıyım evlilik süreci de beni çok yıprattı. Yani evlenmek çok istedim kendi hayatımı kurmak kendi düzenim olması ama evliliğe kapılıp sıradan bir yaşam sürmek istemiyorum kendi ufak dükkanını açmak gibi hayalim var ama her şey maddiyata bakıyor kafam çok karışık kendimi tanıyamıyorum hayattan ne istediğimi bile bilmiyorum

Arkadaşımin hoşlandığı çocuk benden hoşlanıyor

Merhabalar yakın arkadaşım bi çocuktan hoslaniyodu bi zamanlar çocukta ondan hoslaniyomus flört gibi oldular sonra olmadi zaten sevgili falan hiç olmadilar arkadas olarak kalmaya devam ettiler ama kiz cocuktan vazgecemiyor ve cocuk galiba su an benden hoslaniyor ama ben ondan hoslanmiyorum. Kiz durmadan benim hareketlerimi kontrol etmeye calisiyo cocugu kontrol altinda tutmaya calisiyo her hareketim izleniyo gibiyim ve rahat hissetmiyorum kiz cocukla konusmami istiyo bu konu hakkinda ama ben cocuk bana absürt bisey yapmadigi sürece konusmak istemiyorum cunku cocugu arkadasim olarak goruyorum ve bi arkadas grubumuz var bozulsun istemiyorum. Kiz cocukla konusmam konusundan israrci su anlik konusmicam dedim ama cidden ustumde cok büyük bi baski var hani yapicagim her harekette kizin tepkisini düşünerek yapiyorum bana kızar mi yanlis anlar mi falan diye. Şu an dedigim gibi çocukla konusmami istiyo ama hani konussam ne dicem bilmiyorum cocukla konusmali miyim bu konu hakkinda bilmiyorum hani çok sıkıştım cidden napicagimi bilmiyorum

Neden bana bunları yaptı ?

Merhabalar ben 7 senedir ilişkimiz olan sevgilimden 7 aydır ayrıyız ilk 3 ay ayrıl barış olaylarımız oldu işi bırakmasını istedim ilk başta yok dedi sonra tamam dedi bugun bırakıcam yarın bırakıcam ama bırakmadı bana dedi sen hep kafanda kuruyorsun yok sen böylesin sonrada direk bitirdi bizi önceden bi lafımı iki etmeyen kız umursamaz oldu sonrada bi anda ayrılmak istiyorm dedi seni sevmiyorum dedi ayrıldı ben niye niye defalarca sordugumda cevap yok iş yerine defalarca gittim 3 gün öncede iş yerindeki çoçukla yakaladım bunu kendime yediremiyorm deli gibi hep düşünüyorum ben ne yaptımda bunları bana yaptı çünkü bu kız 6 sene böyle bi kız değildi resmen bana karşı tapıyordu zaten öyle bi kız olmasaydı bu ilişki bu kadar devam etmezdi ona karşı öfkem nefretim çok büyük ama bu beni çok yıpratıyor ne yapacagımıda bilmiyorum kafayı yicem resmen kaç aydır

''Mükemmel ol'' baskısı

Çocukluğundan beri ailenin "mükemmel ol" baskısını içselleştirdin. Şimdi bu baskı kendinden geliyor - her şeyde iyi olmak zorunda hissediyorsun. Bu yüzden herkesle kontrollü, sakin ve yalan bir versiyonu gösteriyorsun. Sonuç: kimseyle gerçek ilişki kuramıyor, hiç kimse seni tanımıyor, ve sadece yalnız olduğunda kendini gösterebiliyorsun. Basitçe: Kendini hapse almışsın. Reddedilme, yargılanma korkusuyla. Ve çok yalnızsın. Sadece yalnızken kendim ola biliyiroum. Bu sorunu nasıl çöze bilirim?

Sosyal ortamda sessiz kişi olmak

Merhaba . Ben sosyal ortamlarda genelde sessiz kişi olurum. Sosyal ortamda sıkılır, bunalırım. Bazen bilinçli olarak insanlara katılmam, uzak dururum. Konuşasım gelmiyor. Arkadaş edinmeye çalışmam. Sanırım insanlar bunun için beni önemsemiyor ve küçük görüyor. Bazen kendimi çok silik, pasif, özgüvensiz hissediyorum. Fotoğraflarda bile farkında olmadan duruşumdan belli ediyorum. Sonradan fark ettiğimde moralim bozuluyor. Benim fıtratım, yapım böyle. Sizce bu durum değişmesi gereken bir durum mu ? Değişmem mi gerek ? Kendimi konuşmaya zorlamalı mıyım ? Ne yapmamı önerirsiniz ?

Yaşamayı öğrenememek mümkün mü ?

Her şeyi geç anlıyorum insanlar konuşurken hem dinliyor hem cevap veriyor mesela ben dinlersem cevap vermek için biraz zamana ihtiyaç duyuyorum. Aynı şekilde sınavlarda da bu sorunu yaşıyorum. Okuyorum bir kerede anlamıyorum ikiye okuyorum bu sefer şıklarda zaman kaybediyorum bilgiyi biliyorum ama beynim o bilgiyi yerleştirmede çoğu zaman sorun yaşıyor. Beynim kelimeleri bulmakta zorlanıyor iletişim kurmak korkunç bir hal alıyor benim için. Hatta bu yüzden bir şeyi anlatmaya çalışırken çoğu zaman benzetme kullanıyorum. Bir şeyi hatırlayamadığım için benzettiğim şeyle anlatmaya çalışıyorum ama çoğu zaman insanlar anlamıyor haliyle. Beynim hem ağır çalışıyor hem de tepki verme açısından yani eyleme dökme) geç kalıyor. Daha önce herhangi bir zeka testi vs yaptırmadım. Hastalık hastası ya da kendimi etiketleme gibi bir derdim yok ama bir sorunum varsa bunu bilmek ve hayatımı kolaylaştırmak istiyorum. Tek isteğim diğer insanlar gibi olabilmek. Zeka seviyemi ölçtürmek için bir yol var mı çünkü gerçekten gerizekalı olduğumu düşünüyorum. Annem ve babam kuzen olduğu için akraba evliliğinden doğan biriyim bu durumda kafamı kurcalıyor. ben şaka yapamıyorum hatta şaka yapabilen insanlara gıpta ediyorum Çoğu zaman yapılan şakalarıda anlamıyorum. genelde çevremdeki insanlar hızlı bir şekilde iletişim kuruyor ve ben geç kalımca kendime yükleniyorum panik ve kaygıyla yaşıyorum. Galiba yaşamayı öğrenemedim.

Neden sürekli yalnız ve sıkışmış hissediyorum?

Kendimi bildim bileli beni seven bir ailem ve küçük de olsa bir arkadaş çevrem olmasına rağmen kendimi çok yalnız hissediyorum. Birkaç yıl öncesine kadar yakın çevremde anlaşıldığımı ve sevildiğimi hissettiğim zamanlarda bu hissi tamamen unutup hayattan keyif alabiliyordum. Ancak bir süredir hem birileri bana yakınlaşıp bir şeyler paylaşmak istediğinde hem de başka insanlar tarafından istenmediğimde aynı yalnızlığı ve kaygıyı yaşıyorum. Bu durum kafamı oldukça karıştırıyor çünkü aynı insan yakın davrandığında kafamda onu nasıl uzaklaştırabileceğimi planlıyorum ancak durumu belli etmemek için çabalayıp açık vermediğim halde bana farklı zamanda mesafeli davrandığında ise çok bozuluyorum. Bu durumda kendimi onun peşinden koşarken ve sevgisini kazanmak için çaba sarf ederken buluyorum. Kendimi çok suçlu hissediyorum. Ek olarak depresif ruh halim için uzun süredir psikiyatrik destek alıyorum. Hem yakın arkadaşlıklardan hem de aşktan mahrum kaldığımı düşünüyorum. Bu durum günlük hayatımı çok etkiliyor ve kendimi çok çaresiz hissediyorum.