Sosyal Hayat Kategorisi

Her şeyi baştan yazabilirim. Ama, yazabilir miyim?

Kalmayı olan sadakatim ve gitmeye olan arzum arasında sıkışmış durumdayım. Gitmek her zaman en iyisidir derler, öyle midir? Drama ve gözyaşı hiç bana göre değil ben daha çok yarattığım trajedimin bendeki yansımalarının seyri halindeyim. Freudumsu bir sapkınlık mı? Delirmiş bir biyolojik dönemin iktidarını mı yaşıyorum. Yanıt istiyorum. Yetkinlik ya da sadık kitaplara duyulan bağlılıkla doğan sözcükler değil. Beni inandırın istiyorum. Konforuma küfredip galaksimi değişeyim mi ?

olmasamda olur gibi hissediyorum

çevremde sadece belirli kişiler var onlarda benimle değil en yakın arkadaşımsa sanki benden utanıyor benimle zaman geçirmiyor senelerdir arkadaşız bir tane bile fotoğrafımız yok babam beni hiç aramıyor annemse cogunlukla benden sinirini çıkartıyor birinden hoşlanıyordum ama sonra ilişkimizi arkadaşlığa dönüştürdü sesimi çıkarmadım duygularımı bastırmaya çalıştım ama işin sonunda anladığında her şey berbat oldu sanki tek suçlu ben mişim gibi davranıyor herkes sadece hayatımsa düşündüğüm her şeyi rahatça söyleyebileceğim beni yargılamayacak birini istiyorum mesela kitap okumamı dinleyecek birine ya da benimle gerçekten zaman geçirmek isteyen birine beni merak eden birine 1 aydır yemek yiyemiyorum doğru düzgün hep kusuyorum ama bunu bile kimse bilmiyor çünkü kimse sormuyor hapşurduğumda bile çok yaşa demiyor kimse o derece her şeyin bu kadar kötü olmasını kaldıramıyorum

Yeterince iyi bir arkadaş değilim. Ne yapmam gerek

Bir arkadaşlık ilişkim üzerine uzun zamandır dusunuyordum. Nerede hata yaptığımı cozemiyordum. Daha bugün arkadaşımın bana söylediği şey ile bazı şeylerin farkında vardım. Daha önceden yaptığım yanlışlardan sadece birini söyledi daha bugün kim bilir başka nerde hatalar yaptım ve bunun Farkında varmadan yapmaya devam ettim ve kalbini kırdım. Daha önceleri de bana otoriter ve baskın birisi olduğumu söylemişti. Kafama takılıp düşünmüştüm bu konu hakkında ama ona yaptığım davranışların hiç bu yönde olduğunu düşünmemistim düşünememistim. Daha bugün bir konu hakkında konuşurken bu konu da ona gaddar davrandığımı söyledi. Gerçekten öyle davranmisim galiba. Gerçekten bu kadar farkında olmamam ve bunu kim bilir ne kadar süre yapmaya devam ettiğimi düşündüğümde utanıyorum. Herzaman arkadaşlıklarimin gerçek olmadığını düşünmüştüm ve bu durum benden kaynakliymis meğerse. Keşke daha önceden o bana söyleme gereği duymadan farkına varsaymisim hatalarımın. Kalbini kırmadan ve onu yersiz yere kendi içimde suçlamadan coook önce farkına varsaydim. .. Belki de bu zamandan sorna iyi bir arkadaş olmam pek bir etki etmez. Ve bu da beni çok korkutuyor. Bilmiyorum iyi bir arkadaş olmak için fazla mi bencilim, baskınım ya da sorumsuzum. Artık sorun neyse çözmek istiyorum. Daha fazla insanları üzüp kırmak istemiyorum. Arkadaşlık nedir? Gercek arkadaş nasıl olunur? Nasıl kötü davranışlarımı değiştirebilirim? Nasıl daha iyi hâle gelirim bilmek isterim. Şimdiden teşekkür ediyorum ve iyi günler diliyorum.

boşa yaşıyormuş gibi hissediyorum

liseden mezun olduktan sonra çevremde ailem dışında kimse kalmadı. şimdi ise günlerim birbirini tekrarlıyor ve artık gerçekten boşa yaşadığımı hissediyorum kimseye bir faydam yok kendime bile. sınav senemde 4 duvar arasında evde kaldım sosyallesmeye calısırken bile yalnızım artık onu bile yapmak istemiyorum. çoğu arkadaşıma hiçbir kötülüğüm dokunmamasına rağmen hep kötülük gördüm onları hayatımdan cıkardım ama böylesi daha mı iyi bilmiyorum. kendimi çok bunalmış hissediyorum geçen sene ailemle ilgili sınandım şimdi ise sosyal hayatımla ilgili ve gerçekten yoruldum hiçbir şey yapmak istemiyorum

Her şey üst üste geliyor

Ben normalde gerçekten çok anlayışlı ve uyumlu olmaya çalışan bir insanım ama insanların benim sınırlarımı sürekli çiğnediğini hissediyorum. Bu ihlallere tepki vermedikçe boğulacak gibi hissediyorum en sonunda da patlıyorum. İş yerinde de mesajı yanlış anlayıp kıza patladım ve sevmediğim patronumla karşı karşıya geldim. Eşim de benim insanları aşağaladığımı söyledi cidden çok üzüldüm gerçekten bende mi bir sorun var diye düşünüyorum

Nasıl sohbet eden bir insan olabilirim?

Ortamlarda hep dışlanıyorum , bir ortama katıldığımda konuşamıyorum sohbet açamıyorum yalnız kalıyor ve sıkılıyorum. Kimse benimle konuşmak istemiyor, hep yanındaki ve karşındaki ile konuşuyor ,zorluyorum kendimi ama olmuyor 26 yaşındayım ve yıllardır bu sarmasın içindeyim. 1 yıl yeni bir şehirdeyim kimse beni sevmiyor bir yerlere çağrılmıyorum davet ediliyorum, gizli buluşmalar yapılıyor bensiz sonradan haberim oluyorNasıl sohbet eden bir insan olabilirim nasıl konuşabilirim aklıma bir şey gelmiyor

Yüzeysel ilişki kurmayı başaramıyorum

Üniversite öğrencisiyim,insan ilişkilerinde sürekli yara aldığım bir konu var. Bölümden insanlarla ne kadar arkadaş olmak istesem de arkadaşlıklar çok yüzeysel. Duygusal arkadaşlık değil durumsal arkadaşlık, Derslerle ilgili konuşuluyor, gündelik şeyler, sınavlar hocalar ama kimse birbiriyle gerçekten bir bağ kurup arkadaş olmuyor, Gerçek bir dostluk paylaşımımız yok. Bazen olsa da bu sadece meraklarindan dolayı oluyor, mesela erkek arkadaşımdan neden ayrildigimi soruyor ama benim ne hissettiğimi dinlemek veya bana teselli vermek destek olmak için değil o anlık merakını gidermek için sadece. Ya da bir diğeri sınavdan çıktığımda nasıl geçti diye mesaj atıyor, ben sanıyorum ki gerçekten önemsedigi için attı o mesajı, çok kötü geçti kalıcak miyim bilmiyorum diyorum kaygilarimi duygularımı paylaşıyorum, cevap bile yok. Saatler sonra gelen hmm öyle deme ya geçersin cevabı sadece,sadece kendiyle kıyaslamak için sormuş. Bense bunlara rağmen duygusal bağ kurmak istediğim için sürekli bu insanlara duygularimdan, basarisizliklarimdan, kaygılarımdan, çok kötü hissettiğim bir durumdan bahsediyorum ama karşı taraftan en ufak bir destek göremiyorum. Bu sefer iyice aptal gibi hissediyorum,yalnız hissediyorum, acaba rahatsız edici miyim, çok mu oversharing yaptım neden yüzeysel kalamiyorum diye kendime kiziyorum. Hani bir söz var ya karnının doymayacagi yerde açligini söyleme diye benimki tam o hesap oluyor. .Kendimi nasıl degistiricem bu konuda artık acı çekiyorum kendime kızıp duruyorum. .

Gecmişte yaşadığım şeyleri unutamıyorum çünkü hep tekrarlanıyorlar

Saat geç ancak ben uyuyamıyorum çünkü bu düşünceler aklımdan çıkmıyor. Benim saçlarım normal kızlarınkine göre kısa, küt saçın kısa hâli falan nasıl tanımlarım modelini bilmiyorum ancak kısa işte bu yüzden ortaokuldan beri görmediğim zorbalık, yaşamadığım aşşağılama kalmadı. Lisede bunlar azaldı çünkü tepki gösteriyordum ancak ortaokulda çok fazlaydı. Öğretmenlerim bile bana kendi cinsimden hoşlanıp hoşlanmadığımı sorardı. Kendi cinsinden hoşlanan insanları asla yargılamıyorum hatta destekliyorum da ancak ben karşı cinsten hoşlanıyorum yani hiç sevgilimin olmaması kendi cinsimden hoşlandığım anlamına gelmez diye düşünüyorum. Ortaokulda çok yakın olduğum bir kız arkadaşım vardı. Onu çok seviyordum gerçekten çok değer veriyordum. Okulda benim ondan hoşlandığım hakkında dedikodular yayılmıştı çok ağlamıştım çok zoruma gitmişti çünkü bu dedikoduyu yayan o arkadaşımdı. Ben ona rağmen onu affettiğimde daha ağır bir ithamda bulunmuştu ama onu söylemek istemiyorum. Bu olayı hâlâ unutamıyorum ve tek o da değil çoğu arkadaşım bana hep soruyordu kendi cinsinden mi hoşlanıyorsun diye annem bile sormuştu. Babam o dedikoduyu duyduğunda beni odama kitleyip ne olduğunun farkına var demişti. O dedikodu aileme bile gitmişti. Liseye geçtiğimde beni kimsenin tanımaması için dua ederek gitmiştim. Ancak herkes bana sen onun arkadaşı değil miydin diyip durmuştu. Yani senelerce peşimi bırakmadı o dedikodu. Ve hâlâ çevremde sırf benimle o eski arkadaşım hakkında dedikodu yapmak için konuşan insanlar var. Bunun dışında beni erkek sanıp bana çıkma teklifi eden kişilerde oldu ve bu da bana kendimi o kadar çirkin hissettiriyor ki biri bana güzelsin dediğinde veya iltifat ettiğinde bana acıdığı ya da üzüldüğü için söylediğini düşünüyorum. Bu algıyı kırmak için bir süre makyaj yaptım ama annem beni o kadar çok aşşağıladı ki sözleriyle yapmayı bıraktım aile ortamında bile güzel olmadığımı gözüme sokuyorlar bu da bana berbat hissettiriyor. Ailem özellikle annem bile beni tipim ile aşşağılarken çevremde bana güzelsin diyen bir iki insanın samimiyetine inanamıyorum. Lisedeki öğretmenim babamı okula çağırıp kızınıza kızlığı öğretin erkek gibi saçları var demişti. Bunu da unutamıyorum. Babam ben çok küçükken bizi bırakıp tıra gitmişti uzun sürüyordu gelmesi 5 6 ay ve gitmeden önce bana bundan sonra evin erkeği sensin onları sen koruyacaksın demişti bundan mıdır diye düşünüyorum hep çünkü annem ve köydeki diğer akrabalarımız bunu bana söyleyip duruyorlar. Gerçekten berbat hissettiğim dışında herhangi bir şey bilmiyorum. Sadece herkes bana saçlarını uzat diyip duruyor ama ben beni bu saçlarımla seven birini istiyorum. Olduğum kişiyi seven ama beni ailem bile bu halimle sevmiyorken başka biri bunu nasıl yapar bilmiyorum.

Kendimi yetersiz buluyorum hiçbir konuya hakimiyetim yok bilgim yok

toksik bir ilerleyişin içindeyim aşk hayatında deli dolu olamıyorum hiçbir konuda bir bilgim yok hiç bir konuya hakimiyetim yok kendimi nasıl geliştirmem gerektiğini bilmiyorum temel bilgilerden bile yoksun bir hayatın içinde gibi hissediyorum kendimi öğrenmem gerek tanımam gerek türkiyeyi dünyayı bilgiye bilime ihtyacım var espri anlayışımın olmaması bana yük oluyor hayatı amaçsız yaşıyor hissi bana yük olmaya başladı sıkıldım kişisel gelişime ihtyacım var

Fatih_450

Konuşacak konu bulamıyorum artık komik değilmişim gibi hissediyorum.

Kendimi bu konu hakkında çok kötü hissediyorum. Bu aralar bu sorunu bir arkadaşımla yaşıyorum günde 8 saat falan beraberiz. Biliyorum fazla ama zaten çoğunlukla beraber ders çalışıyoruz sohbet ettiğimiz zamanlar 3 veya 4 saat. O zamanlar içerisinde bazen başkalarıyla oturuyoruz ancak çoğunlukla beraber oluyoruz ve ikimizin tek olduğu zamanlarda, çok kötü çok sıkıcı geçiyor. Beraber sıkılmak en iyi şeydir derler bence de öyle ama onun için değil bence benimle o kadar sıkılıyor ki başkalarının yanına gitmek zorunda kalıyoruz yani hep işte gel bunun yanına gidelim gel şunun yanına gidelim falan diyor bende kabul ediyorum çünkü sanki o da çözüm bulmaya çalışıyor gibi ama bilmiyorum bu konu beni gerçekten çok kötü hissettiriyor ve bu sadece onunla yaşanıyor bazı arkadaşlarımla rahat konuşuyorum sohbet akıyor yani ama onunla olmuyor ve bende en çok onunla sohbetin akmasını istiyorum ama nedense yanında sanki beynim duruyor. Aslında kendimi çok komik biri sanıyordum herkes bana çok komiksin derdi hatta biri benimle sadece komik olduğum için tanışmak istemişti ama artık öyle değil yani o arkadaşım ile beraberken neredeyse hiç gülmüyoruz yani o bana gülmüyor en azından bu da beni çok sıkışmış hissettiriyor ne yapmam gerektiğini bilmiyorum sadece başta böyle olmadığımızı biliyorum bu da aklımdan çıkmıyor. Saatlerce konuşurduk, benimle eğlendiğini hissederdim. O duyguyu çok özlüyorum.