Sosyal Hayat Kategorisi

Kötü hissediyorum çok kötü

Ben 25 yaşındayım. Sanki olduğum kişi değilim. Yani çocukluğumdan beri “bu olmaz, o olmaz, terbiyeli olursan daha iyi olur” denile denile, ailemin gözünde ve başkalarının gözünde iyi biri olayım diye belki de bambaşka birine dönüşmüşüm. Ve 25 yaşımda ilk kez sorgulamaya başladım: belki de benim karakterim bu kadar ciddi ve katı olmazdı, belki daha enerjik olurdum, daha çocuk gibi olurdum. Çünkü çocuk olduğumu hatırlamıyorum. Hep büyük olmuşum sanki; bedenim çocuk ama ruhum büyüktü. Sürekli “bunu yapma, bu kötü olur, yanlış anlaşılır” denildiği için hayatımı yaşayamadım. 25 yıl az bir zaman değil, gençliğimin yarısı gitmiş ve artık bunun düzelmeyeceğini biliyorum. Her yerde otururken bile “bu ne düşünür, o ne düşünür” diye düşünüyorum. Şimdi de korkularım başladı; ne yapacağımı bilmiyorum, çalışamıyorum, adım atmaktan ve başarısız olmaktan korkuyorum. Mükemmel olacağım diye bu hayatta hiçbir şey olamadım. Bir yandan aile problemleri var, çok yoruluyorum; ayağa kalkmaya çalıştıkça ailevi sorunlar beni tekrar aşağı çekiyor. Sanki anne-baba rolü bana kalmış, herkes çocuk gibi davranıyor. Bana bu hayatta çocuk olma, çocukça davranma şansı hiç verilmedi. Bu yüzden artık yaşayamıyorum, güç bulamıyorum. Sanki bu hayata hiç ait olmamışım ve olmayacağım. Sanki herkes bir yolunu bulmuş, herkesin eline bir harita verilmiş gibi; herkes kendi yolunu kolayca buluyor ama ben karanlık bir yoldayım gibi hissediyorum. Gücüm yetmiyor. Yani tutunacak hiçbir şeyim yok. Ne güzelim, ne düzgün bir işim var, hem de kilolu biriyim. Karakterim de çok sevilen biri değil. O zaman kendime soruyorum: ben nasıl yaşıyorum? Ben 25 yaşımda ölümü arzuluyorum. Kendimi öldüremem, çünkü korkuyorum. Bir de cehenneme düşerim diye korkuyorum; hatta bilmiyorum, belki de zaten cehennemdeyim. Ama yaşamayı da beceremiyorum. Sürekli kafamda senaryolar kuruyorum: “bana şöyle bir şey olur, kaza geçiririm ya da başka bir şey olur ve ölürüm. ” Etrafımdaki insanların pişman olmasını istiyorum, bana karşı pişman olmalarını… Hep böyle senaryolar kuruyorum. “Şöyle hasta olurum, böyle hasta olurum” diye düşünüyorum. Biliyorum ki bunlar sevilmediğimi hissettiğim için. Sanki hasta olursam daha çok sevilirim diye düşünüyorum. Her şeyin farkındayım ama hiçbir şey yapamıyorum

Hayatımı çok etkiliyor.. ne yapmam lazım?

Merhabalarr. . öncelikle nasıl gireceğimi bilmiyorum ama lise öğrencisiyim ve son sınıfım yani hayatımın önemli bir sınavına gireceğim yaklaşık 3-4. 5 ay sonrada 18 olacağım. Yakın zamanlarda ailem ile bu durum yüzünden tartışma yaşadık. Asıl konuya girmek gerekirse kendimde bir şeyler fark etmeye başladım. Mesela bu odaklanma ve dikkat problemi ile başladı ve cidden ders dışında sosyal hayatımı da etkilemeye başladı ve ne yapacağımı bilemiyorum. . biraz da kendimi ifade etmekte zorlanıyorum. Şimdi söylemem gerekirse derslere odaklanamadığımı fark ettim. . hani bir süre hocayı dinliyorum ve anlamadığım şekilde odağım kayıyor ve sonrasında kendime geldiğimde ne ara başka konuya geçtiğimizi anlayamıyorum ve bu cidden istemsiz olan bir şey. Sürekli aklımda bir şeyler var , düşünceden düşünceye atlıyorum bunu kafamdan atamıyorum. Bunun yanında arkadaşlarımın fark etmesi aşırı bir hareket (sallanma, bacak sallama yürüme vs) , karşımda ki insani dinleyemiyor ve çok çok sözünü bölüyorum. .ve ardından mahcup hissediyorum. başka bir şeylerden bahsetmek gerekirse tekrardan kuzenim fark etmesi ile anlam veremediğimiz bir depresif ruh halim var ve belli dönemlerde daha sık oluyor, genelde çok çabuk sinirlenip çok çabuk sakinleşirim. . ve bunun getirmiş olduğu şeyle anlık sinirle ve fevri düşünceler ile istemediğim laflar ediyor ve ardından pişman oluyorum. Yani başka ne diyebilirim ki annemin demesi ilede işleri sürekli yarım bırakırım veya tam vaktinde başlayamıyorum , bir işi birinin kontrolü altında olmadan da yapamıyorum. Sonrasında aşırı sabırsız bir insanım. Hemen her şey olsun isterim. Hızlı konuşur hiç düşünmeden söylerim. Erteleme huyumda çoktur veya işleri son ana bırakma. başka. . dediğim gibi aslında başka ne diyeceğimi bilemiyorum. . aklımda bir sürü şey var ama hangisini yazmalıyım anlayamadım. Haa mesela ses hassasiyetim de var ne alaka bilmiyorum. Aşırı bi dalma huyuda var. Bazı şeyleri aklımdan çok çok önce düşünürüm sonuçlarını vs. Bir şeylerden çok çabuk sıkılıp başka bir şeye yönelirim ve bu yüzden yarım kalıyor. . Yani ne yapacağımı bilemiyorum. hem eğitim hemde sosyal ve kişisel hayatım çokca etkilenmeye başladı. Ya da ben kendi kafamda kuruyorum

Sosyal İzolasyon, İkincil Utanç ve Eyleme Geçme Felci ile Nasıl Başa Çıkabilirim?

Merhabalar, bir öğrenciyim. Uzun zamandır "sosyal tıkanıklık ve yabancılaşma" durumu yaşıyorum. İlkokuldan beri süregelen bu izolasyon, şu an akademik ve sosyal hayatımı ciddi şekilde bunaltıyor. Kendimi bedenimi içeriden yöneten görünmez bir "pilot" gibi hissediyorum; bu durum beni gerçeklikten koparıp devasa bir yalnızlığa itiyor. En büyük krizim, karşı cinsle iletişim kurma isteğim ile eyleme geçme felcim arasındaki çatışma. Birine "Naber?" demek bile bana inanılmaz yapmacık geliyor. Bunu yaparsam insanların beni oyunlardaki ruhsuz figüranlar (NPC) gibi görüp yargılamasından korkuyorum. Bu eylemsizlik o boyutta ki, bazen okulda sadece "Biri beni fark etsin" diye içimden yalvarırken dışarıya hiçbir adım atamıyorum. Buna ek olarak, başkalarının utanç verici hareketleri karşısında, onlar utanmazken ben yerin dibine giriyorum (ikincil utanç). Veya birini utandırmaktan utanıyorum, bu yüzden kimseye hayır diyemiyorum ve sınırlarımı koyamıyorum. Bu aşırı empati mekanizması sosyal ortamlara girmemi daha da zorlaştırıyor. Sorum şudur: Bu "görünmez pilot" hissini, komik duruma düşme korkusunu ve aşırı ikincil utancı kırmak için nasıl bir yol izlemeliyim?Sahte hissetmeden o ilk adımı atacak cesareti nasıl bulabilirim?

amansizkont

Nasıl daha mutlu olabilirim ailemle işsizlik ile yalnızlıkla hepsiyle nasıl mücadele edebilirim

Nasıl daha mutlu olabilirim? Yalnızlıkla, işsizlikle, ailemle, sevgilimle, boşluk hissiyle ve daha bir sürü şeyle mücadele etmeye çalışırken uyuyamıyor, hep ağlıyor, düşünüyor ve içinden çıkamıyorum. Bu işin, o yüzden de ne yapacağımı bilmiyorum. Bana bir yol gösterir misin, mutlu olabilmem ve tüm hepsini atlatabilmem için ? Hayatım çalkantılı, karışık ve evden çıkmadan hep aynı döngüde, halsizlikle, ruhsal yorgunlukla, isteksizlikle geçiyor. Bunların hepsi nasıl geçer ? Rutinlerim: ev işi yapmak, atanmayı istemek ama ders çalışmamak, çalışmak istemek ama iş bulamamak. Aile baskısı, sevgilimle yaşadığım sorunlar da ayrı canımı sıkıyor. Bazen kendimi değersiz ve ne yapacağımı bilemiyor gibi hissediyorum. O konuda da karar sürecindeyim. Hayat bu aralar çok karmaşık ve üzücü…

İnsanlarla nasıl iletişime geçebiliriz

Sağlıklı günler,İnsanlardan uzaklaşmış gibi hissediyorum. Arkadaşım kalmadı, birkaç tanesi var ama konuşmuyoruz. Ailemle de sorunlar yaşıyorum. Çalışamıyorum diye baskı var. Çalışmak istemiyorum. İnsanlarla nasıl iletişim kurulur bilmiyorum, dilimi bazen tutmuyorum, yanlış davranışlarda bulunuyorum, istemsizce insanlara kin gütmek istemiyorum (kin duyulması gereken davranışlar hariç). Kin gütmek istemiyorum. Ailem beni zorluyor bazen çökmüş gibi hissediyorum kırgınlıklarım var iyi geçinemediklerim de oldu sorunlu olmayanlar da oldu.

Nasıl özgüvenli olurum

Kendimi beğenemiyorum. Hiçbir şeye cesaretim yok. Biriyle tanışıp buluşmaya, yeni şeyler yapmaya yeltenemiyorum bile. Kalabalık ortamlar beni geriyor, herkes bana bakıyormuş gibi hislere kapılıyorum. Aynada kendime bakınca bir sürü kusur buluyorum kendimde, çevremden güzel olduğuma dair sözler alsam bile bu değişmiyor asla. Biriyle diyalog kuracağım zamanlar aklımdan geçenle dilimden dökülen cümleler kelimeler bir olmuyor asla. Cesaretim yok hiç bir şeye kendimi sevemiyorum

arkadaşsızlıktan evden çıkmamaya başladım

son 4 yıldır hiç real bir arkadaşım yok hepsi sanal kendi arkadaşlarımla hep kavga ettim haklı da oldum haksız da oldum fakat hep kötü taraf ben oldum hiç benim açımdan bakan biri olmadı. sosyal anksiyetem olduğu içinde ne tek başıma dışarı çıkıyorum ne yürürken önüme bakıyorum sadece sevgilimle buluşursam dışarı çıkıyorum. tek başıma bi şey yapmak bana korkunç geliyor yürürken kimsenin yüzüne bakamıyorum bile aslında güzelim de ama bu olaylardan dolayı kendimi çirkin göstermeye çalışıyorlar

sınav stresiyle baş etmek

ben 3. kez yks ye giricam hedefim hukuk ve gerçekten çok istiyorum çok mutlu olucağıma dair büyük bir inanç var ama erken kalkmakta erken uyumakta ciddi sorunlar yaşayan biriyim 8 saat uyku yetersiz kalıyor belki düzensiz uyumaktan saatlerden kaynaklıdır. sürekli bir yorgunluk,stres bulunduruyorum vücudumda ve bu beni etkiliyor. ayrıca çok çok istediğim için olmama ihtimali çok üzer beni. ne yapmamı önerirsiniz ? kalan sürede uyku düzenimi düzeltmek elimden geleni yapmak ve yetersiz hissetmemek istiyorum. ayrıca sınav günü tüm potansiyelimi ortaya koymak rahat girip rahat geçirip rahat çıkmak istiyorum.

Sosyal becerilerimi kaybetmiş gibi hissediyorum

Arkadaşlarımla sıradan bir gün geçiriyoruz ve ertesi gün nasıl geçecek sıkıcı olmamalıyım diye sürekli strese giriyorum ve bu gerginlik beni sessizleştiriyor. Saçma bir şey söylemekten korkup kasılıyorum aptal birine dönüştüm. Derslerime dahi odaklanamıyorum unutkanlaştım herhangi bir yerde konuşan birileri gördüğümde acaba sürekli konuşacak ne buluyorlar diyorum eskiden böyle değildi. Mesela bugün arkadaşlarım küstü 3 kişilik grubum vardı ve diğeri ile ben kaldım. Kendi kendime sürekli stres oldum çünkü yarın bütün sosyal beceri yükü bana kalmış olacak. Konuşacak onu bulmakta zorlanıyorum, mimiksiz oldum. Ayrıca biri birşey söylüyor belki normal birine saçma gelmeyecek olsa bile bana saçma geliyor. Bu yüzden kimseyle konuşamıyorum mükemmelliyetçi birine benzedim

Hayatı kaçırıyor gibi hissediyorum

Gastronomi 4. Sınıf öğrencisiyim aynı zamanda uzun ilişkim olan sevgilimle nişanlıyım. Yaza evleniyoruz okulum uzayacak gibi birkaç dersten kaldım ama sadece sınavlara gideceğim. Onun dışında evlenince hemen çalışmak istemiyorum kendimi geliştirmek istiyorum kurslara gitmek istiyorum ama bir yandan evliliğin gerektirdikleri var çocuk falan hemen düşünmüyoruz ama iki seneye falan çocuk olursa onu büyütmekle uğraşıp hayatı kaçırmaktan korkuyorum bu zamana kadar güzel gezdim güzel yaşadım ama bir şeyleri başaramadan ölmek istemiyorum kendimin ne istediğini bile tam anlamıyla bilmiyorum bir hobim yok okulum şu an 2 gün ama onun dışında yaptığım bir şey yok telefona bağımlıyım evlilik süreci de beni çok yıprattı. Yani evlenmek çok istedim kendi hayatımı kurmak kendi düzenim olması ama evliliğe kapılıp sıradan bir yaşam sürmek istemiyorum kendi ufak dükkanını açmak gibi hayalim var ama her şey maddiyata bakıyor kafam çok karışık kendimi tanıyamıyorum hayattan ne istediğimi bile bilmiyorum