Sosyal Hayat Kategorisi

İnsanları kendimden uzaklaştırdığı mı düşünüyorum

Okul ve aile hayatımda insanlara istemeden soğuk davrandığımı, onların kalbini kırdığımı düşünüyorum. Bu yüzden onların beni sevmemesinden ve yalnız kalmaktan korkuyorum, Ve bu korku yüzünden arkadaş edinemiyorum , insanlarla konuşmaya çekiniyorum. Bu yüzden arkadaşım yok ve hepsi benim suçum fakat bunu nasıl düzeltmeliyim bilmiyorum. Ailem birçok şeyi anlamıyo sorunlarımı onlara anlatamıyorum. Ne yapmalıyım bilmiyorum ama bir şekilde bu yalnızlıktan kurtulmalıyım. Lütfen bana yardımcı olun.

En yakın arkadaşımla yaşadığım olay

Ailem en yakın arkadaşımın ablasını başka biri ile görmüş onaylamayacaklari bı şekilde yani. Bu yüzden onlara gidip kalmam konusunda sınırlandırıldım. Bunun sebebi ise arkadaşımın ablası böyle bı hareket yaptığı için onların yanında kalirsam benim de adımın onların yanına kötüye çıkacağı şekilde. kimsenin ne düşündüğü benim umrumda değil fakat ailem bu durumda benim kötü bı şekilde anilmami istemiyo onları anlayabiliyorum fakat dedikleri şeyler çok saçma bu yüzden en yakın arkadaşımin yanına gidemiyorum başka şehirlerde yasadigimizdan dolayı. Ben de ablasını başka birileri görüp ailesine söylemesin ve aile içinde kimsenin tadi kaçmasın diye bunu arkadaşıma anlattim babamın yanlış yaptığından onlara asla mesafe koymayacagimdan ama şu anda yanlarına gelemeyecegimden bahsettim. Bu durum karsisinda kendimi de çok kötü hissettim onun benimle arasina mesafe koymasindan korktum neyseki üzülse bile bu durumda onunda benim de bi suçu olmadığını uzulmemem gerektigini söyledi anlayışla karşıladı fakat ablası bana kırıcı bı mesaj attı ablasına da çok fazla değer veriyodum onunla da hep konuşuyordum ve bu durumda babamı savunmadigimi da her fırsatta dile getirmiştim ama iyilik yapamayim derken bana kin kusuldu o kadar çok üzüldüm ve sinirlendim ki bu olaydan sonra kimin başına ne gelirse gelsin kimsenin özeline karismamaya karar verdim onlar üzülmesin ilerde onlara laf gitmesin derken en çok yıpranan ben oldum

İnsanlar beni sevsin diye neden bu kadar çok çaba harcıyorum?

Ailem, arkadaşlarım, iş arkadaşlarım beni sevsinler bana biraz da olsun değer göstersinler diye yapabileceğim her şeyi yapmaya çalışıyorum. Onlar mutlu olsun diye uğraşıyorum. Çoğu zaman da kendimden ödün veriyorum. Yalnız kalmaktan çekiniyorum. İnsanlar beni koşulsuz sevsin istiyorum. Beni sevmeleri için ekstra bir şey yapmak istemiyorum. Ben bu kadar çaba harcarken beklediğim şeyleri göremeyince çok üzülüyorum. Bundan vazgeçmek istiyorum. Ne yapabilirim ?

İnsanlarla İletişim

Dışarıdan bakıldığınd aşırı soğuk birisi gibi duruyorum ve birine hemen ısınamıyorum, yanında rahat etmek için kendimi sıktığımda istemsizce daha da mesafeli oluyorum. bunu nasıl düzeltebilirim. yakın oldugum insanlarla çok yakınım ama yeni tanıştığıma da buz gibiyim, insanlar benimle konusmaya çekiniyor adeta bunu net bir şekilde hissedebiliyorum bunu nasıl yenebilirim. etrafımda arkadaslarım da aynı şeyi söylüyorlar yeni arkadaş ortamları edinmek istiyorum ama bu durumu nasıl yenebilirim

Telefon Bağımlılığı

Telefonla çok fazla oynuyorum eskiden kitap filan okurdum şimdi zorla okuyorum kitap okuyasım gelmiyor sürekli uyumak istiyorum bir yere gitmeyi üşeniyorum bu iş görüşmesi dahi olsa gidesim gelmiyor oraya bazen uyuyamıyorum gece 3 e kadar ve çok fazla telefonla oynuyorum telefonum yanımda olması gerekiyor her yerde bu gezmeye gitsek bile hemen telefonu elime alıyorum aşırı telefonla oynuyorum ve nabıca mı bilmiyorum ya

Duygularımı yönetebilmek için ne yapmam gerek?

Duygularımı yönetemiyorum çok ağlıyorum bunalıma giriyorum uyuyamıyorum geceleri kalkıyorum sürekli üzgün hissediyorum sosyal çevrem ve ailem bundan etkileniyor sosyal çevreme yansıtmaya başladım duygularım davranışlarıma yansıdı ağlama krizlerine giriyorum çok ağlıyorum kafamda ki sesleri susturamıyorum hayat enerjim hiç yok içten içe gülemiyorum annemle aram iyi değil neden oldugunu bilmiyorum depresyonda olduğumu düşünüyorum ders çalışamıyorum hiç bir şey yapmak istemiyorum sürekli uyumak istiyorum ama uyuyamıyorum.

insanlarla konuşmak istemiyorum

arkadaşlıklar beni çok yoruyor aslında bâyâ sosyal bir insanım fakat aramızda yanlış anlaşılmalar görünce onların birbirimize benim gibi saf bakmadıklarını görünce üzülüyorum. bence ya gerçektende samimi konuşalım yada hiç konuşmayalım. enneagram ne demek biliyorsunuzdur. ben tip 7yim. enneagrama tam olamasada inanıyorum. yani ben rahatlık, huzur, mutluluk için yaşıyorum. Bende bunu bozuyorlar diye yanlızlaşmam doğru mudur? Yanlızlaşırsam daha sonra pişman olur muyum? Zaten toksik iki ebeveynle yaşıyorum 18 yaşındayım. konuşmayı, düzeyli seviyede tartışmayı, anlamayı, anlatmayı çok severim. Aile içerisinde bunları yapamıyorum. Malesef onlarla aynı düşüncedeymişim gibi görünmem gerekiyor. Onları sizlere veya başkasına bu şekilde anlatıncada suçlu hissediyorum. İşte bende arkadaşlarla sevdiğim bu aktiviteleri yapıyorum fakat günün sonunda beni çok bilmiş, düz kafalı, ilgi çekmek isteyen, insanları sürekli test etmeye çalışan, yapmacık. .. gibi tanımlarla tanımlıyorlar. bunları bana söylediler ama kötü bir şekilde değil kibar nazik anlayışlı bir şekilde. ben böyle göründüğümü bilmiyordum. sonuç olarak görünmemeyi bu şekilde görünmeye tercih ederim. peki bu tercih yanlış mı doğru mu eksik mi? fikirlerinizi merak ediyorum. Çok teşekkür ederim🤍☀️

Artık düşünmekten yoruldum

Bazı hatalarım oldu ve bunların öğrenilmemesi gerekiyor ve bunları düşündükçe gece uykularımdan oluyorum artık nefesim kesiliyo bazen herşeyden uzaklasıp gitmek istiyorum yaşadığım şehirden o anlarda napacağımı bilmiyorum sıcak sıcak terliyorum ve nefes alamıyorum titremekten uyuyamıyorum kalbim sıkışıyo bu anlarda neler yapabilirim veya bu korkuyu nasıl atabilirim artık rahat uyumak istiyorum ve sizden başka çare bulamadım ne yapmam gerekiyor bilmiyorum lütfen yardım edin

Arkadaşımla kavga

Geçen gün arkadaşımla yazışıyoruz filan bende önemli bir şey oldu ara sana dedim şarjım az eve gideyim arıcak dedi aradan baya saat geçti bende bakmayığınca. kitap okuyacağım dedim oku kanka dedi bende okumicam niye aramadın diye sordum o da işim vardı dedi bende ne işi kanka merak ettim dedim o da bana hesap soruyorsun dedi sonra da benle konuşmak istemiyorum dedi ve ben çok üzüldüm değer verdiğim okuldan arkadaşımdı hatasını da anlamadı 4 gün oldu küs eli hala ben yazmak istemiyorum çünkü yazarsam laf yapar sanıyorum ama napıcağım bilmiyorum kafayı yicem

Korku ve travma

Küçükken yanlış otobüse binip başka yerde inmiştim hala korkuyorum otobüse binerken kaybolucam diye bazen diyorum kaybolsan birşey olmaz diye ama aşırı korkuyorum stresleniyorum bir yere giderken otobüste sürekli ineceğim yere bakarım bildiğim bilmediğim fark etmiyor napıcam bilmiyorum ya travma olarak kaldı bende kendimi ne zaman kötü hissetsem bu an geliyor aşırı kötü gibi geliyor bu an bana ya off napcam