Sosyal Hayat Kategorisi

Sosyal anksiyetemi yenmek için ne yapabilirim?

Evden çıkmak istemiyorum bazen eve misafir gelince onların yanına dahi çıkmak istemiyorum. Dışarı çıktığım zaman kalabalık ortamlar beni rahatsız ediyor, insanların bana baktığını düşünüyorum, beni sevmeyeceklerini, dışlayacaklarını düşünüyorum hatta bazen iğreniceklerini bile düşünüyorum. Kendimi toplu ortamlarda değersiz, çirkin ve ezik hissediyorum sanki herkes birbirini sevicek de benle ilgili kötü konuşucaklarını düşünüyorum. Toplu ortamlarda konuşkan değilim bazen susup kalıyorum, kendimi ifade edemiyorum. Herkes biribiri ila anlaşıyor, konuşuyor ben ise sanki istenmiyor, sevilmiyor gibi hissediyorum, kimseyle yakınlık kuramıyorum bu durum artık beni çok yordu, kendimi iğrenç hissediyorum, ne yapacağımı bilmiyorum bu durumla nasıl başa çıkabilirim?

Obsesif kompülsif bozukluktan nasıl kurtulunur?

Temizliği takıntı haline getirmiş gittiği yerde bir yere dokunduğunda ellerini yıkamadan (temiz olması gereken olarak kodlanan nesneyi) telefona dokunmayan evde sürekli yaz kış uzun kollu çorapla gezmek zorunda hisseden saçı herhangi bir yere değdiğinde duşa girmeden ve pijamalarını giymeden uyuyamayan çamaşırlarını ayrı yıkayıp ayrı yere asan ve çamaşırlarını astığı yere biri gittiyse tekrar yıkayıp asan gibi takıntıları olan biri nasıl bu hastalıktan kurtulabilir?

Topluluk önünde okuma ya da konuşma yapmakta zorlanıyorum ne yapmalıyım?

geçmişte birkaç kere topluluk önünde bir şeyler okurken sesim titremişti, nefes alamamıştım ve titremeye başlamıştım. yakın zamanda yine yaşadım bunu ve herkese hasta olduğum hakkında yalan söyledim utandığım için. şimdiyse okula gitmek istemiyorum okuma yapmaktan korktuğum için hatta bırakmayı düşünüyorum. .. 12. sınıfım ne yapmam gerek bilmiyorum. endişem her geçen gün artıyor. sadece okuma yapmak istemediğim için okuldan vazgeçmek istemiyorum. aynı şeyleri yeniden yaşamak da istemiyorum. .. şimdiden yardımcı olduğunuz için teşekkür ederim bundan kimseye bahsetmedim utandığım için sizinle paylaşmak bana gerçekten iyi geldi

Aşırı Üşengeçlik

Çok üşengecim. Ailem de bunun farkında bende farkındayım özellikle annem de bu durumdan şikayetçi. Ama bu üşengeçlik ileri seviye olmaya başladı. Mesela evde tek kalınca yemek yapmaya üşendiğim için bütün günümü aç geçirebilirim. Başka bi örnek, tatile gidiyoruz ben giyinmeye üşendiğim için gitmek istemiyorum veya uyanmak istemiyorum vs vs böyle çok örnek var maalesef ne yapacağımı bilmiyorum çok üşengecim

Kullanıldığımı Hissediyorum

İnsanlara karşı gereksiz iyi olduğumu düşünüyorum, herkese yardım etmek için çaba gösteriyorum ancak aynı şey bana yapılmıyor fazla ödün veriyorum ama ne arkadaş ne aile ne de eşimden karşılık göremiyorum, ve ben böyleyken iyiliklerim gözükmüyor ancak bir şeyi yapmak istemediğimde hemen bencillikle suçlanıyorum ne alaka anlamıyorum, sizce böyle olmamın sebebi nedir gerçekten merak ediyorum iyi insan olmak suç mu bu kadar kullanılmak istemiyorum ama en azından değerim bilinsin kendimi kullanılmış hissediyorum

Panik atak ve ağlama krizi sürekli empati kurma

Merhaba ben ebru 25 yaşındayım. Panik atak ve kaygı bozukluğum var . ilac kullanıyorum ama surekli panik atak geciriyorum kendime zarar verme aşamasima geliyorum. Cok fazla empati kuruyorum kotu durumlar hakkında aklima surekli kotu dusunceler geliyor kendimi sakinlestiremiyorum icim bunalıyor gogsumde bir ateş yanıyor terleme titreme nefes alamamayla birlikte gelisiyor atagim gectiginde bir kac gun etkisinden cikamiyorum saglik calisaniydim bu yuzden istem ciktim kotu calisma sartlari beni bu duruma getirdi eski calisma hayatimi dusunup strese giriyorum ne yapmalıyım ?

Kendimi Neden Bu Kadar Yalnız Hissediyorum?

Oldum olası hiç arkadaş çevrem olmadı, kavak yellerini izlerken hep çok kıskanmışımdır o yakınlıklarını. Ben birileri ile arkadaş olduğumda o insanlara yüzde yüz güvenmeye çalışıyorum hatta güveniyorum da ancak karşıdaki insanlar bana o kadar güvenmediklerini net bir şekilde görebiliyorum. Olsun diyip zaman veriyorum onlara yine de sonuç aynı oluyor. Acaba ben mi bir yerlerde yanlış yapıyorum diye düşünmeden edemiyorum. Güler yüzlü ve naif biriyim, kendimi nasıl daha iyi ifade edebilir ve karşı tarafı güvenebilirim?

Yetenek Arayışı

Yeteneğim yok. Aslında bazı şeylere ilgim olsa da yeteneğim yok evet. Örneğin çizim yapmak, çizim yapmayı küçüklüğümden beri severim ama yetersizim lisede güzel sanatlar okuyacaktım (annem isterdi) sonra okula gittiğimizde kontenjan doluydu o da hayal oldu aslında bu aklımda yoktu sadece ailem napmam gerektiğine çoğu zaman fikir alışverişi yapmadan karar verebiliyor ki çoğu zaman hayatımı başka insanlar yönetiyor (Okuyacağım bölümü de ailem ve öğretmenim seçti sanırım) onu da geçtim okulumu bile ben seçmedim karar verebilecek yaşta olmama rağmen bu hep böyleydi. Ve şuan da geleceğe dair ne yapicagmi bile bilmiyorum sadece bi karmaşanın icinde hissediyorum. Çoğu zaman da benden bi şey olmaz diye düşünüyorum.

Hayatı nasıl akışa bırakabilirim?

ailenin ilk ve tek kiz cocuguyum. dogal olarak da kontrolcü ve gereğinden fazla sorumluluk alan biriyim. bunlardan bağımsız inatçıyim açıkçası bu yasima kadar ben her seyi bu inadim ve bir şeyleri kolay kolay kabullenemem, hep cok cabalamam sayesinde başardım. dolayısıyla artik bu benim yasam seklim haline dönüştü rahatsız edici bir yaşam sekli gunluk hayatimda cok fazla stres altinda kalmama ve kendimi gereksiz fazla yormama sebep oluyor. hayatı akışa birakmayi öğrenmek istiyorum ancak yapamıyorum yani bi sekilde icime sinmiyor. şimdiye kadar hiçbir şeyi akışa birakmadim ona seyirci kalmadim zamanin unutturmasina izin vermedim hep müdahale ettim belki de bunu pişman olmamak vicdan azabı cekmemek icin yaptim hep. .. sanirim akisa birakmak en sağlıklısi öğrenmek istiyorum yardimci olur musunuz şimdiden teşekkürler

Kendini ifade edememe

Kendimi ifade edemediğim zaman haklı olsam bile konuşamıyor ve ağlıyorum. Böyle olması çok can sıkıcı. Ağlamak istemiyorum sadece basit de olsa rahatça konuşabilmeyi isterdim. Mesela bugün ablamla kavga ettik ve annem beni arayıp ne olduğunu sordu, her zamanki gibi sadece ağladım yazmak istedim ama o an ağlayarak anlatmak durumunda kaldım. Okulda da bazen bunu yaşıyorum dışardan ne kadar ezik göründüğümün farkında olmak da acıtıyor