Sosyal Hayat Kategorisi

Hoşlanmamam gereken birisinden hoşlanıyorum kendimi çok suçlu hissediyorum bunu nasıl aşıp o kişi ile normal iliskime devam edebilirim?

gerçekten kimseye anlatamıyorum çünkü muhtemelen iyi karşılanmaz bende iyi olmadığının farkındayım hatta o kisiden uzak durmaya çalışıyorum ama bu kişiyi haftada 3-4 kez görmem gerekiyor maalesef yani bu durumu zorlaştırıyor geçici olduğunu biliyorum fakat sorun bu olaydan sonra onunla nasıl sağlıklı iletişim kurabileceğim çünkü kendisi ile uzun süre ayni ortamda bulunmam gerekecek ayrıca kendisinin bir ilişkisi var onlara asla yansıtmıyorum bunu ama içten içe kendimi yiyorum bunun sebebinin bana hoş davranması olduğunu düşünüyorum ailem, arkadaşlarım, flörtlerim ve sevgililerim bana bu şekilde nazik yaklaşmamıştı güven vermemişti bana özel bir davranış degil bu tabii ama yine de hoşuma gidiyor kendimi rahat hissediyorum beni yargılamayacağını biliyorum ve kendisi bana konuşurken çok şey katıyor yani istediğim aslında o kişinin ilişkisine o kisiye zarar vermek degil o kişiyle birlikte olma gibi bir çaba içerisinde değilim ama günün sonunda hayal kırıklığına uğrayıp ağlamaya başlıyorum neden benim karşıma onun gibi birisinin ya da onun çıkmadığını düşünüyorum ama bundan acilen kurtulmam lazım çünkü hayatimi artık ciddi anlamda etkilemeye başladı

Sessizlikte kalamıyorum

İnsanların arasından olabildigince kaçıyorum kimseyle iletişim kuramiyorum istemesemde kısa cevaplarla geçiştirmeye çalışıyorum, 5 kişinin veya daha kalabalık olduğu ortamlarda konuşma yapamıyorum, okulda el kaldırmaya utanıyorum, teneffüslerde uyuyorum,insanlarla göz teması asla kuramiyorum, yanlışlıkla kurarsam kızarıyorum hatta gözümden yaş geliyor kötü oluyorum sıcak basıyor. Özellikle tanımadığım kişilerle dolu bı mekandaysam ve kimseyle alakam yoksa başım dönüyor dünyayı simülasyon gibi izleyici gibi hissediyorum. Geneldede böyle AVM, sokak, cadde gibi yerlerde en karanlık en boş yerlerden gidiyorum, eğer fazla kalabalık bı sokaksa 3 sokak kadar yolumu uzatiyorum. Nasıl düzelebilirim?

Sosyalleşemiyorum ve sessizlikten korkuyorum

İnsanların içinde hatta çoğu zaman ailemle evin içinindeyken bile onlardan kaçmaya çalışıyorum, kendimi rahatsız huzursuz hissediyorum. Kalabalık ortamlarda ise tanıdığım olmazsa ve aşırı kalabalık ortamlardaysam başım dönüyor dünyayı simülasyon gibi izleyici gibi hissediyorum ve bir yere oturup uzun süreler bekliyorum. Artık böyle olmaktan sıkıldım. Ayrıca sessizliktende korkuyorum, ses olmadan uyuyamam, sanki biri sessizlikten kulağıma çok yüksek sesle bağıracak gibi oluyor. Özellikle hem karanlık hemde sessizlikte 16 yaşındayım dakikalar sonra istemsizce korkudan ağlayabiliyorum. 12 yaşımdan beri sessizlikle aram hiç yok.

Anksiyete

Ben her seyin en olumsuzunu dusunup duruyorum en kotu sey basima gelirse ne yaparim gibi bi kontrol etme cabasi var ben de onceden de vardi bu ama bu kadar siddetli değildi yarin birisiyle gorusucem mesela beni begenmezse diye endişe ediyorum karakterimi degil cunku karakterimden eminim ama dis gorunusumden emin değilim gibi. Ya da hemsirelik okuyorum bir kez damar yolunu acamadim diye kendime dert edindigim cok oldu. Hata yapma luksum yok gibi hissediyorum ama insan oldugumun farkindayim. İnsanlar hata yapabilir. Bunu da biliyorum. Sirf arkadasimdan acamadim diye etrafdakiler enfeksiyon kapabilir tarzi seyler soyledigi icin staj da yanlis ilac mi uyguladim acaba diye ilaci yuz kere kontrol ediyorum yetmiyo cevredeki hemsirelere bile sorduğum oluyo. Halbuki damar yolu kac kere actim ve hep elimin cok hafif oldugu soylenildi. Elim bile titremiyo. Sadece bu dusunce beni cok fazla kontrol etme cabasina surukluyo. Bu siralar kafami en cok kurcayalan sey ise psiyatriye bunlari anlatmam ve psiyatriye gittigim icin atanmama engel olur mu bu soylediklerim diye dusunmek.

Nasıl daha atılgan biri olabilirim?

Ben yeni bir ortama gittiğimde çok çekingen kalıyorum kimseyle konuşamıyorum sesim titriyor yanlış bir şey söylerim diye çok konuşmuyorum biri benim yanıma gelmedikçe ben onlarla konuşmuyorum ağzımı bıçak açmıyor rezil olucam diye korkuyorum çok yalnız ve yabancı hissediyorum bu hayatımda çok büyük bir sorun olmaya başladı yeni şeyler yapmaya korkuyorum girişken biri olmak istiyorum böyle olmamı ne sağladı bunu nasıl düzeltebilirim?

Yetersizlik Hissi

Kendimi hayatıma karşı yetersiz ve işe yaramaz hissediyorum sanki bir boşluk var içimde ve ben onu asla dolduramayacakmışım gibi. Herşeye herkese geç kalınmışlik hissi var bende ve buda beni hayatımı yaşamaktan geri alıyor. Hiçbir zaman mutlu olamayacak gibiyim sevilmeyecek gibiyim. İnsanlara çok değer veriyorum ve buda onları benden uzaklaştırıyor sonra üzülüyorum ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Kafam çok çok fazla karışık

Sürekli Kilo Alıp Vermek Beni Yıprattı

Merhaba ben yıllardır diyet dongusunde bir insanım sürekli al ver yapmak artik beni yıprattı. Kilomda baya yüksek. bu kiloda da kalmak istemiyorum ama biraz diyet yapayim dediğimde de sürekli aklim yemeklerde sürekli ne yiyeceğimi kac kilo vereceğimi düşünüyorum buda beynimi çıkmaza sürüklüyor gümlük hayatımı kısıtlıyor. Akışa uygun fark etmeden kilo vermek istiyorum bunu nasıl yapabilirim. Teşekkürler şimdiden lütfen bana yardımcı olun

Tercih yapamıyorum yada seçmem gereken şeyleri açıkça soyliyemiyorum

Ben 11 sınıfa gecicegim ve şuan okuduğum okul çok kötü özele gidiyorum ve ailem beni devlete ericek ama bilgili kişiler daha iyi bir özel okula verin diyor ailem benim seçmemi istedi ama ben seçim yapamıyorum ha gisi daha iyi bilmiyorum sadece bu konuda da değil en basit şeylerde bile örneğin hangi yemegi yiyeceğim nereye gideceğim hangi kıyafeti alicagim en kolay şeylerde bile seçim yapamıyorum ve verdiğim kararlardan genellikle mutlu olmuyorum kendimi kötü hayatimida kötü yönde etkiliyor. Çünkü bence daha çok seçim yapma deneyimim olucak bu kadar o yüzden kötü hissediyorumm daha doğru seçim nasıl yapabilirim?

Kendi kaygımla nasıl başa çıkabilirim?

Ben sürekli kaygı yaşıyorum mesela bir arkadaşıma bir mesaj yazarsam ve sadece yarım saat geç baktığı anda aklıma sürekli kötü seyler geliyor, ya bişey olduysa, ya çok kötü bir durumdaysa, ya başına birsey geldiyse gibi, ve bu kaygı sadece bununla da sınırlı kalmıyor sürekli en küçük şeyde bile kaygı atakları yaşıyorum. Mesela arkadaşlarımla konuşurken bi anda soğuk yaptıklarında acaba benden mi sıkıldılar yada onları üzicek birşey mi yaptım diye kaygilaniyorum ve kaygı ataklari yaşadığım siralarda ayağa kalkamıyorum, yemek yiyemiyorum, nefes alamıyorum. Hatta bu kaygı ataklarim sürekli yaşanmaya başladığı için artık günde sadece 1 öğün yapmaya alıştım daha fazla yemek yiyemiyorum. Bu kaygıyla başa çıkmak için ne yapabilirim?

Arkadaş edinmek neden zor?

Yeni insanlarla tanışamıyorum. Yeni bir ortama girdiğimde kimseyle konuşamıyorum. Sürekli aynı bol ve siyah hırka ile güvenli alanımı oluşturuyor, elimden geldiğince dikkat cekmemeye çalışıyorum. Elimden geldiğince az konuşarak ve hareket ederek görünmez oluyorum ve birisi benimle konuşunca ozguvensizligimi tamamen saklayarak oldukça kendine güvenerek konuşuyorum fakat oldukça soğuk cevaplar vererek benimle asla arkadaş olamayacaklarmis gibi bi izlenim veriyorum, bunu tamamen isteyerek yapıyorum. Çünkü insanları gozlemliyor, tam anlamıyla yakin olabileceğim, gercekten yanimda kalacak ve kisiliklerimizin uyusabilecegi birisini görmeye çalışıyorum. Kimseyi sevmezsem kimseyle iyi anlasamayacagimiz icin bilerek yalniz kaldığımı kendi kendime soyluyor fakat yine de kimsenin beni sevmeyeceği ve beni sevmedikleri için kimsenim benimle arkadaş olmaya calismadigi inancını bastiramiyorum. Bu hislerime rağmen bir arkadaş edindiğim anda hissettiğim ozguvensizlik ve insanlara gösterdiğim soğukluk tamamen kayboluyor.