Sosyal Hayat Kategorisi

Hayatı kaçırıyor gibi hissediyorum

Gastronomi 4. Sınıf öğrencisiyim aynı zamanda uzun ilişkim olan sevgilimle nişanlıyım. Yaza evleniyoruz okulum uzayacak gibi birkaç dersten kaldım ama sadece sınavlara gideceğim. Onun dışında evlenince hemen çalışmak istemiyorum kendimi geliştirmek istiyorum kurslara gitmek istiyorum ama bir yandan evliliğin gerektirdikleri var çocuk falan hemen düşünmüyoruz ama iki seneye falan çocuk olursa onu büyütmekle uğraşıp hayatı kaçırmaktan korkuyorum bu zamana kadar güzel gezdim güzel yaşadım ama bir şeyleri başaramadan ölmek istemiyorum kendimin ne istediğini bile tam anlamıyla bilmiyorum bir hobim yok okulum şu an 2 gün ama onun dışında yaptığım bir şey yok telefona bağımlıyım evlilik süreci de beni çok yıprattı. Yani evlenmek çok istedim kendi hayatımı kurmak kendi düzenim olması ama evliliğe kapılıp sıradan bir yaşam sürmek istemiyorum kendi ufak dükkanını açmak gibi hayalim var ama her şey maddiyata bakıyor kafam çok karışık kendimi tanıyamıyorum hayattan ne istediğimi bile bilmiyorum

Arkadaşımin hoşlandığı çocuk benden hoşlanıyor

Merhabalar yakın arkadaşım bi çocuktan hoslaniyodu bi zamanlar çocukta ondan hoslaniyomus flört gibi oldular sonra olmadi zaten sevgili falan hiç olmadilar arkadas olarak kalmaya devam ettiler ama kiz cocuktan vazgecemiyor ve cocuk galiba su an benden hoslaniyor ama ben ondan hoslanmiyorum. Kiz durmadan benim hareketlerimi kontrol etmeye calisiyo cocugu kontrol altinda tutmaya calisiyo her hareketim izleniyo gibiyim ve rahat hissetmiyorum kiz cocukla konusmami istiyo bu konu hakkinda ama ben cocuk bana absürt bisey yapmadigi sürece konusmak istemiyorum cunku cocugu arkadasim olarak goruyorum ve bi arkadas grubumuz var bozulsun istemiyorum. Kiz cocukla konusmam konusundan israrci su anlik konusmicam dedim ama cidden ustumde cok büyük bi baski var hani yapicagim her harekette kizin tepkisini düşünerek yapiyorum bana kızar mi yanlis anlar mi falan diye. Şu an dedigim gibi çocukla konusmami istiyo ama hani konussam ne dicem bilmiyorum cocukla konusmali miyim bu konu hakkinda bilmiyorum hani çok sıkıştım cidden napicagimi bilmiyorum

Neden bana bunları yaptı ?

Merhabalar ben 7 senedir ilişkimiz olan sevgilimden 7 aydır ayrıyız ilk 3 ay ayrıl barış olaylarımız oldu işi bırakmasını istedim ilk başta yok dedi sonra tamam dedi bugun bırakıcam yarın bırakıcam ama bırakmadı bana dedi sen hep kafanda kuruyorsun yok sen böylesin sonrada direk bitirdi bizi önceden bi lafımı iki etmeyen kız umursamaz oldu sonrada bi anda ayrılmak istiyorm dedi seni sevmiyorum dedi ayrıldı ben niye niye defalarca sordugumda cevap yok iş yerine defalarca gittim 3 gün öncede iş yerindeki çoçukla yakaladım bunu kendime yediremiyorm deli gibi hep düşünüyorum ben ne yaptımda bunları bana yaptı çünkü bu kız 6 sene böyle bi kız değildi resmen bana karşı tapıyordu zaten öyle bi kız olmasaydı bu ilişki bu kadar devam etmezdi ona karşı öfkem nefretim çok büyük ama bu beni çok yıpratıyor ne yapacagımıda bilmiyorum kafayı yicem resmen kaç aydır

''Mükemmel ol'' baskısı

Çocukluğundan beri ailenin "mükemmel ol" baskısını içselleştirdin. Şimdi bu baskı kendinden geliyor - her şeyde iyi olmak zorunda hissediyorsun. Bu yüzden herkesle kontrollü, sakin ve yalan bir versiyonu gösteriyorsun. Sonuç: kimseyle gerçek ilişki kuramıyor, hiç kimse seni tanımıyor, ve sadece yalnız olduğunda kendini gösterebiliyorsun. Basitçe: Kendini hapse almışsın. Reddedilme, yargılanma korkusuyla. Ve çok yalnızsın. Sadece yalnızken kendim ola biliyiroum. Bu sorunu nasıl çöze bilirim?

Sosyal ortamda sessiz kişi olmak

Merhaba . Ben sosyal ortamlarda genelde sessiz kişi olurum. Sosyal ortamda sıkılır, bunalırım. Bazen bilinçli olarak insanlara katılmam, uzak dururum. Konuşasım gelmiyor. Arkadaş edinmeye çalışmam. Sanırım insanlar bunun için beni önemsemiyor ve küçük görüyor. Bazen kendimi çok silik, pasif, özgüvensiz hissediyorum. Fotoğraflarda bile farkında olmadan duruşumdan belli ediyorum. Sonradan fark ettiğimde moralim bozuluyor. Benim fıtratım, yapım böyle. Sizce bu durum değişmesi gereken bir durum mu ? Değişmem mi gerek ? Kendimi konuşmaya zorlamalı mıyım ? Ne yapmamı önerirsiniz ?

Yaşamayı öğrenememek mümkün mü ?

Her şeyi geç anlıyorum insanlar konuşurken hem dinliyor hem cevap veriyor mesela ben dinlersem cevap vermek için biraz zamana ihtiyaç duyuyorum. Aynı şekilde sınavlarda da bu sorunu yaşıyorum. Okuyorum bir kerede anlamıyorum ikiye okuyorum bu sefer şıklarda zaman kaybediyorum bilgiyi biliyorum ama beynim o bilgiyi yerleştirmede çoğu zaman sorun yaşıyor. Beynim kelimeleri bulmakta zorlanıyor iletişim kurmak korkunç bir hal alıyor benim için. Hatta bu yüzden bir şeyi anlatmaya çalışırken çoğu zaman benzetme kullanıyorum. Bir şeyi hatırlayamadığım için benzettiğim şeyle anlatmaya çalışıyorum ama çoğu zaman insanlar anlamıyor haliyle. Beynim hem ağır çalışıyor hem de tepki verme açısından yani eyleme dökme) geç kalıyor. Daha önce herhangi bir zeka testi vs yaptırmadım. Hastalık hastası ya da kendimi etiketleme gibi bir derdim yok ama bir sorunum varsa bunu bilmek ve hayatımı kolaylaştırmak istiyorum. Tek isteğim diğer insanlar gibi olabilmek. Zeka seviyemi ölçtürmek için bir yol var mı çünkü gerçekten gerizekalı olduğumu düşünüyorum. Annem ve babam kuzen olduğu için akraba evliliğinden doğan biriyim bu durumda kafamı kurcalıyor. ben şaka yapamıyorum hatta şaka yapabilen insanlara gıpta ediyorum Çoğu zaman yapılan şakalarıda anlamıyorum. genelde çevremdeki insanlar hızlı bir şekilde iletişim kuruyor ve ben geç kalımca kendime yükleniyorum panik ve kaygıyla yaşıyorum. Galiba yaşamayı öğrenemedim.

Neden sürekli yalnız ve sıkışmış hissediyorum?

Kendimi bildim bileli beni seven bir ailem ve küçük de olsa bir arkadaş çevrem olmasına rağmen kendimi çok yalnız hissediyorum. Birkaç yıl öncesine kadar yakın çevremde anlaşıldığımı ve sevildiğimi hissettiğim zamanlarda bu hissi tamamen unutup hayattan keyif alabiliyordum. Ancak bir süredir hem birileri bana yakınlaşıp bir şeyler paylaşmak istediğinde hem de başka insanlar tarafından istenmediğimde aynı yalnızlığı ve kaygıyı yaşıyorum. Bu durum kafamı oldukça karıştırıyor çünkü aynı insan yakın davrandığında kafamda onu nasıl uzaklaştırabileceğimi planlıyorum ancak durumu belli etmemek için çabalayıp açık vermediğim halde bana farklı zamanda mesafeli davrandığında ise çok bozuluyorum. Bu durumda kendimi onun peşinden koşarken ve sevgisini kazanmak için çaba sarf ederken buluyorum. Kendimi çok suçlu hissediyorum. Ek olarak depresif ruh halim için uzun süredir psikiyatrik destek alıyorum. Hem yakın arkadaşlıklardan hem de aşktan mahrum kaldığımı düşünüyorum. Bu durum günlük hayatımı çok etkiliyor ve kendimi çok çaresiz hissediyorum.

Her şey üst üste geliyor

Ben normalde gerçekten çok anlayışlı ve uyumlu olmaya çalışan bir insanım ama insanların benim sınırlarımı sürekli çiğnediğini hissediyorum. Bu ihlallere tepki vermedikçe boğulacak gibi hissediyorum en sonunda da patlıyorum. İş yerinde de mesajı yanlış anlayıp kıza patladım ve sevmediğim patronumla karşı karşıya geldim. Eşim de benim insanları aşağaladığımı söyledi cidden çok üzüldüm gerçekten bende mi bir sorun var diye düşünüyorum

Nasıl sohbet eden bir insan olabilirim?

Ortamlarda hep dışlanıyorum , bir ortama katıldığımda konuşamıyorum sohbet açamıyorum yalnız kalıyor ve sıkılıyorum. Kimse benimle konuşmak istemiyor, hep yanındaki ve karşındaki ile konuşuyor ,zorluyorum kendimi ama olmuyor 26 yaşındayım ve yıllardır bu sarmasın içindeyim. 1 yıl yeni bir şehirdeyim kimse beni sevmiyor bir yerlere çağrılmıyorum davet ediliyorum, gizli buluşmalar yapılıyor bensiz sonradan haberim oluyorNasıl sohbet eden bir insan olabilirim nasıl konuşabilirim aklıma bir şey gelmiyor

Yüzeysel ilişki kurmayı başaramıyorum

Üniversite öğrencisiyim,insan ilişkilerinde sürekli yara aldığım bir konu var. Bölümden insanlarla ne kadar arkadaş olmak istesem de arkadaşlıklar çok yüzeysel. Duygusal arkadaşlık değil durumsal arkadaşlık, Derslerle ilgili konuşuluyor, gündelik şeyler, sınavlar hocalar ama kimse birbiriyle gerçekten bir bağ kurup arkadaş olmuyor, Gerçek bir dostluk paylaşımımız yok. Bazen olsa da bu sadece meraklarindan dolayı oluyor, mesela erkek arkadaşımdan neden ayrildigimi soruyor ama benim ne hissettiğimi dinlemek veya bana teselli vermek destek olmak için değil o anlık merakını gidermek için sadece. Ya da bir diğeri sınavdan çıktığımda nasıl geçti diye mesaj atıyor, ben sanıyorum ki gerçekten önemsedigi için attı o mesajı, çok kötü geçti kalıcak miyim bilmiyorum diyorum kaygilarimi duygularımı paylaşıyorum, cevap bile yok. Saatler sonra gelen hmm öyle deme ya geçersin cevabı sadece,sadece kendiyle kıyaslamak için sormuş. Bense bunlara rağmen duygusal bağ kurmak istediğim için sürekli bu insanlara duygularimdan, basarisizliklarimdan, kaygılarımdan, çok kötü hissettiğim bir durumdan bahsediyorum ama karşı taraftan en ufak bir destek göremiyorum. Bu sefer iyice aptal gibi hissediyorum,yalnız hissediyorum, acaba rahatsız edici miyim, çok mu oversharing yaptım neden yüzeysel kalamiyorum diye kendime kiziyorum. Hani bir söz var ya karnının doymayacagi yerde açligini söyleme diye benimki tam o hesap oluyor. .Kendimi nasıl degistiricem bu konuda artık acı çekiyorum kendime kızıp duruyorum. .