Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
İlişkileri günü birlik yaşıyorum ve bu durum beni yoruyor
Babamdan kaynaklı ilişki yapamıyorum olanlar günü birlik oluyor bağlanamıyorum ciddi düşündüğüm kişiden bağlanma sorunum var diye ayrıldım ortada sebep yokken sürekli beynimle ilgilenmesini istiyordum ama işte çalıştığı için ilgilenemiyordu benim de boş zamanım olduğu için kendimi kötü hissediyorumdum o yazmadığı için bugün de günü birlik biriyle buluştum beni tanımla dedim o da çağırdığımda hemen geldin dedi kendimi çok kötü hissettim ve karar aldım ulaşılmaz biri olmak için
Gizli Kullanıcı
Bu durumu nasıl aşarım?
Merhabalar. . öncelikle ailem yüzünden gördüğüm terapiler yarım kalıyor veya ailem tarafından önemsenmiyor bende en son çare olarak burayı keşfettim. Her neyse soruna gelecek olursak ben uzun zamandır veya ara ara kendi bedenimi kabul edemiyorum. . nasıl anlatsam sanki bu beden bana ait değilmiş gibi veya bu hayat bana ait değilmiş gibi hissediyorum. Çok çok duygusal boşluklar ve garip ruh hâlleri geçiriyorum. Ve bazende (aslında bazen değil ama. .) çok sık hayâl kuruyorum. Dediğim gibi ruhum sanki bedenimi kabul etmiyor gibi bu bedende tam güvende hissedemiyorum. .sanki bu yaşam bana ait değil. . sanki başka bir yer beni bekliyor gibi. .ne yapacağımı da tam bilmiyorum. . dediğim gibi önceden psikolog yardımı ile terapi görüyordum ( genellikle anksiyete ve başka sebeplerden dolayı. ) ama maalesef iş ciddi noktaya geldiğini için ailem buna pek izin vermemeye kendi kendime iyileşebileceğimi söylüyor. Belki haklılar bilmiyorum. Ama ara sıra kafam çok karışıyor. . ve zihnim otomatik olarak kendi kendime abarttığımı söylerken bir yandan da bunlar olabilcek durumlar diye avutuyor. Bunu yazarken bile. . utanıyorum kendimden :(. . yazacak çok şey var ama yazıya dökemiyorum.
Gizli KullanıcıKorkularımı yaşıyorum
Sürekli bir yalnızlık içindeyim annem babam hep bizi yanında istiyordu. Çalışın okuyun derler ama hep bir kaygı taşır annem içinde üniversiteye giderken bile ağlamıştı. Babam çalışmıyordu annem mutsuzdu hep işe gidiyordu annem çalışıyordu. Biz hiç yönlendirilerek büyümedik kendi kendime öğrendim her şeyi annem babam çok ilgisizdi sorsanız beni hep dershaneye göndermişlerdir ama oturup konuşamazdık hep bir negatiflik olumsuzluk annem hiç sosyal değildi babam gezmeye giderdi annem evi temizlerdi hep evdeydi gülmezdi eğlenmezdi. Robot gibiydik o robotluk bana da geçti. Biriyle tanıştım o çok sosyaldi ben onların arasında çok pasif kalmıştım. Çok kaygısızlardı hayatlarını işlerini kurmuşlar geziyorlar eğleniyorlardı. Ben kaygılarımdan dolayı çalışmıyordum. Kusuyordum her şey mideme vuruyordu. Onların o hayatı beni çekmişti belki de. O arkadaş grubundan sosyal olanla sevgili oldum o da farkındaydı aramızda mizaç farkı vardı. O kaygısız sürekli gülelim eğlenelim kafasındaydı eski ilişkini unutamamıştı bana unuttum diyordu ama her yerden bir anısı çıkıyordu ben bunları gördükçe kahroluyordum onunsa hiç umrunda değildi geçirdiği iyi vakte bakıyordu arkadaşlar arasında benim üzüldüğüm biliniyordu. Çok fedakar olmjştum bu ilişkide. O ise kendi sınırlarını çok net çizip sözde fedakar olup aslında gizliden gizliye bir şeyler saklayıp masımlaştırıyordu bunları ortaya çıkınca. En yakın arkadaşı da onunla bir olup sürekli beni ya bizi sevmiyor vs diyip duruyordu sürekli bizimle takılıyorlardı biz daha 3 4 aylık sevgiliydik. Benim mizacım onlara onların ki bana çok zıttı. Yanlarında rahat değildim çünkü hep bir duvar örüyorlardı laf sokma espri adı altında saçma sapan daha beni rahatsız edeceğini bildiği espriler yapıp sonra bana şakadan anlamıyorsun etiketi giydiriliyordu. Kendilerini çok normal beni anormal nitelendiriyorlardı bunları direkt söylemiyorlardı ama tavırları hep bir benim üzerimden sorgulama içindeydi ilişkimiz o kadar göz önündeydi ki bundan aşırı rahatsızdım. Sürekli bir kendimi açıklama ihtiyacı duyuyordum. Biz hiç bir şeye karışmayız diyip içten içe her şeyin içindeydiler. Bazen ben mi kendimi böyle içine kapanık soğuk durarak bu imajı çiziyorum diyordum. Olabilir. Ama kendi ilişkileri hakkında tek kelime etmezlerdi konu biz olunca dalga geçer gibi her lafın her tartışmanın ortasındalardı. O kadar sıkıldım ki bu durumdan birisi erkek olmasına rağmen dedikodu diye ölüyor. Ayrıldık hala benden haber götürüyor o tarafa ben hiçbiriyle görüşmüyorum. Güya onlar benimle görüşmüyor tavırlarına giriyorlar. O tarafa haber gönderiyorlar ben de o kişiye yönelik her şeyini kapattım o da bunun farkına varınca olayın ortak arkadaşlardan kaynaklandığını anladı. Oysa çok fazla olay vardı. Şimdi o kişilerle buluşmam gereken bir ortam oldu ve ben onlarsız gittim. Kendilerince iyice bana kuruldular. Ya ben anlamıyorum insanlar neden sürekli kendilerini her olayın içine atıp bir şey yapmıyoruz diye geri çekilirler ki ben yalnızım ama böyle insanların içinde daha yalnız hissettiğim için girmiyorum aralarına sürekli bir çekiştirme içindeler bana ara bozma bile dediler insan bence kendinden bilirmiş çünkü benim asla öyle niyetlerim yoktu. Kendileri bu uzaklığı yaratıp sonra sorunlu benmişim gibi davrandilar. Çok yoruldum artık yalnız kalmak istendikçe yalnızlığa sürükleniyorum
Gizli KullanıcıAilevi büyük sorunum var psikolojik olarak ağır geliyor
Annemi geçen sene kaybettim. Annem benim için sarmaşık gibiydi birbirimize bağlıyordu. Annemin kaybıyla babama yardımcı olmak istedim. Ve babamın işyerinde işe başladım. Ama hiç bişey düşündüğüm gibi olmadı. Babam tinder kullanıyor. Bunun suç olduğunu düşünmüyorum. Ama gerçekten çocukluktan beri bunları yaşadığım için artık kaldıramıyorum. Bundan kaynaklı 8-9 sene kadar şehir dışında yaşadım. Ama şu an hiç sevmediğim bi insanla 24saat yan yana durmak zorundayım. O kadar yüzsüz bi insan ki ben tinder olayını sorduğumda yüzsüzce suç mu ne var sanki diyip kendi çevresinden onay almaya çalışan sözde asla haram işlemeyen Müslüman biri. Sanki elim kolum bağlı gibi hissediyorum bırakıp gidemiyorum işten iş anlamıyor batar ve duygu sömürüsünde çok iyi.
Gizli KullanıcıCıkmazdan çıkmanın yolu nedir
Bir arkadaşım var ve ben o arkadaşima farklı duygular beslemeye başladim ama her seferinde bana sadece arkadaşız asla ilerisi olamaz diyip beni reddetti bitirmek istiyorum bu arkadaşlığı ama yapamıyorum ona o kadar alışmışım ki onsuz ne yapacağımı bilmiyorum ne yapmalıyım bitirmeli miyim bu arkadaşlığı aklim ve kalbim arasında kaldım ne yapmalıyım bilmiyorum kalbim yok diyo aklım bitir diyo ne yapmalıyım yardım edin
Gizli KullanıcıProgramımı bir türlü tam yapamıyorum motivasyonum düşüyor yetiştiremekten korkuyorum
Ben yks öğrencisiyim her şeyi sıfırdan başlıyorum ve yetişemeyecek diye korkuyorum ve sürekli yapmamaktan korkuyorum program yapıyorum bir gün tam diğer gün eksik yapıyorum sinirleniyorum soruları yapamayınca çok üzülüyorum ve motivasyonum yerle bir oluyor ve olmayacak diyorum aslında da yaşadığım normal çünkü ilk kez bu soruları yapıyorum napacağımı bilemiyorum sürekli motivasyonum olmuyor sonra öyle gün verimsiz oluyor kendimi zorluyorum ama yinede hep motivasyonum düşüyor yapmayınca ve yetiştiremeyevğim diye korkuyorum ve daha kötü hissediyorum
Gizli KullanıcıAnnemin şakaları ve genel olarak şakalar konusunda ne yapabilirim?
Bana küçükken otizm tanısı kondu. Bu nedenle şakaları bazen ciddiye alıyorum , imaları bazen anlamıyorum. Mesela yarın Elazığ ' a gideceğiz. Annem sırt çantam 3 kiloyu geçerse Elazığ 'a kitaplarımı ve defterimi bırakacağımı söyledi. Ben de annemin beni kitaplarımı ve defterimi bırakmakla tehdit ettiğini sandım. Ama annem sonra bana aslında şaka yaptığına dair yemin etti. Başka da annemin " Simge 'nin ( Simge benim kuzenim ) telefonunu aldın mı? " sorusunu telefon numarası değil de telefon şeklinde anladım. . Yani bu anlattıklarımdan da anlayacağınız üzere benim şakalara ve imalara değil de açık ve doğrudan iletişime ihtiyacım var. İşte açık ve doğrudan iletişime ihtiyacım olduğu için anneme şaka yapmamasını söyledim . Ama annem söylememin peşinden beni sevmediğine yönelik şaka yaptı. Ha ben annemin beni sevmediğine yönelik şakasının şaka olduğunu anladım mı anladım. Ama maalesef birçok şakayı da ciddiye alıyorum. Dolayısıyla açık ve doğrudan iletişim ihtiyacım nedeniyle anneme şaka yapmamasını söylediğim halde annemin şaka yapmamasını istediğim halde annemin şaka yapması sınır ihlali mi ? Annemle şaka yapma konusunda nasıl iletişim kurmalıyım ? Bir de ben psikolojik danışman olmak istiyorum ileride. Ya isteğim gerçekleşip psikolojik danışman olduğum zaman danışanlarımın imasını ya anlamazsam ?Danışana açık ve doğrudan iletişim ihtiyacımı , dolayısıyla neyi kastediyorsa onu söylemesini istersem danışman beni yadırgayıp benden terapi almayacak. Gülerek yapılan şakaları anlayabiliyorum bu arada. Ama soğuk/ gülmeden veya gülümsemeden yapılan esprileri hiç anlamıyorum. Ne yapmalıyım ? Şakaları çoğu zaman , imaları da bazen anlamakta zorluk çektiğim için tedavi ve terapi görmeli miyim ? Şakaları ve imaları nasıl daha iyi anlayabilirim ? Bana yardımcı olur musunuz ?
Gizli KullanıcıNasıl her şeyle tek başıma mücadele ederken yıkılmam
Şiddetli aile sorunlarım var ve ben 21. Yaşında evin en büyük ve tek kız çocuğuyum babamla baş etmeye çalışıyorum bu süreçte bizi tehdit ediyor ve sürekli sorun çıkarıyor. Arkamızda kimsemiz yok nasıl tek başıma mücadele edebilirim çok yorgunum çok çaresiz hissediyorum. Ne boşanıyor ne düzgün bir aile ortamı sürekli annemi aşağılıyor ve asla bir baba aile reisi gibi değil sürekli sabaha karşı eve geliyor sürekli alkol alıyor hayatında başka biri var ve asla bu hayatına karışmayın ben sizi aşağılarım ama siz bana dokunmayın kafasında. Tek başıma ben nasıl baş edebilirim nasıl bir çözüm yolum olabilir psikolojik olarak çöküyorum. Geceleri anksiyete krizleri tutuyor yatamıyorum
Gizli KullanıcıSevgilimin eski ilişkisi çok rahatsız ediyor
bir şirkette işe başladım. sevgilim o dönemde benimle aynı ekipteydi. meğer işe başladığım sıralarda, bizim katta çalışan bir kızla gizli bir ilişkisi varmış. (ben dahil kimse bilmiyor tabi, bende aylar sonra ogrendim. ) kimse bilmiyordu ama o kız sık sık sevgilimin evine gidip gelmiş, birlikte olmuşlar. sevgilim bana "sadece arkadaştık" dedi, her şeyi inkâr etti. .. işe başladıktan yaklaşık bir ay sonra sevgilim bana duygularını açıkladı ve sevgili olduk. (bu arada bana acılmadan once o kızla ilişkisini tamamen bitirmiş. ) ilişkimiz ilerledikçe içimde bazı şeyler tam oturmadı. dokuz ay sonra, tamamen tesadüfen, onların birlikte bir otele yaptığı rezervasyonu buldum. şok oldum. aslında düşündüğümden çok daha uzun süre – 4-5 ay kadar – birlikte olmuşlar. ama sevgilim hâlâ inkâr etmeye devam etti, hiçbir şey yaşanmadığını söyledi. gerçekleri sakladı. ta ki bir gün işten ayrılıp başka bir şehre taşınana kadar… o zaman her şeyi anlattı. kızla birlikte olduklarını, takıldıkları süre zarfında sürekli görüştüklerini, bana başından beri yalan söylediğini ama artık bunu sürdüremediğini itiraf etti. her ne kadar bunlar benimle tanışmadan önce yaşanmış olsa da, bu hikâyenin en acı kısmı şu: o kızı hâlâ her gün şirkette görüyorum. geçmişte kalması gereken bir şeyi her sabah yüzüme çarpan bir gerçek olarak yaşıyorum. bu da bazı yaraların kolay kolay kapanmasına izin vermiyor. yani biz sevgilimle hala birlikteyiz hala seviorum ama suanda uzaktan mesafe ilişkisi ve ben her o kızı gordugumde şirkette sevgilimle tartısıyorum bana onu unuttugunu falan soyluyor ama inanamıyorum o kadar uzun zamandır bana yalanlar soylediki. hiç bir şeye inanmıyorum. bana hiç bir şekilde fiziksel birlikteliğinin olmadıgını soylediği kızla, cok farklı boyutta ilişkileri varmıs gorunce midem bulanıyor ve kendimi kıyaslıyorum sürekli ama sürekli. yetersiz hissediyorum.
tsdftr13Evlilik aşamasındayim evlilikten korkmaya başladım nasıl üstesinden gelirim?
Merhaba ;Benim nişanlımla 4 yıllık bir ilişkim var ve bu ilişkinin sonucu olarak evlilik kararı aldık . Düğün hazırlıkları yapıyoruz hatta bitti bile son bir haftam var ve ben korkuyorum yanlış mı karar veriyorum diye çünkü ilk ilişki zamanlarımızda eşimle sorun yaşıyorduk gerçi bazen hala eşimin narsistik özelliği var yani ben hep ben dediği yerler şuan da da ailemle eşimin ailesi de sorun olmaya başladı yaklaştıkça alanım daraliyor gibi geliyor ve ben degismisim gibi geliyor bana . Ben eşim beni tanıdığın da daha neseliydim yani bı de zayiftim merak duygum vardi ama şimdi sadece isim evim ve düğünüm var hayatımda monoton yani herşey ve çok kaygı doluyum ne yaşayacağımı bilmiyorum . Yani aslında anlıyorum da anlamak istemiyorum gibi hani böyle Deniz dalgalı ama yüzmek keyifli gibi saçma bi duygu içimde ki ne yapmalıyım bu duygudan çıkmak için çünkü şu sıra o kadar tükenmiş hissediyorum ki kendimi ise yaramiyorum çünkü benim isteklerimi kimse görmüyor benim ailem bile beni bazen anlamıyor kendime bile yaramiyorum beni bu bunalımdan ve kaygıdan kurtaracak bir söz söyleseniz
Gizli Kullanıcı
