Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Kaygıyla yaşamak nasıl olmalı
Ben uzun süredir kaygı bozukluğu yaşıyorum. En ufak streste heyecanlı durumda panik haline bürünüyorum tüm gece uyumuyorum midem ağrıyor yanıyor kusuyorum öğürüyorum. Bunun yüzünden işimden bile oldum. Çok stresli günlerden sonra işe girmiştim ama çok fazla efor istiyordu o iş vücudum zihnim daha fazla dayanamadı aslında ortada bir şey de yoktu durup dururken yine bunları yaşadım bir sabah yine kustum öğürdüm belki de içimde birikenlerdi bilmiyorum. Hayatımın her döneminde yalnızdım. Son 3 senedir hayatımda 5 6 kişi vardı o insanlarla stabil bir arkadaşlığım vardı sonra bir ilişkim oldu bu gruplardan birinin arkadaşıyla o bana öyle şeyler yaşattı ki ben bu ilişkide kendimden ödünler vermiştim fedakarlıklar yapmıştım. Sonra benden ayrıldı son 1 senede arkadaşlıklarım bozuldu herkes beni yargılamaya başladı kırık cam teorisi gibi sen zaten hiçbir ilişkini yürütemiyorsun demeye başlandı alttan alttan oysa benim içimde hiçbirine karşı kötülük yoktu yaşadıklarım ağır geliyordu. Benim sakinliğe ihtiyacım vardı bu kişi çok sosyal pervasız biriydi. Hani bazen canınızın yanacağını bilerek çekilirsiniz ya ikimiz için de öyle bir aşktı. O muhafazakar biriydi ben açık biriydim uyum sağladım ödün verdim kendimden aslında ben onun için zıt karakterdim zıt yaşamlarımız vardı ama ikimizin de anlayamadığı şekilde hayat bizi hep bir noktada aşk acısı çektirdi son 1 senedir o benim dönmemi bekledi ben onun kim fedakarlık yapacak diye düşünmeye başlandı her iki tarafında beklentileri karşılanmıyordu. Onun bazı ortamları benim hoşuma gitmiyordu. İkimiz de birbirimizle olursak vazgeçmemiz gereken şeyler var. Ama birlikte olamazsak kalbimiz birbirimizde kalıyor. Mantıkla kalbin savaşı gibi. Sorun sevgi değildi başlangıçta eski sevgilisini unutamamıştı yani ben bazı şeyler gördüm bana bir anlamı yok çabalayacağım dedi ve devam ettim. Zaten ayrılmamızda ben en son bunlara o kadar üzüldüm ki içime kapandım o gün arkadaşlarımız vardı gülemedim eğlenemedim o da ayrıldı benden. Kız arkadaşlarıyla konuştuğu mesajları silmişti ben rahatsız oluyorum diye gizlemiş benden bunlar üst üste gelince ben tükendim en sonunda ve son 2 senedir durum bu şekilde ben eski kıyafetlerime geri döndüm ama ona dönebilecek cesaretim gücüm kalmadı. Yeniden başlamak için de kaygılarım çok yoğun her şeyin ortasında kalakaldım çıkış yolu nedir bilmiyorum
Gizli Kullanıcı
Evden dışarı çıkamıyorum
Merhaba ben 23 yaşındayım. 1ise bittiğinden beri sürekli evdeyim. Mecburi durumlar dışında dışarı çıkmiyorum. Çıksam da ailemle çıkıyorum. Ailemle dışarı çıkmak beni güvende hissettiriyor. Tek çıkamiyorum. Herkes gibi tek basina disari cikip, arkadaşlarla eğlenmek vakit geçirmek isterdim. Ama yapamiyorum Sosyal hayatım yok. Arkadaşım yok. Lise bitti arkadaşlık bitti. Dışarı çıkınca kendimi kötü hissediyorum. Korkuyorum. Sanki her an başıma bir şey gelecek gibi. Ailem bu durumumdan şikayetçi. Artık hayata atılmamı bir şeyleri değiştirmem için harekete geçmemi istiyorlar ve kızıyorlar. Her gün işe gir bir yerde çalış özgüvenin yerine gelsin deyip duruyolar. Annem Artık çevreden komşuların çocuklarıyla beni kıyaslamaya başladı. Onun kızları çalışıyor. Sen neden işe girip çalışmıyorsun? Bak senden küçük kızıda işe girmiş. vallaha maşallah elin çocuklarına deyip duruyor her gün. Çok üzülüyorum. Ama yapamiyorum. İşe gir cümlesi bile beni korkutuyor. Bazen kendime senden yaşça küçükler her şeyi başarıyor, üniversiteyi kazanıyor, eline mesleğini alıyor, işe girip ayaklarinin üstünde duruyor. Fakat sen se yapiyorsun diyorum. Ama bir çözüm bulamiyorum
Gizli KullanıcıSürekli ölümü düşünüyorum
Uzun zamandır sürekli ölümü düşünüyorum inançlı bir insan olmama rağmen hep kötü yönlü düşünüyorum özellikle geceleri çok fazla düşünüyorum ve gereksiz bir korku yaşıyorum birde sürekli mutlu olduğumda bozulacakmış hissi ve sanki hayatımda mutlaka bir aksilik olması gerekirmiş gibi bir durum var herşey güzel gittiğinde sorun olarak görüyorum bunu kötü giden bişeyler olmalı düşüncesiyle yani hiç bir zaman tamamen mutlu olamama düşüncesi
Gizli Kullanıcıİş sahibi bir insanım sürekli stresli ve kaygılıyım
İş sahibi insanıyım ve sürekli stres altındayım bununla nasıl başa çıkabilirm bilmiyorum bana nasıl yardımcı olabilirsiniz Gerçekten çok sıkılıyor ve çok bunalıyorum yediğim yemekten yaptığım işten zevk almıyorum aklımı yitirmek üzereyim ve gerçekten bu psikolojik olarak beni çok olumsız etkiliyor konsantrasyon sorunu yaşıyorum rahat edemiyorum ve kendimi çok kötü hissediyorum bu konuda bana yardımcı olabilecek biri varsa lütfen beni yönlendirin
Gizli KullanıcıYılların sessizliği içimde birikti artık ne yapacağımı bilmiyorum
Merhaba, ben uzun süredir içimde biriken duygusal yüklerle başa çıkmaya çalışıyorum ama artık kendi kendime yeterince iyileşemediğimi fark ettim. Bu yüzden destek almak istiyorum. Ailemle olan ilişkim beni derinden etkiliyor. Kendimi çoğu zaman suçlu, yetersiz ve anlaşılmamış hissediyorum. Ne kadar iyi niyetle yaklaşırsam yaklaşayım hep kusurlu tarafımı gören bir bakışla büyüdüm. Çocukluğumdan bu yana kendimi değil, hep başkalarını düşünerek yaşadım. Ve bu beni çok yordu. Son zamanlarda içimde bastıramadığım bir yalnızlık, karamsarlık ve zaman zaman çok yoğun duygular oluşuyor. Bazen öyle anlar yaşıyorum ki. .. her şeyden kaçmak, uzaklaşmak istiyorum. Canım yanıyor ama ifade edemiyorum. Ve artık bu döngüden çıkmak, gerçekten kendimi iyileştirmek istiyorum.
Gizli KullanıcıEşim kumarda her şeyimizi kaybetmiş
Severek evlendim. 5 yıllık evliyiz. 3 yaşında kızım var eşime çok aşıktım. 3 senedir bana yalan söylüyomuş. Kumar oynuyomuş. Altınlarımızı kaybetmiş. 3 senedir çok değişmişti çok sinirliydi. Sürekli paramız yok diyip bana 1 çiçek bile almadı. Asla sorgulamadım. Geçinemediğimizi düşündüm. Elimden geldiğince destek olmaya çalıştım. Dışarı çıkıp 1 çay bile içmedik. 1 kere tatile dahi gitmedik. Meğer milyonlarca borcumuz varmış krediler ödüyomuşuz. Cinsel anlamda bana yıllardır dokunmuyor. Beni arzulamıyor. Kendisinin skleroderma hastalığı var ben herşeyi buna bağlıyordum. Meğer kumar bağımlısıymış. Boşanma kararı verdim ve canım çok yanıyor. Bir daha asla güvenemem. Geri dönemem. Bu çok büyük bir hata olur.
Gizli KullanıcıGeçmiş hakkında senaryolar kuruyor olabilir miyim
Geçmişte yaşadığım şeyler için çok pişman oldum ve yaklaşık 25 gündür her şeyi teker teker düşündüm . Başka bir şey bulamadım ama sanırım kaygının etkisiyle beynim yaşamadığımı bildiğim şeylerden korkmama sebep oldu . Öyle bir olay olmadığını biliyorum ama ya olduysa korkusu oluyor içimde . Bu olay yaşanmış ve ben unutmuş muyumdur yoksa beynim korktuğumdan dolayı senaryo kurarak bana oyun mu oynuyor ? Ya olduysa senaryosu gerçek mi yoksa beynim mi üretiyor
Gizli KullanıcıÇok gülmek yanlış mı?
17 yaşındayım çok gülüyorum böyle saçma gülmek değil arkadaşlarımla ya da tanıdığım herkesle genelde gülerek konuşurum hep bi şaka yapmaya çalışmak veya komik şeyler anlatırım. Olayları komikleştiririm sürekli bir neşe hali var yani ama bazen çok konuştuğumu ya da çok güldüğümü hissediyorum ve bu kötüymüş gibi geliyor çünkü bazen insanlarla benimle gülmüyor veya çok sessiz olduklarında ben çok konuşmuşum gibi geliyor. Yanlış yaptığımı düşünüyorum bazen acaba bazı kişilerin yanında daha ciddi mi olsan sanki diyorum ama bu içimden gelen bir şey tutamıyorum ve bu histen kurtulamıyorum.
Gizli KullanıcıKıskançlığımdan nasıl kurtulabilirim?
Hocam merhaba benim eşimin ailesiyle kaç senedir alıp veremediğim çok şey var yani başında kendi istediklerini bana zorla empoze etmeye çalıştıkları için ben onlara başından çok büyük kin kaptım fakat üstünden çok geçti artık öyle birşey yok bana karışan eden yok ama ben psikolojik olarak kendimi hiç iyi hissetmiyorum annesi ameliyatlık oluyo ve ben eşimin gitmesini bile istemiyorum içim içimi yiyo ve ayrılık noktasına geldik artık sürekli yazıyorum arıyorum kendime asla engel koyamıyorum kafamın içi hep dolu zamana akışına bırakamıyorum hiçbirşeyi o onun ailesi saygı duymak zorundayım diyemiyorum kendi içimde içimde hep bi öfke var hiç istemiyorum onlarla bir arada olmasını bu duruma bu kafamın içindekileri nasıl susturacağımı gerçekten bilmiyorum kendi özgüvenim yoksanki yani yeri geliyo beni hep önde tutuyor eşim fakat konu sağlık olunca ben vicdansız konumunda görünüyorum şuan ve bu durumdan nasıl çıkacağımı asla bilmiyorum
Gizli KullanıcıGerekli gereksiz bütün durumları yakın çevre ile paylaşma
Merhaba, 3 yıllık evliyim. Evliliğimde bir çok problem yaşadım ve yaşamaya devam ediyorum. Bütün bunlar olurken çevremde konuyu bilen kişilere (kız kardeşim ve annem özellikle) tüm detayları anlatıyorum sonra pişman olup kendimi harap ediyorum. Örneğin eşim uzun süren bi küslüğün ardından mesaj attığında daha ona cevap vermeden annemi arayıp mesaj attığını anlatıyorum. Napsam diye falan soruyorum. Sonrasında pişmanlıktan perişan oluyorum. Çünkü anneme anlatmasam iletişimimiz daha iyi olacaktı anlattığım için kötü oluyor diye düşünüyorum. İlişkimize kötü enerjisi yansımış gibi falan hissediyorum. Halbuki anlatmasam da belki kötü sonuclanacaktı. Bu durum ilişkideki olumsuzluklara daima başkasının sebep olduğunu/etkilediğini düşündüğüm için mi yoksa gerçekten anlatmamam gerektiği için mi bilmiyorum. İnsanların bu kadar detaylı özel hayatımı biliyor olması beni huzursuz ediyor ama yeni bir şey olduğunda hiç durup düşünmeden hemen paylaşıma başlıyorum. Sonrasında pişman oluyorum. Ve uzun süre bu pişmanlık beni ve yaşamımı etkiliyor. Gerçekten çok yoruldum. Ne yapabilirim?
Gizli Kullanıcı
