Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Evlilikle ilgili ne düşünmeliyim

Gönül Hanım tekrar merhabalar,dediklerinizde haklısınız ben zaten onunda bu evlilik içinden gelsin istiyorum ama sanki o evlilik insanı değil gibi böyle vakit yaklaştıkça uzaklaşıyor ve kaçıyor gibi bianda beni bırakıp gitmesinden korkuyorum keşke evlilik konusunu hiç açmasaydım diyorum ya şimdi bana karlı tavırları değişirse Buda evlilik meraklısı oldu çıktı başıma derse eskiden böyle düşünmezdim rahat rahat yaşardım ama evde yaşadığım sıkıntılar yani ailemle yaşadığım eve girmek istemiyorum ruhum çekiliyo sanki hemen ağlayasım sıkılasım geliyo kimseyi görmek istemiyorum o yüzden partnerimi de sıkıştırdım biraz normalde ailemle çok iyi geçinirdim evden çıkmak istemezdim ama bu ara öyle değilim ve bi evlilik beklentisi içine girdim kendi evimi ve kurallarımı koymak istedim yoksa onu zorlamazdım böyle sorularla oda bana biraz zaman ver dedi ama kötü anlama değil sabret dedi oda haklı bianda niye böyle oldu diyo belkide ama sebeplerini söyliyicem ona en azından durumu bilsin birde gönül Hanım benden cinsel bir beklenti içinde biz hiç birlikte olmadık ama bana yapalım sonra afedersiniz diktiririz demeye başladı ama ben evlilik olmadan yapamam yani hem istemiyorum hemde ailem böyle bi aile değil birde güvenmiyorum ya giderse istediğini aldıktan sonra çok kararsızım nasıl davranmam lazım ne demem lazım hiç bilmiyorum gitmesinden de korkuyorum yani evlilik baskısı var üzerimde diyip yada başkalarıyla konuşmaya başlarsa bana bu konuda da yardımcı olur musunuz

4 yıllık ilişkim bitti kendimi nasıl mutlu edebilirim

ayrıldık 4 yıllık ilişkim bitti aşırı kötüyüm sence ne yapmalıyım kendimi aşırı kötü hissediyorum sanki herkes gitmiş gibi çünkü onu hayatımın merkezine koymıştım beni namusumdam vurdu ondan hiç beklemiyordum kendimi o kadar köti hissediyorım ki sana analtamam bana biraz akıl verip yardımcı olabilirmisin onunla konuşmadığımda özlüyorım cnaım sıkılıuor aklımdan hiç çıkmıyor sürekli aklıma geliyor sanki ondna başka kimse yokmuş hayatımda gibi hissediyorm

Psikoloji

Nefret ve öfkeden nasıl kurtulabilirim?

Merhaba son 1-2 haftadır çok kötü hissediyorum çok üzgün,yorgun,yalnız,öfkeli hissediyorum (yalnız hissediyorum ama aslında çevremde oldukça insan var arkadaşlarım var) yolda yürürken bazen yere yığılıp kalasım geliyor. Sürekli başım ağrıyor başımın farklı farklı yerlerine ağrı atıyor sürekli. Gördüğüm mutlu insanlara,mutlu çiftlere ya mutlulukla alakalı en ufak bişeye bile öfkeleniyorum. Ufacık bir gülüş ufacık bir gülümseme görsem bile dışarda beni öfkelendiriyor. Sırf bu öfke basması yüzünden artık dışarı çıkasım gelmiyor ne zaman dışarı çıksam ya üzülüyorum ya da öfkeleniyorum. Ama öfke hali çok daha yoğun yaşanıyor. Öfkelenince sol elime ve koluma (bazen iki ele birden) soğukluk hissiyatı geliyor sanki soğuk bir sıvı damarlarımda dolaşıyormuş gibi hissediyorum kolum ve elim dışardan deil içeriden soğuyor. Mutlu insanları görmek beni çok rahatsız ediyor. Geçen gün başımdan geçen bir olay: Dışarda yürüyorum önümde el ele tutuşmuş mutlu bir çift var ve ben bu insanları görmemin üzerinden 10 saniye geçmeden sol elime ve koluma soğukluk hissiyatı geldi aşırı rahatsız oldum bu insanları görünce, adımlarımı hızlandırdım hemen onları geçtim ve görüş açımdan çıkardım onları. Rahatsız olunacak bişey yok halbuki insanlar ne güzel mutlu mutlu geziyorlar işte ama elimde deil böyle mutlu insanları görünce öfkeleniyorum veya üzülüyorum. Geçen gün başımdan geçen bir olay daha: Dışarda yürüyordum bir çift görmüştüm yine, çok rahatsız olmuştum ama ardından şunu farkettim o çift o an mutlu deildi kavga ediyorlardı. Benim onları gördüğüm an onlar kavga ediyordu bunu anladığım an rahatlamıştım. Bu öfke sürekli mutluluğa,güzel duygulara tepki olarak oluşuyor bende. Gece oluyor mesela evdeyim, oturuyorum aklıma mutlu insanlar geliyor o an çok yoğun bir öfke basıyor gerçekten dayanılacak gibi olmuyor. Ben hiçbir yerde mutlulukla alakalı bişey görmeye tahammül edemiyorum. İşin kötü yanı artık nefrete dönüşmeye başladı bu öfke içten içe nefret hissediyorum mutlu insanlara karşı. Çevremde mutlu insan görmek istemiyorum. Çevremde mutlu insanlar olacağına mutsuz insanlar olsun. Ağlayamıyorum gözüm doluyor ama ağlayamıyorum kesinlikle bazen ağlama hissi geldiğinde saliselik gülme oluyor. Bikaç gün önce rüyamda hüngür hüngür ağladım ama o da rüyaydı sadece. Bugün sol gözüm seğirmeye başladı ara ara seğiriyor. Ben şuan bunları yazarken bile aklıma mutlu insanlar geliyor başımı ağrıtıyorlar, beni rahatsız ediyorlar, aklımdan çıkmıyorlar. Kibrimi büyütmeye çalışıyorum daha iyi hissederim diye ama onuda yapamıyorum. Bu son zamanlarda ortaya çıkan öfke ve nefreti içimden nasıl atabilirim başımı çok ağrıtıyorlar cidden sıkıldım artık. Umarım kendimi güzel ifade edebilmişimdir şimdiden cevabınız için teşekkürler.

İyi niyetimi kaybettim

29 yaşıma kadar herkesi anlamaya çalışan iyi düşünen beni aldatmış olmasına rağmen bile iyi ayrılan biriydim ben. Sadece sessiz sakin olduğum için her ortama adapte olamadığım için her şeyi kendi içimde yaşardım. O yüzden çok fazla çevrem yoktur. Küçükken hep sessiz sakin bir çocukmuşum anne ve babam arasında hiç sohbet olmazdı. Sessiz sakin yemek yerdik annem hep söylenen babamda hep keyfince gezen çalışmayan biriydi. Ben de lisede sınıfta kaldığım için başarısızlıkla suçlanmış annem çalıştığı için evde hep yalnız başıma kalan biriydim. Lisede de çok az arkadaşım vardı liseden üniversite mezuna kadar 10 senelik ilişkim oldu. Aldattı beni. Lisede kaldığımda kusma öğürme başladı bende. Okula her sabah böyle gidiyordum. Hep sessizdim kimseyle konuşamıyordum. Üniversitede de kendi başıma biriktiğim paralarla eve geliyordum her hafta sonu. İçimi kimseye açamıyordum. 2 sene önce bir ilişkim oldu o saf halimi o kadar özlüyorum ki ben hayatı çok yanlış tanımışım o meğer eşli ilişkisini unutamamış ben bununla 2 ay sonra yüzleştim. Benden özürler diledi çabalayacağım dedi inandım devam ettim. Daha sonra bana muhafazakar olduğunu söyledi ben kıyafetlerimden ödün vermiştim bana yapma dediği şeyleri kendi yapmaya başladı. En son ben kız arkadaş konularında çok hoşlanmadığımı bildiği için mesaj sildi gözümün içine baka baka. Eski ilişkisine dair bir şey görmek istemediğimi söylemiştim bütün notlar şiirler telefonunda duruyordu. Ben bunlara tepki gösterdim diye beni öyle bir konuma soktu ki insanların içinde sorun çıkaran benmişim gibi oldu. Ben bir şey yaşayınca içime kapanıyorum sen ilerde aileme de böyle yaparsın dedi. O gün hiç konuşmamıştım. Bir insan bunu bildiği halde yüzüne böyle vurur mu bu çok acımasızca. Ben resmen onun hayatına kullanılmak için girmişim yaşadıklarımı öyle hazmedemiyorum ki boğazımda düğüm düğüm kaldı. Neden kızamıyorum biliyor musunuz çünkü ayrılırken bile ağlıyordu açık kapı bırakarak gitti. İnşallah pişman olmayız dedi bu karardan oysa ayrılık kararını kendi almıştı. O kadar bencilce bir hareket ki bu yaptığı beni resmen yaraladı ortada bıraktı. Ben hatalıyım evet bu ilişkide bu kadar değersizleştirilmeme rağmen kalmamalıydım ama ben daha fazla yaşadıklarımı taşınamadım çünkü bana duyguları bastırdığını üzülmek istemediğini söyledi çünkü eski ilişkisinden sonra o da büyük depresyon geçirmiş ama telefonunda ona eskiden yazdığı şiirleri görünce içim paramparça oldu. Bana kaşıkla bile verilmeyen koşullu verilen sevgiyi zamanında kepçeyle sunmasını okudum ona ağladığı videolar bile duruyordu. Benimleyken unutma beni diye şarkılar dinliyordu sorduğumda anlamı yok diyordu benden ayrıldıktan sonra da bana yaşadıklarımıza yönelik şarkılar dinliyor bunları takip ettim bir süre kendime ispat etmek için çünkü ben aptal değildim hissediyordum. Etrafımdaki herkes beni öylesine yargıladı ki bu ilişkiyi yaşarken en yakınım dediğim insanlar yüzüme gülüp arkamdan dedikodumu yaptı. İnsanlara inancımı öyle kaybettim ki iyi niyetimi o saf halimi o kadar özlüyorum ki böyle pis hesaplara giren sözde dindar geçinen insanlardan yedim en büyük darbeleri. Kendime inancım kalmadı sürekli öğürüyorum midem bulanıyor en ufak streste kaygıda hayatımın kontrolünü kaybettim çıkış yolu neydi ben kimdim neden tüm bunları yaşadım neden ona çekildim çok güzel mesleği vardı hayatı hobileri bense hayatın kontrolünü yine kaybettiğim dönemde tanıdım onu. Şimdi ise kendimi de kaybettim. Travma oldu bende insan ilişkileri kimseye güven duyamıyorum her ortamda sessiz sakin oturuyorum. Gözümdeki ışık kayboldu. İyi niyetim kayboldu. Ne dostluk ve ilişki bu çağda birine güvenmek çok zor. Herkes sen bana ne veriyorsun diye bakıyor kendi yaralarını iyileştirmek için başkalarını kullanıyor. Senin dertlerinle dert yarıştırıyor. Beni yargılıyor kendi hayatı çok düzgünmüş gibi mükemmel insan rollerine bürünüyorlar. İyi niyet avcıları resmen. Ben iyiyim bak kötü olan sensin ki herkesle sorun yaşıyorsun demeye getiriyorlar. O kadar hesaplı kitaplı davranıyorlar ki bu düzenden çok yoruldum. Bunlar iyiyim diye geçinen insanlar. Etrafında çok fazla insan var meslekleri çok iyi sayılan sevilen insanlar ama bir girseniz içlerine mideniz bulanır. Ben neden böyle saf bakamıyorum artık bilmiyorum ama onlara içimi açarken darbe yememek için artık hiçbir şeyimi paylaşmıyorum. Lütfen bana kendimde bulamadığım o psikolojik sorunların alt yapısını söyleyin kendimi anlamıyorum. Depresyona girdim resmen

Aile

Mutlu bir anımda geçmişi düşünüyorum

Maddi durumu bazen orta bazen kötü bir ailede büyüdüm 2 yıl önce evlendim ilk başlar normaldi durumumuz şimdi çok şükür herşeyi yerine oturttuk bişeyi almak istediğimde rahatlıkla alıyorum ve geçmiş zamanlarda bişeyi almak için 2 yıl çalışmam gerekiyordu şimdi ogünleri hatırlıyorum ve arkadaşlarımla konuşuyorum onların durumuna bakıyorum çok şükrediyorum ne kadar şükretsem az ama vicdan azabı çekiyorum sanki kıtlık bilincini aşamıyorum sanki

Evlilik ile ilgili nasıl düşünmeliyim

Gönül hanım merhabalar,öncelikle cevabınız için çok teşekkür ederim açıkçası bişeyleri daha net görmemi sağladı ben biraz kırılmış ve üzülmüş durumdaydım bugün gururum kırılmış gibiydi whatsap profil fotoğrafımı kaldırdım yani amacım dikkatini çekmekti ama partnerim sanki biz hiç evlilik konusunu konuşmamışız gibi neşeli ve eski haliyle günaydın yazıp konuşmaya devam etti ben bi süre soğuk davrandım en azından tavrımdan anlar diye sonra profil fotoğrafın yine gitti yazdı:) bende kırgınım biraz sana dedim ondan dedim ama konuyu açmadım oda ben seni nasıl kırabilirim canım felan yazıp emoji gönderdi çalıştığı için o da konuyu açmadı açıkçası bende çok üstüne gitmedim ve normal bi şekilde konuşmaya devam ettim tabi fotoğrafım hala yok:)en azından konuşup beni rahatlatabilir çünkü bana bunları konuşucaz hayatım demişti tabiki yüz yüze bir anı bekliyorum ama evlilik istemiyor diye bana sevgisi değişmedi dediğiniz gibi yada bizim aramız açılmadı her insan gibi onunda zamana ihtiyacı olabilir çünkü biz oturacağımız ev için ilanlara bile beraber bakıyoruz kullanacağımız eşyaları bile aldık öyle olsa hiçbir adım atmazdık diye düşünüyorum ki bende zamanında evlilikten korkmadım değil geri adım attım belki o da öyle bi süreçtedir bide çevrem beni çok yönlendiriyor karşına al konuş senin amacın ne felan diye sor diyolar ben evlenmek istiyorum sen istemiyorsan bitirelim de bak peşinden koşacak felan diyolar ama ben saçma buluyorum hemen evlenmek istemedi diye insan ayrılır mı belki bizimde zamanımız başka zamandır kısmet diyorum ama içimden de acaba beni bırakıcak mı diye de geçiyor ya bitirmek isterse ben yalnızlıktan çok korkuyorum ve ona çok alıştım onu başkasıyla düşünemiyorum acaba niyetimi belli etmese miydim ama daha öncede biz 1 senedir evlilik konuşuyoruz olsa o zamanda olurdu ama şimdi bu beni bırakıcak hissi daha yoğun nasıl düşünmeliyim sizce nasıl davranmalıyım

Aile

Eşimin güvenini kazanmak için ne yapmalıyım?

Merhabalar. 1 aylık evliyim. Kripto/borsa sisteminde evliliğimden önce 2022-2023-2024 yıllarında çok paralar kaybettim, Bu durumu ne eşimle (o zamanlar 2023 te sözlüm idi) ne de ailem ile paylaşamadım hem korktum hemde üzülmesinler diye. Çok borçlu olduğum halde düğünümüzü bir şekilde yaptım. Evlendikten 1 hafta sonra durumu eşim ile paylaştım. Kendisi perişan oldu, artık bana güvenmiyor, ne yapsam gözüne batıyor ve sürekli bana kızıyor, üzüntüsünden yataktan kalkamıyor artık. Ben 2024 yılından beri bu kripto borsasına girmiyorum, hatamın farkındayım. Bir evim var onu satarak borçlarımı ödeyeceğim evin yarı parası borçlara yetiyor, diğer yarısı ile başka yatırımlar (arsa, altın vs) yapabilirim, maddi sıkıntım kalmıyor ama eşime 2 yıldır borcumun olmadığını yani yalan söylediğim için bana çok kızgın, kırgın ve bana güvenmiyor. ne yapacağımı bilmiyorum çok çaresizim

Kaygı

Bir işe girme düşüncesi bile beni çok geriyor

Uzun zamandır işsizim. Daha çok depo tarzı yerlerde çalıştım hocam. Ve kısa sureligineydi oradayken kendimi oraya ait hissetmedim. Daha başka işlerde çalışmalıyım diyordum ama ise de alisiyordum gün geçtikçe. Ama çıkıyordum hep. Bir senedir evdeyim. Bir işe girme düşüncesi bile beni çok bunaltip kaygi yaratiyor . . keşke düzenli bı isim olsaydı yıllar boyu orda olsaydım diyorum. Böyle bir derdim olmazdı. İstikrar sağlayamıyorum nedense çünkü iş esnasında eğlenecegim insanlar olmuyor pek . Bakıyorum diğerlerine sevgilileri var bazısının bazısının da önceden arkadaşlıkları var bense ya tekim ya da olduğum yerden memnun değilim vs. Bunlar motivasyonunu düşürüyor. Ve sürekli aynı işlerde çalıştım hep depoydu. Para kazanmak istiyorum ama nedense işte kaygilaniyorum ya yine eskisi gibi birkaç hafta ya da ay çalışıp çıkarsam ya hep hayatım böyle geçerse ne yaparım diye düşünüyorum. ..

İş Hayatı

Zorba iş arkadaşı

Merhabalar ben sağlık sektöründe çalışıyorum İş arkadaşımın iletişim ve üslup konusunda bir sıkıntısı var bu arkadaşımın haklılık şeması var Çoğu zaman tartışır karşındakini dinlemez bu arkadaşımla çalışırken çoğu zaman iş hesabı yapar ben de onun gibi davrandığım zaman zoruna gider Bana hesap yapıyorsun gibi ağır cümleler kullandı ve ben bundan çok rahatsız oldum Diğer iş arkadaşlarıma bunu yaydı ve diğer iş arkadaşlarım bana karşı tavırlı bana laf sokuyolar açıkça mobbing uyguluyorlar Bu konuyu sorumluma dile getirdim Şimdiyse kafama takılan bir soru var Bana zorba davranan iş arkadaşıma bu konuyu şu şekilde açmak mantıklı mı “ Ayşe benim arkamdan diğer iş arkadaşlarıma neden konuşuyorsun hesap yapıyor diye söylüyorsun bir sorunun varsa gelip benimle konuşabilir misin” diye açıklama yapmam sizce doğru mu fakat karşımdaki insanın beni tam anlayacağını sanmıyorum ve sorunun büyüyeceğini düşünüyorum. Sizce gerek var mı?

Kaygı

Aşırı kaygı yaşıyorum

Aşırı stresli ve kaygılım sürekli elim ayağım terler ve buz kesiyor nefes alışverişim düzensiz nabzım çok hızlı ve bu genelde iş yerimde , ciddi ortamlarda, toplantılarda aşırı artıyor. Heyecandan izin isterken bile derdimi doğru düzgün anlatamıyorum, toplum içinde bi kitap okuyamıyorum veya sunum yapamıyorum. Herşeyi kafamda çok kuruyorum an da kalıp tadını çıkaramıyorum arka planda sürekli kafamda bişiler dönüyor çok zorlanıyorum çok aşırı yakınlarım dışında(eşim annem kardeşim ablam) kimseyle başbaşa kalmak istemiyorum konuşacak sohbeti devam ettirecek cümleleri bulamıyorum. Karşı tarafın beni çok sıkıcı ve sohbeti sarmayan biri olarak görüdüğünü düşünmeden edemiyorum