Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
İlişkimde cinselliği nasıl yenerim
merhabalar tekrar,yaklaşık 5 yıllık bir ilişkim var ama henüz partnerimle bişey yaşamadık ama kendisi bana gayette tutku ve arzu dolu olurdu son 1 ayda bu durum değişti vücudum dikkatini çekmiyor benimle cinsel yakınlık kurmuyor ve ben anladım ki afedersiniz ama porno izliyor ve kendini öyle rahatlatıyor açıkçası bu benim için hem çok üzücü hemde çok tehlikeli bir durum kendisine bu durumu sordum evde rahat buluşamadığımız için bu yola başvurmuş asla kabul etmedim bu bahaneyi ama en sonunda bana şöyle bişey dedi bişeyler yaşarken beni çok arzulamıyorsun benimle konuşmuyorsun sadece susuyorsun ve ben bunu istemiyorum benden yatakta ona karşı cilveli ve onu isteyen bir kadın gibi olmamı istiyor ama ben cinsellik insanı gerçekten olamıyorum yani evet yaşatmak istiyorum ama çok çekiniyorum ve utanıyorum konuşamıyorum ya dalga geçerse partnerim diye ya gülerse o zaman daha kötü hissederim ama yapmayınca da partnerim diğer tarafa çekiliyor erkek ister evet ama ben veremiyorum ona istediklerini sanki ama kendisi bana cinselliği istediğin gibi yaşa ben asla öyle şeyler yapmam güven bana dedi en azından deniyicem ama onun böyle yapması normal mi hemen başka şeyler izlemesi ben değersiz gibi hissettim sanki işe yaramıyormuşum gibi bu durumlarda ne yapmalıyım
Gizli Kullanıcı
Evlilik hakkında ne düşünmeliyim
Merhabalar,benim yaklaşık 5 yıldır bir ilişkim var ve son 1 yıldır evlilik düşünüyoruz ama ben zaman zaman emin olamadım bu durumdan ve partnerime evlenicek olgunlukta olmadığımı söyledim biraz daha büyümem gerektiğini düşünüyordum fakat zamanla yaştan kaynaklı mı emin değilim 26 yaşındayım ailemle beraber yaşıyorum ve zaman zaman anlaşmazlıklarımız oluyor ben daha çok sakin günler geçirmek istiyorum dakat onlar daha başka şeyler istiyorlar ve biz anlaşamıyoruz kendime ait bi evimin olmasını çok istemeye başladım tabiki bundan kaynaklı evlilik istemiyorum ama partnerimle aynı evde olsam benim için çok daha rahat bir yaşam olabilirdi sürekli bi görevim olmazdı ve ben bu aralar bu kadar zaman geçmesine rağmen neden hala evlilik konusunun konuşulmadığını düşündüm ve bunu partnerime daha öncede söyledim bana evlenicez diyordu ev bakıyorduk beraber ama şimdi işini bahane ediyor sanki babası ve annesiyle berabar çalıştırdıkları bi lokantaları var ve babası işi bırakmak istiyor kendisi de bu işin çok yoğun olduğunu sabah 6 akşam 10 evlendiğimizde böyle bi hayat yaşamak istemediğini söylüyor kendisi yazılım mühendisi fakat şuan ki işten kazandığı para mühendislikten alacağından kat ve kat daha fazla o şuanda çıkmazda hissediyor ve bu konunun netleşmesini istiyor ama ben ona evlilikle ilgili bişeyler dediğimde asla bana emin ve garanti konuşmuyor bakarız,sıkıştırma beni gibi cümleleri var yani ben artık oyalandığımı düşünüyorum kime anlatsam öyle düşünür insan en azından halledicem ben sadece iş konusu kaldı sen bana güven der o da yok ben ona senden hemen bi aile tanışması yada evlilik istemiyorum sadece senden emin cevaplar bekliyorum dedim biliyorum seni hayatım dedi sadece asla bir açıklama yok amacı ne bilmiyodrum hazır değilim de demiyor ama ben emin olmak istiyorum sizce ne yapmalıyım sonrasında bu konuyu kapattım tabiki ben zorluyormuşum gibi kötü hissettim tekrar açmayı düşünmüyorum sonuçta ben kaç kere bahsettim artık onun biraz bişeyler yapması lazım
Gizli Kullanıcıİlişkide güvenmek için ne yapmalıyız?
Kız arkadaşımla yaklaşık 15 yıldır tanışıyoruz ama 10 yıl önce ayrıldık ve birbirimizi çok seviyoruz kız aradaşım benden ayrıldım ve 10 yıl sonra geri döndü be benimle beraber olmak istiyor ama birbirimize tam güvenemiyoruz ne yapmalıyız ve artık üzülmek istemiyoruz ama biz her zaman tereddütlüyüz ama kız arkadaşım kafası çok karışık ve toparlamaya çalışıyorum nasıl yol izlemeliyiz ne yapalım? Lütfen
tolgachefÇevremdeki kimseye samimiyet duyamıyorum
2 sene önce bazı olaylar yaşadım şimdi düşünüyorum da 1 sene önce gözlerinin içi gülen bulunduğum noktadan mutsuz olsam da o saf halimle herkese koşan yardım eden hesapsız kitapsız biriydim. 2 sene önce arkadaş ortamından biriyle sevgili oldum ama ben bu kişiyi tanımıyorum bana 2 ay konuştuk buluştuk bir baktım ki telefonunda eski ilişkisine dair tüm anılar başa sabitli duruyordu. Sonra bana bir anlamı yok dedi çok üzüldü çok ağladı içini döktü bana eğer unuttuysan ve gerçekten bir şey hissetmiyorum diyorsan ben tüm bunları unutup devam etmeye hazırım dedim. Ben sanıyorum ki karşımdaki de benim gibi doğru dürüst her şeyi anlatıyor. Zamanla ben kıyafetimden ödünler verdim ama bana yapma dediği her şeyi kendi yapıyor özür diliyor bir daha olmayacak diyor biz devam ettikçe resmen işaret gibi her şeyimiz bambaşka karakterlerimiz hayatlarımız ama biz devam ediyoruz. Bir savaşın içindeyiz ama karşı taraf pişman olduğunu söylüyor bense güvenmeye çalıştıkça yaralanıyorum. İçinden de çıkamıyorum bir kere bağlandım sevdim. En son hatalarına tepki gösterdim diye ben suçlu oldum. Ortak arkadaşlarımız beni bu süreçte öyle bir yargıladılar ki kendi hayatlarında sanki mükemmel ilişkiler yaşıyorlarmış gibi benim dost sanıp içimi açtığım insanlar arkamdan demediğini bırakmamış. Ben ne yanlışlarını biliyorum da susuyorum ama onlar benim o kadar saçma şeylerime laf ediyor ki resmen dedikodu çıktı diye seviniyorlar. Bu süreçte bir yakın sandığım arkadaşımla dertleşiyorum. O da bana tüm dertlerini anlatıyorsun diye arkadaşlığımızı bitirdi kendisinin her şeyine koşmuş biriyim bu arada. İnsanlardan o kadar soğudum ki bu çağın insanı olmadığımı anladım herkese dürüstlük borcum varmış gibiyim sanki herkesi affediyorum herkesin yardımına koşuyorum sıra bana gelince kendilerini çok güzel haklı çıkarmayı başarıyorlar. Herkes en hassas özeni kendisine bekliyor ben göremediğimde de karaktersiz sorunlu sen zaten kimseyle anlaşamıyorsun oluyor. Ben bu oyunlara ayak uyduramıyorum neysem oyum birisi var ki her söylediğimi kendi hayatında kendisi söylemiş gibi birebir beni aynalıyır şimdi düzgün insan rollerine bürünmüş beni yargılıyor ya ben bunları görüyorum ama ağzımı açmıyorum söylemediğim için kendilerini haklı sanıyorlar bıktım o kadar yoruldum ki insan ilişkilerinden izole oldum resmen
Gizli KullanıcıHerkesle iyi anlaşmak kötü bir şey mi?
17 yaşındayım tanıştığım 100 kişiden 95 ile anlaşırım ama sebebinin yalakalık olduğunu düşünmüyorum çünkü kimseden çıkarım yok tek nedeni sosyal olmayı ve arkadaş edinmeyi seviyor olmam ve insanlarla küstükçe arkadaş edinmesi daha zor oluyor çünkü onun olduğu muhabbete dahil olmak istemiyorsun. İnternette insanların çoğu ile iyi anlaşanlar iyi değildir gibi bir yazı gördüm ve kötü hissediyorum düşman kazanmak hiç güzel değil ama acaba benim yaptığım yanlış mı(kimseyle acayip samimi değilim sadece dost dediğim 2 kisi var kimsenin bilmediği özelim çok)
Gizli Kullanıcıİletişim ve üslup sorunumu nasıl hallederim?
Konuşurken sert bir şekilde konuşuyor farketmeden insanları azarlayabiliyor yada kırabiliyorum bazen düşünmeden konuştuğum oluyor buda anlasilmayan bir konuşma şeklini alıyor birde insanlar bir şey istediğinde istemeden sert tepkiler verebiliyorum kendimi iyi ifade edemiyorum aşırı asosyal bir kişilik oluştu. Buda daha fazla kırıcı bir uslup demek fakat insanlar ile iç içe bir mesleğim var ve iletişim işimin en önemli başı çok önemli ne yapmalıyım
Gizli KullanıcıTakıntılı durumu nasıl bitireceğim?
Ghosting Her insanın başına gelmesi muhtemel bir şey ama benimki çok farklı. İnsan hoşlanmadığı kadını yanağından öper mi ertesi günü kafam çok karışık diyip gider mi. . 2 sene bitti takıntım devam ediyor ve çok yoruldum. Bana senden korkuyorum ya sana bağlanırsam dedi ilk buluşmada aklımla mi oynadı ne yaptı ama kötüyüm inanmadım da bağlanma olayına ne yapmam lazım. . 2 sene oldu kolay değil
Gizli KullanıcıTakıntılı ve libidomun yüksek olma durumu
Merhaba, ben 29 yaşında genç sağlıklı ve güzel bir kadınım. uzun ilişkiler de yaşadım kariyerimde de ilerledim üniversite mezunuyum vs. bunları hızlıca toplumsal sorumluluklarımla ilgili yaptıklarımı bilmeniz için söylüyorum. ancak kendimi bildim bileli ciddi bir güzellik aldatılma ile ilgili takıntım var. bu takıntım beni gerçekleri görmekten uzaklaştırıyor hayatımı kısıtlıyor ve bazen de başka hiçbir şey düşünemez hale getiriyor. her gün kendime yeni bir ihtimal yeni bir durum yaratıyorum. kardeşimden ailemden kıskanıyorum. herkesle kendimi kıyaslıyorum ve kafamın içindeki sesin felaket senaryoları hep bu konuda oluyor. kandırılmak, aldatılmak, beğenilmemek. tam rahata erip derin bir nefes alacakken aklıma yeni bir soru geliyor. soru soruyorum ve insani gelen karşılıktan sonra hemen kurma başlıyor. kurduğum senaryolar çürütüldükten sonra başka senaryolar ortaya çıkıyor. yani karşımda ki partner bir kuleye kendini kapatmış hayatında hiç kadın görmemiş ve ben dünyanın en muhteşem kadını olsam bile bu sefer "kimseyi görmediği için gözü kapalı" diyip ona sorular sorduruyor. her sabah yeni bir şeyle güne başlıyorum ve bütün bir günü onu kafamdan atmakla uğraşıyorum. annem küçükken babam tarafından aldatıldı ve ben annemle beraber babamın başka kadınla yaşadığı evi bulmaya gitmiştim. aynı zamanda babamı sex hikayeleri okurken evde yakaladım. annem devamlı babamla cinsel ilişkisi olmadığını anlatırdı ve ben 10 yaşındaydım. zamanla kendimi arzulanan ve aşık olunan kadın pozisyonuna sokmak için elimden gelen her şeyi yaptım. Her ilişkimde unutulmaz ve karşı konulamaz olmaya çalıştım. Artık dayanamıyorum, bu gerçekçi değil. Sevgilime her dakika soru soruyorum, obsesif gibiyim ve 2 adım ilerleyemiyorum. Bunun "kendini sev" den çok daha fazlası olduğunu düşünüyorum çünkü savaşıyor gibiyim. Nasıl ki bir temizlik hastası orayı temizlemeden duramaz ama temizlemek istemediği düşünmek de obsesyonu tetikler, ben de öyle oluyorum. ancak ayrıldığımda rahat bir huzura erebiliyorum. Libidom yüksek ve ayrıl ayrılmaz yeni bir cinsel ilişki kurmak istiyorum, bunu da değer görmediğimi hissetmeden yapamayacağım için kendimi yine istemediğim bir ilişkiye emek harcarken buluyorum. kafamın arkasında o sesler varken yaşamam çok zorlaşıyor. sus artık sus sus demek zorunda kalıyorum. 12 yaşımdan beri ara ara depresyona girip uzun günler haftalar yataktan çıkmadığım olurdu. şimdi bu periyodları daha sakin atlatmaya çalışıyorum. küçükken bedenim ile ilgili ailemden sürekli bir şeyler duyardım, çirkinim işe yaramazım tembelim şişmanım. ve kendimi kabul etmiş bir ucube idim. bunu kabul etmekten başka şansım yoktu. kendimi güzel bulmadığım günler cehennem gibi geçiyor. sevgilime yüzümü göstermek bile istemiyorum. ondan yüzümü gizliyorum(ve gerçekten çirkin değilim). o buna hiç anlam veremiyor. sürekli vücudumu ve yüzümü izlemek istiyor, benden en büyük şikayeti bu. ben işim gereği de kendimi göstermem gereken bir iş yapıyorum. ama kendimi gizlemekten ve inandığım yaradılıştan aksine ulaşamadıkça ilerde her şeyi bırakır pes ederim ve mahvolurum diye korkuyorum. bir umudum olmasaydı bu kadar sancıdan sonra intihar ederdim. ama düzelmeye dair kendime ve algıma ve kaderime dair bir inancım var. yine de saçlarım beyazladı. belki de hep zaten içimde varolan bu şeyler artık yaşımın ilerlemesi ile tahammül edilemez bir hale geldi. bir fotoğrafta çirkin çıktığımda, bir anlığına garip gözüktüğümde, sevgilim benden iyi gözüktüğünde, yanımda güzel biri varsa vs vs. ..
Gizli KullanıcıNasıl kafamdan atabilirim?
Merhaba. Ben en yakınlarımdan biri ile sorun yaşıyorum. Benim abim kendisi. İyi anlaşırız genelde görüştüğümüz zamanlarda. Ama kendisi beni fazla görmek istemiyor. Dile getirmiyor ama açık bir şekilde belli ediyor. Onla bir aktivite yapmak istediğimde reddediyor, kendisi böyle bir teklifte hiç bir zaman bulunmuyor. Ben geleyimmi demediğim müddet kendi evine çağırmıyor. Aramızda 8 yaş var. Ben 18 yaşındayım o 26. Ama o sanki ben 10 yaşındaymışım gibi bir muamele uyguluyor. Çevremde benim olgun bir insan olduğumu söyler uyumlu bir insanım genelde insanlarla iyi anlaşırım. Ama abimin neden benimle görüşmek istemediğini, beni görmezden geldiğini anlamış değilim. Eşininde bir kız kardeşi var onunla daha sık görüşüyorlar. Abim ve yengem her zaman arkadaş çevrelerine ve onun kardeşine vakit ayırırlar. Ama ben onlar için hep en son plandayım. Onun şehir dışında yaşayan kardeşi, benim 10 dk mesafede yaşamama rağmen benden fazla görüyordur. Ben abimi ve yengemi seviyorum. Ama onlar benim için ne düşünüyorlar bilmiyorum. Çok fazla kafama takıyorum bu durumu istemsizce. Geceleri ağlıyorum gündüzleri hep düşünüyorum. Kendimde bi suç aramıyorum çünkü ben onlarla aram iyi olsun diye elimden gelenin fazlasını yapıyorum. Abimle aylar önce bu konuyu uzun uzun konuşmuştum ve kendisi benimle pozitif bir biçimde konuşup bunu telafi edeceğini söyledi ertesi günü beni evlerine çağırdı. Ama o zamandan beri başka hiç bir değişiklik yok. Geçen hafta da onlarla buluşmak istediğimi ama yorgun olduğunu söyledi. Benimde canıma tak ettiği için benden başka herkese vakit ayırabildiğini,bir tek bana ayırmadığı için serzenişte bulundum. Oda kırıcı bi şekilde cevap verdi. Saçmalamayı kesmemi ve önceden söylemem gerektiğini söyledi. Diğer akşam buluşmak için aradılar ama ben farklı bir yerdeydim. Oda zaten sadece beni öylesine gönüllemek içindi biliyorum. Kendi istedikleri için değildi. Sizi derdimle çok boğdum kusuruma bakmayın. Ama lütfen benim bu durumda abimlere karşı nasıl bir şekilde davranmam gerektiğini ve bunu nasıl kafamdan atabileceğim konusunda yardım edin. Kafayı yiyeceğim. ..
Gizli KullanıcıÇok stresliyim sürekli geçmişi düşünüyorum kalbim sıkışıyor kalpten gidecek gibi hissediyorum
Sürekli geçmişi düşünüyorum kopamıyorum çok stresliyim düşünmekten kafayı yiyeceğim kalbim sıkışıyor artık üzüntüden stresten ölme korkusu başladı ne yapmalıyım nasıl iyi olabilirim hiç bilmiyorum birinin bana yardım etmesini istiyorum anlaşılmak istiyorum kalbim iyileşsin yüreğim iyileşsin istiyorum yaşamak istiyorum huzurlu bir şekilde yaşamak istiyorum kalbime ne yapabilirim kendimi nasıl rahatlatabilirim bilmiyorum çok huzursuzum stresten ölmem değil mi rahatlamaya ihtiyacım var yardım bekliyorum
Gizli Kullanıcı
