Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Evlilikte cinsel sorunlar
25 yasindayim bazen masefe olabilir mi iki kisi arasında birbirini seven iki çiftin cinsellikte sorunları olduğunda ne yapması lazım eşim sorunları var cinsellikte bu konuda mesafeli ne yapmalıyım hastaneye giti ama net bir sonuç da yok eşim benimle birlikte olmuyor artık nedeni özel bölgesinde karşıtı cinsel sorunlar var. Sertleşme erken boşalmama gibi vs gibi sorunlar var beni istemiyormu acaba diye düşünüyorum başak burcu ve bedenine çok titiz dişleri hariç
Gizli Kullanıcı
Hayatı yaşamaya korkmak
Uzun süredir kendimi kaybetmiş durumdayım yaşadığım ağır olaylar ruhuma o kadar ağır geldi ki içimden yaşama hevesimi almış gibiler. Önce aldatıldım sonra sınavda başarılı olamadım işe girdim mide bulantılarım yüzünden çıktım kaygılarım hat safhada çünkü. Sonra ilişki yaptım eski ilişkisini unutamamıştı o ilişkide kıyafetlerimden ödün verdim çok sosyal biriydi o kendinde hiçbir şeyi değişmedi ama benden hep bir alttan alma bekledi yalanlar söyledi gizledi sakladı bunlara tepki verdim diye ayrıldı benden. Stresli durumlarda hayat bitmiş gibi davranıyorum içime kapanıyorum. Biliyorum ki sonra bunlar bana kaygı mide bulantısı öğürme anksiyete depresyon olarak dönüyor. Şu an tam hepsinin ortasındayım. O ilişkiye dönersem kendime saygımı yitiririm biliyorum her şeyi kabul ederek dönmüş olacağım fedakarlık yaparsam o kendini asla değiştirmeyecek hep bir mantıklı açıklaması olacak ama günün sonunda mutsuz olan yine ben olacağım. Gün boyu kafamda böyle yapsam nasıl olur belki ben mi fedakarlık yapsam o sosyal ortamından ayrılsa nasıl olur hep bunları düşünüyorum. Bir yandan da yapılan hataları affedemiyorum güvenim yerle bir oldu. Zaten geri dönen de yok sadece pişmanmış onu biliyorum. O mutlaka benden sonra karşısına ona uygun biri çıksa kesin gider şu ana kadar çıkmadığı için hep bana bakıyor izliyor uzaktan. Bunu şu yüzden düşünüyorum çünkü ayrılırken beklentilerim karşılanmıyor kalbimle mantığım arasında kaldım demişti. Şu an kalbini dinlese de bir araya gelsek de mantığı konuşacak o da fedakarlık yapmak istemeyecek. Ben de karşılığını alamadığım fedakarlık ve sonsuz hataların olduğu bir ilişkiye girmek istemiyorum. Çok yorgunum seçim yapmak çok zor ama kendimi seçmek de ne kadar doğru bilmiyorum
Gizli KullanıcıStresim azalmıyor ilişkimde sürekli aynı sorunlar oluyor
Sürekli stres oluyorum erkek arkadaşım mesaja geç bakımca bile kalbime sancılar giriyor garip düşüncelere giriyorum git gide ilgisi azalıyor sanki beni sevmiyormuş gibi hissediyorum eskisi kadar umursanmıyorum kendimi çok yalnız hissediyorum kimse beni dinlemiyor anlamıyor ama en çok eskisi gibi olmaması davranmaması beni üzüyor bi şey olunca hemen kötü oluyorum panik atağım tutuyor nefesim daralıyor onu çok seviyorum napıcam bilmiyorum önceden beni çok bekledi aşırı ilglendi cok umursuyorsu bi anda azalınca bide önceden hiç kavga etmiyorduk 7 aya giricez aşırı kötü olduk beni çok etkiliyor
Gizli KullanıcıUnutmak istediğimde karşıma çıkıyor
Merhabaa yaklaşık 1 ay önce değersiz hissettirildigim bi ilişkiyi sonlandırdım evet duygularımı hiçe saydım biraz çünkü kendime olan saygım bunun çok daha önündeydi biraz mantıksal yaklaştım ve uzun zaman sonra birseyler hissettiğim çocuğu ben bıraktım bu aslında çok güç birseydi benim için çünkü ondan önce yaklaşık 4 yil önce aşık olduğum kişide ne yapılırsa yapılsın onu kaybetmemek için göz yumdum kabul ettim kendi gururumu saygımı hiçe saymıştım çünkü deli gibi seviyordum ama yine de bitti ondan sonra da kimseyi sevmemeye yemin etmiştim böyle bir ilişkiden sonra kendi kişisel gelişimime odaklandiktan sonra böyle bir ilişkiye başlamıştım bağlanmaktan korkmamistim ama sonra bitmesi gerektiğini farkettim ve bitirdim bu gerçekten çok zordu benim için bi yas süreci geçirdim ve tam iyileşmeye çok yakından tekrar bi mesaj geldi ondan ve kalbimin çarptığını hissettim o an çok değişikti içimde yine kelebekler yine umutlar yeşerdi ama tekrar olmayacağımızın bilincindeyim de ben uzaklaşmaya çalıştıkça o yakınlaştı hoşuma da gidiyordu ama tekrar yapamazdım yeni iyileşmiştim çünkü ama böyle devam edince yazmadığı günler içimde yine duygusallık hüzün oluyordu ve ben bir adım attığımda o uzaklaşmayı seçti kalbimin sesini dinlemeyi çok istiyorum ama bi yanımda buna asla izin vermiyor onu gördüğümde yine kalbim yerinden çıkacakmış gibi hissetmemin sebebi ne imkansız olduğunu bildiğim halde ve ben hayatımı birazda ona bağlamış gibiyim onunla konuşunca neşeli mutlu konuşmayınca depresif üzgün bir ruh hali artık kurtulmak istiyorum bu durumdan
Gizli KullanıcıToksik ilişki alışkanlığımdan nasıl kurtulurum?
Merhaba benim şu ana kadar iki ilişkim oldu ve ilk ilişkim 4 yıl sürdü ve sürekli tartışmaların olduğu aldatmaların saygızılıkların olduğu bir ilişkiydi. O ilişkim bitti ve çok zaman geçmeden başka biriyle tanıştım ve ilişki istememe rağmen bir ilişkiye başladık. 1. 5 aydır şu an hayatımda olan kişiyle bir ilişkim var. Bana kimsenin davranmadığı kadar mükemmel davranıyor çok seviyor çok mutlu ediyor. Artık ben de ona alışmaya ve sevmeye başlıyorum ama bu beni çok korkutuyor. Birini sevmek bağlanmak üzülmek korkuyorum. Şu an hayatımda olan kişi çok düzgün biri olmasına rağmen artık ben düzgün kişi değilim. Sürekli tartışma çıkarmaya çalışıyorum ve o buna hiç fırsat vermiyor alttan alıyor sürekli gönlümü almaya çalışıyor sarılıyor sevdiğini söylüyor dediğimi yapıyor hem de ortada hiçbir şey olmamasına rağmen. Bu bahsettiğim olaylar saçma sapan çok küçük onun suçunun olmadığı şeyler. Ama ben ya ağır konuşuyorum ya da sinirlenip toksik davranışlarda bulunuyorum. Ayrıca sürekli eski ilişkilerini merak edip sorup duruyorum bunun da önüne geçemiyorum. Bana bir şey demese de rahatsız olduğunun farkındayım. Mantıken düşündüğümde evet geçmiş sonuçta beni ilgilendirmez diyebiliyorum ama merak edip ona saçma sapan sorular sormana engel olamıyorum. Böyle olmak istemiyorum ben gerçekten böyle biri değilim normalde ve bu ilişkiyi kaybetmek istemiyorum. Sanki ben böyle davrandıkça bu ilişkim de toksikleşecek gibi. Lütfen bu konuda ne yapabileceğimi söyleyin çok stres oluyorum.
Gizli KullanıcıPsikolojim çok kötü durumda nasıl içinden çıkacağım bilmiyorum
Merhaba,psikolojik olarak çok yıprandığım ve çıkmazda hissettiğim bir yerdeyim. Ne yapsam çözüm olmayacak gibi öyle karmaşık ve kötü bi haldeyim ki. Konuya başlayacak olursam normalde herkesin çok mutlu geçirdiği bir nikah gününde yaşanan kriz ve gelinen halden bahsedeyim. Ve olayın öncesinden tabiki. Nikahımızdan 2 gün öncesinde bir bohça getirme günümüz oldu. Çok güzel hazırlandık misafirlerimizi ağırlamak için. Bohçayı kayınvalidem ve komşusu getirdi. Herkes her şeyi çok beğendi bayıldım lar herkesin övgüleri vardı ortamda. Eşim beyfendi bu adet gelenek görenek işlerine karşı normalde ve hiç sevmiyor. O günde o ruh halindeydi bana karşı mesafeliydi. Neyse ertesi gün görüştük bu ruh halini bi parça düzelttik pazartesi günü de nikahımız var. Pazar akşam saat 9 gibi eşim aradı beni öyle köpürmüş öyle sinirlenmiş. Tüm sinirini kustu o anda bana. Sonra ben kötü oldum ve ağladım. Geldi konustuk olay şu bohça açılırken annemin bir arkadaşı biz ne bohçalar açtık dedi ama bu durumu bildiğini anlatmak için. Onlar bunu yapılana laf edildi olarak anlamış ve annesinin rencide edildiğini düşünmüş. Komşusu ve annesi konusurken duymuş. Bana annenle konuş o kişiyi nikahta istemiyorum dedi. Bende annemle bu konuda konuştum. Annem ayrı sinirlendi. Kimi çağıracağımıza karışamaz dedi. Ertesi gün oldu. Eşim hastaneye gidecekti aradım naptığını sordum kapattık. Nikah saatimize kadar beni aramadı. 15 dk kala biz evden çıkacakken aradım beni almayacak mısın diye. Ailenle gelirsin diye düşündüm dedi. Neyse kendimi yine toparlayıp indim gittik. Beni öyle bir uslüp ve ses tonuyla karşıladı ki kendimi zor tuttum ağlamamak için. Nikah yerine geçtik bana dediki ben fotoğraf falan çekinmem. İmzayı attığı gibi sigara içmeye çıkıyorum diye çıktı. Suratı beş karış zaten. Herkes bakıyor noluyor diye. O kadın geldiği için sinirlenmiş ve böyle tepki vermiş. Sonra aileler arasında konuşmaya başladı annem çok sinirli yatıştırılmıyor. Benim yakınlarım da müdahil oldu beni körü görünce. Ben oradan ağlayarak çıktım perişan halde. Herkes bir şey soruyor sevdiğim adam beni yerle bir etmiş. Kimseden bişey duymak istemiyorum öyle kötü bi moddaydım. Gittim bir yakınıma toparlamak için saat 5 gibi oldu aynı gün ilçede çalıştığım için dönecektik. Eşim beyfendi aradı açmadım gideceksen götüreyim yoksa da söyle bileyim dedi. Sen git dedim. Saat akşam 8 gibi oldu aile dostumuz ve babam ile yola çıktık. Getirdiler beni. Yolda aradı 11 gibi. Yoldayım dedim ondan sonra yola çıktı gelmek üzere. Geldi konuştuk tartıştık biraz bir de başkalarıyla geliyorsun dedi sen elimi tutsaydın böyle olmazdıdedim. .Ertesi gün daha ılımlı ve beni üzdüğünün farkında olarak geldi. Sorunu çözmemiz için mesafe koyma izin ver sana yaptığım yanlışın farkındayım dedi. Tüm yaşadıklarıma rağmen tamam dedim bunun yanında şuan herkes bana karşı tutumda yakınlarım ne yapıyorsun niye kolay affediyosun diyor. Ben sevdiğim adama güvenmek istiyorum ama çok korkuyorum. Konu açıldığında ben bir tepki verecek olsam önce benimle böyle yüksek tonda bir konuşma diyor. Sadece niye sen tepki belli edebiliyorsun hakkım var ben yaşadım o kötü anı diyorum. Bu halleri korkutuyor beni. Sevgimden bizden vazgeçmedim vazgeçemedim. Ama bana bir çözüm söyleyin nolur ben bu girdaptan nasıl çıkacağım içimde biriken herşey çok yoruyor beni.
Gizli KullanıcıSevgilimden ayrılamıyorum ne yapmalıyım?
Erkek arkadaşım ile geçen sene tanıştık 2 aylık ilişkimiz sonrasında ayrıldık, ona eski flörtüm hakkında arkadaşım demiştim ve sonradan eski flörtüm olduğu ortaya çıktı ve onu aldattığımı söylediği için ve Aralıkta tekrardan sevgili olduk. Bana karşı çok fazla güven problemi var bu sorundan kaynaklı ve bana her tartışmamızda "Sen de beni aldattın" diyor, zamanla benim de ona karşı olmaya başladı çünkü her kavgamızda araya başka kızlar sokma ihtiyacı duydu (gerek takipleşme gerek eski sevgilisi ile konuşma) bir kez şiddet gördüm kendisinden ona "yalan söylediğimi" düşündüğü için. Manipüle, psikolojik şiddete düzenli maruz kalıyorum ama onu bırakamıyorum. Asla o benden ayrılmıyor ben de aynı şekilde. Beni kısıtlıyor, arkadaşlarımla aramı açıyor, giyimime her şeyime karışıyor. Ayrıldıktan sonra pişman olmaktan korkuyorum. Yalnız kalmaktan da aynı şekilde. Ne yapmalıyım?
Gizli KullanıcıYaptıklarına rağmen özür dilemeyen insan
Okulda bir kişiden hoşlanıyordum. Ona baktığım için o da anladı. Sonra o da benimle ilgilendiğini belli etti. Gülümsedi falan. Sene sonuna kadar böyle gitti. Hiç konuşmuyorduk ama . Sonra ben ona yazmaya karar verdim. Beni kabul edeceğini düşünürken o küfür bile etti sırf yazmamam için . Bir anda yok sayılmak beni çok etkiledi. Ben de yazmamaya karar verdim. Daha sonra sanırım pişman olmuş yani üstü kapalı bir şekilde belli etmeye çalışıyordu galiba ama yine de gelip bana hiçbir şey söylemedi. Ben de umutlanmamak için görmezden geldim. Eğer pişmansa neden gelip söylemedi? Umursamadı mı? Önemsemedi mi ?Tamam söylemesin ama en azından özür dilemeliydi. Daha da önemlisi ben neden sessiz kaldım. Keşke sessiz kalmasaydım da tüm içimdekileri söyleseydim ona . Aslında çok alakam olmayan biri ama yine de çok bağlandım. Neden bu kadar bağlandığımı bilmiyorum. Özür hiçbir şeyi değiştirmez ama en azından belki içim rahatlardı birazcık da olsa. Gidip onunla yüzleşemem çünkü uzun zaman oldu. Ama keşke yüzleşseydim. İçimde kaldığı için huzursuzluk veriyor. Böyle her şeyi onun yüzüne karşı söylemeli ve rahatlamalıydım. Üstünden seneler geçti onu unuttum sayılır ama tam olarak değil. Hep birazcık kalacak. Hep biraz da olsa onu hatırlayacağım. Kağıda yazıp yakma tekniği dışında neler önerirsiniz?
Gizli KullanıcıKız arkadaşımın eski sevgilisiyle yaşadığı cinsellik
Kız arkadaşım eski sevgilisi ile bir birlikteleri olmuş bu durum ilk başka ilişki bittirdik flört hatta sonra onu sevdiğim için konuşmaya devam ettik onu seviyorum ama aklıma geliyor yaşadığı şey ve içimde huzursuzluk oluyor aceba diyorum ben bu kızla evlene bilir miyim mutlu olur muyuz ama onu bırakmakta istemiyorum bana kendi söyledi yapmama gerek bir şeydi pişmanlığı var ama bilmiyorum farklı duygular içesindeyim bana ya da beni eski sevgilisi ile kıyaslar mı ya da evlendik diyelim bu sorun buyur mu
Gizli Kullanıcı30 yaş aydınlanması
Merhaba son 3 4 senedir hayatımda çeşitli sınavlar yaşadım. Biri bitti derken diğeri geldi hep üst üste aslında ben liseden beri böyleydim sürekli depresif üzgün hatta öğretmenim bile annen ölmüş gibi oturuyorsun derdi. Aslında aile içinde çok dramatik kayıplar yaşamıştık. Annem ölmedi ama evde yoktu varlığı vardı üst üste kayıplar yaşadı ailesinde o yüzden hep matem eviydi evimiz. Anneannem ve dayım şizofreni hastasıydı. Dayım intihar etmişti. Ailede hep zorluklar yaşanmıştı. Yüksek sesle kahkaha atmak gülmek eğlenmek sanki bizim eve yasaktı. Öyleydi çünkü anlayabiliyordum üst üste kayıplar yaşanında kimsenin yaşama sevinci kalmamıştı. Annem kendini temizliğe verdi. Zor dönemlerden geçtik. Ben aldatıldım. Daha sonra bir ilişkiye başladım o kişide eski ilişkisini unutamamış meğerse konuştuk uzun uzun yaptıklarını unutmaya hazırdım çabalayacağım dedim ona inandım güvendim. Onu iyileştirmeye çalışırken ben kendimi kaybetmişim meğerse. O ilişkide öyle fedakarlıklar yaptım ki herkes bana kendini hiç düşünmüyor musun dedi. Kendini düşünmek mi ben bunu hiç düşünmemiştim ki emekle sevgiyle yol alırız aynısını o da yapar sanmıştım. Meğer hayat böyle bir yer değilmiş. Yaşattıklarına tepki gösterince beni suçladı ayrıldı. Hatalarımı anladım diyor ama bana sorarsanız o sadece kendinden utandı kendiyle yüzleşti çünkü ama bana yaşattığı için değil kendi hikayesinde herkese bu yüzünü gösterdiği için. Çünkü eğer hatasını anlasaydı o an çabalardı düzeltirdi. Hatayı anlayıp kenara çekildi. Benim dönmemi bekliyor. Ama paptırcemin bir şarkısı var ya kaybettim yirmilerimde diye işte tam olarak ben bunu yaşadım. Depresyona girdim kaygı bozukluğum vardı sürekli mide bulantısı panik yaşıyorum stresli durumlarda. Bu ilişkide aradım kaybettiğim her şeyi. Sevginin iyileştiriciliğine o kadar inandım ki. Zaten son 2 senedir inanarak çabaladığım tek şey bu ilişki oldu. Bu ilişkiden sonra dostum dediğim insan da bambaşka sebeple bana sırtını döndü. Hayatın içinde güzellik arıyorum her gün şükrediyorum ama çabalamak denen şey sanırım bir yanılgı ne zaman inanarak bir şey için çabalasam bu sınav aşk aile arkadaş bir hayal kırıklığı oluyor. Sonunda kendi aileme benzemekten korkuyorum. Mutsuz ev mutsuz aile mutsuz insan olmaktan korkuyorum . Korktuğuma da dönüşüyorum sanırım. 30 lar yirmilerden daha iyi nasıl olur bilmiyorum tek bildiğim insanın kendinden başka sığınacak kimsesi yokmuş biraz iç dökme gibi oldu ama cevabınız için şimdiden teşekkür ederim
Gizli Kullanıcı
