Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Ebeveynlerimin sürekli başarılı olmam için baskı yapıyor
Merhabalar . Ebeveynlerimin bazı davranışları beni üzüyor. Ortaokuldayken derslerim kötüydü. Benimle ilgilenmiyorlardı çünkü. Ben de yaşım küçük olduğu için farkında değildim bazı şeylerin. Ders çalışmayı bilmiyordum. Beni yönlendirecek kimse de yoktu. Beni destekleselerdi , ilgilenselerdi belki daha iyi olurdum. Ortaokuldayken derslerim kötü diye öğretmenin herkesin içinde beni aşağılardı, sınıf tarafından dışlanırdım. Böyle davranışlar oldukça ben de dersimi aldım ve çalışmak için kendimi zorladım. Şu anda üniversitedeyim. Derslerim iyi denilecek seviyede ama asla çok iyi olamadım. Üniversite sonuçları açıklandığında annemin arkadaşının oğlu Türkiye'nin en iyi üniversitelerinden birinde iyi bir bölümde burslu olarak kazanmış. Babam bunu duyunca "Napalım işte bizim çocuklar da böyle. " dedi. Ben de orta seviye bir üniversitedeyim. Kendimi aptal gibi hissettim. Ben hep yetersizdim zaten. Ne kadar çalışsam da yetersiz geleceğini düşünüyorum. Ama belki onlar beni destekleseydi ben de daha iyi olabilirdim. Derslerim iyi seviyede sayılır ama acaba bazen gerçekten düşünüyorum kafam yetmiyor mu diye. Arkadaşlarım da benden daha iyi bölümleri okuyorlar. Keşke ben de ailemi gururlandırabilseydim. İnsanlar gerçekten çok başarılı çünkü desteklenmişler ama ben hep orta seviyede kalacağım. Hiç en iyi olamayacağım. Kendime özgüvenim de yok zaten .
Gizli Kullanıcı
Nasıl kolay unutabilirim?
İki senelik ilişkim, bir sene önce tam bugün sona erdi. İlişkinin başlarında, o çok çocukça ve olgunluktan uzak bir kişiliğe sahipti. Sürekli sosyal medyada kadınların fotoğraflarını beğeniyordu. Defalarca yapma dediğim halde bunu sürdürdü. Arkadaşlarıyla yaptığı iğrenç konuşmaları bile okumuştum. Zamanla bu durum beni çok soğuttu ve sonunda içimde biriktirdiklerimi patlattım. Sürekli dile getiriyor, tartışıyorduk. Benim de hatalarım oldu ama bir hata yaptığımda, “Hata bir kere yapılır,” deyip tekrar etmedim. O ise hatalarını düzelteceğini, eskisinden daha iyi biri olacağını söyledi. Gerçekten de bir süreliğine düzeldi ama ben geçmişi bir türlü geride bırakamadım. İçimde sürekli bir öfke ve kırgınlık vardı. Kelimelerimle onu kırarak sanki intikam almaya çalıştım. Sonunda dayanamadım ve ayrılmak istedim. Bu yaklaşık iki ay önceydi. Ama ayrılıktan bir hafta geçmeden ona tekrar yazdım, çünkü bu ilişkiyi severek bitirmiştim. Bir şans daha vermek, düzeltmek istedim. Bu süreçte ailesi, onun ağladığını görmüş ve “Bu ilişki bir daha olmaz, istemiyoruz” diyerek onay vermemiş. O da bana ailesini bahane ederek geri adım attı. Yine de bir şekilde barıştık. Ama kısa sürede yine bana nankörlük etmeye başladı. “Ben senin için nelere katlandım, ne kadar emek verdim, sen nankörsün” dedim. Ailesi, onun ders çalışmadığını ve benimle konuştuğunu fark edince baskı yapmaya başlamış. Yapraklar dökülmeye başlayınca sonbaharı bahane etti yani… Ve sonuçta benden ayrıldı. “Aileme laf eden biriyle olamam,” dedi. Ama ben sadece rahatsız olduğumu söylemiştim. Ayrılırken, “Doğum gününü kutlayacağım, hatta sana hediye bile yollarım,” demişti. Şu an saat 15:07… Hâlâ hiçbir şey yok. Ben onun yanına annemden, babamdan habersiz giderdim. Okulda yemek yemez, ona küçük hediyeler alarak mutlu etmeye çalışırdım. Evet, o da çabaladı zaman zaman, ama hiçbir zaman benim sevgim hafife alınacak kadar az değildi. Ayrılırken yüzüme her şeyi vurdu: “Hataların oldu, hiç özür dilemedin,” dedi. Ama bir özür her şeyi düzeltir miydi? Ben özür dilemek yerine emek vermeyi tercih ettim. Yine de yaranamadım. Onun ailesi bana kötü davranırken ben anneme bile bir şey anlatmadım. Çünkü anlatırsam işler daha kötü olacaktı. Arkadaşlarımı ektim, onunla buluşmaya gittim. Ağzından bir iltifat almak için çok uğraştım dedi bana. Belki romantik biri değildim ama sevgiyi çok güzel hissettirdiğime inanıyorum. Ve evet, benim de hatalarım oldu. Ama bu şekilde terk edilmeyi, bu kadar yok sayılmayı hak etmedim. Şu an psikolojik olarak gerçekten çok yıpranmış durumdayım. Onu düzeltmeye çalıştım… Ve gerçekten düzelttim. Adam etmeye uğraştım. Şimdi bakınca, onu ben toparladım ama bir başkası gelip hiçbir emek vermeden bu “hazır yemeği” yiyecek gibi hissediyorum. Bana ailesiyle yaşadığı kavgaları anlatırken bile onu rahatlatmaya çalışıyordum. “O senin ailen, böyle şeyleri kafana takmamaya çalış,” diyordum. Ağzımdan tek bir kötü kelime bile çıkmazdı. Hep yanında olan, destek veren bendim. Bana ise, “Sen beni hiç önemsemiyordun” diyordu. Kıyafetlerime karışıyordu. Ben de, onun başka kadınları beğenip benim giydiklerime karışmasını adil bulmuyordum ve karışmamasını söylüyordum. Arkadaşlarına yazdığı o iğrenç mesajları yüzüne vurduğumda ise, “Ne demişim ki?” deyip inkar ediyordu. “Kanıtla” diyordu. Ama ben, o çirkin sözleri yazmaya utanıyordum. Bu yüzden konuşamıyor, sessiz kalıyordum ve beni yalancı çıkarıyordu. Ve hâlâ aklım almıyor… Halı saha maçı yapacaklardı arkadaşlarıyla, o dönem maddi durumu iyi değildi. Ailesi beni istemediği hâlde, “Ona nasıl para göndersem de mahcup olmadan kabul etse?” diye düşündüğüm oldu. İşte bu kadar ince düşündüm, bu kadar çok sevdim… Ama sonunda kırılan, tükenen, sorgulayan hep ben oldum. Bir insan hem sevdiğini söyleyip hem de nasıl bu kadar psikolojik şiddet uygulayabilir… Gerçekten aklım almıyor.
Gizli KullanıcıTelefon bağımlılığından nasıl kurtulurum?
Gün içinde telefonu elime aldığımda günüm verimli ya da derse odaklanmakta zorluk çekiyorum ve bir saatlik vakit ayırmak diyorum ama dairenin nasıl geçtiğinden haberim bile olmuyor bunun için bir çok yol denedim ama fayda sağlamamaktadır. peki günümün daha iyi ve uyku saatimin daha iyi olabilmesi için ne yapabilirim lütfen en kısa zamanda geri dönüş yaparsanız sevinirim çok teşekkür ederim 😊
Gizli KullanıcıOğlum neden bana düşman gibi davraniyor
Oğlum 15 yaşında ve bana düşman gibi davraniyo babasından şiddet yüzünden ayrıldık ne desem ne yapsam herşeyde beni sucluyo sürekli bağırıyor bana senin yüzünden gibi cümleler kullaniyo ben üstüne titredikce o daha çok kaçıyor ailede ben hariç herkesi düşünüp davraniyo bana gelince herşeye mecburum gibi davraniyo teyzelerine ananesine onlar ailesi ben dusmaniymisim gibi bu durum beni çok yaralıyor çok uzuyor napicami şaşırdım
Gizli KullanıcıYetersizlik ve Sevilememek
Ben sevilmiyorum kimse beni sevmiyor benim suçum ne ben elimden geleni yapıyorum olmuyor ben birini çok sevdim çok inandım ama sonra o bana söz verdiği tarihte bir başkasıyla evlendi ben bunu haketmedim ben sonra kimseyi sevemedim kimseye güvenemedim şimdi ailem de baskı yapıyor evlen diye ama olmuyor annem bu yaşına kadar kendini sevdiremedin dedi içimi yaktı çünkü haklı kimse beni sevmedi
Gizli KullanıcıOlmayacağını bile bile umut etmek
Merhaba uzun zaman önce yaklaşık 1 buçuk sene önce bitmiş bir ilişkim oldu. Bu ilişkide öyle şeyler yaşandı ki aslında hem çok sevdim hem çok canım yanmasına rağmen kaldım. Benim boşlukta olduğum bir dönemdi. O dönem tanıştım. Buluşmadan sevgili olduk buluştuk konuştuk. Eski ilişkimde aldatılmıştım ve liseden üniversiteye kadar süren bir ilişkiydi aramızda sohbet yoktu. Onunla ben kendimi hayata çok kapatmıştım. Bu kişiyle tanışınca nerdeyse istediğim her şey onda vardı. Sosyaldi konuşkandı hobileri vardı çok iyi üniversitede okumuş mesleği vs her açıdan çok iyidi. Muhafazakardı ve ben en başında kıyafetlerimden ödün vermiştim. Tabi ben tanımak istedim. Ama kendimi sorguladım. Böyle birinin benimle ne işi var diye. Her şey o kadar güzel gidiyordu ki. Sürekli eğleniyorduk gülüyorduk. Sonra onun yanına gidince bir kaç geçirdik eski ilişkisine dair silinmemiş saklanan mesajlar favorilerimiş ayrı klasör açılmış resimler telefonunda duruyordu. Meğer beni yara bandı olana kullanacakmış. Bunu görünce kahroldum. Daha sonra o da üzüldü ağladı. Onun iyi bir insan olduğu belliydi. Ona sarıldım. O anki duygum şevkatti hatırlıyorum. Çünkü çaresizliğini pişmanlığını gözlerinde gördüm. Onunla o gece oturdum konuştum eğer içinde bir şey kaldıysa devam etmeyelim ama çabalamak istersen ben bunları unutmaya hazırım dedim. O da tamam dedi biz devam ettik ama sorunlar bitmedi eskiye dair sürekli bir fotoğraf not vs her köşeden çıkıyordu. En son hiçbir şeyin silinmediğini ona yazılan şiirlerin vs telefonunda saklandığını gördüm. Artık bu son noktaydı. Üstelik arkadaşlarıyla olan konuşmaları da silmişti. Benden resmen bir şeyler saklıyordu. Tüm bu olanlarla birlikte o gün yine onun yanında kaldım ama tükendiğimi hissediyordum. O yüzden sadece yanındaydım gülemedim eğlenemedim. Aklımda soru işaretlileriyle geçirdim o günü. Aradan zaman geçince bana ayrılma konuşması yaptı. Bunları ilerde görseydim de yine böyle tepkiler mi verecekmişim benim de beklentilerim karşılanmıyor ilerde sen başkalarının yanında da bana böyle davranırsın diyerek ayrıldı benden hatalarına tepki gösterdiğim için suçlandım. Daha sonra onu biraz izledim ve sanki hayatına hiç girmemişim gibi devam etti. Ben bu süreçte yaşadıklarımda hayatı öğrendim. Ben sadece sevmiştim. Meğer fedakarlıklar beklentiler yalanlar dolanlar bunları hesaba katmamıştım. İçimden gelerek fedakarlıklar yaptım bu kadar hataya rağmen kaldım yanında. Ama o bunları benim üzerime yıkıp gitti. Üzerimdeki enkazı tahmin edersiniz. Üzerinden 1 sene geçti. Çok yorgunum ama çok dersimi aldım. Gücüm yok belki ama anlatırken bile ona karşı sevgi duyduğum için kendime kızıyorum. O şimdi benden adım bekliyor. Dönmemi yeniden ona o eski saflığımı göstermemi bekliyor. Belki pişman belki de sadece ona gösterdiğim sevgiyi özledi. Ama şuna çok eminim ki artık ben eski ben değilim. Yaşadıklarım çok ağır çok yorgunum ama bitmesi gereken şeyi neden bitiremiyorum. Çok manipülatif biri. Ben onun yanında sakin sessiz uyumlu kalıyorum. Bu yüzden de kendimi savunduğum an suçlanıyorum. Tüm bunların farkında olmak yetmiyor. Kafamdan çıkaramıyorum ne yapmam lazım
Gizli Kullanıcıİş ortamındaki stresim
Çalıştığım firmada üretim şefiyim üretim planlama sefiyle tartistigimizda patronum her zaman bana tamam yani sus bitir diyor Görevimin dışında olan bütün işleri bana veriyorlar personelin ve çıkan ürünlerin sorumluluğu da bende bide üstüne eksik elaman olduğunda uretimdede çalışıyorum ne yapsam olmuyor kimseyi memnun edemiyorum personele ayrı bana ayrı davranıyorlar bu sefer personel dinlediğimde sözünü geciremiyorsun oluyor isler yetişmediginde ister istemez strese giriyorum ve sertlesiyorum oda olmuyor ne yapmalıyım
Gizli KullanıcıSınav için yapılan aile baskısı nasıl azaltılır?
Ailem sınav için fazlaca baskı yapmaya başladı ve en son dün akşam sinirlenip alın siz girin sınava diyip kriz geçirdim, her şeyi fırlattım. Artık nasıl baş edeceğimi bilmiyorum, basıl yaklaşmam gerektiğini bilmiyorum lütfen bana bi akıl verin ailem iyice delirdi gibi geliyor bana. Sanki tüm hayatım sınava bağlıymış gibi davranıyorlar, eğer sınavda başarılı olamazsam inşaat işçisi olacağımı düşünüyorlar. Sizce onları nasıl yaklaşırsam bu durumu azalttırabilirim
Gizli KullanıcıÇocukken yaşadığım travmalar bugünü etkiler mi?
Merhaba sayın psikolog. Bazen yaşadığım yoğun duyguların nedenini anlayamıyorum. Ufak bir tartışmada fazla kırılıyor, eleştirildiğimde panik oluyorum. Geçmişime döndüğümde, çocukken yaşadığım bazı olayların hala içimde iz bıraktığını fark ediyorum. O zamanlar konuşamadığım, bastırdığım duygular şimdi sessizce hayatımı yönlendiriyor olabilir mi? Çocukluk travmalarım bugünkü kararlarımı, ilişkilerimi, hatta özgüvenimi etkiliyor mu? Bu duygularla yüzleşmek bana nasıl bir özgürlük kazandırır? Geçmişten özgürleşmenin yolları nelerdir?
havsKıyaslanma duygusuyla başa çıkmak için ne yapabilirim?
Başkalarının hayatı hep daha güzel, daha başarılı gibi geliyor. Sosyal medyada gördüğüm insanlar hep mutlu, üretken ve dolu dolu yaşıyor gibi. Ben ise eksik hissediyorum. Kendi yoluma odaklanmakta zorlanıyorum çünkü sürekli başkalarının ilerleyişini izliyorum. Bu da beni değersiz, yetersiz biriymişim gibi hissettiriyor. Oysa herkesin yolculuğu farklı. Kıyaslama duygusu hayatımı ele geçirmeden nasıl dur diyebilirim? Kendi değerimi anlamak ve içsel huzuru bulmak için nasıl bir yol izleyebilirim?
miyav
