Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Düğünüme 2 ay kaldı ve korkuyorum

Merhabalar bir kaç gün önce betül canbel ile konuşmuştum öncelikle soruma yine o yanıt versin istiyorum düğünüme 2 ay kaldı ve 8 yıllık birlikteliğim olduğu ancak ayakkarımın geri geri gittiğini yazmıştım umuyorum ki hatırlıyorsunuzdur öncelikle şöyle bir konuya değinmek istiyorum nişanlılık sürecimizin 6-7 ayına kadar bir problem yoktu hala aynı istekle istiyordum ev aldık evimizin içini düzmeye başladığımız zamanlar başladı problemler ailelerden herhangi maddi bir güç almıyoruz emekli aileler kendilerini geçindiriyorlar yükte olamıyoruz ikimizde çalışıyoruz eczanede çalışıyorum ben söylemiştim sizlere elimden geldiği kadar erkek tarafı bunu alır kız tarafı şunu alır gibi bir düşünce gütmeden herşeyi almaya çalıştım çünkü orası ikimizin eviydi senin benim malım diye bir şey olamazdı o da benim bu düşüncemi seviyordu zaten sorunlarımız evi düzdüğümüz zamanlar başladı param kalıyordu cebimde bende hadi sevgilim bunu da alabilriiz diyip atılıyordum sen sıkışıksan ben alabilirim diyordum ancak ne onu sinirlendiriyordu durmadan bilmiyorum bana sürekli acele etme dur bekle tarzı konuşuyordu onun almak istediği şeye benim gücüm yetiyordu o an ama sanırım benim bu kadar herşeyi yaparım ederim modunda olmam biraz onu güçsüz hissettirdi bu süreçte zamanla öyle bir duruma evrildik ki ona ihtiyacım olmadığını düşünmeye başladı herşeyi yaparım ederim modunda olduğum için bu da onu daha agresif biri yapıyordu ama ben cümlelerimde hep biz diyordum sadece amacım yardımcı olmaya çalışmaktı bu süreçte çok zorlu tartışmalar yaşadım hem kıskançlıklardan hem olduğum kişi olduğum için sürekli sebepler çıkıyordu ve biz çok fazla kavga eder hale geldik son 3 ayda fiziki anlamda bana dokunarak canımı yaktığıda oldu psikolojik olsrakta şiddet gördüm bunu biliyorum ama beni bu ilişkide ne tuttu bunları yaparken bile çıkartmak geçmedi hayatımdan ama son yaşadığımız 1 ay önceli tartışmayla beraber içimdeki hislerin koptuğunu farkettim ve dün bir arkadaşımızla oturduk onunda evliliğinde sıkıntılar vardı belki aracı olur düzeltebiliriz siye konuşmak için 3 kişi buluştuk nişanlım,ben ve arkadaşı sorunun ne olduğunu konuşurken saygısızlığın evliliğini aldığını hissel olarak koptuğunu ve bu evliliği artık içinden gelerek istemediğini söyledi bunları konuşurken de bende kendimi gördüm hak verdim çoğu yerde cümlelerine çünkü bende de bir şeyler kopuk ilerliyorum nişanlım şuan olduğundan da kibar konuşmaya başladı arkadaşıyla masada oturup sorunları konuştuğumuzdan beri sanırım benimde bu aşamaya geldiğimi içten içe farketti ve ertesi gün buluştuğumuzda öyle naif kibar ve düşünceli davranan biri oldu ki kibar davranması bu hareketleri ondan hep beklediğim olan hareketlerdi ama normalde içimim gideceği bu hareketlere ben pekte bir şey hissetmedim hatta akşam belli bir saatten sonra evime dönmek istedim artık bitse de bu akiam eve gitsem dedim içimden bu normal mi bilmiyorum ? Bir de şunu sormak istiyorum evliliğin vereceği sorumluluk çok büyük geliyor korkuyorum çalışıp eve yemek yapmaya dönmek sonrasında dinlenmeye zamanımın kalmaması evin içindeki o sorumluluklar beni korkutuyor çünkü nişanlımın annesine olan daveanışını görüyorum yemek olmadığı zaman kızıyor ona hep bu evin ikimizinde yaşam alanı olduğunu ve çalışacağımı söylüyorum ama çalışacak olmamdan da pek memnun değil evliliktem çok korkuyorum sorumlulıl bilinci bana çok ağır geldi yapabileceğimden emin değilim düşümcelerinizi söyler misiniz neden bunları yaşıyorum

İş Hayatı

İş hayatında çok zorlanıyorum

Merhaba Ben sağlıkçıyım Çok naif iyi niyetli ve çok güzel bir kadınım İş yerindeki kadın arkadaşlarım bana çok mobbing uyguluyorlar Dışlıyorlar gizliden Laf sokuyorlar Benim özgüvenim çok düşük Daha az çalışan ve huysuz arkadaşıma daha çok değer veriyorular Çok kafama takıyorum Değerim bilinmiyor ve kendimi çok güçsüz hissediyorum Artık ne yapacağımı bilmiyorum Çalıştığım yere çok fazla olduğumu biliyorum Beni kıskandıklarını da Kendimden daha güçlü görünenleri kıskanıyorum Ne yapmam gerekiyor teşekkürler

Düşüncelerin içerisinde boğulan birisine ne söylemek istersiniz?

Merhaba. .30'lu yaşlara yaklaşmakta olan, kendi ayaklarının üzerinde duramayan. Hatta kafasının içinde ki sert düşünceler ve takıntılardan dolayı dışarısı ile bir türlü mücadele edemeyen ne yazık ki bir yaşam inşa edemeyen bir ben. . OKB'm var 3 yıldır özelde psikoterapi ve ilaç tedavisi aldım. Düzenli olmadı ancak şuan da devlet hastanesine gidiyorum ancak nafile. .Kafam da o kadar çok düşünce var ki hangisini yapsam yada karar versem diye tüm günümü mahvediyorum. Yaşamdan zerre keyif almıyorum. İnsanlarla mecburi olarak geçinmeye çalışıyorum. Bununla beraber sosyal yaşamda neredeyse sıfır arkadaşlık ve dostluk ile ilerliyorum. Hiçbir işi ve durumu olayı beğenmiyorum. Kimseye muhtaç olmadan yaşamak gibi uç şeyler hayal ediyorum. Kendimi ve gerçek düşüncelerimi ifade etsem toplum ve çevrem tarafından fazlaca ayrıştılacağımı biliyorum. Son zamanlarda kimse ile konuşmadan geçiriyorum. Sıfır konuşma. .Haliyle kendi kendime konuşuyor ve söyleniyorum. Ve bu düşünce obsesyonları arasında hayatımı en çok mahveden öfke nöbetlerim var aşırı kırıcı oluyorum özellikle aileme karşı bu nedenle de ailem artık beni istemiyor. Zaten bir vasfım da yok hayatta kalabilecek şekilde. Tabi daha bununla bitmedi. Tüm bunlara rağmen Okb'ye ek kaygı,sosyal bozukluklar yanında hayatımın düzeleceğine dair inanç geliştiremiyorum. Yeri geliyor kendimi fazlaca yüceltiyor yeri geliyor dibe sokuyorum. En son ki psikiyatri dokturum OKKB belirtileride taşıdığımı söyledi. Şu sebepten ki Mükemmelliyetçilik da var bu zaten birçok şeyde hayatıma negatif etki yapıyor. Daha da sayamacağım şeyler var. Ancak bunun yanında olumlu taraflardanda bahsetmem gerek. Türkiye'nin en güzel şehirlerinden birinde doğdum. Bir köyümüz var hatta orta halli bir çiftçi diyebilirim. İş hayatım tamamıyla köyde geçti. Eğitim Fakültesi mezunu bir öğretmenim. (Hiç Kpss hazırlanmadım)Entellektüel alanlarla ilgilenmeyi seviyorum,yaşıtlarıma nazaran çok fazla kitap okudum. Sanat sinemasi ve aktif bir tiyatro izleyicisiydim. Bağlama çalmaya çalıştım. Uzun dönem askerlik yaptım. 6 aylık bir yurtdışı deneyimim oldu. Uzun bir ilişkim oldu,nişanlılık döneminde yukarıda ki saydığım sebeplerden dolayı terk edildim. Şuan ise hayatta nasıl kalmalıyım diye kara kara düşünceler ve takıntılar arasında boğuluyorum. Düşüncelerim o kadar yorucu ve huzursuz edici ki onlardan kaçmak için çılgınca şeyler yapmak istiyorum,bir nevi unuturcasına. .NE YAPMALI?NE YAPMAMALI?. Bana bu konularda fazlaca kaynak kitap ve film dizi önerisinde bulunursanız çok memnun olurum. Teşekkürler iyi çalışmalar. .

Özgüvenli olmama rağmen neden özgüvenim düşüyor?

Bu gibi anlarda ne yapmamı önerirsiniz belki dışardan anlaşılıyor ya da anlaşılmıyor ama benim kendimi kötü hissetmeme neden oluyor yüzüm düşünüyor beklenmedik anlarda ya da o gün kendimi beğenmezsem oluyor yani bilmiyorum nasıl yenebilirim ? normal farkındayım ama kontrol edememe kısmı için yardım istiyorum sadece. Yani ne biliyim en azından kendimi hemen iyi hissettirecek bir şey olmalı. Birde özgüvenimin kolay yıkılmaması için neler yapabilirim?iyi bayramlar sağlıcakla kalın:)

Aile

Annemi yapmak istediğim şeylere nasıl ikna edebilirim?

Annem çok dindar birisi ve çoğu şeyime karşı çıkar açık giyinmeme izin vermiyor piercing yapmama izin vermiyor yaz gelince kıyafet konusu baya problem olmaya başladı ondan gizli aldığım kıyafetleri giyemiyorum her evden çıktığımda kıyafetlerime bakıyor ve kıyafetler de asla açık değil ona göre açık üniversiteyi başka şehirde okumak istiyorum ama ona da izin vermiyor ne yapacağım bilmiyorum gizlice tragus deldim diye 3 gün boyunca konuşmadı benle bide benden izin alsaydın diyor sanki izin istediğim zaman izin verdin de başka çare bırakmadı şimdi de başka kulak piercingi delmek istiyorum konusunu açtım resmen bambaşka birine döndü ne korkun ne utanman var diyo hergün kavga etmekten bıktım artık ne yapacağım ya yardım edim lütfen

Hayatta yolumu nasıl bulurum

Merhaba ben uzun zamandır ne istediğim ve nasıl bir hayatı istediğim konusunda kararsızım. 29 yaşındayım ve uzun süredir işsizim kaygılarım çok yoğun ve yolumu bulamıyorum. Çoğu arkadaşımla yollarımızı ayırdık. 1 sene öncesinde bir ilişki yaşadım. Bu kişi muhafazakar biri dışa dönük yapısı var sosyal birisi hobileri var kendisi muhafazakar ama çevresi seküler her anlamda rahat insanlar onların yanında baya rahat kız arkadaşlarıyla aşırı samimi tavırları var bu beni rahatsız ediyor. Ben öyle değilim dese de bunu benden saklıyor ama ben storylerden vs görüyorum ortamlarını ve samimiyetini. Mesaj siliyor yalan söylüyor. Güvenimi sarsacak daha büyük şeyler de yaptı. Bense içe dönük daha sessiz uyumlu biriyim giyimim açık. Ben onun için fedakarlık yapmıştım kıyafet konusunda ama bana öyle şeyler yaşattı ki kendimi böyle bir fedakarlık içine sokmak istemiyorum artık. Sevgim var ama biliyorum ki ona dönersem o hiçbir şeyinden ödün vermeyecek sadece ben hayatımı değiştireceğim. Kıyafetimden vs ödün vereceğim onun yaşadığı şehire taşınacağım ama o ortamlarından önceliklerinden hobilerinden ödün vermeyecek. Çünkü benden kıyafetlerim için ödün vermemi istiyor muhafazakarım diyor ama onun ortamı bikini giyen rahat tavırları olan insanlarla dolu. Kendisini bu ortama ait hissediyor çünkü bütün hayatı vs o insanlarla. Bana da bu ikililik çok yanlış geliyor. Evet muhafazakar olduğu için böyle birini istiyor. Ama ortamı çok farklı ve ben de o ortamlardaki gibi biriyim kıyafetimle vs. Her iki tarafta seviyor ne olacak ne istiyorum hayatta yolum bu mu sevgimin peşinden mi gitmeyelim bilmiyorum ama gidersem bu yolda en çok fedakarlığı yapan ben olacağım buna da eminim. Kendimi anlamıyorum kalbim mantığımla savaş halinde. Beklentilerimiz hayatımız yetişme şekillerimiz çok farklı. Ben ailemde çok rahat biriyim ama sessiz sakin çekinik yapım var. O dışa dönük sosyal baskı görmüş birisi. Tam birbirimizin gölge karakterleriyiz. Belki de benim uyumlu fedakar oluşum onu etkiledi onun da bu kadar sosyalliği beni etkiledi. Ama bu karmaşık durum gerçek hayatta çok zor oluyor. Sürekli çatışma halindeyiz. Ben bu ikili durumdan dolayı dönmek istemiyorum. Ben kendimi kısıtlayacağım ama o hiçbir şekilde kendinden ödün vermeyecek. Bu bana çok fazla geliyor. Ben kendi yolumu nasıl bulurum. Bu ilişkinin bir oluru varsa bunu nasıl anlarım bilmiyorum. Lütfen bana yardımcı olun hayatımın şekillenmesi için büyük bir adım olacak bu

Çocuk ve Ergen

Panik atak gerçekten tehlikelimidir?

Merhabalar oglum sık sıķ panik geciriyor her defasında hastaneye kaldirilip birsey olmadigi soylenip eve donuyoruz. Benim merak ettigim sey oglum panik atak gecirirken cektogi acilar mutlaka zordur evet ama bu kalo carpintisi,nefes alamama,el ayak tutmayip vucudun gucunu kaybetmesi oglumun gercekte vucudune ne kadar zarar veriyor yani acaba bu ataklarla beraber kalbinde yada baska problemler beraberinde getirebilirmi. Simdiden tesekkur ederim. Saygilarimla

Terapi almalı mıyım?

Terapi almayı düşünüyorum ama gittiğimde şikayetin ne sorusuna cevap verebileceğimi düşünmüyorum, genel olarak da terapide çok konuşkan birisi değilim elimde olmadan yargılanmaktan çok korkuyorum (bu da bir şikayet aslında). Son zamanlarda da kişisel gelişimimi daha iyi bir seviyeye taşımak adına uzman desteğine ihtiyaç duyuyorum, gündelik olaylar üzerinden nerede nasıl davranmam gerektiği ve duygularımı nasıl kontrol edebileceğimi öğrenmek istiyorum fakat bunun için terapiye gitmeli miyim emin olamıyorum (yine terapist tarafından bunun için mi geldin denilerek yargılanacağımı düşünüyorum).

Aile

Eşim hiç bir şeyden tatmin olmuyor

Eşim evliliğin ilk gününden itibaren herşeye surat asan bir bayan. Benim ailemle ilgili hiç bir pozitif düşünceyi benimsemiyor, kendi ailesi ile ilgili de tabiri caizse tapmamı bekliyor. Anlamsız şeylere surat asan, sebebini benim anlamamı bekleyen, sürekli pahalı hediyeler bekleyip alamayacağı şeylerin hayalini kuran enerjimi sömüren bir karakter olmaya başladı. Ama iki erkek çocuğum olduğu için boşanmaya cesaret edemiyorum. Ne yapmalıyım

Herşeyde kendimi suçlamamak için ne yapmam gerekiyor?

Aile içinde çıkan tartışmalar, arkadaşlık ilişkilerim herşekilde inişli çıkışlı geçiyor. Herkes sorunun bende olduğunu baskıladığı için kendimi öyle görüyorum ve bunu durduramıyorum. Çünkü bana sen haklısın diyen kimse olmadı. Çevremdeki herkes aynı düşüncede olduğu için suçlu ve farklı olan ben oldum. Bu durumlarda fazlasıyla kendimden nefret ediyorum ve bi yandan da böyle insanlardan kurtulmak istiyorum çünkü sorunun ben olmadığını bi yandan da biliyorum. İçimde kendimle savaş veriyorum. Düzensiz bir aileden geliyorum yani herkes kavgalı, annem ve babam bana düşman gibi herşeyde 2. plana atılıyorum. Her ortamda fazlasıyla hakkım yeniliyor ses çıkarıyorum ama yine en sonunda suçlu olan ben oluyorum. Hiçkimse benim baktığım gözlerle bakmıyor olaya. Küçük yaşımda birsürü sorumluluk almak zorunda kaldım ve kendimi kendim büyüttüm ama hala alışamadım bu tür sıkıntılara. Bu evden ve herkesten kurtulmak istiyorum. Herşey kötüye gittiği zaman ve kendimi dışarı atmak istediğim zaman arayabileceğim bi arkadaşım bile yok. Kalabalığın içinde tek başımayım. Hayatımda sürekli kendini geliştirememiş duygusal zekası olmayan insanlar çıkıyor ve beni mahvedip gidiyor. Eski sevgilim yüzünden derslerimde cok devamsızlık yaptım. Hergün ağlıyordum. Narsist biriydi ve bunu kabullenmiyordu. Birsürü sorun yaşadım. Herşey üst üste geldi. Bana birsürü travmalar yarattı ve daha birçok şey. Çok fazla sorunum var ama sadece bu soruyu sorma hakkım vardı. Küçüklüğümden beri psikolojik rahatsızlıklarım var. Hatta her sene değişiyordu bu takıntılar. Hala da aynı. Tedavi görmem gerektiğini biliyorum, iyileşmem gerektiğini ve farkedilmem gerektiğini de biliyorum. Ama bunun icin yeterli bir desteğe sahip değilim. Umarım yanıtlanır bir iki cümle bile olsa bir psikolog tarafından birşeyler duymaya ihtiyacım olduğunu düşünüyorum. Çünkü içimi açtığım hiçbir insan bana iyi gelmedi. Zaten hiçbir şekilde kendimi tamamen açamadım.

elifqwe1