Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Bebeğim babasını neden istemiyor?
Merhabalar, kız bebeğim 14 aylık. Babasına asla gitmek istemiyor, babası sevmek istediğinde onu itiyor ağlıyor onda kalmak istemiyor. Babası ilgi gösteren onunla vakit geçiren bir baba neyden kaynaklı bu durum çözemiyoruz. Ayrıca biz çalışan anne baba olduğumuz, için bakıcımız var. Bakıcımıza ve onun eşine kızımız çok düşkün. Babasındansa bakıcımızın eşini daha çok gitmek istiyor. Bu duruma çok üzülüyoruz ne yapabiliriz kızımız neden bu şekilde davranıyor
Gizli Kullanıcı
Olaylardan çok etkilenmek, hassas olmak
Merhaba ben genel olarak içe kapanık aile içinde de kendi duygularını yaşanmasına izin verilmemiş seçim yapma konusunda fikri alınmamış sürekli duruma göre ayak uydurulması uyum sağlanması beklenen fedakarlık şeması yüksek ilk çocuğum. Kardeşim kendi yolunu çizen isteyen ses çıkaran sosyal biri. Sanırım ilk çocuklarda durum böyle oluyor. Çekingen bir yapım var. Sürekli başarılı olmam beklendi. Duygusal olarak ihmale uğradım. Babam çok sorumsuzdu. 8 sene boyunca çalışmadı evin geçimini annem sağladı. Annem hep söylenen mutsuz bir karakterdi. Annemi şu an daha iyi anlıyorum. Terapi almadım ama psikoloji okuması çokça yaptım. Tabi bende bu çekingenlik bir olay olunca içe dönmek sessiz kalmak konuşkan olmamak uyum sağlamak sevilmek için fedakarlık etmek beni yaralayan bir yer olsa bile durup orada iyileşmeyi beklemek bu gibi durumlar ortaya çıkardı. Tabi ki yaşadığım ilişkilerden sonra kendime döndüm anlamaya çalıştım. Aslında tüm bunlar bana öğretilmiş olanlardı. Şimdi kendi yolumu bulmaya çalışıyorum. Benden sadece uyum sağlarsam sevileceğim inancımı terk ettim. Fedakarlık bekleyenlerin de fedakarlık etmesi gerektiğine inanıyorum artık. Kendi mutluluğu konforu için ben onlara uyum sağladığımda sesini çıkarmayıp konu benim fikirlerim olduğunda zaten benim beklentilerime uymuyorsun diyip kenara çekilenleri artık hayatımda tutmuyorum. Öncelikleri farklı olup benden öncelik bekleyenleri de aynı şekilde. Hassas bir yapım var duygularımı anlatmak yerine bastırıyorum. Hemen her şeyi üzerime alıyorum. Bu anlattıklarım konusunda bana yardımcı olacak kitap önerileriniz var mıdır. Gördüğünüz problemleri nasıl düzeltebilirim. Farkındalıkların var ama bunu hayata geçirmekte çok zorlanıyorum yardımınızı bekliyorum.
Gizli KullanıcıAşırı düşünmemeyi umursamaz olmayı nasıl başarırım
Ben her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünüyorum elimde olmadan ne kadar umursamayayım da desem en ufak bir şeyde hemen tedirgin oluyorum. Başka şeylerle kendimi meşgul ediyorum yine aynı durumu yaşıyorum kafam hep aynı yerde kalıyor. Çok düşünceliyim. İçim rahat etmiyor mesela akşamları yatmadan önce telefonun internetini kapattım mı diye 2-3 kez kontrol ediyorum sonra ellerimi bayağı bir yıkıyorum üstümü ıslatacak kadar içim rahat etmiyor. Sonra birisi beni üzecek laf versin o beni çok etkiliyor ne kadar düşünmeyeyim desemde elimde olmuyor kendimi ders çalışmaya odaklamaya çalışıyorum sevdiğim şeylerle uğraşıyorum yine aynı kafamda hep aynı düşünce mesela biri bana şunu halledeceğim desin mesela sıradan biri de değil annem yakınım desin yine tamam demesine rağmen aynı düşünce hep dolanıp duruyor. Ellerimi iyice yıkamam sonra telefonu iyice kontrol etmem içim rahat olmuyor hep böyle aşırı düşünce var yani içim rahat değil kendimi rahat hissetmiyorum. Sürekli dertleniyorum. Hatta bana çok düşüncelisin rahat ol deniliyor ama ben hâlâ aynıyım. Ne yapmalıyım gerçekten evde kendim ne yapabilirim şu anda zaten psikoloğa gidip tedavimi de alamıyorum yks'ye hazırlanıyorum çünkü bu sene eğer ilaçla tedavi olursa yks aksar ama üniversiteye gidince muhakkak tedavi almayı düşünüyorum. Ama şu anda yine de üniversiteye böyle başlamak istemiyorum bu yüzden de evde kendime ne yapabilirsem o kâr bana. Bu takıntılı düşüncelerim var bu beni her yönden etkiliyor. Bu düşüncelerim çoktan beri var. Hem beni hem de etrafımı etkiliyor. Tuhaf olarak algılanıyorum genelde. Engellilik raporum da yok ama yaşıtlarıma göre ben farklı olduğumu düşünüyorum. Zaten bu yaşıma kadar da hep tuhaf gözlerle bakıldım ya şimdi yanlış anlıyorsun diyorlarda her şeyimi yanlış anlıyorum. Benim gerçekten ciddi anlamda tedaviye ihtiyacım var ama sırf yks ye hazırlanıyorum diye de kendimi asla aksatmak istemiyorum. Bu yüzden de durumumu ciddiye alıp ona göre tedavi önerseniz? Yardımcı olsanız gerçekten ihtiyacım var.
Gizli KullanıcıPsikolog sihirli bir değnek midir?
Ben kendim psikolog olmasam da, terapi yapmasam da, psikologların çalıştığı bir kurumu temsil ediyorum. Bazen insanlar çok yüksek beklentilerle seansa geliyor; sanki 4–5 seansta her şey düzelecek, tüm travmalar çözülecek ve bir daha asla hiçbir sorun yaşamayacaklarmış gibi davranıyorlar. Peki, danışanlar psikoterapi sürecinden sonra travmalarıyla baş etmeyi öğrenmez mi? Elbette öğrenir. Ancak şunu unutmamak gerekir ki, her birey biriciktir. Ve her problem 4–5 seansta çözülecek diye bir garanti yoktur. Peki, bunu anlamakta zorlanan, her şeyin kısa sürede çözülmesini isteyen, önyargılı olan ve psikoterapiyi bir tür sihir gibi gören kişilere siz nasıl yaklaşıyorsunuz?Özellikle ben şirketlere danışmanlık hizmeti veren bir projeyi yürütüyorum. Bazı şirket yetkilileri, “Neden bazı kişilere bu kadar fazla seans veriliyor?” diye soruyor. Oysa kişi majör depresyon yaşıyorsa, bu çok doğal bir ihtiyaçtır. Bu durumu uygun bir dille nasıl ifade edebilirim? Yani hem bilimsel hem de herkesin anlayabileceği şekilde anlatmak istiyorum. Ne önerirsiniz?
Gizli KullanıcıYetersiz hissetmek ve başarı takıntısı
Çalışsam da istediğim sonucu alamıyorum. Bundan artık çok sıkıldım insanlar çok başarılı ama ben hiçbir şeyi beceremiyor gibiyim. Diğerlerinden daha çok çabalayıp yine de başarısız olmak yetersizliktir değil mi ?Gerçekten bazı şeyleri başarmak için kapasitem yetmiyor galiba. Birinin benden daha yüksek aldığını duyunca etkileniyorum. Bir süre etkisinden çıkamıyorum geçenlerde benimle aynı puanı almış kıza çok iyi yapmışsın diyorlardı ama ben düşündüğüm zaman o puan bana hiç de iyi ya da yeterli gelmiyor hatta öyle dedikleri için şaşırdım bile. Şu son günlerde başarıyı çok fazla takıntı haline getirdim hiç normal olmayacak düzeyde sürekli bunu düşünüyorum hastalıklı gibi nasıl kurtulacağımı da bilmiyorum. Diğer insanlar hep çok başarılı peki ben ailemi bile gururlandırdığımı düşünmüyorum hiç. Sürekli bunu düşünmek günlük hayatımı mahvediyor çünkü sürekli bunu düşünüyorum bir an bile unutmadan belki de gerçekten yetersizim ,kapasitem yok. Diğer insanlar için çok kolay olan şeyler benim için ızdıraba dönüşüyor. Çünkü beceremiyorum. Bunları düşünürken de yoruluyorum, tükeniyorum. Bu hastalıklı başarı takıntısını nasıl yeneceğim ?
Gizli KullanıcıNeden hep dışlanıyorum
Kendimi bildim bileli dışlanıyorum bir ortamda dışlanması gereken biri mi var illaki ben oluyorum artık dış görünüşümden mi karakterimden mi bilmiyorum ama mesela ortaokulda da dışlandım lisede de şu anda da bir arkadaş grubum var biriyle aramız iyi mesela ama diğeriyle aramız iyi mi tam kestiremiyorum diğer arkadaşımızın mesajlarına anında ya da birkaç dakika içinde cevap verirken bana saatler hatta ertesi gün cevap verebiliyor gerçekten beni umursamıyor galiba hadi diğerleri neyse de kendi arkadaş grubumda dışlanmak en kötüsü sadece mesaj da değil birkaç kere konuşurken de olaya beni katmadığı da oldu sadece diğer arkadaşımızın ismini söyledi ben de ne yapacağımı bilmiyorum yüzüne direkt söyleyemem bu sefer daha da soğuyacağını düşünüyorum mesela ben de ona bana davrandığı gibi mi davranmalıyım öyle yapmayı düşünüyorum sizce anlattıklarıma göre gerçekten dışlanıyor muyum yoksa bu benim kuruntum mu
Gizli KullanıcıNeyi neden yaptığımı bilmiyorum.
Neyi neden yaptığımı bilmiyorum. Aniden öfke patlamaları yaşıyorum birden modum düşüyor ve 1-2 gün kendime gelemiyorum herkesten Herşeyden uzaklaşıp herkese kötü davranıyorum. Her şeyi çok kafama takıyorum günlerce düşünüyorum gecelerce ağlıyorum artık ne yapacağımı bilmiyorum. İnsanlara hayır diyemiyorum verecekleri tepkilerden korkuyorum insanlar kırılmasın üzülmesin diye gerçek kendimi saklıyorum. Ve cinsel tepki beni korkutuyor kendimle başa çıkamıyorum lütfen yardım edin bekliyorum.
Gizli KullanıcıKontrol manyaklığından kurtulmak?
Her şeyi kontrol etme takıntım var. Herhangi bir şey tahminimden farklı bir şekilde olunca ya da planın dışına çıkılınca anksiyete yaşıyorum. Her şeyi kontrol etmeye çalışıyorum ama yapamıyorum. Akışa güvenemiyorum. Bunu nasıl yenebilirim? Nasıl akışa ve kadere güvenebilirim? Gerçekten kader diye bir şey var mı? Kontrol manyaklığı hem bana hem de çevreme zarar veriyor. İnsanları da geriyorum. Buna çok üzülüyorum ama elimde değil.
Gizli KullanıcıAile içinde bireysel kararlar verebilme yetisi nasıl kazanılır?
Evlilik sürecindeyim. Erkek arkadaşım ailemle tanıştı ve şimdi de beni ailesiyle tanışmak için davet ediyor; ancak bu buluşma uzak bir mesafede gerçekleşecek. Ailem, isteme olmadığı için sürekli şüphe içinde ve beni göndermeyebilirler. İsteme töreni, sevgilimin annesinin hastalığı nedeniyle yapılamadı. Aileler, görüntülü görüşme yoluyla birbirleriyle tanıştılar; ancak annem, hastalık durumuna inanmadığı için hâlâ tereddüt ediyor. Ayrıca, erkek arkadaşımın kardeşi de bu süreçte evleniyor. Bu durumda ne yapmalıyım? Doğru olan çekip gitmek mi? Bireysel kararlarımı aileme nasıl kabul ettirebilirim, çaresiz hissediyorum.
brilancaİşleri son ana bırakmaktan nasıl kurtuluruz?
Merhaba, iş çok kolay bile olsa “sonra yaparım” diyorum, ama sonra işler birikiyor ve dağ gibi büyüyor. Bir bakmışım ki, işler birikmiş ve hepsini yetiştirmem gerekiyor. Bu da beni strese sokuyor. İşlerimi planlasam, “to-do list” yazsam bile yine de ara sıra motivasyon düşüklüğü yaşıyorum. Galiba mevsimsel depresyondan kaynaklanıyor. Motivasyonumu kaybetmeden, işlerimi son ana bırakmaktan ve ertelemekten nasıl kurtulabilirim? Bana kesin pratik çözümler söyleyebilir misiniz lütfen?
Gizli Kullanıcı
