Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Herşeyi kafaya takmayı nasıl bırakabilirim?

taktığım şeyler mantıksız ve farkındayım ve artık bu durumu aşmak istiyorum taktığım Herseyı not alıyorum eşime soruyorum unutkanlık ve buna benzer yaşıyorum hep mutsuzum içimden hiçbirşey gelmiyor etrafımdaki herkesi kendimden üst sevıyede görüyorum konuşmaya cekınıyorum artık kafamın bedenıme ağır geldıgını düşünüyorum bazen yürümek dahi istemiyorum akıcı konuşamıyorum kendımı sevmiyorum yaklaşık bir buçuk yıldir her türlü ilacı denedim ama kendım ilaçsız kurtulmak istiyorum bu durumlardan …

Aile

Eşimle sürekli eskiye dayalı tartışma yaşıyoruz

Eşimin ailesi ve benim hazır cevaplığım yüzünden ikimizinde sinirli ve öfkeli olduğundan eşim biraz ilgisizliğide var Yaşamak için zorlanıyorum birbirimize karşı sözlü şiddetlerimiz var ve ayrılmak istemiyorum ilişkimin düzelmesini yani boşanmak istemeyen biriyim. Yaşamak için nedensiz hissediyorum ve 26 yaşındayım ve gerçekten çok yorulduğumu hissediyorum eşim sürekli eleştiri içerisinde ve kinayeli cümleler kuruyor cevabınız için teşekkür ederim ne yapmam gerektiği konusunda destek olursanız sevinirim

Betül Canbel

Söylediğiniz şeyleri uygulayacağım. Paylaştığınız yol haritasını Mustafa ile paylaşmalı mıyım sizce? Onunla cevaplarımızı karşılaştırmalı mıyım yoksa sadece kendime zaman ayırıp tek başıma mı uygulamalıyım bunu? Cevaplarınız için çok teşekkür ederim. Ciddiye alıyor ve uygulamaya çalışıyorum. Umarım en doğru yola çıkabilirim. . .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

eşimle gelecekle ilgili planlarımızda tartışıyoruz

Ben ve eşim ev almak istiyoruz ama elimizde 600 milyar var bunun 300 milyarı borca geriye 300 milyar kalıyor bankada 1 trilyon kredi çekeceğiz geriye kalanla 1. 000. 000. 000. 300 ev almayı düşünüyoruz eşim sonra dan caydı istemiyorum dedi ama ben çok istiyorum bunu üstünü çok kavga ediyoruz ben istiyorum eşim istemiyor eşimin gelecekle ilgili geçinmekle ilgili çok korkuları var ama ben de ev sahibi olmak istiyorum kirada oturmak istemiyorum amacım bir yerlere gelmek 250 milyar açığım var ailesinden destek istedim hiçbiri destek çıkmadı bunun üstüne ben eşimle tartıştım ailen destek çıkmıyor diye eşim de benimle tartıştı ailen benim borcumu ödesin diye ailemin eşime borçu var 60 gram ailemin de maddi durumu yok sene sonuna kadar ödeyeceklerini dile getirdiler benimle inatlaşıyor eşim evi almamak için aileme bana saldırıyor sözlü olarak paramı altınımı yapsınlar diye ben ev almak istiyorum bana bu konuda yardımcı olur musunuz eşimle yoksa yollarımızı ayıracağız eşimle çok kötü tartışıyoruz

Stres yönetimini nasıl yaparım

İş yerindeki sorumluluklarım arttı ve fazla fazla mesai yapıyoruz ekip arkadaşlarımızla birlikte. Zihnen ve vücuden çok yorgun hissediyorum. Sevgilime sevgili gibi davranamıyorum arkadaşlarıma arkadaşlığımı gösteremiyorum. Yani insan sevdiği kişiye sarılmayı öpmeyi nasıl unutur. Kimseyle pek vakit geçiremiyorum. Bu da bana ekstra stres yaptırıyor. Çalışmanın karşılığını bile alamıyorum. Üstüne üstelik son zamanlarda çevremdeki kadın çalışanlar ve müşterilerimiz de garip davranıyorlar. Bir müşterimiz ekip arkadaşıma eğitimimin olup olmadığını sormuş. Ardından da eğitimi herkes altı önemli olan yetenek falan demiş. Yani benimle bir kıyas içine girmiş hayatımda 2 kere görüp iş yaptığım birisi. Anlayamıyorum bunun böyle olmasını. Ben sadece işimi yapmaya bakmıyorum ama etraftakiler bu tarz saçma düşünceler ve oyunlar içinde. Bu durumlarda ister istemez strese sokuyor bu dönemde beni. Önümüzdeki hafta motor sınavım var kendimi ona odaklanmam gerekirken ben işteki bu insanlarla uğraşıyorum. Ne yapmalıyım ? Durum beni fiziki olarak kötü etkiliyor stresten alerji oluyorum ve yüzümün sol tarafı bazen ağrıyor böyle uyuşmuş gibi stresten oluyor diye düşünüyorum ve buna bir çözüm bulmak istiyorum. Teşekkürler şimdiden

Betül Canbel uzak mesafe ilişkim

--- Ben çocukluğumdan beri içine kapanık bir çocuktum. Çok iyi bir ailem var ama benim hassas, duygusal oluşuma yetemediler. Böyle demek onlara haksızlık etmişim gibi geliyor ama 24 yaşındaki Beyza, çocuk Beyza'ya bakınca hep bir köşede ağlayan, sevilmediğini düşünen, konuşmaktan çekinen bir çocuk olarak görüyor. İlkokulda çok başarısız bir çocuktum ama bunun sebebinin ben olmadığımı şimdi, iki üniversite mezunu olan Beyza anlıyor. Ama ailem bunu hâlâ anlamıyor. Benim tembel olduğumu, bir şeyi elli kere tekrar ettirdiklerini, öğretmenimin benden bıktığını söylüyorlar. Oysa ki öğretmenim, beni dünyaya kapatan, sınıftaki askılıklara bizi asan, sınıf arkadaşım Onur’u kıpkırmızı olana kadar döven, Onur’a ayakkabılarını boyatan, sınıfı ikiye ayıran; zengin ve başarılı öğrencileri bir grupta, bizi ise diğer grupta oturtan iğrenç bir insandı. Bizim evimize çok yakın otururdu. Ben dışarıda oyun oynadığım zaman onu görünce arabaların arkasına saklandığımı çok iyi hatırlarım. O zamanlar bunu aileme demeye korkuyordum, hatta herkes korkuyordu. Gerçi 24 yaşında söyleyince bile ailem "Yanlış hatırlıyorsun. " diyor. Evet, kötü bir ailem yok ama bizim evin en az sevilen çocuğu benim. Buna eminim, bunu tüm kalbimle hissediyorum. Çok hassas bir çocuktum, hâlâ öyleyim. Ama belki bu beni zor bir insan yapıyor. Ama ablamın rahatsız olduğumuz huylarına ailem "O da böyle, kabul edeceğiz. " diyor. Peki beni niye anlamaya çalışmıyorlar? Sevildiğimi söylemiyorum ama evlatlarına daha fazla sevgi gösterebilen ebeveynlerin en az sevilen çocuğu olmak üzüyor beni. Belki de Mustafa’ya olan düşkünlüğüm bundandır; onun bir tanesi olduğunu hissetmemdendir, beni koşulsuz sevdiğini bilmemdendir. Bu zamana kadar anneme hiçbir şeyimi anlatmadım. Annemle aramda hiç sır olmadı. Annem hep ablama anlatırdı sırlarını, benden her şeyi gizlerlerdi. Şimdi de anlatamıyorum hiçbir şeyimi. Trafik kazası geçirdim, ayağım kırıldı; aileme haber veremedim, saatler sonra arayabildim. Geçen gün elime top çarptı, parmağım incinmiş, biraz şişti, morardı. Az önce mutfağı toplarken ters hareket yaptım, canım acıdı. Kardeşim olsaydı, canı yanan annem "Ben toplarım. " derdi. Az önce "Yorgunsun, duşunu al, uyu artık. " dedi. Yaptığı şey kıyafet denemekti. Ben de sabah 11’den 17. 00’ye kadar çalışıyorum ama bana "Yorgunsun. " denilmiyor hiç. Ablamın çok gıcık huyları vardır (evlendi, şu an Bursa’da yaşıyor). Annem de çok gıcık olur bu huylarına ama hepsini sineye çekebiliyor. "Esra uzakta, bir şey demeyeyim. " diyor. Bunları görünce "Ben niye uzakta olmaya bu kadar karşıyım ki?" diyorum. Belki gidince ben de değer görürüm, ben de sineye çekilirim. Özgüveni eksik, insanlarla konuşmaya çekinen, arkadaşı olmayan, bomboş bir insan olarak görüyorum kendimi. Benim sığındığım, derdimi anlatabildiğim, dinlendiğim, başıma bir şey gelince düşünmeden arayacağım, yargılamadan dinleyecek hayatımdaki tek kişi Mustafa. Kendimi insanlara kabul ettirmeye çalışıyorum. Ezilmeye çok müsait bir insanım. Ben, "Ailemi bırakıp başka şehre nasıl gideyim?" diye düşünürken, etrafımızdaki insanların görücü adı altında birileriyle beni tanıştırma isteklerine annem olumlu bakıyor. ( Çok sıralı yazamadım ama aklıma gelen hissettiğim şeyleri yazdım)

ne onla olmak istiyorum ne de ondan vazgeçiyorum

iki buçuk haftadır başıma gelmeyen kalmıyor sevgilimden ayrıldım telefonum parçalandı yeni telefon aldım onda da sıkıntı yaşadım abimin düğünü var onun için abiye almıştım onunla ilgili sıkıntılar çektim derslerimde odaklanamıyorum artık ailem derslerimle ilgili çok baskılı davranıyor eski sevgilimden severek ayrıldım ona hep ilgi bağımlısı oldum son zamanlarda yazmadı da aramadı da hep yazdım hep bekledim müsait olmasam bile onun için zaman yarattım yine de yazdım fakat kendisi aradığımda ne döndü nede yazdı sonra hep bahanesi çalışıyordum müsait değildim diyordu ya bir mesaj yazmak sadece 10 saniyeni alır hadi gerçekten müsait değilsin müsait değilim geri dönüş yapacağım de ya ben bunu ona da dedim ama yine de aynı şeyleri yapmaya devam etti ben ilgi görmediğim yerde duramam ama ondan gitmemek için elimden gelen her şeyi yaptım aramak istiyorum hesap sormak istiyorum ama cesaret edemiyorum çünkü kendimi tanıyorum sesini duyarsam ondan vazgeçemeyeceğim ben o kadar bunaldım ki en yakın arkadaşıma her şeyimi anlatırım fakat anlatmak istediğimde sadece ağzımdan iyi hissetmiyorum kelimesi çıktı asla anlatamadım nedenini asla bilemiyorum insanlara mutlu görünmekten yoruldum ben sadece ilgisini hissettirsin istiyordum ama yine de öyle yapmıyordu ben geceleri ağlamaktan ve kalbimin ağrısından karnımın ağrısından uyuyamadım aklımdan çıkaramıyordum aramak istiyorum yazmak istiyorum ama bunu yapamam kalbim değişecek bekle onu diyor fakat beynim ise bırak gitsin sevmiyor seni o diyor ben ne yapacağımı gerçekten şaşırdım herkes üzerime geliyor çok bunaldım ben burada ağlarken o bir yerlerden kız ekliyordu ya ben bunları hak ediyor muyum ben iyileşmek istiyorum ne onunla olmak istiyorum nede ondan vazgeçmek istiyorum ben artık bunları atlatmak istiyorum zihnim o kadar karışık ki artık kaldıramıyorum hiç bir şeyi bana nazar mı değdi diyorum ama bu nazardan daha fazlası daha çok şey yaşadım ama bunlar yeterli olacaktır lütfen bana yardım edin ben iyi hissetmek istiyorum ben artık duygularıma karşı engel olamıyorum istemsizce insanlara bağırıyorum ama asla isteyerek değil sonra kendime kızıyorum bir anda ağlamaya başlıyorum ağlamam gereken yerde ağlayamıyorum ben ne yapacağım ?

Aile

İyi bir baba nasıl olunur ?

Merhabalar. Çocuklarımla iletişim kurmakta zorlanıyorum. Günlük hayatın stresinden yoğun iş temposu, ailevi problemlerden ötürü çocuklarımla iletişim kurarken tahammül edemiyorum. Çabuk sinirlenip kızıyorum. Suçlu ve suçsuz bağırdığı fark ediyorum. Bu yüzden pişmanlık duyuyorum her seferin de. Biri 8 diğeri 4 yasında iki erkek babası olarak onlarla nasıl iletişim kurabilirim. Onlarla nasıl eğlenceli vakit geçirebilirim. Onların çocuk olduğunu ve benim de onların babası olduğumu nasıl hissettirebilirim. Onlara nasıl iyi örnek olurum. İnsanlara ve özellikle çocuklarıma karşı nasıl daha anlayışlı olurum bunlari öğrenmek istiyorum. Kendime çok kızıyorum aslında empati kurabilen bir insanım ama bazen aklimdakileri hayata geçirmekte zorlanıyorum iletişim konusunda. Yardımınıza ihtiyacım var. Bana yok gösterin lütfen.

Kaygı

Dava korkusu nasıl aşılır?

Geçmişte bir soruşturma sebebiyle travma benzeri bir şey yaşadım. Dün de Twitter da yanlışlıkla bir zamanlar bana ait bir hesabı "taklitçi" diye şikayet ettim. Dava edilmekten korkuyorum, öyle ki göğsüm daralıyor. Resmen çürüyorum. Neyden korktuğumu da bilmiyorum, genelde fazlasıyla cesurken şimdi korkudan nefesim kesiliyor. Bununla birlikte artık ne hareket etsem dava edilir miyim diye düşünüyorum. Geceleri uyuyamıyorum. Lütfen yardımcı olacak psikolojik görevli, sadece destek değil direkt çözüm için yardımcı olsun. Zor olabilir biliyorum, ancak rica ediyorum. Teşekkürler.

Uzak mesafe ilişkim (Betül Canbel)

Ben artık ne yapacağımı bilmiyorum gerçekten düşünmekten çok yoruldum zihnim düşünmekten kaçıyor odaklanamıyorum hiçbir şeye uzun uzun düşünemeyince de acaba ben yeterince üzülmüyor muyum diyorum kendimi suçluyorum ayrılalım olmuyor desem yapamıyoruz her şeyi yoluna koyalım desem yapamıyoruz ne yapmamız lazım ne yapabilirim sizin tavsiyelerinize ihtiyacım var olaya siz de hakim oldunuz artık ben ne yapmalıyım Mustafa ne yapmalı bize bir yol haritası çizer misiniz bu arada benim adım Beyza