Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Dava korkusu nasıl aşılır?
Geçmişte bir soruşturma sebebiyle travma benzeri bir şey yaşadım. Dün de Twitter da yanlışlıkla bir zamanlar bana ait bir hesabı "taklitçi" diye şikayet ettim. Dava edilmekten korkuyorum, öyle ki göğsüm daralıyor. Resmen çürüyorum. Neyden korktuğumu da bilmiyorum, genelde fazlasıyla cesurken şimdi korkudan nefesim kesiliyor. Bununla birlikte artık ne hareket etsem dava edilir miyim diye düşünüyorum. Geceleri uyuyamıyorum. Lütfen yardımcı olacak psikolojik görevli, sadece destek değil direkt çözüm için yardımcı olsun. Zor olabilir biliyorum, ancak rica ediyorum. Teşekkürler.
Gizli Kullanıcı
Uzak mesafe ilişkim (Betül Canbel)
Ben artık ne yapacağımı bilmiyorum gerçekten düşünmekten çok yoruldum zihnim düşünmekten kaçıyor odaklanamıyorum hiçbir şeye uzun uzun düşünemeyince de acaba ben yeterince üzülmüyor muyum diyorum kendimi suçluyorum ayrılalım olmuyor desem yapamıyoruz her şeyi yoluna koyalım desem yapamıyoruz ne yapmamız lazım ne yapabilirim sizin tavsiyelerinize ihtiyacım var olaya siz de hakim oldunuz artık ben ne yapmalıyım Mustafa ne yapmalı bize bir yol haritası çizer misiniz bu arada benim adım Beyza
Gizli KullanıcıKendi içime kapanıyorum kendimi yanlızlaştırıyorum bu durumdan nasıl kurtulurum?
Benim babam 3 yıl önce vefat etti o vefat etmeden önce aramız pek iyi değildi annem de babamın vefatından sonra evlendi babam vefat etmeden önce boşanmışlardı çünkü . Şimdi yeni düzende hiç bir şeye alışamadım sürekli kendimi soyutluyorum yaşadığım evden hayatıma yeni giren insanlarla konusamıyorum annemin eşi ve üvey kardeslerimle sürekli odamda duruyorum ve hayatımda yasadıklarımı kabul edemiyorum lütfen bu duygu nasıl geçer?
serifenurUzak mesafe ilişkim (Betül Canbel)
Evet, dediğiniz gibi Mustafa sevgisini inkar etmiyor; hatta artık beni benden daha çok sevdiğini düşünüyorum. Benim hissettiklerim, ihmal oluşlarım beni ilişkimden geri tuttu. Her insanın yaşayabileceği gibi bir ilişki istiyorken bizde her şey sarpa sarıyor: yıllardır birlikte olmamıza rağmen hiçbir şey yapamamak, sadece iki saat buluşmuş olmamız, internetten tanışmış olmamız… Bunlar bizi çok yoruyor. Evet, birlikteyiz ama bir gerçekçiliğin içinde değiliz. Bu durum beni gerçekten “Mustafa’yı seviyor muyum?” diye düşündürüyor. Ailelerimizin bu ilişkiyi bilmesini önerdiniz; ama ben aileme—en azından sadece anneme—hangi cümlelerle bunu anlatacağımı bilemiyorum. Kendimi ikna edememişken ailemi nasıl ikna edebilirim ki? Şu soruyu sormuşsunuz: “Eğer şu an her şey mümkün olsaydı, tüm engeller ortadan kalksaydı ve sadece hislerinle karar verseydin, bu ilişkiye devam eder miydin?” İçimdeki tüm engeller, kaygılar, geçmişte takılı kaldığım kırgınlıklar ortadan kalkacaksa ve Mustafa’nın geçmişteki gibi olmayacağına emin olacaksam devam ederdim. Ama bu bir varsayım ve ben ihtimallerden, varsayımlardan çok sıkıldım. Gerçek görebileceğim, hissedeceğim şeyler olsun istiyorum; kalbim heyecanlansın, sıkılmasın artık istiyorum.
Gizli KullanıcıEvlilik bizim için sağlıklı bir karar mı?
Merhaba, 7 yıldır süren bir ilişkim vardı. Üniversiteyi birlikte okuduk, mezun olduk. Ben 2 yıldır atanmakla uğraştığım için henüz düzenli bir işe giremedim. Erkek arkadaşım ise çalışıyor ve düzenini kurdu. Geçtiğimiz aylarda istediğim bir yerden iş teklifi aldım ama sınav sistemi değişince kaygılandım, son kez sınava yoğun çalışmak istediğim için işe gitmeme kararı aldım. Bu kararı kendisiyle de paylaştım. Ancak sınava da yeterince çalışamadım çünkü ciddi bir kaygı süreci yaşadım. Evlilik hazırlıkları sırasında büyük bir tartışma yaşadık. Sınava beklediğim kadar çalışmadığımı fark edince bana oldukça sert davrandı. “Fabrika bile olsa işe gir”, “Çabalamazsan benden bir şey çıkmaz”, gibi sözler sarf etti. Bu süreçte güvenim kırıldı ve daha önceki desteklerimi görmezden gelmiş gibi hissettim. Özür dileyip evlilik yolunda adımlar attı. Kendince pişmanlığını ve değiştiğini gösterdi. İlişkimiz boyunca her zaman maddi olarak da manevi olarak da katkı sağladım. Gelirimiz yokken de el birliğiyle hareket ettik. Ona birçok konuda destek oldum. Ancak o olaydan sonra geri adım atmakta zorlandım. Sonrasında düğünle ilgili maddi yükler nedeniyle yine tartışmalar yaşandı. En sonunda asıl sorunumuz açık bir şekilde ortaya çıktı: Erkek arkadaşım evlilik sonrası benim çalışmamı bir tercih değil, zorunluluk olarak görüyor. Bana söylediği bazı sözler beni derinden yaraladı: “Ben sabahtan akşama kadar milletin ağız kokusunu çekip çalışırken senin evde yatman beni rahatsız eder. Elin ayağın tutuyor, çalışmalısın. Ben yolunacak tavuk değilim. Çocuk olur, hastalık olur ara verebilirsin. Yorulursan 3-5 ay ara ver ama eve benim kadar olmasa da mutlaka katkıda bulun. ” Ben zaten kendi ayakları üzerinde durmak isteyen, çalışmak isteyen biriyim. Ancak bu şekilde, sevgiden çok bir “zorunluluk” gibi söylenince çalışmak içimden gelmiyor. Kendimi bir yük gibi hissediyorum. Maddi yönden kaygıları olduğunu da anlıyorum. Tüm bu yaşananlar nedeniyle ilişkim bitti, ancak hâlâ iletişim halindeyiz. İçimde soru işaretleri var. Sizce bu yaklaşım sağlıklı mı? Bu yaklaşımla bir evlilik yürütülebilir mi? Bu sözler, beklentiler evlilikte daha büyük problemler doğurur mu? Teşekkür ederim.
Gizli Kullanıcıbu duygularla nasıl başa cıkarım?
merhaba hocam ben sanal üzerinde bir çocukla tanışıp 2 sene konuştum. hiç yüzyüze gelmedik. öyle böyle konuşuyoduk. ve ben bağlanıp kaptırdım kafamda birini idealize ettim yan, gerçekte görsem dönüp bakmayacağım birisi hattta öyle diyim size ama sanal olunca çekici ve cazip imkansız geldi bana. .. o zamanlarda duygusal boşluktaydım ona tutundum. heeycanım oldu resmen. ve çok yıprandım bir hiç uğruna. . sonu hüsran oldu çünkü. takip ettiği bir kızı stalklıyorum onun fotolarını beğenmiş mesela bunu görünce çok tetikleniyorum öfke duyuyorum çünkü madem böyle kızları takip edecek niye bana yazıyor gitsin onlarla konuşsun. beni de unutsun çünkü ben o kızlar gibi basit ve sahte ortamcı kızlardan değilim. değerimi bilmiyor öylelerini takip ediyor düşüncesi var bende. bir de aslında kendime sorduğumda neden böyle hissediyorum diye yanıt ben bunları Haketmemiştm oluyor. yani beni de en az ona verdiğim değer ve sevgiyle sevmeli ve uğruma çabalamalydı diyorum. onun yüüznden ağladım ben yıprandım üzüldüm vs vs o ise bunların hiçbirini görmedi işte bunu düşünüp hissetmek çok acı verici oluyor. uğruna bişeyler yapmasaydım çokta takılmazdım. ..
Gizli Kullanıcıaşırı düşünen biri olmayı nasıl aşarım
Merhaba, iliskimde sürekli olarak anlaşılmadığım ve çok üzüldüğüm için zor da olsa ayrılma kararı aldım haklı olmama rağmen bu durum bana çok ağır geliyor ve sürekli düşünmekten çok yoruluyorum devamlı olarak sosyal medya hesaplarına bakıyorum ve gözüm devamlı olarak telefonda aramasını istemediğimi söyledim fakat sürekli aramasını bekliyorum sabah akşam aklima o geliyor ve düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum iliskimde devamlı olarak iletişim halinde kalmak isteyen biriydim fakat karşımda ki insan sürekli olarak tartışma çıkarttığımı düşündü bu yüzden söylediklerimi anlamadığı için ve göz ardı ettiği için ayrılmak zorunda kaldım çok düşünüyorum nasıl aşabilirim bu durumu
Gizli KullanıcıNeden hep kötü insanlarla birlikte olmak istiyorum?
Neden hep karakteri kötü insanlarla birlikte olmak istiyorum yardımcı olabilirseniz sevinirim sürekli olarak problem yaşamama rağmen ısrarla bunu istiyorum sonunda acı çekeceğimi bile bile güçlü bir karekter isterken sorunlar yaşıyorum acı çekiyorım bu süreçte yanlz kalıyorum acı çekiyorım çabuk insanlara inanıyorum. Çabuk aşık olup çabuk bıkıyorum ve bu beni çok mutsuz ediyor bunun önüne nasıl geçebilirim
Gizli KullanıcıÇocuğum benden hiç ayrilmiyor, ne yapmalıyım?
Merhaba, 26 aylık bir oğlum var. Doğumundan sonra henüz iş hayatına dönmedim. Oğluma kendim bakıyorum. Diş çıkarma süreci sebebiyle huzursuz bir dönem geçiriyor ve benden ayrılınca çok ağlıyor. babasıyla birlikte oynarken bir saatliğine dışarı çıkmak istiyorum fakat 5dk sonra ağlaması sebebiyle eve geri dönmek zorunda kalıyorum. Çünkü ağlama krizine giriyor. Bu durumda ne yapmalıyım? Çocuğumla aramizdaki bağı zedelemeden kendime nasil alan açabilirim?
Gizli KullanıcıAldatılacağım düşüncesi var bunu nasıl aşarım
Eşim her şekilde şeffaf şüphe edici davranışları da yok fakat telefonu eline aldığı zamanlarda mesaj geldiği zaman şüphe ile yaklaşıyorum yapmadığını biliyorum telefonu devamlı yanında çoğu zaman ayırmaz yanından aniden elime aldığım zaman bi anda alıyor bakmak istediğimde direk veriyor sakladığı bişeyi olmadığını biliyorum Ama kendi kendime şüphe ediyorum çünkü devamlı yanına alıyor telefonu . tek sorun telefon bi sıkıntı olup olmyacağını kafama takıyorum her seferinde bu da iyice şüpheye düşürüyor beni
Gizli Kullanıcı
