Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Unutmak istediğim şeyleri nasıl aşarım?
Merhabalar mine ben öncelikle üç yıl önce evlendim. 1 seneye yaklaşık kayınvalidem ile birlikte yaşamak zorunda kaldım. Başda Yaşanan aksilikler olsa da kendi evime gelebildim ama o evde yaşanan hiçbir kavga ve tartışmayı atamıyorum içimden eşimin ailesinden nefret ediyorum. Annesi görme engelli birisiydi ve kendi geçmiş yıllarda yaşadığı ne varsa acısını düşmanmışım gibi beni istemedi aynı evin içinde olmam oğluyla mutlu olmam sürekli huzursuzluk çıkardı. Bende hemen hamile kaldım ve berbat bir süreç geçirdim üstelik bebeğim de 7 aylık doğdu üç ay küvezde kaldı. Eşimi çok seviyorum bir dediğimi iki etmez ama annesinin durumundan dolayı sürekli onun arkasına alıyordu. Eşim 4 yaşındayken kardeşi de 2 yaşındayken gözlerini kaybetmiş anneleri ve kayinpederim dahil bir dediğini iki etmeyip sürekli mutlu etmeye çabalamışlar buna bende dahil oldum ve vicdanım el vermedi ne ihtiyacı varsa yardımcı olmaya çalıştım hep. Her hareketini gizlemiş her aksiliğini ört bas etmişler onca zaman Hiçbir zaman özelimize bir sınır çizemedi eşim. Çok tartışmalar yaşandı ailelerde dahil oldu ben bir şekilde ikna olup evliliğime sahip çıktım 2. Senedir kendi evimizde mutluyuz hala gelip gidip görüşüyoruz 2 yaşına girecek bir oğlumuz var. Kayınvalidem vefat etti beş ay oldu. Tamamen hissizleştim cenaze boyunca hicbirsey hissedemedim. Ama şu an da aynı şekilde babası özelimize hep dahil istediği anda çat arayıp gelebiliyor kardeşi ise kendi yetiştirememiş bir şımarık 29 yaşında babası ve abisine istediğini nazla yaptirabilen birisi ve bu kişi inanırmısınız öğretmen bekar ve bizim ilk çocuğumuz gibi. Genel anlamda mutluyuz ama eşimle bu konular konuşulmuyor. Ailesi ile ilgili herşeyde tamamen değişip çok kırıcı ve yıkıcı oluyor. Tek isteğim şu ana odaklanabilmek içimde hep bı nefret dilimde sürekli bir beddua var. Mesela eşimin doğum gününde sırf babası ve kardeşi gelecek die ben bir hafta önce kutlayıp baş başa kalmaya çabalıyorum oysa benim hakkım gibi geliyor gününde kutlamak veya nezaketen bir sorulması gerekir. Tek isteğim çocuğuma eşime odaklanabilmek geçmişi unutamam ama şu anı yaşamayı kaçırmamak. Ben yüzlerine tebessüm edip eşimin hatrına tahammül ediyorum ama midem almıyor hazmedemiyorum. Ve bu hayatıma inanilmaz yansıyor.
Gizli Kullanıcı
Aile baskısından nasıl kurtulabilirim
Ailem sürekli para konusunda darda ve sürekli kavga ediyoruz bu durum beni çok rahatsız ediyo sürekli ağlıyorum sınav senem ve ders çalışamıyorum psikolojim bozuldu bazen uyuyamıyorum bazen ilaç içiyorum çok stresli bir dönemdeyim ve bana yardımcı olur diye bu uygulamayı indirdim lütfen bana yardımcı olun yoksa psikolojim asla düzelmeyecek daha da kötüye gidecek Buda benim için iyi olmayacak lütfen lütfen
Gizli KullanıcıSevgilim erkeklerle konuşunca sinir oluyorum
Okulda başka erkekle aynı projede ve ben tahammül edemıyorum ve o kişi hoşlanmadığım sevmediğim bir tip okulda o çoçukla yakın arkadaşlığı yüzünden sevgılı olduğu düşüncesı oldu başka dışardan insanlarda ve benımle sevgili olduğu zaman içindeydı aşırı derecedede kıskanıyorum tahammül edemıyorum düşün düşün kafayı yedım bi nevi tramva oluştu ayrıca geçmişde yaşadığı durumlarda kafamdan çıkmıyor sinir oluyorum aklıma geldikçe ne yapabilirim yardım edın
Gizli KullanıcıNeşeli görünüp görünmediğime nasıl takılmam
Ben normalde çok gülerim konuşurum birileri mutsuz olduğunda güldürmeye çalışırım ama bazı insanlar vardır ya gerçekten gördüğün anda artı elektrik alırsın ve hep pozitiflerdir onlar. Ben sanırım onlar gibi olmak istiyorum hani nasıl desem işte birileri benden bahsederken işte çok neşeli enerjik pozitif desinler istiyorum ama bu çok yorucu herkes öyle olamaz bunu da biliyorum böyle dışardayken de mutlu sürekli gülerek dolaşmıyorum ve bu durum bende anlamsız bir şekilde kaygı yaratıyor insanlar çok somurtkan bu der mi çok mutsuz der mi gibi düşüncelere giriyorum ve bu durumdan hiç hoşnut değilim.
Gizli Kullanıcı4 yıldır konuştuğum kişi evli çıktı
Sevdiğim biri vardı 4 yıl boyunca konuştuk ve ben daha yeni evli olduğunu öğrendim bana diyor ki evliyim ama ayrı yaşıyoruz ve başta neden bana söylemediğini sorduğumda herşey çok güzeldi dedi bana evet haklı çok güzeldi ama başta söylemiş olsaydı bu kadar çıkmazda kalacak bir durum oluşmazdı ve ben şuan napacağımı bilmiyorum evli biriyle tabikide konuşmak istemiyorum ama o kadar yıl geçti ve ben ona gerçekten çok bağlanmıştım bir çok şey paylaştık kendisiyle ve bi süredir bana soğuk davranıyor 2 yıl kadardır ben bu durumun başka bir nedeni var diye düşünmüştüm ama sorun bu sanırım şimdi de nasıl unuturum nasıl atlatırım bilmiyorum
Gizli KullanıcıTakıntılı olmak aşırı düşünmek
Merhaba ben üniversite öğrencisiyim . 21 yaşındayım. Şuan ara tatildeyim ve bu tatil bana birçok farkındalık yaşattı ama nasıl çözüm bulabilirim bilmediğim için size yazıyorum. Okul hayatım notlarım bunca senedir alabildiğim en kötü notlar oldu. Sürekli erteledim içimden gelmedi arkadaş ortamına takıldım insanların lafına kandım saçma sapan eleştirilere maruz kaldım. Sürekli aklıma çok zor yapamam diye kodladım . Hayatımda ilk kez bu dönemlerde hep ilk en kötüsünü aklıma getirmeye başladım stresten hiçbir şey yapamaz hale geldim. Bu insan ilişkilerine de yansımaya başladı. Önceden gülüp geçtiğim şeyler artık zoruma gitmeye başladı. Arkadaşlarımın şaka babında yapmış olduğu şeyler zoruma gitmeye başladı onlara bunu söyleyemedim aksine kendi içimde sürekli düşündüm aynı şeyi binlerce kez düşünmeye başladım ve çıkmaza girdim. Birçok hayalim vardı ama insanların tepkisinden çekindim eleştirirler diye yapamaz hale geldim hayalimin biri örnek veriyorum yazar olmak ama korkuyorum. Korku demişken derslerim konusunda veya normal hayatta bir iş olsun geciktiriyorum ve zaten yetiştiremem korkusuyla hiç başlayamıyorum. İnsanlarla arama mesafe koymak istiyorum çünkü bazı insanların bana iyi gelmediğinin farkındayım ve kırmadan nasıl uzaklaşırım bilmiyorum. Kafam o kadar dolu ki artık rahatlamak istiyorum . Öfkeden stresten uzaklaşmak istiyorum. Çok uzun oldu farkındayım yardımcı olursanız sevinirim.
Gizli KullanıcıSosyal insanlardan korkmamın ve onlardan kaçmamın anlamı ne olabilir?
Sosyal insanlara karşı müthiş bir özentim var. Örnek olarak sosyal paylaşım sitelerinde gezdikleri yerleri gösterenler bende korkuya neden oluyor ve aynı zamanda onlara karşı bende içten içe bir hayranlık oluşuyor. Sevgili edinme konusunda özellikle sosyal olmayanlara yöneliyorum. Bu duygu durumunu aşmam mümkün müdür? Acaba bende sosyal fobi mi var? Var sanıyorum ama bazen oluyor çok sosyal oluyorum. Cevaplarınız için teşekkürler ediyorum.
Gizli KullanıcıEski hayatıma giren insanları tekrar tekrar hatırlamayı nasıl unuturum
Eski sevgilimi hayatımın çok fazla yerine koymuştum ve hak etmediğim şeyler hissettirdi bunu bilmeme rağmen hala silemiyorum her şeyi kendimce denedim acı veriyo bu hissi asamiyorum üstünden 2 yıl geçti ama ben dünde gibi oluyorum onu ailemden gördüğüm için olabilir dedim başta ama hem suçlu hemde kızgın hissediyorum ona duygularım devam ettikçe onun hayatında bu denli basit olduğumu düşündürmemisti çünkü duygum ve beynim arasinda 2 yıldır bitmeyen bi savaş var sanki
Gizli KullanıcıNeden dizilerden ve filmlerden aşırı etkileniyorum ve onlara bağımlı hale geliyorum?
Merhabalar, sıkla başıma gelen bir sorunu sizlerle paylaşmak istiyorum. Şu sıralar bir diziye aşırı bağımlı hale geldim. Aslında kült bir dizi değil ya da verilmek istenen büyük bir mesaj yok. Fakat izlediğim sırada aşırı geriliyorum çünkü sonraki sahnelerde veya bölümlerde ana karaktere ve onun ilişkilerine ne olacak diye çok fazla kafa yoruyorum. Ana karaktere karşı fazla empati kuruyor, beni mutlu eden sahneleri birden fazla kere izliyor ve sürekli fragman bekliyorum. Eğer bölüm iyi bittiyse çok mutluyum ama kötü bittiyse de yıkılıyorum ve birkaç gün kendime gelemiyorum. Bir de bunun üstüne kafamda kurguya olası senaryolar kurup onları yaşıyorum ki beni tatmin etsin. Bunları düşünmek gün içerisinde saatlerimi alıyor, sanki yaptığım tek şey bu gibi. Bunu hissettiğim ve yaptığım için kendimi garip ve boş hissediyorum. Nedenini bir türlü anlayamadım, ne yapmam gerekiyor?
Gizli KullanıcıAtlatmayı başarabilecek miyim?
Merhaba, umarım iyisinizdir. Bende yılları olan bir aşkın "umarım "son demlerindeyim. Çok uzun ve zor bir süreçti. İlişki içerisinde görmezden geldiğim, tolere ettiğim, kendimden taviz verdiğim ne varsa birikip içimde patladı. Bardağı taşıran damla derler ya o bardak betimlemesi boyutsal olarak çok küçük kalıyor. Bilmiyorum ayrılığın bu yasın hangi evresindeyim . Açıkçası bir yanım sadece sona yakın olmak isterken diğer yanım ise içimde yaşanan her şeyin normalliğini kabullenerek yavaşça ve sağlam adımlarla atlatmak istiyor. Bu ilişki sürecinde insanlara yansıtmadığım, anlatmayı tercih etmediğim olaylara rağmen dışarıdan bakanlar tarafından çok önceden acı bir tecrübe olacağı saptanmıştı. Birilerinin fikirlerinin beni etkilediğini ve kararlarimi buna göre verdiğim yaşlarım olmuştu ama öyle biri değildim en azından bu ilişki nezdinde bunu söyleyebilirim. Konuşmayı tekrar tekrar onu anlatmayı çok istiyorum ama o kadar çok şey var ki bazen hep yaptığım gibi sadece susmak istiyorum. Sizden gelecek her cevaba ihtiyacım var. Çok şey var içimde nereden başlanır bilemiyorum ama bununla başlamak istedim. Şimdiden teşekkürler 🫀(not ilişkinin onun güzel hissettirdigi anların da bilincinde olduğumu belirtmek istedim )
Gizli Kullanıcı
