Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Mutsuz agresif sinirli gergin bir insan olmayı nasıl bırakabilirim?
benim bir yıllık bir ilişkim var ve sevgilimi seviyorum çok iyi bir insan aşırı anlayışlı bir insan ama bazen ara ara ondan soğuyorum ve kolay kolay sevemiyorum hissizleşiyorum adete mutlu olamıyorum bile ama o beni şartsız koşulsuz bu halimle sevebiliyor niye bende böyle döngüler oluyor bana hediye alsa bile o sıralar soğuk hissettiğim zamanlar tek mutlu olmuyorum bir hediyeye barışamıyorum neden. . merak ediyorum çünkü kafamda o kadar şey dönüyor ki artık sevmiyor muyum gibi şeyler ona anlattığımda bu sorunlarımı çözmeye çalışıyor ona haksızlık yaptığımı düşünüyorum ama elimde değil bu suçluluk, soğukluk, hissizlik bitiricek beni
Gizli Kullanıcı
Psikolojik sorunlarımı nasıl kendim düzeltebilirim?
21 yaşındayım üniversite okuyorum geleceğe karşı emeklerimin karşılığını almak konusunda da kaygılıyım 4 yildir üniversitedeyim hazirlik sinifila birlikte 4. yilimdayim ama okul ders bana artik gok agir geliyor yurtta kaliyorum hiç neşem yok hevesim yok gibi hissediyorum mutsuzum sevgilim var o da uzak mesafe iliskisindeyiz uzak mesafe yetmez gibi bir de askere gidecek subatta o da eklendi üstune onun yanina gittiğimde kendimi beynim susuyor rahatliyor gibi hissediyorum ama maddi durumum çok yok her zaman git gel olmuyor bir de askerlik çıktı onun bilmiyorum ya anlatamiyorum tam da bu kadar dokebildim biraz da stresten sanirim ürtiker vs oldum midem de çok ağrıyor böyle sorunlarım var işte ne yapacağımı da bilmiyorum şuan final haftamdayım derslerim çok fazla ekstra stres de yüklendi.
Gizli KullanıcıBeklentisiz bir insan olmak istiyorum
Merhaba hocam. Ben 29 esim 32 yasinda 10 yil once tabistik 5 sene once evlendik . Cok zorlu bir surecti bizim icin evlilik . Eşimin ailesi beni hicbir zaman istemediler benim en buyuk hatam bunu bilerek kabul etmem . Daha dogrusu beni tanirlarsa seveceklerini dusundum sevgi saygi kavrami benim kafamda cok baska yerlerdeydi cunku ben annemden boyle ogrenmistim ……………………. . ( babamla gorusmuyorum ayrilar annemler) ben esimi aslinda babamin tam tersi diye sevdim icki sigara aldatma vs. Yok diye ama bunlar malesef yetmiyormus . Esimde kotu aliskanliklar yok ama beni ailesine karsi savunmaz cok asagiladi ailesi halada asagilarlar ( suan cok nadir gorusuyorum o yuzden) ilgi gostermez cok mesafelidir Ben ilgi gormeyi- gostermeyi, sevgi gormeyi - gostermeyi, romantizmi gormeyi- gostermeyi fazlasiyla isteyen biriyim karsiligini da fazlasiyla veririm hediyeler aliirim esime o almaz yada vermesini bilemz . Son medel telfon aldi elemaniyla eve gonderdi . Bana sayisiz altin aldi baskasiyla gonderdi eve kendisi bir nevi pazarlamyi vermeyi bilmez hic yada cok onemsizdir onun icin bu seyler . babam cok kucuklugumden beri hayatimda degil ve benim Bir tarafim cok eksik o eksikligi esimden sevgisiyle Doldurmasini bekledim ama malesef o benim icin uzulmez bile merhametsiz bir insan utaniyorum Bunu soylerken ama ben sevgi dileniyor gibiyim esime soylerim bena ilgili olmani istiyorum bana sevgini goster seviyorsan vs ama degisen hic bisey yok . Esim 2 senedir yurtdisinda gunde 1 kez arar biraz konusur kapatiriz ben ozluyorum konusmak istiyorum iki ekim kanda olsa birakir esime gore ayarlarim kendimi ama o hic bana gore hayatini sekillendirmez ben acarsam tlfnu konusuruz acmazsam uyur beklemez beni yani . Ben konusmak istiyorum ozluyorum ama cogu zaman konustuguma beni pisman eder mesafeli konusmasiyla ilgisizligiyle vs. Ben degerimi hissetsiin istiyorum beni kaybetmekten korkmasini istiyorum . Cok karmaşık ve eksik anlattim biliyorum hocam ama ozetle bu yardimci olursaniz cok sevinirim simdiden tesekkurler .
Gizli KullanıcıGeçmişi kafamdan nasıl silebilirim?
Merhaba , biz eşimle 10 yıldır beraberiz . 4 yıl bir sevgililik döneminin ardından evlendik ve yaklaşık olarak 6 yıldır da evliyiz 1 kızımız var . İlişkimizin ilk başladığı zamanlarda aramızın bozuk olduğu bir dönem bir kızla 2-3 defa cinsel birliktelik yaşamış zaten bende hareketlerinden böyle bir şüphe içindeydim . Daha sonra bu kız benimle ilişkisi olduğunu öğrenip gelip bana anlattı o dönem sevgilim olan eşimde kabul etti pişman olduğunu duygusal bir durum olmadığını vs söyledi bende böylece öğrenmiş oldum ve ilişkiyi bitirdim . Bu ayrılık sürecinde uzun çabaları sonucunda affetim ve tekrar bir araya geldik yaklaşık 3 sene sonrası da evlendik . O olaydan sonra sadakatinden şüphe edeceğim bir davranışı olmadı. Evliliğimiz de gayet yolunda hiçbir sorunumuz yok eşim hep sevgisini ilgisini gösteren beni ve çocuğumuzu hiçbir zaman ihmal etmeyen iş dışındaki vaktini hep bizimle geçiren düşünceli birisi . Ancak ben yıllardır bu aldatma olayını hiçbir zaman unutmadım eşimi sevdiğim için affettim evlendik vs ama bu olayı hiç unutmadım. Sürekli aklımın bir köşesinde bu durum var . Özellikle de eşimle özel anlarımızda daha çok aklıma geliyor . Acaba o kıza nasıl dokundu nasıl birlikte oldular bu bana söylediğini onada söyledi mi o kız aklına geliyor mu beraber acaba neler yaptılar kıyas yapıyor mudur vs hep böyle düşünceler geçiyor kafamdan . Eşim böyle düşünmeme neden olacak bir şey yapmadı daha sonra hiç ama ben takıntı haline getirdim bu durumu ve aşamıyorum en güzel anlarımız benim için hep kabusa dönüşüyor bu düşüncelerimi eşimle de paylaşmadım hiç her şeyi kendi içimde yaşadım . Bu durumu nasıl aşabilirim bana yardımcı olursanız çok sevinirim . İyi çalışmalar diliyorum.
Gizli Kullanıcıİlgisiz olan eski sevgilimi unutamıyorum ne yapmalıyım?
Sevgilim geçen yıl ayrılmıştık tekrar barıştığımızda ayrı olduğumuzda tanıştığım arkadaşlarımla olan fotograflarımı gizlemiştim kızacağını düşünerek ama yanlışlıkla gördü. Geçen sene ocak ayında oldu bu olay ona ihanet ettiğimi ve aldattığımı düşündüğü için çatırdamalar yaşamıştık. Ama sonrasında barıştık. Marta kadar çok güzeldi. Mart haziran arası sadece ben arıyordum. Hiç armadı sormadı. Haziranda ankaraya gittik birlikte kaldık döndükten sonrasında yine gelgitler yaşadık. Ben armadan duramıyordum temmuzda son kez yanı a gittim kavga kıyamet ayrıldık. Eylülde beni aradı bir sürü beddua ettim işim rast gitmiyor dedi. O sıra ben zaten unutamamıştım tekrar aklıma girdi. Ekimde tamamen bitti ayda 1 kere sesini duymak istiyordum mutlaka aralıkta arkadaşlarımla gezme niyetine yanına gittim çok üzgündüm ve bu süreye kadar ağlayamıyordum bile duygusuz biriymiş gibi hissediyordum kendimi. Yanına gittiğimde kendi hislerimin de azaldığını düşünmüştüm. Ona yakın davranmadım sarılmak istemedim. Konuştuğumuzda da sanki ayrı olduğumuzda zamanda anlatamadımlarını anlattı bana neler yaptığını söyledi arkadaş gibi samimi davrandı gülüyordu eğleniyordu. Giderken üzüldüğünü fark ettim ama arkadaşlarım geldiği için onu oturduğumuz yerde bıraktım geldim. Ama çok mutsuzum sürekli yaşadığımız mutlu anlar geliyor ve ağlayasım geldiğinde olup olmadık yerlerde ağlıyorum ya da karşımda ağlıyan biri olduğunda durduramıyorum kendimi
Gizli KullanıcıTembelliği nasıl aşarım?
Sayın Psikolog, merhaba! Benim nasıl ifade edeceğimi bilmediğim bir durumum var lütfen sonuna kadar okuyunuz. 😇. Kendimi son derece tembel hissediyorum, eğlenmek için ya da ders çalışmak için, evde anneme yardım etmek gibi yapmam gereken şeyleri ya da annem benden ona yardım etmemi istediğinde hiçbir şey yapmak istemiyorum. Şikayet ediyorum ve bana bunu yapmamı emretmeye hakkı olmadığını hissediyorum çoğu zaman onu duymuyormuş gibi yapıyorum. Bazı misafirler bizi ziyaret ettiğinde annem benden önlerine bir şey getirmemi istiyor ve ben de duymamaktan geliyorum bu da onun utanmasına neden oluyor. Yaptığımın yanlış olduğundan eminim ama neden bu pervasızlığa ulaştığımı kendim bilmiyorum. Arkadaşlarımdan biri benden bir yere eğlenmek için dışarı çıkmamı istediğinde kendimi tembel ve motivasyonsuz hissediyorum ama onları utandırmamak için gidiyorum. Yolculuk sırasında çok mutlu oluyorum, eğleniyorum ve eve gitmek istemiyorum. Başka bir iş teklif edildiğinde tembelleşiyorum ve motivasyonumu kaybediyorum, sonra ayrıldıktan sonra mutlu oluyorum vb. Evdeyken de zamanımın çoğunu uyuyarak geçirdiğimi eklemeliyim, uykum geldiğinden ya da uykumdan dolayı değil, günde en az 16 saat uyuduğumu ve bunu her gün tekrarladığımı söylersem abartmış olmam. Ne olduğunu bilmediğim bir şeyden kaçmak için öyle bir noktaya geldim ki, bütün ailem benden şikayet etmeye başladı. Şunu belirtmek isterim ki, hiçbir şekilde intihar eğilimim yok, sadece kendimi sıkılmış, tembel ve aşırı iştahlı hissediyorum, yemek yemenin bir sonucu olarak beklenen kilo alma sorunum da var. Ailem kısa bir süre için bile olsa her gün yürüyüş yapmam için beni uyarıyor. her yürüyüşte olduğu gibi, yürüyüşe çıkmadan önce tembelleşiyorum, yürüyüş sırasında kendimi mutlu hissediyorum, sonra bir sonraki yürüyüşten önce tembel hissediyorum vb. bu depresyon mu, bipolar depresyon mu, şizofreni mi, mani mi, yoksa ne?Bu garip durumun muhtemelen bir adı yoktur. Neler çektiğimin farkındayım sebebini bilmiyorum ve hayatını normal yaşayan normal bir insan olmak istiyorum. Uyurken o kadar derin, net ve gerçekçi rüyalar görüyorum ki, uyandıktan sonra gerçek ile rüya arasındaki farkı ayırt etmek için birkaç dakikaya ihtiyacım oluyor. Bunun sonucunda uykum bozuluyor ve rahatsız oluyorum, bu da aldığım ilaçlardan kaynaklanıyor olabilir. Annem, küçük kardeşimin derslerine yardım etmemi istiyor ve ben her zamanki gibi şikayet ediyorum ama onun inatçılığı ve ders çalışma isteksizliği nedeniyle çocuklardan ve onları çalıştırmaktan nefret ediyorum, çocuk sahibi olmamamak ve çocuklarımla sıkıntı çekmemek için evlenmemeyi düşünüyorum. Annelerin çocuklarıyla ilgilendiğini, onlara eğitim verdiğini görünce şaşırıyorum ve buna nasıl dayanabiliyorlar diye düşünüyorum. Aşırı harcama, israf ve alışveriş takıntım var, ailem benden hiçbir konuda tasarruf etmez, ancak çoğu zaman davranışlarım ve parayı yanlış yere, gereksiz veya önemsiz şeylere harcamam sonucunda sorunlar ortaya çıkıyor. Bence bu kadar, lütfen bana cevap verin bir an önce olumlu değişim istiyorum açık sözlülüğünüz için şimdiden teşekkür ediyorum.
Gizli KullanıcıEşim kendini ifade edememek konusunda ne yapabilir?
Eşim içine kapanık herkese karşı samimiyeti azalmış aile ile mesafeli maalesef öz babası ile annesi ayrıldıktan sora hiç görülmemişler ve kendinini savunmayan kendini açılma bile yapmak istemeyen ve ne büyüğüne nede küçüğüne saygısızlık yapmayan biri dir asıl sorunumuz iş hayatı kendini ifade edemiyor bazı iş hayata kaba kendini beğenmiş ve emir vakili bir in sana sen bana emir vaki yapmasın şöyle mesini istedim. Seni eleştiren bir insana kendini savun kendinden emin olduğunu bil diye söylüyorum eşim yeni bir işe başladı bölge şefinin bir kızı var çok fena eşime sürekli ayar verip emirler veriyor eşim kedisini nasıl ifade ve telefus edebilir kendisi ile bu durumu görüşüyorum ama hakini savunan biri nasıl olabilir ve hep iş hayatlarında mutsuz evet çalışmayı seven bir değil ve hep şikayetçi nasıl yapabilirim kendisine sen kendini ifade etmen lazım sen bundan rahatsız olduğunu söyle eğer soylemesen devam edip senin üzerine dahada gelebilir kendini ifade etmelisin söyledim eşim bu gibi sorunlar ile nasıl başa çıkabilir . ❣️
Gizli KullanıcıÇok düşünüyorum ama ne düşündüğümü bilmiyorum bu sorunla nasıl başa çıkabilirim
Hiç bir şeyden zevk alamıyorum arkadaşlardan erkek arkadaşımdan akrabamdan ailemden her şeye yetersizmişim gibi geliyor yeni kıyafetler almak yeni yerler yeni arkadaşlar keşfetmek hiç birşey mutlu etmiyor hep dalgınım ne düşündüğümü bile bilmediğim kafa doluluğu. Gelecek kaygısı aşırı çok ama bir o kadar hiç bi şey istemiyorum sonsuz uykuya dalmak ve aylardır süren kafa doluluğu ve boşluk hissiyatı var herkese yetersiz olduğumu düşünüyorum. Ne konuştuğumu ne konuşacağımı unutuyorum kekelemelerim çok oluyor artık tepki gösteriyor
Gizli KullanıcıNeden çevreme karşı hissizlik yaşıyorum?
Merhaba yaklaşık 2019 yılından itibaren yakın gördüğüm hatta yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen bir arkadaşım dostum vardı onun için birçok fedakarlık yaptım sıcak havalarda belgesi için koşturma gibi daha sonra yurt dışına gidince aramızdaki o yakın dostluğun gittiğini hissetmeye başladım gelince bir iki kez buluştuk ama içimde hep bir soğuma vardı ona karşı en son ailece geçirdiğimiz zor zamanda bir mesaj bir arama bir görüşme sağlamayınca bende tamamen ona karşı olan arkadaşlık bitti ve ona hicbir şey söylemeden engelledim ama bu yaptığım yanlış mı diye icimden düşünmeye başladım ve ailemle olan bu süreçte cevremde olan herkese karşı hissizlik oluşmaya başladı sormadiklari için ve onları görmek duymak dahi istememeye başladım içimde olan sevgi bitti ve yerine hissizlik geldi bu durum sizce doğal mı ?
Gizli KullanıcıKimse beni sevmese de nasıl değerli hissederim?
Merhaba yeni iş yerimde özellikle katan arkadaşlarım tarafından pek dikkate almıyorum oldukça güzel bir kadınım ve nazik biriyim erkeklerin ilgisi çok üstümde fakat nereye gidersem gideyim kadın arkadaşlarım tarafından diğer insanlara göre ikinci plana atılıyorum Ben onlarla arkadaş olmak istedikçe onlar benim onlara gösterdiğim nezaketi ve değeri vermiyor ben de bunu üsteledikçe sonradan kendimi değersiz hissediyorum Örneğin Fatma adlı bir arkadaşımız var her şey itiraz eder çok fazla sınır koyar hayır der o daha çok eli üstünde tutulur daha çok sevilir daha çok değer verilir Fakat ben anlayışlı olmama rağmen onun kadar değer görmem Ve şunu fark ettim girdiğim çoğu iş ortamında aynı döngü yaşıyorum kadınlar beni hedef olarak görüyor fakat ben onlarla arkadaşlık kurmak istiyorum benim onlara gösterdiğim nezaketi onlar da bana göstersin istiyorum Nasıl daha sağlam ve güçlü durabilirim bu durumda kendimi nasıl sevebilirim nasıl değerli görebilirim? teşekkür ediyorum
Gizli Kullanıcı
