Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Utanç verici anılarımı nasıl unutabilirim?

Geçmişte lisede, çocukluğumda yaşadığım utanç verici anıları unutamıyorum hem de aklıma gelince çok kötü oluyorum. Geçmişte yaşadığım anlık olaylar bile aklıma geliyor ve hayıflanıyorum ve bu anıları peşimi bırakmıyor sürekli aklıma geliyor. Bunların normal olduğunu bu tür anılara herkesin sahip olduğu. Sadece benim değil herkesin böyle anılarının aklına geldiğini kendime hatırlatıyorum ama yine de aklıma geliyor ve her geldiğinde çok kötü hissediyorum. Sinirlenmek, utanmak, kendine kızmak gibi duyguların hepsi bir arada. Bununla nasıl baş edebilirim.

Çocuk ve Ergen

Anasınıfında arkadaşının davranışlarını taklit eden oğluma nasıl yaklaşmalıyım?

Oğlum 5 yaşında anasınıfına gidiyor. konuşma terapisi alan ve dürtüsellik problemi yaşayan bir arkadaşının yaptıklarını yapıp onun gibi konuşma onunla birlikte aşırı hareketlerde bulunma gibi davranışlar sergiliyor. yanlış yaptığının farkında ama engel olamıyor kendine konuştuğumda kendim gibi olmayı unuttum, nasıl davranmam gerektiğini unuttum gibi cevaplar veriyor. Bu durum okulda da sorun yaşamasına neden oluyor. Nasıl yaklaşmalıyım bu durumda ona yardımcı olur musunuz?

Kaygılarımı nasıl törpülerim?

Önceden de sürekli kaygılı biriydim. Sürekli olabileceğin en kötüsünü düşünüp kendimi ona göre ayarlıyordum. Ama oğlum doğduğundan beri korkularım da arttı. Kaygılarım bu sefer oğlumla ilgili. Onunda benim gibi olmasını istemiyorum . Onun hayatını ona zehir etmek istemiyorum. Kaygılarını sağlıksız olduğunu bildiğim için sürekli kendime hatırlatıyorum düzelmeye çalışıyorum. Bunun bana annemden geldiğini çocukluk yaşantılarımın mirası olduğunun farkındayım. Kötümser bakış açısını nasıl atabilirim?

Sosyal Hayat

Zor ve ruhsal sorunları olan insanlarla nasıl başa çıkabilirim?

Biz her gün anneannemin ve teyzemin evine gidiyoruz. Anneannemin alzaymırı var ve yatalak. Teyzemde şizofren. Kendine ve eşyalara zarar vermeye eğilimli daha önce de yaptı. Her gittiğimizde bize bulaşıyor ve ben anneme katlanmak zorunda olmadığımı söyledim. Bazı günler yalakalık yapıyor. Ve bana bir şeyler getirmemi söylüyor benden hatıralar bende ona istemediğimi ve vermek zorunda olmadığımı söylüyorum. Sonra tamam diyor ve kabul ediyor sınırımı. Dayım her sabah geliyor anneannemi görmek için ama büyük bir kısmı biz hallediyoruz akşam yemeğine veya kahvaltıya geliyoruz her zaman akşam yemeğine gidiyoruz onlarla birlikte yemek için ve biraz oturuyoruz sonrada gidiyoruz. Benimse otizm asperger sendromu var ve küçük kız kardeşimin ağır otizmi var. Teyzem ona laf edince ona söylüyorum yapmaması gerektiğini annemde hiç bir şey yapmıyor neymiş canı sıkkınmış kötü bir şey yapmıyormuş. Bende ona anneme doğruyu ve yanlışı bilmesi gerektiğini ve edeple ve güzellikle söylemesi gerektiğini söyledim ona. Yani gerginlik oluyor açıkçası ve teyzeme güvenmiyorum çünkü hem ona kötü davranır hem de ona bir şey yapar. Ve anneme bir daha onların evine gitmeyelim dedim onun hoşuna gitmedi öyle duyunca anneanneme lafım yok ve son zamanlar iyi görünmüyor. Ve ondan nefret ediyorum. Kardeşimi korumak benim görevim. Anneannemi biz yıkıyoruz. Bezini de annem değiştiriyor. Dayım ise her sabah geliyor biraz durduktan sonra da gidiyor. Alışverişini de biz yapıyoruz.

Romantik İlişkiler

Toksik bir ilişkiyi özlemek garip mi?

Merhabalar hocam. Benim sanaldan konuştuğum biri vardı ve baya toksikleşmiştik. Ne saygı ne sevgi kalmıştı aramızda ve bitti iletişim. Ama yine de iki güzel cümle söyleseydi mesela yine affederdim onu ve eskisi gibi konuşmaya devam ederdim onunla. ama o öyle değildi. ona hata yaptığımda direkt kestirip atıyordu benim kadar bağışlayıcı ve hemen affeden bir tip değildi. Çok uğraştım bu yüzden ve yıprandım. 1 ay oldu biteli ve ara sıra özlüyorum onunla olan iletişimimizi. Ne yapmam gerek?

Aile

Kötü anlarımızı unutabilir miyiz?

Şanssız mıydım yoksa şanslı olmak için çabalayamadım mı neden hep sustum duygularım neden bastırıldı neden buna izin verdim çocuktum çünkü savunmasızdım sevilmek istedim sadece ya da sevildiğimi hissetmek annemle hiçbir zaman anne kız olamadık hep aramızda duvarlar vardı kuzenlerimle bile benden daha çok eğlenirdi şakalaşırdı suratsız derdi hep bana bir kere güzel kızım dediğini hatırlamam hep korkardım ondan ya da çekinirdim kızar korkusuyla yapardım ya da yapamazdım her şeyi küçükken pazarda kaybolduğum için dayak yedim güzel yazı yazmam için de öyle büyüdüm liseye gittim hava atıyor dedi stajdan kazandığım parayla resim kursuna gittim boşa para harcıyor dedi kendi param dedim kızdı evlendim düğün günü takıdan sonra gelin odasında yere para düştü eşim almak istedi annem ona sana güvenmiyorum diye eşime parayı vermedi güvenmediğin bir adama kızını nasıl verdin diyemedim kızım doğdu lohusayken dikişli halde yerlere yatıp ağladım umurlarında olmadı yine ben özür dilerim ertesi gün dikişlerin var ağır kaldırma dedi yerlerdeyken neden umursamadın beni kendime aile kurdum odaklanmama izin vermedi yakın bir zamanda doğru düzgün bir koca bulamadın kendine dedi saygısızlık yapmadım hep onun istediği gibi yaşadım arayıp sormuyor oldum çok yoruldum babam daha iyiydi ona göre ama o da bunların olmasına izin verdi engel olmadı içimden anne baba demek gelmiyor benim artık gerçekten yanımda arkamda olduklarını bile hissedemiyorum istedikleri gibi bir evlat olamadım sanırım ben ne yaparsam yapayım yaranamadım

Tükenmiş hissediyorum, bir hayat nasıl yaşanır?

30 yaşındayım ve evdeyim kaygı problemi yaşıyorum öğürüyorum bir şeye başlarken veya stresli bir durum yaşadığımda. Şu an aile evinde yaşıyorum yakın arkadaşımın biri taşındı diğeri kendi içime kapandım dedi 5 aydır konuşmuyoruz çok tükendim 8 ay önce sevgilim, eski sevgilisini unutamadığını öğrendiğim için ilişkim bitti iş bulamıyorum tükendim. Kaygı problemi yüzünden işe başlayamıyorum. Hiçbir şey ilgimi çekmiyor o kadar yorgunum ki bu sene çok yoruldum. Aile evinde özellikle şu an işim yok diye her şey benim görevim oldu. Herkes evi otel gibi kullanıyor kardeşlerim özellikle asla destek olmuyorlar benim görevim yemek temizlik yapmak oldu. Annem bu durumu asla yadırgamıyor günah keçisi gibiyim evde benimle tartışıyor sürekli asla sevgisini göstermez kızım bir şeyin mi var demez. Eve yardımcı olduğum halde bana söylenir durur. İşe giremediğim için sürekli canımı acıtan iğneleyici laflar söyler. Ama diğerlerine canım kuzum tarzında. Ben bu hayattan o kadar yoruldum ki. Ne kimseyle tanışasım var ne hayata karşı bir isteğim kaldı. Arkadaşlarım ailem eski sevgilim beni öylesine yaraladılar ki benden geriye hiçbir şey kalmadı. Eski sevgilim o kadar yalanlar söyledi ki insanlara güvenim bitti. Arkadaşım desen en ihtiyaç duyduğum zamanlar da ortada yok. O kadar yalnızım ki. O kadar tükendim ki. Aylardır kendimi güçlü tutmaya çalışıyorum. Ama kimse benim ne halde olduğumu umursamıyor. İnsanların işine yaradığım kadar varım bu hayatta. Beni kandırabildikleri kadar varım hayatlarında. Onların ihtiyaçları söz konusu olduğunda en iyi arkadaşım. Duygusal ve fiziksel olarak ağır bir yükün altındayım. Bedenim kusmak istiyor. Öğürüyor altında yatan sebebi bulamıyorum. Keşke kendi elimden tutup bu ailenin bu hayatın içinden çıkarsam kendimi ama biliyorum yalnız olmayacak. Kimseye de inancım kalmadı. Bir hayat nasıl yaşanır unuttum.

Sinirlendiğimde nasıl çok fazla tepki göstermem?

Bir şey olduğunda ve o olaya sinirlendiğimde karşı tarafa çok ani ve fazla tepki gösteriyorum bağırıyorum gözüm dönüyor hiç bir şey görmüyorum bir şeyleri etrafa saçmak istiyorum ya da karşımdaki hata yapan kişiyi dövmek istiyorum sonrasında başım dönüyor ve çok yorgun ve bitkin hissediyorum kendimi en küçük hataya tahammül edemiyorum gözüme batıyor ve gıcık oluyorum bunları ister istemez yapıyorum fark etmeden

Sürekli birilerini birilerine benzetmek normal mi?

Merhaba umarım iyisinizdir. Benim aslında son zamanlarda dikkatimi çok çeken bir şey ister istemez bunu yaptığımı fark ettim. Sürekli birilerini birilerine benzetiyorum. Örneğin televizyonda oynayan bir oyuncuyu komşumun çocuğuna veya izlediğim videodaki bir kız sevmediğim birisine benzetince o kişiyi engelliyorum. İkisinin aynı kişiliğe sahip olduğunu düşünüyorum. Sevdiğim birisine benzetince sempati duyarken sevmediğim birisine benzetiyorsam eğer o kişiyi görmeye duymaya tahammül edemiyorum. Bu konuda ne yapabilirim veya neden oluyor olabilir merak ediyorum. Normal mi değil mi. Sürekli birilerini birileri ile ilişkilendirme ye ve benzetmeye başlıyorum.

Sosyal Hayat

Odağımın sürekli diyette olmasını nasıl aşabilirim?

Merhabalar sevgili psikologca ekibi. Size bir soru sormak istiyorum ben diyet yaptığım zaman sürekli odak noktam hep diyet oluyor hep kilo vermek oluyor hayatımın akışını bozacak derecede olarak sürekli diyeti düşünüyorum rutinlerimi yapıyorum ama hep aklım diyette kilo vermekte kaç kilo vereceğim ne yiyeceğim ne zaman zayıflayacağım bunu nasıl aşabilirim genel olarak hayatımda önemli bir şey varsa hep ona odaklı olurum teşekkürler şimdiden