Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Bir sonumuzun olmadığını bildiğim halde neden konuşmaya devam ettim?
merhabalar, uzak mesafeden konuştuğum bir çocuk vardı. benden epey küçüktü. hiç görüşmedik. ve çok kaptırdım kendimi malesef. hayallere daldım. 2 sene sürdü kavgayla toksiklikle. 1 ay oldu biteli. çok kötü bitti. bende de etkisi büyük oldu çünkü ona anlam yükledim. kendime çok kızıyorum çünkü buna değmedi. hayatta en çok korktuğum şey başıma geldi gibi. en korktuğum şey, birini sevip karşılık almamaktı oldu ne yazık ki. üzülüyorum arada. stalklıyorum elimde olmadan. uzakta olduğu için cazip gelmişti bana. ne yazık ki olan bana olmuş gibi oldu. tamam biliyordum zaten bizden olmayacağını bir gün biteceğini biliyordum ama yine de umut vardı içimde hocam. kendime yediremiyorum. benden bu kadar kolay mı vazgeçti diye. sürekli aklımda bu düşünceler dolanıyor.
Gizli Kullanıcı
Diş sıkmama nasıl engel olurum?
Merhaba, benim diş sıkma ve çene ağrısı sorunlarım var diş doktoruna gittim stresten kaynaklı olduğunu söyledi gün içinde bile çenem de kasılma ağrı oluyor normal küçük şeyleri bile stres edince diş sıkması çene kasılması oluyor buna engel olamıyorum ne kadar hiçbir şey yok desem de geçmiyor ne yapabilirim yardımcı olursanız sevinirim. . Ne yapabilirim nasıl geçer bilmiyorum yardımcı olursanız sevinirim kendimi stresli gergin hissediyorum.
Gizli KullanıcıBu beni kötü biri mi yapar?
ablamla hep sorun yasayip kavga ediyorduk. cok sinirli oldugu icin agir sözler söylüyordu. sonra kanser teshisi kondu ve ben yanında olmak istedikce hep tersledi. ben de kendimi daha fazla kotu hissetmek istemedim ve ondan uzaklastim. zaten gecmiste de defalarca buyuk sorunlar cikmisti. simdiyse bana hastaydi umursamadin gibi seyler deniyor. hastalik bir insani hakli mi yapar? ya da beni berbat biri mi yapar? ben defalarca afedersiniz ama o****** olmakla suçlandım. makyaj yapıyorum erkek arkadaşım var diye ablam tarafından. beddua dahi etti. ben artık kaldıramadım. hastalığında cidden yanında olmaya çalıştım ama bir keresinde dediği halde demedim yalan söylüyor dedi hakkımda, hep terslendim odadan kovuldum. ben uzaklaşınca da bunu sorun etmiş. yaklaşmama izin vermedi ki. yemin ederim ki ben kimsenin kötülüğünü istemem. ölmesine çok üzüldüm çok gençti. ama çocukluğumdan beri birbirimizle bir türlü geçinemedik. şimdi o haklı oldu ben çok bencil ve kötü biri oldum.
Gizli KullanıcıNerede hata yapıyorum?
Benim kendi karakterim biraz duygusal. Her duyguyu çok uçlarda yaşayan belki de zaman zaman mutsuzluktan mutlu olan biriyim. Böyle yaşamaya ya çok alıştım ya da başka bir yaşam biçiminin bana uygun olmadığını düşünüyorum bilmiyorum ama eğrisiyle doğrusuyla bu benim kendi kişiliğim. Benim sorum neden insanlar beni sürekli değiştirme çabasındalar? Neden olduğum gibi kabul edemiyorlar? Benim kendi karakterim biraz duygusal. Her duyguyu çok uçlarda yaşayan belki de zaman zaman mutsuzluktan mutlu olan biriyim. Böyle yaşamaya ya çok alıştım ya da başka bir yaşam biçiminin bana uygun olmadığını düşünüyorum bilmiyorum ama eğrisiyle doğrusuyla bu benim kendi kişiliğim. Benim sorum neden insanlar beni sürekli değiştirme çabasındalar? Neden olduğum gibi kabul edemiyorlar?
burakyildiz21 yaşındaki erkekle 26 yaşındaki kızdan olur mu?
hocam o 21 ben 26. daha fazla devam edemedi ve bitti zaten uzak mesafe ve birbirimi hiç görmemiştik. beni hiç anlamıyordu. aşk ve sevgiden hiiçççç anlamıyordu. genelde cinsellikle alakalı ilgiliydi. cinsellikte konuşurduk. aslında bu sebepten en baştan beri samimi olmultuk bizi cinsellik bağlamıştı. ama ben duygusal bir şeylerde hissetmeye başaldım ne yazık ki. gelecekten hiç bahsetmiyordu ama kaptırdım kendimi işte:((neden o yaştaki erkekler ciddi düşünmez? uzak mesaedeydik ve ben ondan büyüğüm diye mi sizce?
Gizli KullanıcıSosyal anksiyeteme yardım eder misin?
Sosyal anksiyetem var nasıl yenebilirim bir ortama girdiğimde tüm gözler üzerimde gibi hissediyorum biriyle konuşurken kendimi inanılmaz kasıyorum sürekli bir rezil olma korkusu var bundan kaynaklı da tik oluştu yutkunma bozukluğu oluştu psikolojik olarak ağzım sürekli sulanıyor bunu yutarken de ses çıkıyor rezil oluyorum sürekli dayanamıyorum artık hayatımı çok olumsuz yönde etkiliyor bu yaz 3 ay boyunca evden çıkmadım markete dahil gidemedim anksiyetem yüzünden lütfen yardım eder misiniz?
Gizli KullanıcıDireksiyon sınavımı nasıl kazanırım?
İlk girdiğim direksiyon sınavımı kazanamadım çok yaklaşmıştım çok mutsuzum İkinci defa gireceğim direksiyon sınavımı nasıl kazanırım tekrar aynı stresi heyecanı yaşamaktan tedirginim nasıl başa çıkabileceğimi bilmiyorum maddi manevi etkilendim şimdi ne yapacağımı bilmiyorum, üzgünüm direksiyon sınavımı nasıl kazanırım
Gizli KullanıcıEşime karşı nasıl bir yol izlemeliyim?
Merhaba. Benim eşim ailesi ve benim aramda kaldığı için 2 sene önce yurt dışına gitti ve şu an gelemiyor bazı kağıt işleri yüzünden. Ailesi sürekli beni eleştirir yüzüme karşı da arkamdan da beni pek sevmezler bende bundan rahatsız olduğumu her zaman dile getiririm “benimle ilgili konuşmayın konuşurlarsa da müsaade etme diye “ama malesef eşim bazen saka bazen kızarak konuştuklarını bana anlatır. Şu an yine böyle bir olay yaşadık rahatsız olduğumu söyledim eşim benimle konuşmuyor hem gurbette olması hem 2 küçük çocuğumuzun olması üstüne birde küsmesi beni çok yordu. Üzerine gidince kaçıyor benden konuşmak istemediğini soyluyor ne yapacağımı bilmiyorum artık. Onu cezalandırmak pişman etmek istiyorum ama ne yapacağımı nasıl bir yol izleyeceğimi bilemiyorum. Ve ayrıca eşime sorumluluk yüklediğim zaman benimle yine küsüyor. Araba ihtiyacım olduğunu ve araba almasını söylediğimde benimle haftalarca konuşmadı. Şu an aile apartmanındayım ve kira veya ev sahibi olarak çıkmak istediğimi belirtiyorum ev buluyorum eşime yine sorumluluk yüklediğim için yine küstü benimle 1 haftadır konuşmuyor. Nasıl bir yol izleyebilirim?
Gizli KullanıcıUzlaşmaz Babayla Nasıl Birlikte Yaşanır?
Merhaba, ben 25 yaşında ve üniversiteyi bitirip aile evine dönen bir erkeğim. Yaklaşık bir senedir iş bulmak için sınavdan sınava, orada oraya dolanıp duruyorum. Anne, baba ve benim gibi iş bulmaya çalışan kardeşimle beraber yaşıyorum. Daha önce de kavga ederdik, ancak 6 ay önceki son kavgamızdan bu yana net bir çizgi çektim ve babamla olan iletişimi kopardım. Aynı evdeyiz ancak zorunlu olmadıkça ne konuşur ne de yüzüne bakarım. Peki neden bunu yaptım? Kavganın çıkış noktası basit. Bir olay sonrası benim ani ve yüksek perdeden savunmaya geçmemle başladı. Babamın kişiliğinden kaynaklı böyle bir savunma mekanizması geliştirdiğimi düşünüyorum. Devam edeyim. Babam bir kavga anında ağzına geleni söyler, asla sakince yaklaşmaz ve uzlaşmaz. Sonuncuda da yine böyle yapıp kişiliğime, hocalarıma, arkadaşlarıma, terbiyeme vs demediğini bırakmadı. Haftalar içinde pişman olup yanıma gelerek "şirinlik" yaparak barışmaya çalışsa da reddettim çünkü biliyorum ki bir sonraki olayda yine aynı tavırlar içinde beni geceleri uyutmayan sözler söyleyecek ve kıracak. Yine haftalar geçti. Üzüldüğünü görüyordum ve son bir kez yanına gidip neden bu şekilde iletişimi kestiğimi ve barışmak istemediğimi sakince ve dilim döndüğünce anlattım. İkimiz hakkında konuştum ama bu sefer sorunu çözmek için değil, neden kızdığımı, kendini yıpratmamasını istediğimi, barışmayacağımı ve araya zaman ve uzaklık girince bir nebze daha iyi olacağını söylemek için konuştum. -Hep ben böyle oturur konuşurdum. O sarılıp öpmeyle halletmeye çalışır. - Bu konuşmada hata yaptığını bildiğini söyledi, özür diledi. Değişmeyeceğini bildiğimi söyledim. Değişmek için önce yanlış yaptığına samimi şekilde inanmalı insan çünkü, ben böyle düşünüyorum. Onun özrü, bir sonraki kavgaya kadar yalnızca. Devam edeyim. O söz aldığında konuma kısa sürede ikimiz arasındaki olaydan çıkıp başka insanlarla olan olaylara/cümlelere gitti. Anlattı alakalı alakasız konuları/kişileri. Ben dinledim ama bir noktadan sonra özür dileyerek sözünü kestim. Bir süre sonra konuşmayı bitirip ayrıldım odadan. Bunları konuşmak için gelmemiştim çünkü. Bu son uzun konuşmamızın özetiydi. Benim babam, bir davranışa odaklanır ancak onun sebebine inmez. Örnek: "Sen, senin hiçbir akrabanı görmek istemiyorum!" dedin. Niye dedim? Orası babamı ilgilendirmiyor maalesef. O, bu lafı aldı ve her tartışmada kullanacak artık. Benim babam, yıllar önceki bir şeyi bir tartışma esnasında getirir önümüze koyar ama benim her şeyime küfür edildiğini unutmamı ister, barışalım der. Benim babam, yalnızca kendisini insan gibi görür. Onun öncelikleri/istekleri sizin de ilk önceliğiniz değilse, siz kötü olursunuz. Oysa değer vermiyor değildim isteklerine, bunu söyledim de ama hayır, sizin, onun bir parçası olarak hareket etmeniz gerekir. Diğer türlüsünü bilmez o. Benim babam, ölümle çok ilgilidir. Onun ölümünün ardından onu çok arayacağımızı, anlayacağımızı söyler başını sallayarak. Yaşarken bir şeyleri çözmek lügatinde yoktur. Belki sırma saçlı olmak istemektedir ancak benim için sırma saçlı olmanın bir anlamı yok. Uzatmak istemiyorum daha fazla. Babamla aramızdaki gerginlik bitmiyor. Onu gördüğümde geriliyorum, benimle konuşmaya çalıştığında tüylerim ürperiyor neredeyse. Ancak bu durum annemi ve kardeşimi ve elbette yine beni etkiliyor. Zaten stresli bir dönemdeyiz. Ne yapmak gerek? Kendimi korumak istiyorum. Şimdiden teşekkür ederim.
Gizli KullanıcıKonfor alanından çıkmam mümkün mü?
Birileri benden bir konuda desteğinde olası çözümleri sunabiliyorken söz konusu kendim olunca sorunlarımı nasıl çözeceğim bilemiyorum. Sürekli evdeyim çok az arkadaşım var. Dışarı çıksam nereye gideceğini bilemez oluyorum. Dışarı çıkacak diyorum sonra karar değiştiriyorum. Bu sorunumu nasıl aşabilirim. . daha aktif bir yaşama nasıl geçebilirim. Maddi anlamda sıkıntılarım da var. Önerinizi önemsiyorum. Teşekkürler.
Gizli Kullanıcı
