Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
ailemle sorunlarımı nasıl aşarım?
Ben 14 yaşındayım ve artık kendime bir yol çözmem gerekiyor sanırım çünkü annemler beni zorluyorlar. liseye yeni geçtim ama annem ve babam her zaman kötü bir suç işlemişim gibi davranıyorlar ama ben okuldan eve evden okula giden bir kızım. sevgilim olduğunu düşünüyorlar ama hiç öyle seylerle ilgilenmiyorum. bende bilmiyorum ama her zaman bana bir yol seç okumak mı yoksa meslek mi diye zorluyorlar ben anadolu da arkadaslarımla guzel vakit gecirmek istiyorum. çıraklıkta gencligimi oldurmek degil. arkadas ortamımın kötü olduğunu beni degistirdiklerini düşünüyorlar. ama ben etrafımdaki kötü insanlari secebilirim. gorebilirim ve arkadaslarim aslinda bana cok iyi geliyorlar her derdimde her seyimde yanımda oluyorlar. hayata karsi bakis acim bile degisti ailem yuzunden artik yasamak cok sacma geliyor doğ yaşa öl hep bu üçlü ile yaşıyoruz. benim tek istegim ailemin bana guvenmesi ama nasil olacak bilmiyorum ne yapacagimi. durmadan ağlıyorum kendimi cok caresiz hissediyorum uzulunce kolum kasiniyor ve durmadan aglamaya basliyorum onlar yuzunden. artik kendimi hic bir yere ait hissedemiyorum. sanki kökten koparılmış gibi solmaya baslayan bir çiçek gibiyim ama solmak istemiyorum ait oldugum toprağa ait oldugum o sicakliga geri donmek istiyorum ama olmuyor kendim kalkıp dikemiyorum baştan yada ne biliyim o topraga geri gecemiyorum tek basima. ailem herdeyde yanimda ama bana cok baski uyguluyorlar ne yapacam bilmiyorum ben sadece eski ben olmak istiyorum eski ben küçük ben hayata pozitif bakan ben negatifligi kendi hayal dunyamda öldüren ben hala eskisi gibi olmak varken neden simdi hergun aglayan negatifligiyle pozitifliğini öldüren ben olayim ki . sizden sadece bana biraz yol gostermenizi istiyorum mutlu olmak istiyorum
Gizli Kullanıcı
Sevgilime aşık değilim, ayrılmalı mıyım?
Sevgilimle daha 3 aydır birlikteyiz ve ben şimdiden hislerimi kaybettiğimi hissediyorum. Başlarda onu hep görmek ona sarılmak isterdim rüyalarıma giriyordu şimdi ise yazışmak bile vakit kaybı gibi geliyor. O beni çok seviyor çok emek harcıyor beni hayatının merkezine koymuş bi durumda böyle bi kötülüğü yaşatmak istemiyorum ama benle vakit kaybetmesini istemiyorum. Bunu ilişkinin başından beri hissediyordum. Hayatımda hiç kimseye bağlanmadım başlarda bağlandım sanmıştım aşık oldum sanmıştım fakat yine öyle değilmiş. Daha sonralarda bunu fark edip ona hediyeler alıp kendimi onu sevdiğime ikna ettirmeye çalıştım ama bu his geçmedi git gide arttı. Şimdi gündelik yaşamımda sürekli ağlayasım geliyor sürekli kendimi aşağılıyorum hiçbir şey mutluluk vermiyor yemek bile yemiyorum. Beni bu kadar seven biri varken ben neden ona bağlanamıyorum ben onu anlamıyorum mutlu olmak varken neden kendime acı çektiriyorum. Daha önce lisede böyle bi şeyi yaşamıştım beni çok seven birisi vardı bana açılmıştı ama ben kabul etmemiş arkadaş olarak devam etmiştim. Ama bana karşı bir şeyler hisseden biriyle arkadaş olmanın verdiği rahatsızlık gitgide arttı ve kötü şeyler yapmıştım. En sonlarda arkadaşlığımız tamamen bitince tekrar onunla arkadaş olmak istemiştim ama bir türlü başaramamıştım. Şu anki ilişkimde de böyle şeyler olsun istemiyorum ben onu sevmiyorsam(aşık değilsem) benle vakit kaybetmesin istiyorum. Sizce ayrılmalı mıyım ve neden kimseye bağlanamıyorum
Gizli KullanıcıAnnem tarafından yaşadığım bu durumun geleceğimi etkilememesi için ne yapmam gerekir
22 yaşındayım küçüklüğümden beri annemin küfür ve hakaret içeren bir çok sözüne maruz kaldım. Bu yüzden her zaman bir yanım anneme çok kırık. 22 yıl boyunca her zaman onayını bekledim bana gülümseyerek bakmasını bekledim ve hala da bekliyorum. Annemden duyduğum bu sözler bana kendimi aşırı değersiz ve sevilmeyen hatta hiç sevilmeye değmeyen biri hissettiriyor. En mutlu olduğum anda bile aklıma annemin bana ettiği küfürler hakaretler geliyor ve anında modum düşüyor. Etrafımdaki herkes neden yüzümün ve modumun düştüğünü soruyor ama söyleyemiyorum. Söylediğim zaman bana acımalarından ve anneme o gözle bakmalarından çok korkuyorum. Sürekli aklıma küçük halim geliyor. Küçüklüğüme dair o kadar kısa kısa kötü kesitler hatırlıyorum ki gerçekten üzülmemek ve kafaya takmamak cidden elimde değil. Şimdi 6 aydır ciddi giden bir ilişkim var annem ve babam bu ilişkimi biliyor. Annem çok mükemmeliyetçi bir kadın bunun farkındayım. Annem için bir şeyi yanlış yapma ya da bir şeyi eksik yapma gibi bir durum söz konusu dahi olamaz. Yemek yapmayı bana öğretmedi, öğretmek istemedi. Öğretmek istenmemesindeki sebep öğretmeye çalışırken sinirlenirim bir şeyi doğru düzgün yapamazsın demesiydi. Hep internetten bakıp yaptım bu zamana kadar hala da öyle. . bu zamana kadar 10 tane yemek yaptıysam 2 tanesini anca yemiştir. Yemeğin tadına bakmadan tuz koyuyor, kesin tatsız tuzsuz olmuştur diyor ve bu durum içten içe beni çok etkiliyor. En ufak şeyden sorun çıkarıyor ve çıkardığı zaman içten içe bir korkum oluyor. Ellerimle oynamaya başlıyorum istemsizce gözlerim doluyor odamın içinde sağa sola doğru yürümeye başlıyorum. Yemek yapmasından tutun ev süpürüp silmesine kadar hiçbir şeyimi beğenmiyor her yaptığım ona yetersiz geliyor. Buzdolabının içini temizliyorum fark etmiyor, duvarları siliyorum fark etmiyor annem beni hiç fark etmiyor. Yukarıda bahsettiğim ilişkimi şuraya bağlamak istiyorum. Annem her zaman benden hiçbir halt olmayacağını, yarın bir gün evlensem adam gibi yemek yapabileceğimi, evimi temiz tutabileceğimi hiç düşünmüyor. Bunu yüzüme karşı hakaretlerle küfürlerle birlikte söylüyor ve bu da bana kendimi yetersiz hissettiriyor. Hep kendimi yetersiz değersiz hissediyorum. Bu durum ilişkime de yansıyor sürekli hayatımdaki insanı hak etmediğimi, evlendiğimiz zaman ona iyi bakamayacağımı, annemin dediklerini doğru çıkaracağımı düşünüyorum. Benden bir kadın olmaz, benden evlenilecek bir insan olmaz, olsa da yürütemem karşımdaki insan benim beceriksizliğime elimden hiçbir işin gelmemesine dayanamaz gibi düşünüyorum. Sürekli hayatımdaki insanın beni gerçekten sevip sevmediğinden emin olmak istiyorum. Bunu ona belli etmesem de, içten içe hep bir emin olma sorgulama çabasındayım. Annemden sevgi görmediğim için, başım okşanmadığı için, sevgi dolu gözlerle bakılmadığı için kendimi çok garip hissediyorum. annemle bir sorundan dolayı kavga ettiğimizde bile konuşmuyorum konuşamıyorum karşılık veremiyorum çünkü korkuyorum. Korkum dövmesinden falan değil daha fazla küfür ve hakarete maruz kalmamak için. Bu yüzden de ilişkimde tam tersiyim. Ortada bir kavga tartışma varsa sürekli kendimi açıklama çabasına girerim. En ufak bir olayda bile bıraksa saatlerce kendimi açıklarım konuşurum, ben öyle yapmak istemedim böyle olsun istedim derim. Bazen gerçekten bu durum beni çok yoruyor. Etrafımdaki herkesi mutlu etmek için memnun etmek için yaşıyormuşum gibi hissediyorum. Kimsenin beni gerçekten sevdiğine sevebileceğine bir türlü ikna olamıyorum, kendimi ikna edemiyorum. Annem beni sevmiyorsa bir bildiği vardır diye düşünüyorum. Annemi karşıma alıp konuşmak istiyorum ama annem karşıma alıp konuşabileceğim biri değil. Gerçekten çok çaresiz kaldım. Artık bu durum geleceğimi etkiliyor, sürekli kendi kendime benden bir halt olmaz, ben adam akıllı bir evlilik sürdüremem, güzel yemekler yapamam, evim hiçbir zaman temiz olmazmış gibi geliyor. Benim bu durumda ne yapmam lazım lütfen bana yardımcı olun lütfen. Bir psikoloğa gitmek istiyorum ama param yok gidemiyorum, bu durumunda beni etkilediğini ailem bilmiyor bilse de psikoloğa gitmeme izin vereceklerini bana para harcayacaklarını düşünmüyorum.
Gizli Kullanıcıİş yerinde değer görmek için ne yapmalıyım?
Merhabalar ben sağlık personeliyim normal hayatımda girişken konuşkanken iş yerinde sessiz çekingen oluyorum utangaç davranıyorum fakat normal hayatımda çok da öyle biri değilim çoğu zaman kendimi değersiz ve yetersiz hissederim Olumlamalar meditasyon yapsam da bu dersi ve yetersiz hissetme durumu pek de geçmiyor değer görülmek saygı duyulmak için neler yapmam lazım. Yeni iş yerime başladım bu arada, özellikle sınırlarımı net koymak için neler yapmam lazım çok fazla kaybetme ve terk edilme korkum var teşekkür ediyorum
Gizli Kullanıcıİçinde bulunduğum depresyondan kurtulmak için ne yapmayalım
Önüne geçemediğim depresyonum ve buna bağlı olarak öfkem var. Sürekli bir şeyleri erteleme, üşengeclik, isteksizlik durumum mevcut. İsteyip yapamayınca kendime olan öfkem büyüyor ve çevreme çok yansıtıyorum. İlaç da kullandım ama önüne geçemiyorum. Devamlı yanlış anlama, iyi olanı bile kötüye çekme durumum var. Buna bağlı olarak psikoloji kitapları aldım ama yarıya kadar geliyorum ve bırakıyorum. Önerileriniz benim için çok değerli. Psikolojiye de çok önem veriyorum, insanlara şifa olmayı çok seviyorum. Mesleğim de buna yönelik zaten hemşireyim. Fakat içinde bulunduğum durum artık mesleğimden de soğumama sebep oluyor. İnsanlara asla tahammülüm kalmamış. Sinirlendiğim an oturup saatlerce ağlıyorum. Suratım devamlı asık. Yazıya döküyorum ama onun faydası yok düşüncesiyle bırakıyorum. Önceden cıvıl cıvıl bir kızdım. Sürekli gülen, gelen derde de deva olarak bakan insandım. Bu durum artık benim yaşamımı çok zorluyor.
Gizli KullanıcıSürekli hayal kuruyorum, gerçek dünyadan kopuğum
Altı sene önce sabahlamıştım ve uyuyamadığım için kafamda bir dizi senaryosu uydurmuştum. Sadece geceleri yatağa yattığımda o diziyi düşünüyordum ve senaryo üretmeye devam ediyordum. Sonra ise sadece geceleri değil günlük hayatımda da düşünmeye devam ediyordum. Ürettiğim dizi senaryosu dışında başka şeyler düşünmeye başladım. O zaman ortaokula gidiyordum ve sürekli hayal kuruyordum. Sınıftaki kişilere nasıl davranmak istediğimin hayalini kuruyordum veya onları hayalime katıyordum. O sınıfta ise hiç mutlu değildim. Sınıfta zorbalık ve birçok kötülük vardı. Mesela 5. Sınıfta ilk günde önümde ki iki kız bana bakarak hakkımda konuşmuşlardı. Ne dediklerini anlamadım ama kilomla ilgiliydi. 7 veya 8. Sınıfta ise de sınıfta ki bir kız başkan arkadaşının yanına gidip kulağına bir şey söylemişti sonra arkasına döndü ve bana baktı. Başkan arkadaşı ise tahtaya konuşanlar listesine yazmıştı beni. O günden beri lise hayatımda kim kulaktan kulağa konuşmuşsa veya bir şey hakkında gülüp dalga geçtiyse “Acaba benim hakkımda mı konuşuyorlar?” Diye düşündüm hep. Ben okul hayatımda sadece birkaç kişi konuşurdum ve hep içime dönüktüm. O yüzden sürekli hayal kuruyordum ve rahatlıyordum. Lise hayatım da ise de hep hayal kuruyordum. Başta bunu bir hobi olarak yaptığımı düşünüyordum. Sonra ise bu bağımlılığa döndü. Özellikle son iki yıldır daha fazla hayal kuruyorum. Sabah kalktığım andan gece kafamı yastığa koyana kadar. Hiçbir dersi dinlemiyordum sadece hayal kuruyordum, düşünüyordum. Sınavlarda bile hayal kuruyordum kendimi sınava vermek istediğimde zorlanıyordum. Özellikle son sene dinleme sınavı vardı. Edebiyat dinleme sınavında çok zorlanıyordum. Kendimi vermek istesem de bazı kısımlarda kendimi hayal kurarken buluyordum. Dinleme ve diğer normal sınavlarda zorlanırken, konuşma sınavlarında ise çok korkuyordum, gözler benim üzerimde olduğu için çok heyecanlanıyordum. Son sene stajım vardı. Her hafta üç gün boyunca işe gidiyordum ve her sabah Allaha yalvarıyordum “Allahım lütfen bugün çok güzel geçsin” diye. O kadar kötü ve stresli günler geçirdim ki o üç gün bitse de okula gitsem diyordum. Stajda gelen vatandaşlar ile ben ilgileniyordum, onlarla iletişim kurmak zorunda kalıyordum. Bir iki vatandaş gerçekten canımı çok sıkmıştı, birisinin tavrı karşısında şoka uğramıştım. En kötüsü telefonla konuşmaktı. Telefon çalmasın diye dua ediyordum. Staj da ise yks sınavına çalışmaya çalışıyordum ama o stresle ve kendimi veremediğim için sürekli hayal kurduğumdan doğru düzgün çalıştığım söylenemez. Bazı günlerim çok kötü ve stresli geçmişti. Neyse ki bütün okul hayatım ve iş hayatım geçmişte kaldı ve kurtuldum. Şuan açıköğretim üniversite okuyorum. Evde ne kadar rahat olsam da hâlâ hayal kurmaya devam ediyorum. Sabah kalkıyorum telefonumu elime alıyorum, bir şeyler izlediğim zaman hayal kurmaya başlıyorum. Vizelere çalışmaya başlıyorum, belki de bir iki saat sürecek işim saatlerce sürüyor. Kendimi çok zor veriyorum ve bu yüzden sınav kaygısı yaşıyorum. Sınava çalışırken hep hayal kuruyorum hatta bazen eski okul iş anılarım aklıma geliyor. Bu yüzden derse odaklanamıyorum. Gece yatana kadar düşünüyorum. Gece üçte, öğlen birde kalkıyorum. Hatta gece üçte yatağa gitmeme rağmen telefondan hayal dünyamdaki kişilere bakıyorum. Bakmadan edemiyorum. Şuanki hayal dünyam ise çok farklı. Bu sefer dizi değil, başrolü benim. Bir iki yıldır bu kurgudan devam ediyorum. Karakterler belli, gerçek hayattan kişiler. İlk başta bahsettiğim dizi senaryosunu o zamanlar sürekli düşünüyordum, şuan ise arada düşünüyorum. Hatta bu dizi hakkında pinterestte oluşturduğum panoda 2,3 bin pin var. Şuan en çok o diziyi düşünmeye devam etseydim daha çok pin olurdu. Ama dediğim gibi başrolü olduğum dünyamda geziyorum. Hem de sürekli. Bazen dışarı çıktığımda, yanımda başkaları olduğunda, bir iş yaptığımda, bir müzik dinlediğimde vb. ne yaparsam yapayım hayalimi yaşadığım şey ile ilgili yeniden kurguluyorum. Daha önce hiç araştırmadım ama bir sene öncesine yakın bir video görmüştüm “Maladaptive Daydreaming” hakkında. Bunun bir hastalık olduğunu öğrenmiştim. Ne kadar çok hayal kursamda kendime hastayım diyemem çünkü daha önce hiç psikoloğa gitmedim. Kısacası ne zaman huzursuz olsam veya ne zaman mutlu olsam hemen hayal kurmaya başlıyorum. Bunun iyi yanı ne zaman hayal kursam kendimi çok iyi ve mutlu hissettiğim, kötü yanı ise bazenleri hayal kurmaktan gerçek dünyadan koptuğum, hayal kurmamam gereken yerlerde hayal kurmağa devam ettiğim. Son olarak bir gün cennete gidersem Allahtan isteyeceğim ilk şeylerden biri hayal dünyama ışınlanmak olacak. Bu dünyada bunun ne kadar güzel bir şey olmadığını bilsem de bu dünyada yaşamak isterdim. Buraya kadar okuduğunuz için çok teşekkür ederim 💖
Gizli KullanıcıDalıp gitme hastalığının çözümü nedir?
Merhabalar ben 9 yaşımdan beri epilepsi hastasıyım emar ve egg çektiler doktorlar ilaç verdiler sonra bana Eylül ayında ilacı bıraktılar şimdide dalıp gitme hastalığım çıktı bu konu hakkında ne yapabilirim ne yapmam gerekiyor yardımcı olursanız sevinirim bu konu hakkında bana bilgi verirseniz çok sevinirim tek istediğim dalıp gitme hastalığıma çözüm bulmak bana yardımcı olursanız o kadar minnettar olurum ki sadece dalıp gitme hastalığıma çözüm bulmak istiyorum
Gizli Kullanıcı7 yaşındaki kızımın altına kaçırmalarıyla nasıl başa çıkacağım?
Yedi yaşındaki kızım geceleri altına çişini yapıyor. Büyümüş olmasına rağmen hala devam ediyor nasıl başa çıkacağımı bilemiyorum sürekli bez takıyorum. Üstüne üstlük sürekli tırnaklarını da yiyor. Kızım kendisi de özellikle altına kaçırmasına çok üzülüyor bende çok üzülüyorum. Kızım kendisi de özellikle altına kaçırmasına çok üzülüyor bende çok üzülüyorum.
Gizli KullanıcıMonotonluktan nasıl kurtulabilirim?
Lise bittikten sonra online üniversite okumaya başladım 4 yıldır evden çıkmıyorum. Çıksam çıksam 5 dakika markete çıkıyorum. Evde olmaya çok alıştım. Dışarı çıkmak hiç istemiyorum ama bazı işlerim oluyor zorla istemeye istemeye gitmek zorunda kalıyorum. Arkadaşlarım çağırıyor bi bahane üretip gitmiyorum. Bu durum beni çok zorluyor hem bu monotonluktan sıkıldım hem de evden çıkmak istemiyorum bu durumla başa çıkmak için ne yapmam lazım?
Gizli KullanıcıKaygılı bağlanma stili nereden geliyor?
Sanırım kaygılı bağlanma stiline sahibim sevgilim ile güzel bir ilişkimiz var fakat uzakta kalınca bazen huzursuzlaşıyorum ve ilgi isteyerek onun da huzurunu kaçırıyorum kavga ediyoruz rahatlıyorum. bunun nedeni anne ile ilgili bebeklik dönemi değil mi, annem hiç bir şeyimi eksik etmedi çalışıyordu ama benimle ilgileniyordu böyle bir kaygı nerden gelebilir, terkedilme korkum evet var ama arada böyle kaygılarım yoğun oluyor başka şeylerde düşünüyorum ne yapmam gerekir neden kaynaklı bu sizce sevgilimle mi alakalı oda rahat biri benim bu huzursuzluğumu anlamıyor kaçıngan tarzı özgürlüğüne düşkün kısıtlanınca sinirleniyor yardım edin
Gizli Kullanıcı
