Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Babamla ilgili sorunlarım var
18 yaşındayım ve babam sürekli olarak annemi aldatıyor 6 tane çocuğu olmasına rağmen çocukluğuma inince bile yaralari hâlâ duruyor babamın. Şu an hâlâ da devâm ediyor ama bunu anneme söyleyemiyorum ve annemin ondan ayrılma gibi bi durumu yok babamın yaptıklarıni görünce içimde bir acı oluyor ve nefes alamıyorum bu durum karşında ne yapmalıyım
herhangibi
Ailemi sevmiyorum
Annem ve babam bana huzur getirmiyor. Bana iyi gelmiyorlar. Derdimi paylaşabildiğim bir ortam yerine herkesin kendi halinde olduğu bir ev ortamı var. Yani acımdan bir kenarda ölüp gitsem haberleri olmayacak. Annem her gün sabah akşam evin içinde temizlik işleriyle gününü bitirirken babam sabah işe gidip akşam geldiğinde televizyon başında vakit geçiriyor. Babam evde herkese köle gibi davranıp emir vermeyi seven birisi olduğu içinde onunla vakit geçirmekten hoşlanmıyor gördüğüm yerde kaçıyorum. Herhangi bir işte çalışmıyorum. Vaktim sürekli evde geçiyor ve ailemin bu ilgisizliği ile sürekli yüzleşiyorum
Gizli KullanıcıHep sevildiğimi duymak ve hissetmek istiyorum
Arkadaşlarım veya ailemin olsun bı haraketini hani soğuk belki acaba beni sevmiyor mu önemsemiyor mu acaba beni artık sevmiyor mu istemiyor mu diye düşünüyorum. Baskasini benden daha çok sevicek yada artık beni eskidi gibi sevmiyor gibi geliyor
Gizli Kullanıcı4 yaşındaki oğlum neden konuşmuyor?
Oģlumun 4 yaşı 2 aydan sonra olucak. Konuşuyor ama ihtiyaclarını söyleyecek kadar. Bütün kelimeleri biliyor. Saymayida biliyor . Ancak 2 li 3 lü sınırlı cümleler kuruyor. Oda ihtiyaclarini karşilayacak şeyleri söylemek için. Oturun onunla sohbet etmek istiyoruz ancak beni anlamiyor. Sosyal iletişim yok. Sanki sorduğumuz soruyu anlamiyor. Çaģirinca bakiyor,Oyuncaklarla oynuyor. Çocukları seviyor oynuyor ama bazen istemediyi bir wey olunca oyunu devam etdiremiyor küsüyor,kenara çekilib uzaklawiyor onlardan. Evdede òyle istediyi weyi yapmayinca küstüm sizden diyib odaya gidip kapiyi kapatiyor. Kapıyı açınca kızıyor yalniz kalmak istiyor. 2. 5 yawinda psikatriste gòtùrmùwdùk konuwma gecikmesi olduğunu söyledi. O zamanlarda onu çaģirdiģimizda bazen bakiyordu bize bazen bakmiyordu. Onun endiwesinden gòtùrdùk. Wimdi bakmasi dùzeldi.
Gizli KullanıcıYanlız kalmaktan çok korkuyorum
Yalnız kalmaktan ve sevdiklerimi kaybetmekten çok korkuyorum. Bunun için ne yapmam gerekiyor bu korkumu nasıl yene bilirim? Kendimi sevmeyi nasıl başara bilirim? Mutlu olamıyorum mutlu olmak için ne yapmam lazım. Ve çok kiloluyum bu halimi sevmiyorum
Gizli KullanıcıBakış açımı olumluya çevirmek için ne yapmam gerek?
Ben atanmaya çalışan 27 yaşında öğretmenim. Atanma sayısı kısıtlı olduğu halde ders çalışıyorum otizmli bir kardeşim var ergenliğe girdi oldukça sinirli bir döneminde arkadaşlarım evleniyor veya atanıyor benim elimden pek bir şey gelmiyor kendimi kötü hissediyorum
Gizli KullanıcıHayatıma aldığım insana çok bağlanıyorum ne yapmalıyım
babam vefat ettiğinden beri hayatıma giren erkeğe çok bağlandım sevgili olmıcagımızı bilmeme rağmen hayatımdan çıkaramıyorum ne derse desin alttan alıyorum kendimden çok ödün veriyorum cinsellik dahil. bu özelliğimden nasıl kurtulurum kendimi değersiz hissediyorum. En ufak tartışmada kendimi çok değersiz hissediyorum. Karşı tarafın değer verdiğini düşünmüyorum.
Gizli KullanıcıKimseye Hayır Diyememek
Merhaba , insanlara çok hayır diyemiyorum çok fazla manipüle ediliyorum ne kadar çabalasamda o an kimseye hayır diyemiyorum. Birinin yalan söylediğini bile bile kendim zarar gördüğümü bilsemde sessiz kalıyorum. Birini veya bir şeyleri fazla sahiplenip bağımlı oluyorum vazgeçemiyorum. yeni şeylere açık olamıyorum konfor alanımdan çıkmak istemiyorum ki zaten çıkamıyorumda kendimde çok fazla yapmadığımı düşünsemde konuları aslında takıyorum ve bir süre sonra bu durum sağlığımı etkiliyor kusmaya başlıyorum. Her konuda çok güçlü olduğumu düşünüp herkesin her şeyine koşup kendim kötü hissettiğimde yada yardıma ihtiyacım olduğunda kimseden isteyemiyorum yada zaten genelde kimse olmuyor tek oluyorum. Bazen sanki dursam olacak yorulduğumu anlayacamki bu yüzden durmak kendimi dinlemek istemiyorum. Bazen de aynada bakım yaparken vs kendime bakıp varlığımı sorguluyorum bu istemsizce bilinç dışı yaptığım bir şey oluyor normal mi bilmiyorum açıkçası kendime bakıp gözlerime ben gerçekten varım adım Tuğçe gibi şeyler söylüyorum. Anlık etrafımdaki insanlara ailemde dahil olmak üzere bazen çok yükselebiliyorum aslında tepki gösterecek olmayan konularda öfkeli davranabiliyorum sonra pişman oluyorum tabi kırdığım için bilinçsizce yapıyorum sanki bunu. Aslında dışarıdan bakınca aşırı mutlu dünyayı umursamaz hiç bişeyi takmaz sürekli gülen bir kız duruyorum ama gerçek ben asla böyle biri değil biriyle bir dertleşmeye başlasam ben bile kendimi durduramayacam gibi. .
Gizli KullanıcıKonfor alanımın dışına çıkamamış olmak
Ben 5 buçuk yıl aynı işyerinde özelde özel eğitim öğretmeni olarak çalıştım. Daha sonra monotonluktan sıkıldığım be farklı insanlar, kariyer deneyimlemek için ayrıldım. Kısa bir yöneticilik sonrasında başka bir kurumda yine bir öğretmenlik deneyimim oldu ama sürekli eski işimdeki aidiyet duygusunu ve konfor alanını arıyorum. Bu sebeple eski işime dönme kararı alma aşamasındayım. Ama kendimi kötü hissediyorum. Konfor alanımın dışına çıkamamış olmaktan ya da mücadeleyi yarım bırakıyor gibi hissetmekten ve döndüğümde pişman olur muyum hissinden. Eski işime aidiyet geliştirdiğim, diğer iş yerlerine göre daha rahat olduğu için dönme isteğim var.
Gizli KullanıcıDerse katılmayan öğrenciye nasıl davranılmalı
Bazen derse katilmayan ogrencilere nasil davranmam gerektigi konusunda zorlaniyorum
Gizli Kullanıcı
