Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Sürekli ağlama hali

1 gün mutlu hissediyorsam diğer gün hemen kötü hissetmeye başlıyorum birinin bana ufak ses yükseltmesiyke bile hüngür hüngür ağlamaya başlıyorum çoğu şey yük gibi geliyor 17 yasındayım ama olgun bi insan gibi hissediyorum yetersiz bi insanmısım gibi hissediyorum büyümek korkutucu geliyor dengesi davranışlarım var kişiden kişiye davranışlarım değişiyor neyi istiyorum neyi istemiyorum bilemiyorum çaresiz ve boktan bi hayatım var gibi geliyor ama elimdekilerin değerini bilmeliyim sürekli yanımda bi insan olmasını istiyorum muhtaç gibi

Garip bir psikolojik durum

Öncelikle yaşadığım şey biraz diğerlerinden farklı. senelerdir bu durumdan muzdaripim birden yaptığım her şey hızlanmaya başlıyor bilerek hata yapıyorum bu yüzden kurtulamıyorum ve kendime her şeyi bağlayıp oturtturuyorum beynim her şeyle yapışıyo her şeyi kendime çekiyorum ve bu durumdan istesemde kurtulamıyorum böyle bir sorun normal mi acaba bundan kurtulmak mümkün mü kimse yaşamamış gibi geliyor

Romantik İlişkiler

Ya olursa korkumu nasıl aşabilirim

Öncelikle merhabalar bu konu kaç gündür içim içimi yiyor kalp çarpıntısı haline geldi cevabınız benim için çok önemli . Babam iyi bir baba veya iyi bir eş olmadı . Kendisi yurtdışında biz Türkiyedeyiz ben küçükken 3 yılda bir gelirdi iş yeri kendisine aitti . Yani hiçbir zaman hayatımda baba rolü olmadı ve orda sevgilisi var diye söylem çıktı bundan 10 sene önce 10 yaşındaydım telefonunda da sürekli uygunsuz içerikler kadınlar görüp bunların hepsini anneme söylüyordum . Ve sürekli bir eleştiri haline geldi bu ben de annemin üzülmesini hiç istemediğim için anneme sürekli ya boşansaydin, bıraksaydın yok şöyle yok böyle sürekli bir babamı kötüledim anneme neden çektin cekmeseydin diye . Şimdi çok güzel giden 1. 5 yıla yakin bir ilişkim var, erkek arkadaşım çok değer veren incitmeyen , çok güzel seven bir insan . Her konuda beni dinler elinden geleni yapar . Hayatımda verdiğim her kararda da arkamda durur . Sadece geçenlerde instagram hesabının keşfetinde bi kaç tane açık kadın görünce onun da kendimin de psikolojisini mahvettim . Genel olarak zaten kaygılı bir insanım üst düzeyde her şeyin en kötüsünü ya da daha olmamış şeyleri bile kesin bilmek isterim . Öyle de olunca şuan 2,3 gündür ya babam gibi olursa ya babam gibi yaparsa kesin ben babamı bu kadar eleştirdiğim için oldu kesin başıma gelirse diye içimde konuşan bir ses var . Sevgilimin sevgisinden hiç şüphelenmedim kendisine de güveniyorum sadece o açık kadın resimlerini görünce aradan zaman geçti aramızı düzelttik . Ama 2 , 3 gündür bu konu geldi yine aklıma . Ne yapmalıyım

Kendim - Kimseyi kıramıyorum

Niye her küçücük şeyde kendimi suçluyorum hani karşımdaki kırılmasın üzülmesin diye hiç bir şekilde kendinin konuşma hazinemi aşmıyorum ve ne yapsam yapıyım da her zaman ben sorunlu ve suçlu oluyorum kendimi baskıların yerine koyuyorum hani olsam ne Güzel olur diye bunun sebebi sizce ne olabilir hani tek kendimden kaçıyor gibi hissediyorum

İlişkiler depresyon anksiyete

Bende anksiyete bozukluğu varr ver herzman yanlız kalma ailevi sorunlarım varrr özgüvensizim çok sinirliyim kimseye kızmıyorum sadece kendimden çıkarıyorum kimseyi kolay kolay kiramiyuorim ilişkimdee sorunlarım varrr kimseyle kolay kolay ilişki yada bı sosyal iletişim kuramiyorum kendimi beğeniyorum herzman dişlandigimi düşünüyorum en çokta kendimden nefret ediyorum bunların tek geçerli sebebin merak ediyorum

Sosyal Hayat

Onu unutamıyorum o kadar şeye rağmen

Herseye rağmen onu çok seviyorum onunla konuşmak istiyorum psikolojim gerçekten çok bozuk yanımda kimse yok dışarıda gülüp eve geldiğimde ağlıyorum artık kendimi tutamıyorum gerçekten çok kötüyüm ama ona yazayım mı yazmayayım mı emin değilim o bana göre biri değil bunu biliyorum ama onsuz da yapamıyorum iki yıl boyunca birlikteydik ve herşey bu anda bitti bir ay önce bitti ama hala onu çok seviyorum

Yaşım ilerledikçe yalnızlıktan korkuyorum

Eskiden yalnızlığı çok severdim yaşım ilerledikçe yalnızlıktan korkmaya başladım huzurlu bir fotoğrafta insan görseli ya da bina olmadığı için çok korkuyorum beni huzursuz hissetiriyor bir kumsal fotoğrafında insan görseli yoksa bu beni çok huzursuz ediyor eskiden böyle durumlarım yoktu çok hoşuma giderdi yaşım ilerkedikçe korkmaya başladım ve içim çok daralıyor

Çıkış yolu bulmak istiyorum

Hiçbirişey yapmak istemiyorum herhangi bir konuda başarılı olabileceğimi düşünmüyorum geleceğim olduğunu düşünmüyorum kendime aileme bir faydam yok ölsem sanki onlar daha rahat olacak bir hedefim bir planım yok kalabalık ortamlar fazlasıyla sıkıyor bunaltıyor panikletiyor beni herkese mutlu gözükmeye çalışıyorum kimse anlamasın ailem kaygılanmasın diye kimseye anlatamıyorum ve bu durumdan fazlasıyla sıkıldım

Nasıl bir rahatsızlığım olduğunu çözemedim

Sürekli kafamın içinde istemediğim düşünceler oluyor ve ben o düşünceleri yapmakla yükümlü olduğumu düşünüyorum ve yapıyorum da ama isteyerek yapmıyorum sürekli hatalar yapıyorum hiçbirşeyi istediğim gibi yapamıyorum o düşünceler yüzünden içimde her vakit bir kaygı var birşey olacak hissi geçmiyor ne yapsam sürekli ailemin öldüğünü düşünüp buna kendimi inandırıyorum ve ağlıyorum ne yapmam gerek bilmiyorum

Kendimi yalnız hissediyorum - Eve gitmek istemiyorum

Kendimi çok yalnız hissediyorum. Hiçbir şey yapmak istemiyorum okuldan eve gelmek istemiyorum eve gelince daha çok kötü oluyorum İçimde bir sıkıntı var ama onu dile getiremiyorum. Dışlanmış gibi hissediyorum. Ama dışlanmadığımı biliyorum sadece öyle hissediyorum küçüklükten gelen travma sonrası kaybetme korkum çok fazla var ne yapmam gerekiyor. Yardımınız için teşekkür ederim