Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Eski sevdiğim kişiden yediğim ihanet
Selam, ben şimdi 9. sınıftayken sınıf arkadaşımla bir kursa gitmiştik. Kız hocanın oğlu seni seviyor demişti. Oğlan aynı zamanda başka bir kızla, yani yıllar önce bana haksızlıklar yapmış kişinin de sınıf arkadaşı olduğu ortaya çıkmıştı. Herkes seni seviyor diyordu, hatta oğlanın komşusu bile… Sonra ben de fark ettim, çocuk bildiğin bana bakıyor. Sonra ben çocuğa bayağı çabaladım, çocuk garip davranıyordu, bir soğuk bir sıcak. Sonra çocuk benim diğer sınıf arkadaşımla kurs arkadaşı oldu. Sonra bunlar kavga etmiş falan; kız onunla fake hesaptan dalga geçince beni bir gruba aldı ve arkadaşlarıyla birlikte benimle dalga geçti. Meğersem benimle eğleniyormuş… Ve Bahadır, uyku uyuyamıyorum, dualar ediyorum, işe yaramıyor… Ne yapabilirim?
Gizli Kullanıcı
genel düşünce karmaşası
MERHABAAAAAA!🙂↔️ Öncelikle biraz felsefi olabilir ama sorum şu: Benim gerçek olarak düşündüğüm düşünceler ya yalansa ve ben bir yalana inanıyorsam, yani insanlara soramayacağım bazı gerçekleri hiçbir zaman tamamıyla öğrenemeyecek miyim ? Veya gerçek nedir? Mesela ben kendimi özgüvenli buluyorum, gerçekçi buluyorum; başkası çok duygusal, hassas diyebilir, denilmedi de sallıyorum. Mesela, gerçeklik ne demek? Herkes benim hakkımda farklı düşünmesi, karakterimin kişiye göre değiştiğini mi gösterir? Oysa değişmemek, gerçek olmak için çabalayan biriyim. Bunlar beni çok düşündürüyor. Sağlıcakla kalın.
Gizli Kullanıcıİyi insan olmak,sınırlar
Az önce bir an yaşadım, yazmak istedim. Merhaba, benim yaklaşık 4-5 yıl gibi bir süreçte böyle anksiyetem olduğunu düşündüğüm dönemler oldu, ama bunun son 1 yılı baskındı. Geçen 4-5 yıl hakkında düşüncem de buydu. Şu an geçeli 3 yıl oluyor. Ben çok değiştim. O zamanlar kendini sevmeyen,herkesin onu seyrettiğini düşünen falan biriydim. İlla ki o kadar içine kapanık sevmeyen biri dikkat çeker ortamda herhalde. Kendimi övmek değil, tanıtmak için söylüyorum; şu an sınırlarına çok fazla dikkat eden,kendi alanına fazla düşkün,gereksiz hadsizce eleştiriye karşı,aşırı empat, ama kendisine zarar verecek noktaya geçmeden hayatımı sürdürüyorum. Şimdi meseleye gelirsek dizi de kötü hissettiği için ağlayan biri görünce gözüm doldu bir anda. Normalde bu kadar duygusal değilim; aklıma şey geldi son zamanlarda. Yani, anlattığım karakterime göre sınırlarımı bu kadar bilirken, hak etmeyen insanlara bile kötü hissettiklerinde üzerimde, onları iyi hissettirmek için bir hal olup hemen konuşmaya başlıyorum. Samimi olmama da gerek yok; yardım istendi, elimden geleni yaparım. Yani, iyi hissettirmek,anlamaya çalışmak,yardım etme konusunda çok vericiyim, ama bunun da sınırı olmalı. Ama neden böyleyim acaba, sizce ? Şöyle düşünüyorum kötü hissetmenin insanın üzerinde bıraktığı tesirin,ayrıca bir sözünde etkisinin büyük olduğunun da farkındayım ama şey de var kendi sınırlarımı belli ederken veya hadsizce yoruma - kişisel alana ihlal olduğunda çok sert oluyorum ve o an veya sonrasında abartı olmadığı sürece karşı tarafın kırılması umurumda olmuyor ve sert oluyorum genel mizacıma da sert derler gerçekten çok değiştim belki insanlar farkında değil çünkü hala içine kapanıklık var ama çok daha özgüvenliyim. Kalbim ferah, inanın, o kadar sıkmışım ki kendimi zamanında:( Ne gerek varmış diyorum eskiye dönünce. Oysa kimse beni izlemiyordu. Bazen de keşke bir konferans yapsam o zamanki insanlara karşı ve beni daha iyi tanısalar; belki de garip kız dediler. Belki arkadaş olmak isteyen oldu; olamadı, garip buldu beni. Kendimi açıklamak, onlara karşı kendimi açmak beni o kadar rahatlatırdı ki şu anki içimdeki o zamanlardan tesirler kalmazdı ve bunun gerçekleşmesi için neyimi vermezdim…Herkes kendi derdiyle meşgul ama inanın şuna seviniyorum en azından şuan 18 yaşındayım ve daha geç de açılabilirdim. 12 de okul değiştirerek 6 ay yalnız kalıp arkadaşlarımı silip yeni arkadaş edinmeden yalnız kalıp bilinçli kendime yöneldim orda attım bu değişimin temelini umarım üzerine kata kata daha da iyi olurum iyiyim de ama şunu sormak istiyorum bir akraba buluşması veya bir şeye katılacağımda önceden kendime şu şeyi geçerim uyarıyı kendin ol gerçek ol çünkü böyle olduğumda eve geldiğimde oldun mu gerçek dediğimde ve kendimi objektif sert şekilde eleştiren biriyim çok yumuşak olursam gelişmem bence bu doğru kim ne derse desin o gün kendimi doğal değerlendirirsem çok mutlu olurum. Son olarak, genel anlattıklarıma yorum yapacaksınız, ama auramı his olarak ve karakterimi analiz etmenizi, eksi yönlerimi yüzüme vurmanızı, kendimi geliştirmek için rica edeceğim. :) Sağlıcakla kalın.
Gizli KullanıcıKendi öz saygımı nasıl kazanabilirim
Evliliğimde, ilişkimde sürekli veren, çaba gösteren taraf oldum. 4 senedir kendimi kaybettim. Artık psikolojim bozulmuş bir durumda ve kendimi çok kötü hissediyorum. Kendime saygımı, değerimi, sevgimi, kadınlığımı kazanmak istiyorum. Karşımdaki kişi beni fark etsin, bağlansın istiyorum. Bunu nasıl yapabilirim ve gerçekten iyileşmek istiyorum. Çünkü çok bunaldım ve ne yapacağımı bilmiyorum. Her şeyden yoruldum. Çok bunaldım. Artık yaşama hevesim kalmadı bile yardım edin 🥹
Gizli Kullanıcıİlişkimde affetme yolu
36 gün önce bir ihanet gördüm. Eşim ve öz ablam 9 aydır beraberlermiş. Ve ben düşünüp taşındım, eşimi affedeceğim. Sadece kafamda yaşadıkları detaylar aklıma gelince panik atak geçiriyorum. Kaygım, çok fazla kıskanclık. Ama duygularım eşime çok yoğunlaştı. Sevgim, hissim anormal mi düşünüyorum? Nasıl rahatlayabilirim… O da pişman gibi ve inanmak istiyorum. Kafamda bir yerlere oturdu bir şeyler. Bana yardımcı olursanız sevinirim.
Gizli KullanıcıBu durumdan nasıl kurtulurum
Merhaba, bir ortak arkadaş grubunda ilişki yaşadım. O dönem herkes bu ilişkinin içindeydi. Yakın arkadaşım benim her şeyimi o tarafa anlatıyordu. Kendi haklılığını ispatlamak için beni ortaya atıyordu resmen. Ben herkese açıklama yapmak zorunda kalıyordum. Doğum günümde hesabı erkek arkadaşım ödedi. Arkadaşım teşekkür etmeden gitmiş, erkek arkadaşım buna takılmıştı. Ben de arayı bulmak için laf arasında söyledim, sanki para istemişim gibi, beni hiç dinlemeden olayı büyütüp para atmıştı. Rezil olmuştum. Bana laf sokuyordu sürekli ortak kız arkadaşımızı kıskandığımı ima etmeye çalışıyordu. Onlar evli çocukları var sanki onlara özeniyormuşum gibi beni deniyordu. Resmen beni onların gözünde kötü konuma sokmaya çalışıyor. Ben bu insanın her şeyinde yanında oldum. O beni kopyalıyor diye insanlara anlatıyor halbuki asla öyle bir şey yok kendisi bunu yapıyor. Laf sokuyor. Ben de aynı şekilde dönüş yapınca, insanlara beni kıskanç gibi gösteriyor. Ben de ortak olanı çıkardım, hesabımdan sonra kıskanç diye repost almış, kaldırmış, bana ispat et, aramızda ne var da böyle davrandın diyor. Resmen benimle oynuyor. Ben eski erkek arkadaşıma dönmeyeceğimi ona anlatıyorum. Çocuk düşünmüyorum, çalışacağım diyorum. O bunu 'onları kıskanıyorum, laf sokuyorum' şeklinde anlıyor. Ben durumu anlattım. Benim o dönemde yanımda olmadın dedim. Ama sorun başka: Arkamdan hala böyle söyleyip beni konuşturuyor hissediyorum. Haklıyım, beni kıskanç göstermek için benimle oynuyor. Ayrıldık diye onu suçladığımı sanıyor ama sorun kendisinin davranışları
Gizli KullanıcıKıskanç bir insanım ve durduramıyorum
Kıskanç bir insanım bu huyumu bırakmaya çalışıyorum bir erkek arkadaşım var kafelere gitmesine bile izin vermiyorum sırf orada açık kızlar var diye. Bu huyumu bırakmaya çalışıyorum bazen gitsin diye izin veriyorum fakat orada kaç kız var yanında oturuyo mu acaba açıklar mı diye düşünüyorum çünkü erkekler dekolteye bayılır biliyorum ve rahatsız oluyorum sonra sürekli aramaya başlıyorum bu davranışımdan ben de rahatsızım fakat yapmadan duramıyorum sonra kavga ediyoruz. Şiddetli kavgalara kadar gidebiliyor. Onu çok seviyorum ama bu şekilde ilişkimiz yıpranıyor. Bir de kendisi ben onun arkadaşları ile sorun yaşadığımda kız erkek fark etmeksizin hep onları savunuyor beni değersizleştiriyor. İnsanların gözünde de küçük düşünüyor tabi sonra ben de onu küçük düşürüyorum. Tekrar kavga ediyoruz.
Gizli KullanıcıSevgilim çok konuşuyor her şeyi
Sevgilimle çok farklıyız o sokaklarda kötü insanlarla muhattap olmuş ama şu an çok farklı ben hayatımda hiç kötü çocuk denen kişilerden hoşlanmadım sevmem de. Ben dindar ailedeyken o ailesiz olduğu için cinselliği de normalleştirmiş,ben ise hala utanıyorum sevgilimle olup eve dönüce 25 olmama rağmen,onun dünyasında ise her şey çok açık, arkadaşlarının takıldığı kızla otururken, kız arkadan ilişki yaşadığını kocasına kendini sakladığını vs söylemiş ya da gelen müşterisi kocasını aldattığını anlatıyor. O bana bunları anlattıkça midem bulanıyor neden bunları ona söylediklerini söylüyorum sürekli tartışıyoruz. Başkaları yüzünden ona kızmamı anlamadığını bir daha bir şey anlatmayacağını söylüyor. Ama ben bu kişilerle aynı ortamda bulunup onların da bunları anlatabilmelerine kızıyorum. Bana önyargılısın sana ne onların hayatından diyor, ben onları umursamıyorum,sevgilimin böyle iğrençlikleri normalleştirebilmesine üzülüyorum. Maalesef ki ben de aptallık ettim ve onunla oldum artık kimse beni böyle kabul etmez o böyle şeylerin kabul edildiği bir çevredeyken ben tek biriyle oldum diye. Zaten onu ve geçmişte ilişkisi olduğunu kabul etmem güvenmem çok zordu bir de üstüne hastalık bulaştırdı. Benimleyken ne kadar destekleyici iyi olsa da arkadaşlarıyla farklı. Bilmiyorum her şey bitmiş gibi hissediyorum. Kimseye güvenemiyorum o her şeyi anlatıyor ama yine de bana zarar veriyor. Keşke başta onunla olmasaydım kim beni böyle kabullenir ki artık. Onu çok sevsem de bilmiyorum
Gizli KullanıcıNasıl düzelirim bilmiyorum
Merhaba 21 yaşındayım ve bugüne kadar sağlıklı bir ilişkim olmadı. Sadece uzak mesafeli, hiç buluşmadan biten bir deneyimim oldu. Benimle sosyal medyadan iletişime geçen erkekler oluyor, kısa süre konuşabiliyorum ama konu buluşmaya gelince kaçıyorum. Gitmiyorum. Bunun nedenini tam olarak bilmiyorum ama incinmekten korkuyor olabilirim. Birinden hoşlandığımda bunu içimde yaşıyorum, platonik kalıyor. Eğer bir şekilde karşı tarafa bu durum giderse çok yoğun panik yaşıyorum, utanıyorum ve yok olmak ister gibi hissediyorum. Bunun geçmişimle ilgili olabileceğini düşünüyorum. Annemle babam 25 yıllık evliydi. Babam annemin üzerine kuma getirmek istedi, annem kabul etmedi. Buna rağmen babam uzun süre annemi aldattı. Annem her öğrendiğinde boşanmak istedi ama aile büyükleri devreye girip annemi ikna etti ve babam geri döndü. Sonunda ben 17 yaşındayken babam evi satıp bizi terk etti. O dönem annem, kardeşlerim ve ben çok zorlandık. Küçük kardeşlerim vardı ve bu süreçte ben, annem ve abim birlikte çalışarak hem geçinmeye hem de ayakta kalmaya çalıştık. 21 yaşıma kadar çalıştım ve hâlâ çalışıyorum. Bu süreç bizi çok yıprattı ama birlikte bir ev alabildik. Şu an erkeklere karşı yaklaşmak isteyip aynı zamanda geri çekildiğimi fark ediyorum. Güvenmek istiyorum ama içimde bir korku var. Ayrıca hiç evlenemeyeceğim, kimsenin beni gerçekten beğenmeyeceği gibi yoğun korkularım da var. Bu düşünceler beni daha da geri çekiyor. Genel olarak özgüvenim düşük, kalabalık ortamlarda geriliyorum ve insanlar bana bakıyormuş gibi hissediyorum. Düşüncelerimi ifade etmekte zorlanıyorum. Bunun nedenlerini anlamak ve bu döngüyü kırmak istiyorum. Tek başıma başaramıyorum ve destek almak istiyorum.
Gizli KullanıcıNasıl özgüvenli olurum
Kendimi beğenemiyorum. Hiçbir şeye cesaretim yok. Biriyle tanışıp buluşmaya, yeni şeyler yapmaya yeltenemiyorum bile. Kalabalık ortamlar beni geriyor, herkes bana bakıyormuş gibi hislere kapılıyorum. Aynada kendime bakınca bir sürü kusur buluyorum kendimde, çevremden güzel olduğuma dair sözler alsam bile bu değişmiyor asla. Biriyle diyalog kuracağım zamanlar aklımdan geçenle dilimden dökülen cümleler kelimeler bir olmuyor asla. Cesaretim yok hiç bir şeye kendimi sevemiyorum
Gizli Kullanıcı
