Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Yalnızlıkla nasıl başa çıkacağım
Merhaba çok uzun süredir yalnızım ailemle yaşıyorum ama gün boyu evdeyim işsizim kaygı bozukluğum var en ufak stres heyecan üzüntü durumlarında veya sabah uyandığımda öğürme mide bulantısı yaşıyorum. Öğürürken bazen kusuyorum. Bu lisede kalmamla başladı. O dönem de yalnızdım kimseyi tanımıyordum ve sınıf tekrarı yapmak çok zordu. Üniversitede de böyleydi. Evden ayrılmıştım yalnızdım. Arkadaşlarım oldu ama hep bir nedenden yollarımız ayrıldı. Zaten çok arkadaş edinen çevre yapan hayata karışan biri değilim. Çok tedirgin diken üstünde yaşıyorum hayatı. Hassas bir yapım var ama hep dışarıya soğukkanlı soğuk bir yapım vardır. Genelde sessiz biriyim. 10 yıllık bir ilişkim vardı o çok içe kapanık biriydi. Onunla takıla takıla o bana ben ona benzedim. O kendi ortamını buldu. Ben yapayalnız kaldım ondan sonra da toparlanmam zor oldu. Çünkü işten biriyle tanıştı. Benden ayrıldı onunla devam etti. Benden ayrılmadan öncede hep onunla konuşuyordu. Şüphelerim doğru çıkmıştı. Sonra biriyle tanıştım. 4 sene sonra o da uzaktan bir arkadaş grubumun önerdiği biriydi. O da eski ilişkisini unutamamıştı bende unuttuğunu çabalayacağını söylemesine inanıp devam ettim kıyafetlerimden ödün verdim ama her seferinde bambaşka farklı konularda da tutarsızlık gördüm hep. Hep arkadaşının sözünden ilerledi ben ne hissediyorum ne istiyorum önemi yoktu. Yanıma geliyordu arkadaşıyla vakit geçiriyordu. Sürekli o arkadaşlarıyla beraberdik. Ben onların yakında sessiz kalıyordum çünkğ çok yeniydik ve patavatsızca üzerime geliyorlardı ben sessizim diye sürekli şaka adı altında nabız ölçüyorlardı. Kendimi çok yalnız hissediyordum o ortamda. Erkek arkadaşım onlar bir şey dese hep onları savunur durumdaydı. Onların ağzının içine bakıyordu resmen. En son biz ayrıldık o günde onlar da vardı ben artık eski ilişkisinden kalan mesajları notları gördüm. O gün gülemedim eğlenemedim başka bir arkadaşıyla da ben çok kız arkadaşı var rahatsız oluyorum diye mesajlarını silmişti bunları görünce o gün hiç eğlenemedim gülemedim. Onlarda çok abarttığımı günlerinin berbat geçmesinden dolayı bunları arkadaşıma anlatmışlar. Her zaman her şeyin suçlusu benmişim gibi oldum. O gün erkek arkadaşım sürekli onların günü güzel geçsin diye uğraştı ama benimle de onların yanında çok ilgilendi yani öyle davrandı. Sonra bana olanlara tepki gösterme şeklimden dolayı sen ilerde ailemin yanında da böyle yaparsın hep içe dönüksün diyerek ayrıldı. Ben yaşadıklarımı taşıyamamayı geçtim suçlu durumuna ben düştüm. İnsanlar benim o halimi görünce bir de onun benimle çok ilgilenip benim durumu uzatıyormuş gibi algılanmasına sebep oldu. Ama bunalr 8 aydır devam eden şeylerdi ve defalarca görmek istemediğimi dile getirmiştim. Bu hayatta iyi niyetle yaklaştığım kim ne varsa hepsi bana sırtını acı biçimde döndü. Şimdi hiç biriyle görüşmüyorum. Samimiyetsiz biçimde bana yaklaşımları var. Alttan alta eee sende tertemiz bir sayfa açmış biriyle olursun bundan sonra diyorlar. Sanki ben başkasına yara bandı olmayı kabul etmiştim gibi. Oysa o insan hep bana unuttuğunu söylemişti. Yaşanan şeyler sadece bir ilişki değil iç içe geçmiş sınırları belli olmayan arkadaşlık ilişkileri sürekli yalan dolan gizli saklı durumlar. Alttan alta laf sokmalar göz önünde yaşanan ilişki yüzünden . Hayatımdaki insan bana değer vermediği için ya da bunu davranışlarıyla göstermediği için diğer insanlarda bana istediği gibi üzüp laf söylediler. Bu ilişkiye hadleri olmadan karışıp şaka adı altında laf söylediler. Günün sonunda yalnız kalan ben ilişkileri güzel devam eden onlar oldu. Arkadaşlıklarımda da böyle zamanında her şeyini bildiğim insan şimdi bana kendi yaptıklarının üzerini kapatıp laf sokmaya çalışıyor. O zaman yanında olmayan arkadaşları şimdi kıymete biniyor kendini temize çıkarıyor çünkü diğerleri bilmiyor her şeyi ben biliyorum. Zamanında neler yaptığını ben biliyorum. Şimdi herkes kendini temize çekmiş durumda beni eleştiriyor çok yoruldum bu iki yüzlü insanlardan herkese dürüst samimi içten oluyorum saf halimi gösteriyorum ama kullanıyorlar. Şimdi kimseye kendimi açamıyorum. Evde yalnızım iyice kaygılarım yükseliyor. Gerçekten samimi insanlar var mı bu dünyada bilmiyorum. Dostluk insanlık gerçek aşk bazıları için sadece menfaat üzerine.
Gizli Kullanıcı
Sorunlu olup olmadığımı nasıl anlarım?
Merhaba, 35 yaşıma geldim ve hala çocukluğumdan beri annemden şu lafları duyuyorum sorunlusun, takıntılısın, komplekslisin. Niye sen böylesin, bir tek sen böylesin. .. En ufak birşeyde bile bu sözleri duymaktan bıktım. Benim ne demek istediğimi anlamaya çalışmayıp gözümün içine sen problemlisin diyerek bakmasına tahammülüm kalmadı ve artık kendimi sorunlu hissediyorum. Beni anlamamasına veya anlamaya çalışmamasına hayret ediyorum. Bunları dile getirdiğimde kabul etmiyor sanki ben abartıyormuşum gibi davranıyor. Çocukluğumda, kimse seni sevmez böyle çekmez derdi sebebi ilk uyandığımda gülmezmişim. Evet hiç sevilmedim bu zamana kadar hep terkedildim ama sebebini anlamadım, anlaşılmadım. Anneme, beni hiçbir zaman beğenmiyorsun diyorum kabul etmiyor. Sonuca baktığımda ben kendimi yalnız, değersiz ve problemli hissediyorum. En kötüsü artık bu laflara dayanamadığım için bende onun kalbini kırıyorum istemeden ve bu defa kırdığım için dahada üzülüyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Dinlenmediğimi, anlaşılmadığımı hissediyorum ve kendimi artık sorunlu kabul ediyorum. Çözüm bulamıyorum. Hayata karşı yaşam enerjim kalmadı. Bunun için nasıl bir yol izlemeliyim?
Gizli KullanıcıKeşkelerle yaşıyorum
Hicbir sey hayatimda yolunda gitmiyor hicbir adim atamiyom hicbirsey yapmak istemiyom hep keskelerle yasiyom. is hayatina atilamiyom kendimi hep yetersiz goruyom eksikngoruyom cok kotu hissediyom beceremiyom bisey ilk adimi atamiyom hayatim hep karanlik gecmiste cok acilar yasadim unutamiyom kabullenemiyom kendimi cok yalniz hissediyom calismak istiyom calisamiyom is bulamiyomne yapacagimi bilmiyom kendimi begenemiyom sevemiyom biseyleri becerebilecegini sanmiyom evlenmekte istemiyom biri eclen dediginde sinirleniyom elimde dil
Gizli KullanıcıEvliliğimde kendimi kullanılmış hissediyorum
nerden başlaycm ne diyecm bilmiyorum öyle çıkamazın içindeyim ikiz bebeklerim var tek başıma bakıyorum eşimin ailesinden nefret ediyorum kendisinde bi şey olduğunda direk annesine gidiyor bna yardımcı olmuyor işi düşünce gelip sıranaşıyor kndimi kullanılmış gibi hissediyorum ve çok yurldum boş yere savaşmaktan ailemin yanına gitsem kbl etmezler boşasam iki bebeğim var kafam çok dolu napcgımı bilmiyorum öyle yuruldum ki eşimin sürekli bni suçlamazsından
Gizli KullanıcıEvliliğimde mutlu değilim ne yapmalıyım?
İyi calismalar diliyorum 14 yillik evliyim k. marasta ikamet ediyorum esimde bende universite mezunuyuz severek evlendik her ne kadar beklentilerim hayallerim buyuk olsada hicbirzaman gerceklesmedi evliligimizin 4 yilinda kopmalar basladi 1. cocuk oldu daha da farkli oldu 2. cocuk oldu bu demde teyzesi rahatsizdi ona beraber rafaket ettik teyze vefat etti benden uzaklasmalar basladi 3 coxuk oldu dawn sendromlu oldu ve biz son 1 yildir bosanmayi konusuyoruz ben gexistiriyordum ilk zamanlar ama is cigirindan cikmaya basladi saygi bitti hakaretler artti calistigim is yuku agir firinciym ciddi anlamda gereginden fazla efor sarfediyorum yas oldu 40 kusur ne evde hizur var ne iste nede kendimde bir kac tartismamizda bana hayatin boyunda ne evlat oldun ne koca nede baba dedi yillardir it gibi calsiiyorsun hani arabami var evmi var altinmi var ortada hicbirsey yok seklinde konustu bunlar beni dahada sessizlestirdi ve uzaklastirdisn ufak bir hatamda dag yapti kendi hatasini hicbirzaman kabul etmedi hep ben hataliyim hep ben sebep oldum hep ben kendisine sadece sunu sordum sen kadin olmaktan cikip benim rolumu ustlendin bana birgun nasilsin dedinmi hayir birgun bir kahve yapip bugun birbirimize zaman ayiralim dedinmi hayir hemen eee paranmi vardi sanki sen hep annen ne derse onu yaptin inu dinledin falan seklinde cvplar vermeye basladi be ne i istemedigini tahammul edemedigini soyledi bende cocuklarin duzenleri bozulmasin diye hep sessiz kaliyorum ama bu sessizliklerden yuz bulup dahada sinirlar asilmaya basladi beni kovmalar hat seviyede kufurler falan falan ve suan ciddi anlamda duygu karmasasi yasiyorum ne yapacagimu bilemez hale geldim bana donup daonup sen benim icin ne yaptin diyor donup donup bunu soruyor ne desem alay etmeler ne cvp versem dikkate almamalar falan falan sorun suki ben gercekten bunlarin hepsine sebepmi oldum ben gercekten menfaatci bir asalakmiyim ki bu sekilde bNa geliyor neyaparsama yapayim mutlu edemedim kuzeninin abisinin veyahur herhangi benzer bir hatasi durumund olabilir ya onemli diil ne olcak sanki bizde yapmiyormuyuz olabilr takma kafana diyen esim ben yaptigimda ortaligi ayaga kaldiriyor buda bende ciddi anlamda travmalar baslatti tutarsizliar dengesiz tavirlar herhangi bir olay karsisinda umursamamalar yani bilemiyorum ciddi manada rahatsizim ben nerde hata yaptim yada yapiyorum yada bundan sonra ne yapmaliyim bu sorunu. Cvbina o kadar cok ihtiyacim varki anlatamam tesekkurler simddiden
Gizli KullanıcıKendimi ifade edemiyorum özgüvenimi nasıl arttırırım
Bilmiyorum ama babam sürekli üstüme geliyo ama ben ona kendimi ifade edemiyorum sadece tamam diyebiliyorum istemediğim bir şeye hayır diyemiyorum fotoğraf çekilemiyorum kendimi beğenmiyorum fotoğraf çekilince aslında çok istiyorum ama çekildiğimde çirkin hissediyorum anneme bişeylerimi anlatmak istiyorum çok çekiniyorum anlatamıyorum özgüvenim yok gerçekten bu yüzden kendimden nefret ediyorum ya bi insan kendini savunur demi ama ben yapamıyorum ve kendimi anlatamıyorum annemle konuşmak istiyorum çekiniyorum yapamıyorum bunun için çözüm istiyorum lütfen
Gizli Kullanıcıİlişkimin başını sormuşsunuz anlatıyorum
Onu bir çok şeyden ben çekip çıkardım gerek yanlış arkadaşlıkları gerek madde kullanımı gerek giyimi kuşamı dışarıya gösteremediği sevgisi hepsini benim sayemde aştı ama bu süreç 2 senemi aldı ve çok yıprattı yalanlar yanlış davranışlar affetmemem gereken yerde affetmem o yüzden şimdi en ufak bir olay da kendimi başka biriyle konuşmak isterken buluyorum sanki başka birisi beni koruyup kollaya bilir gibi geliyor
Gizli KullanıcıKendimi suçlu hissediyorum.
Kendimi suçlu hissediyorum . Sevgilimle sürekli kavga anında suçlanıp dinlenmiyorum . Kendimi sakince anlatırken bağırıp telefonu yüzüme kapatıyordu. En basit olayda bana sorduğu bir soruda bilmediğim bir şeyi bilmiyorum dediğimde bile bana bağırıyordu . Suçluluk duygusunu bana yükledi ben Kendimi suçlu hissediyorum. 1 haftadırda farklı nedenlerden aramızda sorun çıktı. Beni engelledi ve gitmek istediğini söyledi bu hafta mülakatı var diye ben iyi gitmek istedim iyi davranmak istedim. Benim onun psikolojisini etkilediğimi ve kilo veremediğini sınavı kaybettiğini hakkını helal etmediğini söyledi. Ben kendimi bu durumda çok kötü ve suçlu hissediyorum . 8 ay boyunca hep senin yüzünden bu şekilde diyip durdu gerçekten benim yüzümden mi bitti gerçekten benim yüzümden mi kaybetti.
Gizli KullanıcıKendimi kıyaslamaktan nasıl vazgeçerim?
Merhaba Ben 27 yaşındayım ve çalışmıyorum. Bir sürü olumsuzluklar beni buluyor ya servis olmuyor ya alım yok işlerde. E sevgilim de yok. Bari birinden biri olsaydı diyorum. Bı arkadaşım var hem arabası var hem güzel bı işi ve sevgilisi. Bütün güzellikler onu bulmuş. Ama bende bı tanesi bile yok. Bu düşünceler aklıma geldikçe çok stres yapıyorum anın tadını kaçırıyorum. Bı umutsuzluk oluyo an yaşama sevincim bitiyor adetaa. Ne yapmam lazım. Kendimi kiyaslamiyorum öyle ama ister istemez bu düşünceler geliyo aklıma
Gizli KullanıcıKendime nasıl daha iyi davranırım?
sinirden ağlamak istemiyorum ama elimden gelen şey de bu oluyor sert konuşup kırıcı olmamaya çalışıyorum ama kriz geliyor ve uzaklaşıyorum daha iyi hissedebilmek için yapıyorum ama biraz daha sakin relax olmayı öğrenip alışmam lazım çünkü fazla takıp sinirlenebiliyorum herhangi birşeyi ve bu hiç iyi gelmiyor kafamdaki sesler susmuyor hiç akışına bırakamıyorum kontrol isteğim var ve bu düzelsin istiyorum gerçekten yani
Gizli Kullanıcı
