Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Ne yapacağımı bilmiyorum ilişkim hakkında
Merhaba ismim Dilara , 3 senelik bir ilişkim var ve son zamanlarda artık dayanamıyorum en ufak bi tartışma da başkasıyla konuşma ihtiyacı duyuyorum benimle başkası ilgilensin istiyorum o kadar yoruldum ki karşımda ki insanı değiştirmeye çalışmaktan , artık başkalarının verdiği ilgi hoşuma gitmeye başladı ama ondan da vazgeçemiyorum, değiştiğinin farkındayım ama hala aşamadığımız konulur var be bu beni çok yoruyor ne yapıcam bilmiyorum:(
Gizli Kullanıcı
Heyecanla anlatacağım şeyi dinlemek istememeleri
Merhaba arkadaşımla konuşuyordum ve aklima bugün yaşadığım güzel bir an geldi ona anlatmak istedim anlatiyim mi dedim birden heyecanlanıp heveslendim o da anlatma dinlemek istemiyorum gibi bir tepki verdi ama ben kendimi kötü ve değersiz hissettirdi evet aslında dinlemek istememesi normal birseydi ama ben zaten öncesi ona konuyu söyleyip anlatırım demiştim bunu bile bile aradı beni ve o an hevesim kırıldı bunu ona da yansıttım çünkü duygularımı içimde tutmayı sevmem ben ama işte onun sınırlarını zorluyor gibi mi oldum bilemedim aslında dinlemek istememesi normal kimse kimseyi dinlemek zorunda değil evet ama o an ben o kadar hevesliyken istemiyorum demesi kötü hissettirdi sonrasi kırıldığımı anlayınca zaten lütfen anlat dedi ama öncesi o da ne yaptım kötü birsey mi yaptım dedi normal gelmiş ona yanii onun sınırlarına saygı duymamış mi oluyorum ama ben kendimi kötü ve değersiz hissettim
Gizli KullanıcıYaşadıklarımı atlatamıyorum
Yaklaşık 8 ay süren bir ilişkim vardı. Ondan öncesinde de 4 sene önce 10 senelik bir ilişkim tarafından aldatılarak ayrıldım. Ayrıldıktan sonra öğrendim. İnsanlara güvenim bitmişti. 10 sene olduğu için hayatlarımız iç içe geçmişti. Sadece onunla geçen 25 yaşa kadar olan anılarım vardı. Ne arkadaş ne başka bir şey. Üzerinden 4 sene geçti. Kaygı bozukluklarım mide bulantılarım lisede sınıfta kaldığından beri devam etti. Üniversitede de bu sürdü. Hayatımda ne zaman stresli heyecanlı ayrlık üzüntü yeni başlangıçlar veya hiç bir şeye gerek yok mide bulantısı öğürme yaşıyorum. Artık ailem alıştı bu duruma. Sabahları kalkınca bir şeye başlayacaksam bir yere gideceksem hemen öğürmeye başlıyorum. Kusmuyorum ama refleks olarak yerleşmiş bana. İşimden de bu sebeple ayrıldım. Şimdi herkes beni evde oturan pısırık biri sanıyor. Oysa hayat bana adil davranmadı. Bende bir şeyleri aşmış böyle sakin kafayla bırakmak bitirmek başlamak isterdim ama olmuyor. Yaşadıklarım çok ağır. Son 2 senedir ne yaşadım ben diyorum. Bu aldatılmamın üzerinden 4 sene geçmişti. Bir arkadaş grubum bana birini söyledi. Meğer onlar dalgasına söylemiş. Ben ciddiye aldım. Çünkü tam böyle neşeli dolu dolu hayatı olan biriydi. Tanımak istedim. Tanıştım telefonda 1 ay konuştuk uzak mesafeydi. Bir önceki ilişkisi bu kişi muhafazakar olduğu için kıyafet yüzünden bitmiş kız kabul etmemiş ayrılmış. Bana anlatılan buydu. Daha doğrusu herkese anlattığı buydu. 1 ay sonunda biz görüştük çok güzel vakit geçirdik. Ben kendimi yanında çok iyi hissettim. Ama içimde oturmayan bir şeyler vardı. Kalbim hissetti anladı. Sonra ben onun yaşadığı şehre gittim. 1 hafta kaldım. Ona içimi kalbimi tüm dürüstlüğümle açtım. Kıyafet konusunda fedakarlık yaptım. Çünkü gerçekten hissettiklerim kıyafet için benim bunun ötesindeydi. O da benim eski ilişkimde yaşadığım beraberlik için fedakar oldu. Biz böylece anlaşmıştık. Ama ben onun yanından dönmeden 1 gün önce telefonunda başa sabitli eski ilişkisinden kalan mesajları gördüm. Resimler her şey duruyordu. Ben o gün çok ağladım. Ama bir yandan da o çok pişman oldu. Senden hoşlanıyordum. O sadece orada duran bir alışkanlıktı dedi. Bir şey hissediyormuşum dediğimde hayır dedi. Baya konuştuk o gün unuttuğunu çabalayacaksan bunları unutmaya hazır olduğumu söyledim. Çünkü bu konu dışında çok iyiydik. Bu konuda ona çok güvenmek istedim. O da gerçekten çabalayacağını belli etti. Ama zamanla bana yapma dediği şeyleri yaparken buldum. Bu süreçte ben arkadaş buluşmalarında çok sessiz çekingen kaldım. Karakter olarak da böyle biriyim ama olanlar beni iyice içime kapattı. Sürekli eski ilişkisinden kalan fotoğrafları notları bulmaya başladım telefonunda. Bunlardan rahatsız olduğumu defalarca dile getirdim. Kız arkadaş konusunda ben sakin o sosyal biriydi. Hayatlarımız farklı ritimdeydi. Çok fazla kız arkadaş çevresi olması beni rahatsız ediyordu. Bunları konuştuğumda bana uyum sağlamak istediğini söyledi. Ama en sonunda kız arkadaşıyla mesajlaşıp bunları siliyordu gözümle gördüm. Aynı gün eski ilişkisinden kalan mesajları videoları notları sakladığını da gördüm. Evet bir yerde belki ben bu konuda artık çok tetiklendiğim için görmek inanılmaz rahatsız etti. Ama bir yerde de gördüğüm şeyler o kişiye duyduğu sevginin yarısını bile bana göstermediğini gördüm. O kişiden sonra terapi aldığını duygularını bastırdığını daha çok mantıklı davranmak istediğini söyledi. O kişiden sonra mantık yönünü kullanmayı seçmiş. Ama öyle değil işte içinizde bir yerde anlıyorsunuz böyle candan kalpten o sevgi gelmiyordu. Her şeyi sorguluyordu sürekli ona uyup uyumadığımı anlamaya çalışıyordu. Ama ben çok tükenmiştim. İnsanların günü o gün mahvoldu. Ben gülemedim eğlenemedim bunları gördüğüm gün böyle kalakaldım. Ama düşünmem anlamam için fırsatım bile yoktu. Akşamına o insanlar geldi. Ben iyice içe kapandım. Seviliyor muyum sevilmiyor muyum anlamıyordum. Onlar da benim böyle olduğumu görünce rahatsız oldular. O kişi sen ilerde aileme de böyle davranırsın dedi. Bir şey olunca çok içine kapanıyorsun ben sana sürekli telefonu vermeye korkar oldum artık dedi. Ayrıldı benden. Ne hissetmeliydim bilmiyordum. Birkaç ay ağlayarak ama hayata devam ederek geçti. Arkadaşlarım vardı. Ama yaşadıklarımı atlatacak gücüm yoktu. Ayrılıkla mı baş etmeliyim yoksa yaşadıklarımı anlamlandırmalıyım bilmiyordum. Bir de üstüne arkadaşlarımızla buluşunca bizi tanıştıran kişiler bana demez mi sen de eski ilişkisini unutamamış biriyle devam etmeyecektin. Bundan sonra temiz sayfa açan biriyle olursun diye. Olaya böyle bakıyorlardı. Ben sanki tüm bu planları kabul etmiştim. Yara bandı olmayı kabul etmişim gibi. Ben sadece ona inandım. Daha sonra arladaşıö dediğim insan bu süreçte bana hep bunları anlatıyorsun diye benimle konuşmayı kesti. Tamamen yalnız kaldım bu süreçte ona bakmaya başladım sürekli ne yaptığını merak etmeye başladım. O da bunu görüde şarkılar paylaşmaya başladı. Pişman olduğunu dönmemi istediğine dair ben de dönmeyeceğime dair şarkı paylaştım ama kıyafetlerime geri döndüğümü anlasın diye fotoğraflar paylaştım arkadaşlarımız bunları ona yetiştirdi hemen. Bu arkadaşlarla hiç görüşmedim hayatımdan tamamen çıkardım onları. Çünkü anladım ki onlar sadece konuşacak konu arıyorlar. Ben gerçekten üzülürken ama yine de dömmemek için kendimi zor tutarken sevgime yenilmemek için yaşadıklarımı sessizce atlatmaya çalışırken onlar alaycı şarkılar paylaştırdılar bunu görünce neden böyle söylüyorum çünkü ben bu şarkıyı görünce ona her şeyimi kapattım numarasını tamamen sildim. Sonrasında pişman olduğuna dair şarkılar paylaşmaya başladı. Zaten ilişki içinde de böyleydi sürekli o arkadaşı ne derse onun dediği tarzda yaşıyordu hayatı. Güya ben yemek yapmayınca benimle alaycı şekilde hergün dışardan yersiniz artık sen yandın diyordu ona. Sürekli o kişi hizmet ediyor sen hiç kalkmıyorsun demişti o kötü olduğum gün. Hep bir ima vardı. Beni sürekli çözmeye çalışıyorlardı. Ben sadece sevdim. Kimseye kendimi ispatlamak için derdim yoktu. Sevmeseydim tüm olanlara katlanmaz giderdim. O kadar sevdim ki çoğu hatasını yargılamadan anlamaya çalıştım. Ama şimdi kıyafetlerime döndüm diye alay konusu oldum. Suçlu ben oldum birden. Artık istemiyorum. Yalnız kalsam da kimsem olmasa da benim arkamda durmayacak insanlar için kendimden ödün vermek istemiyorum. Sırf sakin sessizim diye herkesin her şeyi söylemeye hakkı olmasını beni zayıf görmelerinden bıktım. Güya yanımda görünüp o gün bir kez bile beni teselli etmediler. Sürekli kendi üstelerine alınıp bize karşı çok ayıp oldu demeye getirdiler. Oysa ben sonra arayıp anlattım kusura bakmayın dedim onlara. Ama güç savaşına çevirdiler olayı. Nispet yapar gibi paylaşımlar. O kişide onların aklına uyup alaycı şarkı paylaştı sildi sonra. Bu insanlar bizi iyi niyetle bir araya getirmedi. Şu an daha iyi anlıyorum. Ama ben tüm iyi niyetimle kendimi açtım onlara. Şimdi buluşuyorlar birlikte resim atmıyorlar ama ben anlıyorum. İnanılmaz derecede yoruldum bu insanlardan ne zaman görsem bir laf etseler hep bir üstünlük kurma peşindeler. Benim bir salak arkadaşım var o da bunları sürekli savunuyor. Oysa bilmiyor yanımda onunla bile dalga grçtiler. İşte insanların gerçek yüzlerini birbirine gösteremiyorsun. Ama hiçbir şeye karışmıyorum artık kendimi öyle bir geri çektim ki. Herkesin iki yüzlülüğünü izliyorum. O insana da sırtımı döndüm. Çünkü eğer bu hayatta birine güvenmek gerekirse hep yanımda olduğunu bildiğim bir insan olmalı bu. Başkalarının ne dediğiyle değil benim ne hissettiğim önemli olmalı. Çok yoruldum artık. Kimseye güvenim kalmadı. Kimseye kötü demiyorum ama kimse beni düşünmedi. Sadece benimle o kişiyle olduğum zaman görüştüler. Kendimi kullanılmış hissediyorum. Arkadaşlık ilişkileri bu kadar iğrenç olmamlı ya. Herkese anlam yükleyip sonra yalnız kalmaktan yoruldum.
Gizli KullanıcıDuygularım yoğun, ailemle çatışıyorum, kaygım çok. Nasıl baş edebilirim?
Ben duygularımı çok yoğun yaşıyorum; öfke, kırgınlık, yalnızlık, değersizlik gibi hislerim oluyor ve bunlarla baş etmekte zorlanıyorum. Ailemle de sık sık çatışıyoruz. Özellikle annem bana çok fazla sorumluluk yüklüyor, bu da beni yoruyor. Onlarla iletişim kurmakta ve kendimi doğru şekilde ifade etmekte zorlanıyorum. Bazen kendimi değersiz hissediyorum, özgüvenim düşüyor. Okul ve sınav stresi de eklenince sürekli bir kaygı içindeyim. Bir de geçmişte yaşadığım bazı ağır şeyler var, onlar hâlâ aklıma geliyor ama nasıl açacağımı, beni incitir mi diye endişeleniyorum. Size sorum şu: Bu hislerle nasıl baş edebilirim? Kendimi daha güçlü hissetmek ve hayatımı dengeye sokmak için nasıl bir yol izleyebiliriz?
Gizli KullanıcıHer şeye karşı kararsızlığımı nasıl değiştirebilirim?
Kendime iyi davranmam için sevdiklerimle bir yerde olmam gerkir istedigimi ala bilirsemde kendimi mutlu ede bilirim ama bilmiyorum ben kendimi ifade edemiyorum genellikle çoğu zamn çünki yazmakta zorlaniyorum hiss ettiklerimi keske ifade ede bilsem ama maalesef olmuyor ne yapsamda bunu nasil atlata bilirim cok degisken ruhlu kararsiz biriyimdir bu huyumdan mefret ederim genellikle çünki beni cok zorluyor bu olay yani boyle
Gizli KullanıcıKendimle nasıl başa çıkarım? Yüklerimi nasıl hafifletirim?
Merhabalar hocam. Ben çok zor zamanlardan geçtim evliliyim boyunca 2 yıldır evliyim. İlk yıllarım çok zordı. Kocamın ailesi beni istemiyordu. Boşanmaya zorluyordular. Kocam ailesinin sözünü diyordu. Hep kısıtlıyordular beni. Yaptığım her şeyi aileme söyleyib kötülüyordular. Benim eşime layık olmadığımı diyordular. Onları rezil ediyormuşum. Bebeyim de olmadı bir yıl. İstemedim olsun. Zorluk içindiyem manavi durumdan. Sonra boşanma kararı aldım. Eşime söyledim. Ortaklaşma boşanalım dedik. Çalıştığım yerde işten bir arkadaşım benim yanımda oldu karşı cins. Çok zor zamanımda geldi hocam çok boşlukdaydm düşmüştüm artık kendi hayatımı kurmak için planlar yapıyordum. Onunla bir- 2gün ilişkim oldu. 1 gün cinsellik yaşadım. Tabiiki çok ta isteyim yoktu, amma onu kaybetmekden korkuyordum o zamanlar. Sonra aniden herşey çok değişti Hocam. Kocamdan hamile kaldım. İş yerimden ayrıldım, numaramı deyiştim. Artık herşey normala dönmüştü. Ramazan ayındı hatta. Bu haberi duymuşdum. Herşey çok değişmişti. Sanki o günler yaşanmamış gibi. Herşeyi geride bırakıp. Sanki yeni evlenmiştik. Artık bana çok değer veriyordu. Onu severek evlendim hocam. Onunda bana bir takım ihanetleri olmuştu. Herşeye rağmen kopmadık. Kopamadım onu çok seviyorum Hocam. Bebekde bizi daha çok birleştirdi. Herşey sanki 360 değişti. Ama ben kendimi toparlayamıyorum qaliba. Beynim susmıyor. Yüreğim susmuyor. Sanki o yükün altında eziliyorum. İntahar bile düşündüyüm olmuştu. Nasıl başa çıkarım bu duygularlar? Kendimi nasıl toparlarım? Nasıl unuturum? Nasıl başarırım? Ne yapmalıyım Hocam. Lütfen yardım edin. .
Gizli KullanıcıBabamın gereksiz sinirlenmesi
Babam basit şeylere aşırı tepkiler verebiliyor iki oğlu var ben 22 yaşındayım kardeşim 18 yaşında annemle ve kardeşimke sürekli bi tartışma içerisinde örnek olarak annemde yemek istedi ama az olsun dedi annem yemeği biraz fazla koyduğu için olay çıkardı. Bağırma çağırma ben bu tarz durumlsrda olayı daha fazla büyütmemek için dahil olmamaya çalışıyorum ne yapmam lazım nasıl ikna edebilirim psikoloğa yada psikiyatra götürmek için
Gizli KullanıcıKaybolma korkusunu nasıl yenerim?
Merhaba Betül hanım dün yazamamıştım sorumu bende şöyle oluyor ben yanımda biri varken dışarı cikabiliyorum ama tek çıkmak isteyince sanki eve geri dönemem yolu unuturum evi bulamam evi tanıyamam gibi düşünceler geliyor sanki ortada kalacakmışım gibi nerde olduğumu bilemicekmisim gibi oluyor bildiğim yolları bilmiyormusum gibi oluyor çok saçma düşünceler ama içinden çıkamıyorum bunları nasıl geçirebilirim önceden çok rahat çıkar gelirdim şimdi bir arkadaşım dışarı çağırsa geri gelemem korkusuna çıkamıyorum bir düşünce yüzünden bu hale gelmek beni çok üzüyor ne kadar o bir düşünce diyip kendimi rahatlatmaya çalışsam da olmuyor yine evden çıkamıyorum gelemem buraya diye tatile gidicem 2 gün sonra artık rahat etmek istiyorum ama ya orda da böyle olursam etrafı tanıyamazsam nerde olduğumu bilemezsem gibi düşünceler geliyor tatilde bile rahat edemicem galiba nasıl geçirebilirim yardımcı olur musunuz
Gizli KullanıcıKendime uzun vadede yatırım yapmak istiyorum
Merhaba, kendime uzun vadede bir şeyler katmak istiyorum, mesela küçük küçük adımlarla haftada bir iki saat ayırarak 10 yok sonra kullanabileceğim yetenekler özellikler eklemek istiyorum ama bunu nasıl planlayabilirim, kendimi mental olarak buna nasıl hazırlayabilirim? Bir örnek vereyim mesela bir arkadaşım bir kaç senede her gün 15-20 dakika vakit ayırarak x işini tamamlamış y yatırımını yapmış kendisine. Bu disiplin nereden geliyor nasıl yapıyorlar h anlamıyorum
Gizli KullanıcıHislerimin köreldiğini hissediyorum derin hissedemiyorum
Eskiden hayat daha kolay değil miydi… kendi bakış açımdan bakınca öyle başkalarını bilemem ama sanırım insan yaş aldıkça sorumlulukları daha fazla oluyor. Artık daha fazla sorumluluğum var ve baskı altında hissetmesem bile bu biraz tuhaf geliyor. Yani büyümüş olmak deneyimler elde etmek tecrübeler hayata anlam kazandırıyor aslında. Eskiden hayata daha küçük bi pencereden baktığım için sanırım hayat daha kolaydı. Büyümenin ve olgunlaşmanın tek kötü yanı sanırım eskiden hissettiğin şeyleri hissedememek. Eskiden hissettiğim ve hissedebildiğim duyguları özlüyormuşum ben aslında. Bazı gecelerde neyi özlediğimi bilmeden ağlardım. Şimdi ise en azından bi sebebim var. Eskiyi diğer insanlardan daha fazla özlememin sebebi ne bilmiyorum. mecbur kalınan duygular istemiyorum hayatımda. bu benim hayatım ve bu duygulara mahkum olmak istemiyorum. Bazı duygular biz istemesek de kayboluyor çok kötü bu cümle her defasında beni ağlatabilecek güçte. Kısaca eski hissettiğim hislerin köreldiğini hissediyorum ve eskisi kadar derin hissedemiyorum… Nasıl eskisi kadar derin hissedeceğim. Ne zaman gelecek bu zaman ? Tükenmiş duygular içinde varolmaktan yıkılıyorum artık. Eskisi gibi derin ve yoğun hissetmek istiyorum ama sanki deneyimlerim hislerimi köreltti yavaşça…
meredith
