Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
3 yaşında oglum var öz babasını hıc bılmıyor
Merhabalar, 3 yaşında bir oğlum var. Öz babasını hiç görmedi, hayatımda bir yıl birlikte olmuştu. Onunla gayet iyi anlaşıyordu, ama ayrılmak zorunda kaldık. Şimdi başka biri var, ama oğlum diğerine karşı davranmıyor. Yaklaşmak istediğinde ağlıyor, sarılmak istediğinde de ağlıyor. Birlikte yerleri geliyor, oyun oynuyorlar, ama çoğu zaman oğlum ağlıyor ya da kaçıyor. Çocuk beni istemiyor, sevmiyor diye sinirleniyor. Yalandan kucağına almaya çalışsa sanki bir şey olmuş gibi korktuğunu söylüyor veya ağlıyor. Elimden geldiğince kısa kısa ve kapıda bırakıyorum ikisini, ya da evde az da olsa oynuyorlar. Yaklaşmak istediğinde, hayatımdaki insan oğluma ağlıyor, ben de hemen 'Annen, baban, sevecek, kucaklayacak ya da oyun oynayacaksınız. Korkulacak hiçbir şey yok, ben buradayım, yanına oturabilirsin' diyorum. Ama bazen oluyor ki, sadece onünden geçse oğlum kaçıyor. Oğlum gerçekten kızgın, öfkeli değil, dikkat ediyorum; sadece yanlış bir şey yaptığında 'Hayır, babacım, o olmaz ya da onu yapamazsın' diyor. Ufak sert bir tavırla ona bile çığlık atarak ağlıyor. Anlamıyorum neden böyle olduğunu. Hayatımdaki insanla şu an ayrılma eşiğindeyiz. Ben onu seviyorum, ama oğlum beni sevmiyor, yanına oturmak bile istemiyor. Nasıl olacak bilmiyorum, hera bir türlü ısınamadı. Ben kucağıma alıp döndürü şeyi denedik amyordum, gülüyordu, ama üvey babası alınca korktu. Yüksekten korktuğunu söylüyor. En basiti, hayatımdaki insana da bakıyorum nasıl davranıyor, ne yapıyor diye, ama onun verdiği tepkiyi verecek hiçbir şey yapmıyor.
Gizli Kullanıcı
Her şeyi unutuyorum, kimseyi asla dinleyemiyorum
Merhaba, gerçekten ağır travmalar yaşadım. İşyerinde iftira, aşağılama ve sırf evli olduğum için dışlanmalara maruz kaldım. Psikolojik anlamda iyi olmayan, takıntılı yıllarca korkumdan ayrılamadığım bir sevgilim oldu. Arkadaşlarım bana ihanet etti, iftira attılar, dışlandım. Son birkaç yıldır çok ağır şeyler yaşadım. Şimdi bunların hepsinden kurtuldum. İşimi değiştirdim, arkadaş ortamımı değiştirdim, düzgün birisiyle evlendim. Ancak hiçbir şeyi aklımda tutamıyorum. İnsanları dinleyemiyorum ya da artık hiçbir şeyi veya hiç kimseyi önemseyemiyorum. Eşimi çok seviyorum ama onla ilgili, sevdiklerimle ilgili önemli şeyleri unutuyorum. Örneğin eşim şuraya gidiyorum diyip evden çıkıyor ama tekrar nereye gittiğini merak edip tekrar arayıp soruyorum. Beni dinlemiyor musun, önemsemiyor musun diye şikayet ediyor sevdiklerim insanlar. Ama elimde değil bu, yapamıyorum. Bu neden böyle oluyor, ne yapabilirim?
Gizli KullanıcıKaygımı nasıl azaltabilirim
Çok kafama takıyorum her şeyi geçmişle ilgili çok şeyler aklıma geliyor sağlıklı ciddi bir ilişkim var fakat hep yeni bir takıntı yeni bir düşünce geçmişimden birilerinin hala aklında mıyım acaba hayatlarında birileri var mı gibi gibi sorular geliyor aklıma hiçbir şekilde ilgilenmiyorum bunlarla ama bunlar beni çok huzursuz ediyor tamamen ilişkime odaklanmak istiyorum ne yapmalıyım hiç bir fikrim yok yardımcı olur musunuz
Gizli KullanıcıSınıfım neden benimle hep dalga geçiyor?
Ben Elif Nisa 11 yaşındayım ve Atipik Otizmli bir bireyim. Sınıfım bana hep kötü davranıyor. Bu nedenle hep psikolojik sorunlar yaşıyorum. Hocalarıma ve hatta durumu özel eğitimdeki psikoglaramı da anlattım ama hiç bir şey değişmedi. Bu konuda ne yapabileceğimi bilmiyorum hem de sınıfın 6. Çalışkanı olmama rağmen hem konuşma şeklimle dalga geçiyorlar hem de ismimle dalga geçiyorlar bana bu konuda yardımcı olur musun?
Gizli KullanıcıDikkat eksikliği dehb. Erteleme
Sürekli erteliyorum. Bir işin sonunu getirmekte zorlanıyorum. Odaklanamıyorum. Sürekli düşünceliyim binlerce düşünce var aklımda. Hayatımı düzene sokmakta cok zorlaniyorum. Ev isleri ve günlük rutinler işkence gibi geliyor. Sürekli bir özgüvensizlik var. Kendimi hep 2. Sınıf insan gibi goruyorum. İnsanlarla iletişime geçmekte zorlaniyorum. Değersiz olduğumu ve hic bir şeye yetmediğimi dusunuyorum. Artık hayatimi düzene koymak mutlu olmak istiyorum. Umarim yardımcı olursunuz
Gizli KullanıcıErkeklerle arkadaşlık kuramıyorum ve sohbet nasıl başlatılır bilmiyorum
Merhaba ben 19 yaşındayım ve ben bir kızım bu zamana kadar dostum diyebilicegim bir erkek yakın arkadaşlarım olmadı erkeklerle arkadaşlık edinmek istedim onlarla konuşmak tanışmak istedim ama hiç yakın arkadaş olamadım. Erkeklerle sadece lisede 2 tane konuştuğum erkek vardı ve insanlar konuştuğum 2 erkek için bu gay gibi dediklerini söyleyebilirim size bu 2 erkekle çok sohbet etmesem de arkadaşımdı. Biri benim sınıfım da diğeri ise başka bir sınıftaydı diğeri ile arada bir konuşuyordum sadece sınıfım da ki arkadaşım ise çok iyi biriydi ve arada bir onunla dertleşiyordum bahsettiğim bu arkadaşım gibi arkadaşlarım olsun istiyorum iyi niyetli ve empatik. Gaylerle arkadaşlık edinmek istiyorum çünkü onlardan bir zarar geleceğini düşünmüyorum bunun dışında erkeklerle sohbet edemiyorum ben sohbet nasıl başlatılır bilmiyorum diyologun devamını pek getiremiyorum o yüzden dolayı erkeklerin benimle konuşunca sıkılacağını düşünüyordum. Keko tipli erkeklerle arkadaşlık kurmam ama keko gibi olmayan erkeklerle konuşmak istiyorum benim şöyle bir hayalim vardı hala da var. 4n1k da ki gibi erkek arkadaş grubum olsun istiyordum bu hayali düşününce çok mutlu oluyorum üniversiteye gidersem böyle bir arkadaşlık istiyorum ama dizide ki arkadaşlık çocukluktan beridir başlamış ve devam etmiş şahsen ben üniversiteye gidersem böyle bir arkadaşlık kurabilir miyim bilmiyorum ama çok istiyorum bulamam gibi hissediyorum böyle düşünmek istemiyorum ama bu düşüncede beni rahatsız ediyor. İnsanlar tarafından pickme olarak anılmakta istemiyorum çünkü bir kaç kere şahit oldum duydum yani benim hayalimi yaşamak isteyen tanıdıklarım vardı ve insanlar bu arkadaşlıgı isteyen kızlar için erkek delisi pick me dikkat çekmeye çalışan bir insan olarak adlandırılıyordu insanlar tarafından böyle anılmak istemem. Benim burda istediğim şey değer görmek kardeşlerimmiş gibi hissettirmeleri bana abi edasıyla yaklaşmaları bunu istiyorum yakın arkadaş değil de kardeş gibi davranmalarını istiyorum böyle bir arkadaşlıgım olsun istiyorum. Diger bir konuya gelmek istiyorum ben diyalog kuramıyorum yani aklıma konuşacak konu gelmiyor sohbeti devam ettiremiyorum ettirmeye çalışıyorum ama zar zor ettiriyorum ve aklıma konu gelmediği için de insanlarla gidip tanışamıyorum. Mesela YouTube'dan dinliyorum sohbet nasıl başlatılır sohbet nasıl devam ettirilir akıcı bir sohbet için ne yapmalıyım diye yani benim aklıma gelen şey şu mesela karşı tarafa kız erkek fark etmiyor işte merhaba işte işte adımı söylüyorum dedim yaşımı söylüyorum ondan sonra işte nasılsın iyi misin diyelim işte okula gittiğim zamanlarda sınıfa sonradan yeni biri geldiği zaman işte merhaba hangi okuldan geldin ismin ne bazen de sınıftaki arkadaşlarıma derslerle alakalı işte soruyorum ödevi yaptın mı hocalar hakkında bazen konuşuyoruz bazen hobilerini soruyorum konuştuğum kişilerin bu kadar yani. şöyle tipler olur ya böyle sosyal çok iyi diyalog kurar işte sohbeti çok sarar akıcı sohbet eder yani sohbeti aşırı saran tipler olur insanlar bu kişiler hakkın da sohbeti çok sarıyor sohbet başlatmayı çok iyi biliyor der ya bende öyle olmak istiyorum. Zaten biriyle tanışmak istediğinizde hani gidip diyalog kurarsınız ya öyle tanışırsınız diyalog kurmak çok önemli bu anlattığım şeyleri gidip psikoloğa da anlatabilirdim ama özel çok pahalı ve ailem bu parayı vermiyor bana ben YKS sınavına çalışıyorum eğer kazanırsam üniversitede sessiz bir insan olmak istemiyorum asosyal bir insan olmak istemiyorum sosyalleşmek istiyorum şu an benim arkadaşlara ihtiyacım var bu yüzden dolayı da diyalog kurmayı bilmem lazım ve öz güven eksikliğini yenmem lazım yardımcı olursanız sevinirim şimdiden teşekkürler
Gizli KullanıcıTakıntı mı değil mi?
Merhaba . Ben birine karşı ufak hoşlantı yasadım ve azda olsa bunu belli ettigimi dusunuyorum. Bos yere bir hoşlanti degildi bu ilgiden alakadan kaynakli oldugunu dusunuyorum . Ve cok buyuk depresyon boşluk animda cikti karsima . Numaram var o kiside story felan atiyoruz . Bir gun baktim benim oldugum ilceye geliyor. Daha sonra baktim benim ilcemdeki cafeye geldi. Ben acaba diye dusunceye daldim ve daha sonra bir kac gorusme daha yaptik kurumsal bir firmada calisiyor bende musteriyim orda . Soguk ama hissediyorum bir çekim oldugunu. Suan 5-6 ay oldu aklimdan cikaramiyorum sabah aksam imkansiz oldugunu bildigim halde hayallere kapılıyorum , ve sevgili olmak gibi de degil arkadaslik Dostluk gibide hissediyorum gibi anlayamiyorum. Cok fazla mi sevgiye aç kalmisim diye düşünüyorum . Onun ilgisini mi yanlis anladim diyorum . Ama benim oldugum ilceye neden geldi ozellikle cafede story atti mesela ? Herneyse hocam benim bu yasadigim takintilik mi yoksa farkli birsey mi . Ve düşünmeden alamıyorum kendimi “ben onu dusunuyorsam oda beni düşünüyor mu “ ? Yardimci olursaniz sevinirim simdidedn tesekkurler
Gizli KullanıcıAçılmak
Ben 10 seneye yakındır kapalıyım küçükken heveslenip kapanmıştım ama hiçbir şeyin farkında bile değildim. Yıllardır öyle saygı gösteriyorlar öyle seviyorlarki beni geçenlerde annemlere 2 senedir açılmak istediğimi ama bir türlü korktuğum için söyleyemediğimi söyledim babam direkt daha önce deseydin olabilirdi ama kaç yaşındasın dedi (21) öyle bişey yaparsan baban yok dedi saygı da duymuyorum dedi. Birkaç gün sonra anneme söyledim bu sürede babam benimle konuşmadı annemde hakkımı helal etmem evlenince ne yaparsan yap ama benim evimde yapamazsın dedi 1 hafta benimle konuşmadılar bende en son açıldım üniversiteye öyle gittim derste beni aradılar ağızlarına ne geliyorsa saydılar senin gibi kızımız yok hakkımı sütümü helal etmiyorum biz sen güzel giyin içinde kalmasın diye her kıyafeti alıyoruz geri kapanacaksın yoksa bir dahaa bu yüzümü göremezsin çektiririm gibi ifadeler kullanılar beni manipüle ettiler yine kapandırdırlar demediklerini bırakmadılar kapalıyken bile kıyafetlerşme laf ediyorlar kısa giymeme izin vermiyorlar yaşımı çok büyük gösteriyor uzun tunikler giymemi istiyorlar ama ben öyle olmak istemiyorum kapalıyken o kadar ağırım ki gülüp eğlenemiyorum bile kendi istediğim hayatı yaşayamıyorum ne dersem yapmışlar ne istediysem almışlar bir istediğimi iki etmemişler diye onların bu isteğini de zorla kabul ettiler hala fikrim değişmedi hala aynı karardayım evlenince de açılmak istemiyorum şuan olmasını istiyorum ama onları nasıl ikna edicem.
Gizli KullanıcıBu durumu nasıl değiştirebilirim
Merhaba ben uzun süredir yalnızım kaygı bozukluğum nedeniyle sürekli evdeyim bir ilişkim oldu başından beri dürüst oldum kendisine ve fedakarlık yaptım ama o bana karşı hiç dürüst değildi. Ben her şeyimi veriyordum bu ilişkiye ama onun çok fazla çevresi vardı ben çok sessizdim. Biz uymuyorduk bunu kabul edip ortak noktada buluşmaya çalışıyorduk. Dürüst olmayan durumlar vardı. Biz bunun üzerine çok kez tartıştık en sonunda ben o günü çok sessiz geçirdim. Normalde de çok sessizdim arkadaşı benim üzerime gelip şakalar yapıyordu. Hiç ses çıkarmıyordu hiçbeni savunmuyordu çekiniyordum aynı zamanda çevresindekiler hareketlerimi sürekli eleştiriyordu. Arkamdan kız erkeği sahiplenmezse, erkekte onunla oynar; evlilikle gözü yok, zaten yemek yapmayı bile beceremiyor. Bizle de hiç konuşmuyor, uyumsuzlar; sürekli her buluşmamızda buluşmak istemeyince, arkamdan bizi sevmiyor mu diyorlar. Ama bunu yapanlar bizim arkadaşlıklarımız bozulmasın biz karışmıyoruz diyenler. Alttan altta en yakın arkadaşımı erkek arkadaşımı dolduruyor bu kız. her olayda bundan baya olıyor. O da beni haksız buluyormuş. Ben kimseye bunu ispatlayamıyordum. Laf sokunca da en yakın arkadaşım, sen onu kıskandın, demeye başladı. Hepsini çıkardım hayatımdan. O çocuk da beni hiç sevmemiş ki tüm bu olanları uzaktan izledi ve arkadaşının yanında yer aldı. Her seferinde kimsenin arasına bozmamak için beni ortaya atıp haksızlık ediyorlar. Kimsenin yanındaydı mı?Kendimi savunamayınca hemenüzerime oynuyorlardı. Kendi hayatımdan çaldım diyordu o çocuksadeve kendisi önemliydi. Bencildi. Ona hiçbir şey olmadı; benim herkesle aram bozuldu. O zaten kimseyle geçinemiyor dediler. Ben kendimi sorhulamaya başladım.
Gizli KullanıcıAşk mı takıntı mı ayırt edemiyorum.
Birisini çok sevdim bir yıl boyunca bana bir çok şey yaptı. Başkası olsaydı bir daha yüzüne bile bakmazdı ama ben yüzüne bakmak için her seyimi bile verirdim. Takıntı dediler ama ben sevdiğimi hissettim. Çocuk beni istemiyordu istemediğini çok net şekilde söyleyip kötü davranıyordu ama ben bunu kabul edemiyordum çünkü bir insana iyi davranınca onunda iyi davranacağını düşünüyordum. Hâlâ icimde ona karşı bir şeyler vardır belki bilemiyorum ama bana yaptıkları çok ağırdı ve ben her seferinde affettim. Gururum yok. O çocuktan sonra başkası karşıma çıktı ve bir süre sonra o da beni istemedi ve ben bir yıllık çocuğun peşinde koştuğum gibi onunda peşinde koştum. Bana çok ama çok kötü şeyler yaptı yine yazmak istedim. Benimle konuşmayı kesmelerine rağmen yazdım. Şuan ne hissettigimi bilmiyorum. İkisi de takıntımıydı aşkmıydı hiç bir zaman anlamadım ama ilk başlarda çok sevdiğimi hissettim. Yanlış olduğunu bile bile saçma kararlar verdim. Resmen yüzüme karşı seni istemiyorum deyip tonlarca hakaret etmelerine rağmen koştum. Ben ne yaptığımı bile bilmiyorum. Bu durumdan kurtulmak istiyorum ama kurtulamıyorum hep aynı döngü oluşuyor. Ben yazıyorum o cevap veriyor iki üç gün bana çok güzel hissettirip barışıp konuştuktan sonra çok kötü davranıp birden gidiyor ve bir süre geçtikten sonra ben tekrar yazıyorum. Hep aynı şey ve ben yoruldum.
Gizli Kullanıcı
