Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
SINAVA 1 HAFTA KALA DUYMAYA İHTİYACIM OLANLAR
Merhaba, Sınava bir hafta kaldı ve umarım sınava kadar dönersiniz. Psikolojik olarak benim cevaplarına çok ihtiyaç duyduğum sorularım var size. İlk olarak normal dururken bir şey hissetmiyorum ama sınav anını düşündüğümde bir tık stres basmıyor değil. sınav anında stresimi kontrol edip rahat hissetmek için ne yapabilirim? Odağımı sınav boyu yüksek tutmak için öncesi ve sınava anında ne yapmalıyım? Beynimi öncesinde sınav anına kadar hazır hissetmek için neler yapabilirim? Kendime güveniyorum umarım başarırım ama bir psikolog olarak sınava girecek bir öğrenciye duyması gerektiği şeyler sizce ne? Buna göre artı olarak sözler sarf ederseniz çok mutlu olurum. Ayrıca erkenden cevaplarsanız belki şu sayılı günlerde yapacağım şeyleri belli bir zamanda halletmek için bir psikolojik teknik varsa söylerseniz çok güzel olur bunu sınavda da yaşıyorum odağım kayıyor veya bir rahatlama geliyor yavaşlıyorum gibi ve çok uzun sürüyor yapacağım işin süreci. tam sebebini anlayamıyorum ama psikolojik olarak hızlı olma tetiğinde olmak için ne yapabilirim tavsiyenizi merakla bekliyorum. şimdiden teşekkürler hedefime ulaşırsam başarımı size de haber vereceğim yanıt olarak çünkü inanıyorum ki sizin söyledikleriniz katkısı olacaktır. dileklerinize de ihtiyacım var aynı zamanda:) Genel yazdıklarıma baktığınızda nasıl bir psikoloji görüyorsunuz başarıcam gibi hissediyorum bu arada hedefim hukuk :) Sağlıcakla ve selametle kalın. İnsanların ruhuna iyi gelmeyi yol edinmiş güzel kalpli saygıdeğer psikolog hanım/bey.
Gizli Kullanıcı
Boşanma ve çocuk
Merhaba , boşanma arefesinde kafası karışık bir anneyim. kafa karışıklığımın sebebi tabiki çocuk. Kızım 6 yaşına girmek üzere. Babasına düşkün bir kız çocuğu. Babası da onu sever. Velayet konusunda anlaşamadık ve çekişmeli davamız sürüyor. Ben annem ve ablamla kalıyorum. Kızım da benimle kalıyor geçici velayeti bende. Annem yaşlı ve çocuğa bakma konusunda sıkıntı yaşamaya başladık. O şikayet etmese de artık yaşlandı zorlanıyor. Ben de kızımı bir süreliğine babasına vermeye karar verdim. Zaten cuma günlerini iple çekiyor babasında kalmak istediğini söylüyor sürekli. Çünkü eşyaları hep babasında maalesef. Ben henüz bir düzen kuramadım. Çalışmam için onu babasına vermem gerekiyor. Diğer taraftan başka bir şehre taşınma düşüncem vardı. Dedim ya kafam çok karışık. Ne yapmalıyım bilmiyorum. Babası bile kızımın benden nefret ettiğini söyledi bugün. İnsanlar ne kadar acımasız. Her neyse. Sizce çocuk için en doğru kararı nasıl verebilirim?
Gizli KullanıcıMerhaba kaygılı insanım tıp kazanmak istiyorum 2.mezuna kalacağım ama hayata geç kaldım galiba yaş 18
Aşırı kaygılıyım yardıma ihtiyacım var sağlıklı düşünemeyecek kadar üzgünüm ne yapacağımı bilemiyorum herkes üniversitede ben kaldım gibi hissediyorum yaşım 18 2. mezuna kalırsam 19 olucam çok mu geç tıp toplam 10 sene desek hayat bitiyor zaten çok kaygılıyım ve öfkeleniyorum aynı zamanda bilmiyorum sinir sistemim çok yoruldu ayrıca paraya ihtiyacım var 3 ay falan işte çalışsam diyorum bilmiyorum teşekkür ederim şimdiden tavsiyeler için
Gizli Kullanıcısevilmek için ne yapmam gerek
ailem bana sevgi göstermiyo gibi geliyo nefret ediliyorum bence ve korkuyorum bunun sonunun nereye gideceğini bilmiyorum sanallarım engelledi beni korkuyorum hayatımda amacım yok hayatımdaki yaşama amacımı nasıl bulucam annemin bana nefretle baktıgını görüyorum ortanca cocugum annem diğerlerini daha cok seviyo lütfen yardım edin kötü hissediyorum günlük hayatımda bıkkın korkmuş yalnız hissediyorum annemin sevgisini nasıl kazanıcam bilmem diğer kardeşlerim benden üstün sevgi görüyo
Gizli KullanıcıPartnerimin Geçmiş İlişkisiyle Kendimi Kıyaslama, Güvensizlik ve Değersizlik Hissi
Merhaba,Şu an sevgilimle 2 yıldır süren, yalan veya aldatmanın olmadığı, gayet sağlıklı ve ilgili bir ilişkim var. Bu benim ilk ilişkim ancak sevgilimin geçmişinde "ilk aşkı" olan uzun bir ilişkisi olmuş. Bu durumun yarattığı "unutamadı mı" korkusuyla gizlice telefonunu karıştırdım ve öğrenmemem gereken eski mesajları gördüm. Sevgilimin o kıza fiziksel olarak (göğüslerine) iltifat ettiği mesajları okuduğumdan beri kendi bedenimi beğenmemeye başladım ve beni beğenmediğini düşünüyorum. Ayrıca sosyal medya kullanıcı adı ile profil resminin geçmişte o kızla anlamı olan bir filme ait olması ve şu an kızın yakın arkadaşını hala takip etmesi gibi durumlar beni sürekli tetikliyor. Bunları kendisiyle konuştum; geçmişe dair hiçbir şey hissetmediğini, beni çok sevdiğini söyledi. O an ikna olsam da kafamdaki sesler susmuyor. İlişkimizin başrolü biz değilmişiz, o kızla sevgilimmiş gibi hissediyorum. Kendi kendime sürekli tetiklenmekten, bu senaryoları kafamda döndürmekten ve kendimi kıyaslamaktan çok yoruldum. Bu geçmişi aşamama ve zihnimdeki yıkıcı sesleri durdurma konusunda nasıl bir yol izlemeliyim?
Gizli KullanıcıAilemle ilgili sorunlarımı nasıl çözebilirim
Biliyosun annrnle babam ayrı bende babamı özlediğim için geldim neredeyse 1 aydır görüşemiyorduk bende hazır o mahalleye gelmişken arkadaşımı da göreyim dedim sudelere gittim oturduk yemek yedik film izledik derken saat akşam 10 oldu bende eşyalarımı alıp babamın evine gittim anahtarın olduğu için açtım kapıyı girdim babaannem oturma odası dayadı babamda odasında babamın yanına gittim ben geldim dedim dediği ilk şey gelneden önce niye haber vermedin ya ben onun evladıyım ya ben babamın evine gelirken bile arayıp ben gelicem bugün diye haber mi vermem gerekiyodu
Gizli KullanıcıSosyal kaygı ve takıntılı düşünce degersizlik hissi
Merhabalar 28 yaşında erkeğim Ben içine kapanık biriyim. Kendimi bildim bileli, dışa dönük kızlara karşı içimde aşamadığım köklü bir korku var ve bunu sürekli takıntı (OKB) haline getiriyorum. Özel güvenlik, kasiyer veya market çalışanı fark etmeksizin; nerede hareketli, çenesi düşük, havalı veya egoist gibi duran bir kız görsem anında özgüvenimi kaybedip titremeye başlıyorum. İçimi "Kesin beni dışlayacak, iş arkadaşı olsak diğer erkekler gibi benimle asla muhatap olmaz" korkusu kaplıyor. Kendimi onların yanında çok değersiz ve ufaklık gibi hissediyorum. Bu tarz kızlar benimle kaba veya "lan"lı konuştuğunda ise zihnim "Beni küçük görüyor" diye algılıyor. O an küçük olmadığımı kanıtlamak için nasıl patlamam gerektiğini düşünmekten kendimi alamıyorum. Bu dışlanma korkusu ve titreme yüzünden kadınların olduğu AVM, market gibi yerlerde çalışamıyor, hatta evden dışarı bile çıkamıyorum. fabrikada tanımadığım bir kızın şaka yollu "Öğrenme lan" demesi veya memurların üstten konuşması bu genel korkumu tetikleyen örneklerdendir. Bu derin yetersizlik hissini, kızlara karşı duyduğum bu korkuyu ve takıntıları nasıl aşabilirim?kendimi diğer kızli erkekli takılan arkadaşlar gibi olamam onlar farklı insan dışlanacağım gibi düşünceler geliyor her gün bunu düşünüyorum akşama kadar değersiz miyim diye. Hocam buna psikolojide ne deniyor psikoloji kitapları okusam kurtulur muyum terapi almadan terapi sart mi?
ozgurres34Eşim ve Ailem
Merhabalar ben hasan 38 yaşındayım 15 yıllık evliyiz iki erkek çocugum var 15 ve 4 yaşlarında. sevgili hocam eşim sürekli ailemle sorun çıkarıyor annenle babanla görüşme gitme diye kendisi ailemle konuşmuyor ve ben kendisine ailemle görüş demiyorum evimde huzurum olsun sen konuşma ilgilenme ailemle dedim buna rağmen hergün ailemle ilgili birşeyler söyleyip kavga çıkarıyor bazan aileme hakaret ediyor çocuklarım için surekli susuyorum . sustuğum zaman da sen erkekmisin adam değilsin diyerek bana hakaretler ediyor sürekli evin içinde bağırıp duruyor ve beni sürekli bak boşanırım giderim diyerek tehdit ediyor çocuklarım kimsenin eline kalmasın diye sesimi çıkarmıyorum o ise bunu korkagım diye algılıyor yani dayanacak gücümde kalmadı hocam bir taraf ailem bir taraf eşim ve ortada iki tane çocuk sizlerden ricam bir yol gösterin bana. Saygılarımla. ..
hasan27Herkesten nefret etme nası geçecek
herkesten nefret ediyorum basta kendim bu nası gecer sevdigim insanlardan bile nefret ediyorum en kucuk kotu hareketleri beni sogutuyo kendilerinden konusmak ıstemıyorum hıc bırıyle ayrıca cok guzel bir gun de gecirsem ne kadar mutlu olursam olayım eve geldigimde hep mutsuzum, uzgunum evde olmayı hic sevmiyorum ama bazende dısarı cıkmaktan birileriyle gorusmekten nefret edıyorum aslında arkadaslarım sureklı gorusmek ısteyen tıpler ama benı yoruyolar
Gizli KullanıcıTakıntılarım ile nasıl baş edebilirim
Sanki beynimde geçen düşünceleri sürekli birşeyler yaparak bastırmaya çalışıyorum gibi geliyor günde 3 kere ev temizlerim sürekli banyo yaparım ojelerim hep düzenli olmak zorundadır masanın üstü hep temiz olmak zorundadır günümün nerdeyse hepsini birşeyleri düzeltmek için harcıyorum evden çıkmadan 8 kere eve girip fişleri çektimmi kapılar kapalı mı kedilerim evde mi diye kontrol ediyorum bir şeyi 4 kere yapmazsam başıma birşeyler gelecekmiş gibi hissediyorum sürekli geceleri kalkıp nefes alıyormuyum diye kontrol ediyorum temizledigim yerleri tekrar tekrar temizlemek istiyorum aklıma sürekli saçma sapan düşünceler geliyor bir yerim ağrıdıgında ölecegimi düşünüp hemen hastaneye gidiyorum ya da heryer düzenli olmazsa sanki başıma birşey gelecekmiş gibi hissediyorum sürekli birşeyler düşünüyorum yemek yerken yatarken su içerken hatta bazen uykumdan uyanıp birşeyler düşünüyorum durmuyor beynim sürekli konuşuyor sonra sinirleniyorum acayip gergin oluyorum insanlarla konuşmak istemiyorum birisi birşey sorduğunda cevap vermek istemiyorum çözemiyorum
Gizli Kullanıcı
