İş Hayatı Kategorisi

Pembe defter kullandım diye ciddiye alınmadım. Acaba çocuksu muyum? Anormal miyim?

Merhaba, ben bir kurumda şube müdürü olarak çalışıyorum ve 28 yaşında, bekar bir kadınım. Dün yeni bir proje lansmanıyla ilgili olarak müdürümle birlikte konferans tarzında bir etkinliğe katıldım. Etkinlik sırasında potansiyel bir müşteri şirketle kısa bir toplantı gerçekleştirdik. Toplantı sırasında bazı notlar alırken çantamdan küçük, pembe bir not defteri çıkardım. Toplantıya ara verdiğimizde, müdürüm bana şöyle dedi:"Neden pembe bir not defteri ve pembe kalem kullandın? Ben karşı tarafın yerinde olsam, seni bir şube müdürü olarak ciddiye almazdım. "Ben de özellikle seçmediğimi, sadece kullanımı rahat olduğu için hep o defteri tercih ettiğimi söyledim. Not defterinin üzerinde bir gökkuşağı ve unicorn deseni vardı. Açıkçası utanmış hissettim ve defteri hemen çantama geri koydum. Kendimi kötü hissettim. Çünkü pembe benim en sevdiğim renktir ve o defteri gerçekten rahat bulduğum için kullanıyordum. Gri ya da siyah deri defterler bana oldukça sıkıcı geliyor. Ama o an kendimi savunamadım ve bu da beni değersiz hissettirdi. Ayrıca şirketimi gerektiği gibi temsil edemediğimi düşündüm. Bu konuya dışarıdan bir gözle nasıl bakıldığını merak ediyorum. Bir psikolog olarak düşüncelerinizi paylaşır mısınız?

İş hayatına nasıl adapte olabilirim?

2 yıllık bir bölüm okuyorum. Bu sebeple okuduğum bölüm genellikle özel sektöre bağlı. Bu durum iş bulma ve iş hayatına adapte olma açısından tehlikeli görünüyor. Bir bayan olarak özel sektörde çalışma isteği üzerimde çok fazla yok. Başka alternatifleri de değerlendirmek olası fakat erken yaşta çalışmak, ayaklarımın üzerinde durmak istiyorum. Kendime göre iş bulmayı nasıl kolaylaştırabilirim? İş bulamazsam alternatif yolları nasıl oluşturabilirim? Çünkü tekrardan sınavlara girecek gücü kendimde bulamıyorum. Bu iş hayatında beni nelerin beklediğini nasıl öngörebilirim? Teşekkürler.

Bugünler de kendimi düşünceli hissediyorum

Merhaba sevgili psikologlar. Uzun süredir uğraştığım işlerin bitirememiş olmamın verdiği bir iç rahatsızlık içindeyim ve nasıl çıkılır buradan bilmiyorum açıkçası. O yüzden size yani uzmanlara yazmaya karar verdim. Bu tür duyguları zaman zaman yaşıyordum ancak bu sefer ki biraz daha ağır basmaya başladı hem düşündürüyor hem fe kendimi boşlukta hissetmeme sebep oluyor. Kariyerimi ve iş hayatımı her şeyin önünde tutuyorum biraz da kız arkadaşımın bundan rahatsızlık duyması beni endişelendiriyor acaba ondan dolayı mı diye de düşündüm açıkçası

Takıntılı düşüncelerden nasıl kurtulabilirim?

Merhaba ben 28 yaşında bekar bir kadınım. Özel bir psikoloji merkezinde proje yöneticisi olarak çalışıyorum. Kurumsal şirketlere danışmanlık veren bir projeyi yönetiyorum. Psikologların iş kalitesinden, müşteri memnuniyetinden ve tüm dokümantasyon işlerinden sorumluyum. Aslında üniversite bölümüm mühendislikti, fakat aile zoruyla okuduğum için o alanda ilerlemek istemedim. Şu anki işimi çok seviyorum. Ancak bu işe başlarken “evet” dememde en büyük etken, üniversite staj dönemindeyken bir kez dosya meselesi için gittiğim şirketlerden biriydi. Projeye o holdingle başladık. Neden bilmiyorum ama oraya karşı bir takıntı oluştu. Şirketin ismini yazmak istemiyorum ama hem popülerliği, hem de gökdelen binası beni etkiliyor (çok saçma biliyorum). Belki de ben orayı Türk dizilerindeki holdinglere benzetiyorum, bilmiyorum, ama çok beğeniyorum. Proje başlarda çok iyiydi, hatta aynı holdingin içindeki diğer şirketler de projeye katıldı. Fakat benim o binaya girme hevesim yüzünden, şirketin temsilcisiyle birkaç kez tartışma yaşadım. Ekstra olarak, o kadın temsilci insan kaynaklarında çalışıyor ve psikolog olmamasına rağmen bizim ismimizi kullanarak kendi çalışanlarıyla seans yapıyormuş. Bu durumu ortaya çıkardım. Fakat kadın, holding yönetiminde evli bir kişiyle ilişkisi olduğu için şirkette kalmaya devam etti. Sonda bizim holdingin ana binasında yürütülen proje donduruldu, ama diğer şirketlerle çalışmaya devam ediyoruz. O kadına karşı kendimi kaybetmiş gibi hissediyorum, üzgünüm ve kin doluyum. Projenin tekrar açılacağını söylediler ama bence o kadın varken bu çok zor. Eğer yeniden açılırsa ve tekrar o binaya girebilirsem, mağdur edilen kişilerle konuşup imzalı belgeler toplayabilirim. Çünkü impulsif davrandım, kanıt toplamadan ortalığı karıştırdım. Keşke daha soğukkanlı olabilseydim. Ama ilk iş deneyimi olunca böyle oluyor malesef. Ben hayalperest bir insanım, bu huyumdan nefret ediyorum. O binaya gittiğimde kendimi sanki başka bir evrendeymişim gibi, “daha değerli” hissediyorum. Bunun anormal olduğunun farkındayım. Oraya özel girişle giriliyor, istediğim zaman giriş yapamam malesef. Ama önnceler ne zaman oraya gitsem, çok mutlu olur - önceden hazırlanır süslenir, sanki binaya yakışmak için yarışa girerdim. Oradan çıkınca da kendimi balkabağına dönen külkedisi gibi hissederdim. Şimdi o projenin tekrar başlamasını çok istiyorum. Binanın önünden arabayla geçerken bile kalbim acıyor, sanki ex sevgilimi görmüş gibi oluyorum. Keşke o kadını karşımıza almasaydım, arkadaş olmaya çalışsaydım diyorum bazen. Psikoloğumuz o kadının histerik ve narsistik kişilik bozukluğu olduğunu söylemişti. Ama bizim logomuzu ve ismimizi kullanması bana çok dokundu. Ayrıca bu, etik açıdan da doğru değildi. Maalesef yaşadığım ülkede, uzmanlığı olmayan birinin seans yapmasını engelleyen bir yasa yok. Bu yüzden bazıları at koştura biliyor. Bazen bu düşünceler aklıma geliyor, kendimi suçlu görüyorum, bu takıntılı düşüncelerimi nasıl atabilirim?

Hayır diyememe sorunu

Merhaba, ben bir psikoloji merkezinde işe alım uzmanı olarak çalışıyorum. Merkeze yeni bir psikolog alımı için görüşmeler yapıyordum. Adaylara her zaman önce yazılı bir test uygulanıyor, ardından ben birebir görüşme gerçekleştiriyorum. Bu süreçte bir adayı çok beğendim. Sorular oldukça zordu ama kendisi %72 oranında doğru cevap verdi – bu oldukça nadir bir durum (test sonuçları bilgisayar tarafından otomatik hesaplanıyor). Bu arada benim uzmanlık alanım psikoloji değil. Aday, 23 yaşında, yeni mezun bir genç kadındı; ancak olduğundan daha olgun görünüyordu. 1 yıllık (stajyer ve online) deneyimi vardı. Yüz yüze yaptığımız görüşmede kendini çok güzel ifade etti, oldukça olumlu bir izlenim bıraktı. Görüşme sonunda her zaman yaptığım gibi, adaylarla ilgili düşüncelerimi ve test sonuçlarını yazılı şekilde müdürüme ilettim. Müdürüm de bu genç kız adaydan olumlu etkilendiğini ve ona 1 aylık deneme süresi verilmesine karar verildiğini söyledi. Ben de bu bilgiye dayanarak ona geri dönüş yaptım. Fakat 1 gün sonra müdürüm adayın yaşını yanlışlıkla 23 değil, 33 olarak gördüğünü, yaşının “fazla genç” olduğunu ve yaşça büyük danışanlara uygun olmayacağını söyledi. Bu da dolaylı olarak adayın sürece devam edemeyeceği anlamına geliyor. Şimdi bu durumu adaya nasıl uygun bir dille ileteceğimi bilemiyorum. Görüşmemiz sırasında oldukça umutlantırmış ve heveslendirmiş oldum. Şu anda kendimi çok kötü hissediyorum. Bu alanda oldukça yeniyim. Daha önce ben de iş görüşmelerinde deneyimim az olduğu için birçok kez red cevabı almıştım. Belki de bu yüzden empati kuruyorum; birine ümit verip ardından hayal kırıklığı yaşatmak istemiyorum. Ayrıca merkezimizde şu an çocuk psikoloğu pozisyonu açık olmadığı için başka bir alternatif de sunamıyorum. Bu durumu onun kalbini kırmadan, nazik ve profesyonel bir şekilde nasıl ifade edebilirim? Bana bir yol gösterebilir misiniz lütfen? Gerçekten çok üzgünüm. Kalp kırmak çok kötü birşey

Deger görmemek beni üzüyor ne yapmalıyım

Gittiğim çoğu iş yerinde kadınlarla beraber çalışıyorum ben de bir kadınım Nazik sevecen anlayışlı olmama rağmen iş yerinde pek görünmüyorum sohbetler sırasında pek dinlenilmiyorum bunu gittiğim çoğu iş ortamında yaşadım Bu durum beni üzüyor beni değersiz yetersiz hissettiriyor Ben de bu yüzden içe kapanıyorum Sürekli ben ne yaptım neden bana böyle davranıyorlar diye kendimi sorguluyorum Çok güzel ve akıllı kadın olduğunu söylerler İş yerinde değer gören arkadaşlarım ise çok konuşkan çok eleştirel ve Nezaketli olmayan insanlar bütün insanlar değer görüyor seviliyor ve saygı duyuluyor Bunlarla karşılaşınca çok üzülüyorum kendimi kötü hissediyorum sizce ne yapmam gerekiyor

Bizi aşağı çekmeye çalışan kötü insanlara nasıl davranmalıyız?

Merhabalar, iyi günler. Ben proje yöneticisi olarak çalışıyor ve bir psikoloji merkezinde müşteri şirketler için danışmanlık projelerini yönetiyorum. Kendi alanım MBA olduğu için doğal olarak seans yapmıyor, işin yalnız koordinasyon kısmına bakıyorum. Fakat müşteri şirketlerden birinde, psikolog olmamasına rağmen terapi yapan ve koçluk sertifikasıyla müşterilerimizi çalan bir kadından bahsetmek istiyorum. Bu kadının histrionik narsistik kişilik bozukluğuna sahip olduğunu (bizim psikolog bunu söyledi) biliyoruz. Şirket yönetimiyle ilişkileri de o yürüttüğü için, onun bu sahtekârlıklarını üst birime bildirmemizi engelliyor. Gizli bir şekilde, bize ayrılmış ve kapısında 'psikolojik yardım odası' yazan odayı kullanıyor ve kendisini "psikolog konsultant (danışman)" olarak sunuyor: ben geleceğe dönük, pozitif ve çözüm odaklı bir insanım, siz ise insanları ağlatıyorsunuz" gibi şeyler söylüyor. Siz bir uzman psikolog olarak, psikolojiyi küçümseyip insanlara sahte umutlar satan bu tip kişilerle nasıl başa çıkıyorsunuz? Şu anda çalışdığım ülkede, psikolog olmayan birinin seans yapmasını doğrudan engelleyen bir yasa yok malesef; bu yüzden bu tür kişiler cesaret bulup böyle davranabiliyor. Fakat bu insanlara nasıl cevap vermeliyiz ve onlara karşı nasıl bir tutum sergilemeliyiz? Bu kadının ayak oyunları yüzünden psikolojim ciddi şekilde bozuldu; şu anda kendim terapi görüyorum, doktor tavsiyesiyle antidepresan kullanmaya da başladım. Gün içinde kendimi sürekli o kadınla zihnimde tartışırken buluyorum. Bu kişiyle mücadele etmek için bana tavsiye verebilir misiniz, lütfen?

leyla123

İş hayatında nasıl baskın olabilirim

Merhabalar İş yerinde ben sessiz ve uyumluyum Fakat normal hayatımda öyle değilim daha baskın ve iletişim kurarım İş arkadaşım çok baskın,sürekli itiraz eder,laf sokar ve söz keser diğer herkes ona değer verir,çekinirler Bana karşı öyle değiller. Herkesin olduğu ortamda beni dinlemezler arkadaşımı daha çok dinlerler Kendimi kötü hissediyorum böyle olunca özellikle kadınlar kendi aralarında konuşup beni çok umursamazlar Baskın olan arkadaşım ise beni de bastırmaya çalışır. Bu konuda onu kıskanıyorum ve bende ondan çekiniyorum Onun gibi olmak isterdim aslında Sizce bu durumda nasıl yapabilirim ?

konfor alanımdan çıkıp yeni bir işe girmem ağlama hissi oluşturuyor

Yeni bir işe girdim çalışma saatleri uzun eşimle az görüşebiliyorum iş zor değil sadece biraz sıkıcı ama nedense sürekli ağlayasım geliyor ne zaman konfor alanımdan çıksam Böyle oluyor hiç zora gelemiyorum sürekli ağlama isteği var içimde işle alakalı bi sıkıntı vs de yaşanmadı hiç bi şey de olmadı beni üzen sadece yeni bi şey olduğu için çok stresliyim ortada hiç bi şey olmamasına rağmen nasıl kendime gelebilirim ağlama isteğimi nasıl durdurabilirim kendimi nasıl motive edip adapte olabilirim lütfen hızlıca cevaplayın lütfen

Açık sözlü nasıl konuşabilirim

Merhabalar ben alınganım ve hemen kırılan yapıya sahibim. Açık sözlü olamıyorum maalesef İçime atıyorum sonra depresyon yaşıyorum Özellikle iş hayatında çoğu zaman sessiz kalıyorum Ve insanlar tarafından yanlış anlaşılıyorum Soğuk ve mesafeli görünüyorsun diyorlar Bunu değiştirmek istiyorum Hem sınırlarımı koruyup hem açık sözlü olup nazik olmak isterim Neler yapabilirim bu durumla ilgili Uzunca yazabilirsiniz teşekkür ediyorum bana olan yardımınız için