Kaygı Kategorisi

Hayatıma nasıl devam etmeliyim?

42 yaşındayım. Tek başıma mücadele ettim ailem vardı ama bağlar çok güçlü değildi. Küçükken hep ağlardım her gün kavgalar. Okudum güçlü olmak için ama içimdeki o özgüvensizlik ve bastırılmışlık, eleştirilmek iş yaşantımda çok ileri götürmedi beni. Geçen sene senelerce uğraşıp biriktirdiğim para ve ek aileden alarak ev aldım tek başıma başardım. Şimdi evimde oturuyorum bu benim hayalimdi. Aşkta çok başarılı olamadım. Mutlu olmayı severek evlenmeyi istedim yanlışlar yaptım aile içinde özellikle annem tarafından psikolojik şiddete uğradım. Sözel olarak en çok küfürler işittim. Kendi öz saygımı yitiriyordum. Şimdi evimde bunları aştım. Yakın zamanda sağlıkla uğraşıyorum. Kalp doktorum benim ajsiper sintigrafisine yönlendirdi. Geçen hafta iki gün iki kere çekim yaptırdım. O ortamı solumak beni yeterince gerdi. Bir buçuk ay önce tam kan sayımı da bazı değerlerim düşüktü yine vitaminler verip sonrasında tekrar test istedi. Bugün gittim yaptırdım. Ama yine düşük çıktı. Kan hastalıklarına yönlendiririm demişti. Abartı yok ama yine de can sıkıcı. Ama seviyem düşük çıktı. Erkek arkadaşım çocuk istemiyordu evlilik yazın razı oldu başta çocuk fikri evet ama istemediğini tekrar geçenlerde dedi. Kafam kaskatı. Evlenmeli miyim? Nolacak? Çocuk olayı zor gibi. Zaten istemiyor. Çıkmazsa gibiyim. İyi değilim. Destek istiyorum. Teşekkür ederim.

Geçmişi arama

Merhaba, bilmediğim bir şehire evlenerek yerleştim bir buçuk yıldır buradayım eşimden başka tanıdığım sayılı kişi var bazen yolda gördüğüm insanları önceden tanıdığım vakit geçirdiğim kişilere benzetiyorum sık sık eski yaşamımı özlüyorum bazen gece uyanınca nerde olduğumu bilmiyor gibi oluyorum ya da uyandigimi biliyorum hareket ediyorum ama uyanamiyorum ta ki ışık görene kadar bu durumdan dolayı yanımda telefonla yatıyorum telefonun ışığını yakıp o ışıkla uyanabiliyorum bu durum da beni kaygilandiriyor normal mi

Uzak mesafe ilişkisi

Cevabınızı aldım öncelikle teşekkür ederim. Ben daha çok terkedilirsem vs değilde yine uzak mesafeye döndük çabuk geçti yine uzaktayız diye kaygılanıp bu duruma geliyorum sanırım . O ayrılış anı gelince aslında otomatik vücudum o strese giriyor ve hani içime kötü bişey olacak hissi yükleniyor nedenini çözemiyorum ve tekrarladığı için de biraz kendime yükleniyorum erkek arkadaşıma da çok fazla yansıtıyorum onu etkilemek de istemiyorum açıkcası hangi travmamdan dolayı oluyor bilmiyorum aslında o kadar güzel vakit geçirdikden sonra yine ondan ayrılmak beni çok üzüyor tabiki bu duruma girmekde hiç istemiyorum ama elimde değil o yüzden ne yapacağımı bilemiyorum

rmysaylmz

Uzak mesafe ilişkisi

Sevgilimle uzak mesafe ilişkisi yaşıyoruz genelde 2 ayda bir bazen 3 ayda görüşüyoruz ve toplam 1 buçuk senedir beraberiz beni sevdiğini hissettiriyor ve sadık biri güven konusunda hiç sıkıntımız yok gayet iyi anlaşıyoruz çok anlayışlı ve destekci biri fakat ben sürekli görüşmemizden sonra kötü hissediyorum bi boşluğa düşüyorum kaygılı hissediyorum ağlıyorum bundan çok sıkıldım ve ne yaparsam geçmiyor alışamıyorum falan bu neden olabilir

rmysaylmz

Hayatımı etkileyen kaygıyı nasıl aşabilirim?

Merhabalar, kaygılı biri olmam hayatımı gerçekten çok fazla etkiliyor ve günlük yaşantıma devam etmekte zorlanıyorum. Kaygı bazen bir anda bastırıyor ve nefes almakta güçlük çekiyorum. Böyle anlarda etrafımdaki herkesten ve her şeyden uzaklaşıp bir kenara çekilerek nefes alışverişimi düzenlemem gerekiyor. Kaygılı biri olmamın ailemden kaynaklandığını düşünüyorum. Baskı ve travmalarla büyüyen bir çocuktum. İhtiyaçlarım bile bana yük gibi hissettiriliyordu. Bu yüzden çok sessizleşen, içine kapanan ve ihtiyaçlarını ancak çok zor durumda kaldığında karşılayabilen bir çocuk olarak büyüdüm. Büyüdükçe içimde aileme karşı kin, nefret ve öfke oluşmaya başladı. Onlara karşı artık sevgi hissedemiyor, duygusal olarak uzaklaşıyordum. Zamanla onlara karşı duygusal teması neredeyse tamamen kaybettim. Sonra aşık oldum. Özgüvensizdim ve onu kaybetmemek için her şeyi yapabilecek bir haldeydim. Bu dönemin ardından ağır bir depresyon süreci yaşadım. O karanlıktan beni kimse çıkaramazdı; bunu ancak ben başarabilirdim. Aylarca yataktan kalkamayacak haldeydim, vücut direncim çok düşüktü. Daha sonra toparlanmaya ve kendime odaklanmaya başladım. Kişisel gelişimle ilgilendim, psikoloji okumaya ve araştırmaya başladım. İlk defa kendimi anlaşılmış hissettim. Daha önce herkes tarafından aşağılanarak veya hakaret edilerek anlatılan davranışlarımın aslında bir nedeni olduğunu fark ettim ve bu beni çok mutlu etti. Fakat bir süre sonra varoluşsal sorgulamalar yaşamaya başladım. Yaşadığım hayat ve zihnimde dönen düşünceler yaşıma göre çok ağır geliyordu. İçimde kendimle bir savaş verirken herkesi affetmeye çalışıyordum, iyileşmeye çalışıyordum. Ama önce kendimi affetmem gerektiğini fark ettim. Çocukken beni vicdansızca azarlayan ve yargılayan o iç sesi zihnimden çıkarıp yerine daha şefkatli ve destekleyici bir iç ses koymaya çalıştım. Bunu başardım ama hiç kolay değildi. Kimse bunun ne kadar zor olduğunu bilemez. Şimdi kendini seven, hayatı, hayvanları, nefes almayı, yürümeyi, sakin bir insan olmayı ve gülümsemeyi seven biriyim. Sınırlarımı çok net koyabilen birine dönüştüm. Ancak kaygıyı bir türlü tamamen yenemiyorum. Üzerine gitmeye çalışıyorum, kendime aslında ortada bir tehlike olmadığını anlatıyorum ama yine de tedirginlik ve korku tüm bedenimi sarıyor. Bir başka konuya daha değinmek istiyorum; belki bu da kaygıyla ilgilidir. Bazen vücudumu anlam veremediğim bir titreme sarıyor. Örneğin bugün eski erkek arkadaşımla karşılaştım ve onun yanında sürekli titriyordum. Biriyle tartıştığımda veya sinirlendiğimde de benzer bir şey yaşıyorum. İçimdeki öfkeyi ifade etmiş, bağırmış veya söylemek istediklerimi söylemiş olsam bile sonrasında titreme devam edebiliyor. Üşümüyorum ama vücudum titriyor. Güvendiğim insanlara bunu anlattığımda onlar da şaşırıyor ve pek anlam veremiyorlar. Asıl konuma dönecek olursam; kaygı özellikle anksiyetesi yüksek insanların yanında daha çok artıyor. Böyle durumlarda hemen ortamdan uzaklaşıp nefesimi düzenlemek ve kendimi dengelemek istiyorum. Bunu nasıl aşabilirim?

Şu an içimde annemle ilgili bir korku var kaybetme gibi bir şey. Aşamıyorum. Aslında iyi herşey ama…

Korkum çok garip. Hiç bir şeye odaklanamıyorum. Yalnız kalmaktan, hiç bir şey yapamamaktan, annemle ilgili her şeyde korku var içimde. Kaybetmek korkusu daha çok. Bazen ağlıyorum, bazen geceleri uyuyamıyorum. Kendimi bilinmezin içinde hiss ediyorum. Yakın zamanda evde de boru açıldı evi su basmış gibi bir şey oldu. Çok korktuk. Oda kaldı içimde. Korkularım arttıkça çoğalıyor, ben bişi yapamıyorum, napıcam ben?

kaygılarımla nasıl başedebilirim

Aşırı kaygılı duygusal biriyim kafamda çok kuruyorum çok düşünüyorum başedemiyorum başladığım her işi yarım bırakıyorum tamamlayamıyorum yarım bırakıyorum bu durumla nasıl başa çıkabilirim ? Odaklanma problemim var odaklanamıyorum çok zayıf hissediyorum kendimi beynimi uyku düzenim çok bozuk başarısızlık var kendimle çelişkilerim var çok yorgun hissediyorum hiçbirşey yapasım gelmiyor. Çaresiz güçsüz başarısız hissediyorum hiçbir başarım yok ve birde anneyim oğlum var

panik ve yoğun korku durumunda nasıl sakinleşirim?

Aklıma gelen kötü düşüncelerden ve tekrar eden döngüden(kötü düşünce-kalp atışında hızlanma panik korku hali-kafamda kanıt arayıp onay alıp araştırıp vs rahatlama-tekrar aynı düşünce) dolayı bazen dayanmakta zorluk çekiyorum psikologla görüştüm yaşadığım durumun okb olduğunu söyledi. Bazı anlarda her şey üstüme geliyor kötü düşünceler bozuk plak gibi tekrarlıyor ama hepsi aynı anda,en kötü ihtimaller kafama bombardıman ediyor böyle anlarda dikkatimi hiçbir şeye veremiyorum odaklanamıyorum tabiri caizse ne yapacağımı bilemez hale geliyorum panikliyorum korkuyorum ve sakinleşemiyorum hayattan aldığım keyif çok azaldı sürekli yorgun ve kaygılı hissediyorum en son ne zaman sakin hissettiğimi hatırlamıyorum(komplüsyonlarla sakinleştiğim zamanlar hariç) aklıma gelem düşünceleri daha önceki sorularımda anlatmıştım kısaca dinden çıkma korkusu ahlakıma ters bi şey yapma korkusu sevgilime ihanet etme onu aldatma ve başkasından hoşlanma/beğenme korkusu yalan söyleme korkusu gibi durumlar yaşıyorum yaklaşık 13 yaşımdan beri bu durumu yaşıyorum dini konularla başladı ve şuan sevgilime ihanet etme ahlaka ters bi şeu yapma ve dürüstlük etrafında dönüyor düşüncelerimin teması değişiyor ama döngüm aynı size sorum gerçekten çok kötü hissettiğim ne yapacağımı bilmediğim anlarda ne yapmamı önerirsiniz bu düşüncelerim gerçek midir gerçekten istediğim şeyler mi yoksa sadece beynimin bir oyunu mu?

xxx

Ne yapmalıyım ?

başka birisinden hoşlanıyor ama ben onu seviyorum. Gerçekten bıktım. Hep hep hep hep ulke ayrımı yapıyo heppp bu benim canımı coooook sıkıyor. Kendisinide havalı sanıyor zaten. Ellerini cebine soktu diye kendisini havalı sanıyor yada gulusuju havalı sanıyor diger kızlarla konusup benle konusmuyor bu durum benim canımı cok sıkıyo ve dıslanıyorum herkes oyun oynarken ben tek basıma yemek yiyorum oyle yani

Terk edilme korkusu ve yarım kalmışlık hissimle nasıl başa çıkabilirim..

3-4 senedir neredeyse düzenli olarak terapi alıyordum. Ancak henüz üniversite okuyor olmamdan dolayı bir işte çalışmadığımdan ve ailem de artık maddi olarak yardım edemediğinden dolayı çok ani bir şekilde terapiyi bırakmak durumunda kaldım. Aslında kendi hayatımı elime alabileceğimi hissettiğim bir döneme denk geldi bu ani bırakma meselesi. Ancak 3-4 senelik terapi hayatımda yalnızca son 1 senede kendimi açabildiğimi ve terapistimle derinleşebildiğimi hissediyordum. Dolayısıyla tam da bu açılma döneminde bu imkanı kaybetmek; beni terk edilmiş ve bir anda hayatla baş başa kalmış hissettirdi. Yarım kalmış hissettirdi. En son hayatımda duygusal olarak terk edilmiş hissettiğimden ve yalnızca çarpıtılmış bir düşünce olarak değil 'gerçekten' duygusal olarak terk edildiğimden bahsediyorduk. Bu terk edilmişlik beni derin yalnızlık duygusuna çekti. Birkaç ay kendimi inanılmaz derecede yalnız hissettim. Daha sonra bu yalnızlığı, bu duygusal görülmemişliği ailemden değil başkalarından da alabileceğimi anladım. Ancak bende şu geride kaldı: terk edilme korkusu. Şuan 3 aylık bir ilişkim var. Sevdiğim hatta harika diyebileceğim arkadaşlıklarım var. Ancak içimde devamlı bir terk edilme korkusu da var. Sevgilim birkaç saat mesaj atmadığında benden uzaklaşmak istediğini düşünüyorum ve korkuyorum. Arkadaşım birkaç kez bana soğuk gelen (ama eminim ki ona göre gayet normal mesajlardır) mesaj attığında, artık benimle vakit geçirmek istemediğini düşünüyorum. . kendi kendime düşünerek çözmeye çalışıyorum ancak yapamıyorum. . napabilirim?

freufreu