Kaygı Kategorisi

Kendimi her zaman mutsuz hissediyorum

Hayatımda büyük bir sorun olmamasına rağmen, gün içinde sürekli düşük enerjili ve mutsuz hissediyorum. Çoğu zaman hiçbir şey yapmak istemiyor ve motivasyon bulmakta zorlanıyorum. Özgüvenim düşük; konuşurken kendimi rahat ifade edemiyor, doğru kelimeleri bulmakta zorlanıyorum. Bu da hem iletişimimi hem de kendime olan güvenimi olumsuz etkiliyor. Çabuk sinirleniyorum ve sabrım çabuk tükeniyor. Bir şeye başlasam bile kısa sürede sıkılıp bırakıyorum. Disiplinli ve istikrarlı ilerlemekte zorlanıyorum. Yapmam gereken işler (mailleri silmek, fotoğrafları düzenlemek, düğün planı yapmak gibi) gözümde büyüyor. Bunları düşündükçe anksiyete hissediyorum ve bu yüzden kaçınma davranışı gösterip hiçbirine başlayamıyorum. İş hayatımda da zorlanıyorum. Yaklaşık 4 aydır ihracat departmanında çalışıyorum. Küçük bir hata yaptığımda müdürümün bana “kızım” diye hitap etmesi, hatta bazen “çekirge” demesi beni rahatsız ediyor ve saygısız hissettiriyor. Elimden geleni yapmama rağmen, çok sayıda mail ve mesaj atsam da online bulduğum kişiler sipariş vermiyor. Buna rağmen müdürlerim sürekli benden satış beklediklerini söyleyerek baskı kuruyor. Çok çalışmama rağmen iş yükümün artması ve beklentilerin sürekli yükselmesi beni bunaltıyor. Kendimi başkalarıyla kıyaslıyor ve üzerimde yoğun bir beklenti baskısı hissediyorum. Bu durum özgüvenimi daha da düşürüyor. Kendimi yeterince güzel ya da iyi bulmuyorum. Kilo vermeye çalışıyorum ancak bu süreçte bile kendime karşı çok eleştirel davranıyorum ve motivasyonum düşük. Hareket etmek bile istemediğim zamanlar oluyor. D vitamini eksikliğim var ve bunun için ilaç kullanıyorum, ancak buna rağmen enerjimde ve ruh halimde belirgin bir iyileşme hissedemiyorum. Eskiden istediğim şeylerden artık emin değilim; ne istediğimi tam olarak bilmiyorum. İçinde bulunduğum, mutlu olmam gereken anlarda bile kendimi gerçekten mutlu hissedemiyorum. Bu durum beni daha da huzursuz ediyor. Geçmişi sık sık düşünüyorum. Aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen, eski toksik ve narsistik ilişkilerim aklıma geliyor ve bu durum beni hâlâ kötü hissettiriyor. Sürekli bir kaygı hali içindeyim. Kendimi çoğu zaman anlaşılmamış hissediyorum; sanki kimse beni gerçekten dinlemiyor ya da anlamıyor. Sosyal hayatım oldukça sınırlı. Genelde işe gidip geliyorum ve hafta sonları da benzer şekilde geçiyor. Bu da kendimi yalnız, geri kalmış ve başarısız hissetmeme neden oluyor.

ailemden birine bir şey olacak korkusu sürekli var

Çok korkuyorum, mesela akşamlar yatarken biri gelmediğinde, okuldayken birine bir şey oldu mu diye düşüncelerim beni korkutuyor. Bundan dolayı aklım hep orada oluyor ve kendi kendime bir şeyler kafamda kuruyorum. Anneme, babama, kardeşime, ablama bir şey olacak diye. Neden böyle oluyor?Kafamın içinde bunlar hep dönüyor. Arkadaşlarım, mesela onların yanına gittiğimde ve onlardan ayrıldığımda, arkamdan dedikodu yapacaklar diye ondan da hoşlanmıyorum, ama en çok dediğim gibi oluyor. Hep kafamda bunlar var.

Hamilelikten korkmamak için ne yapmam gerek

Merhaba ben beş yıllık evliyim çocuk istiyorum ama halimlelikten o kadar korkuyorum ki cesaret edemiyorum nişanlılık sürecinde bir depresyon atlattım çocuk getirme düşüncesi benim travmami tetikliyor, bana çok stresli kaygılı geliyor. Hamile kalırsam uykusuzluktan ve depresyon geçirmekten korkuyorum evliliğimin ilk yıllarında bu korku daha derinde gittikçe hafifliyor acaba birkaç yıl daha beklemek korkuyu bitirir mi? ne yapmam gerekiyor bana yardımcı olur musunuz.

Uykusuzluk çekiyorum

uyuyamıyorum korkusu bende uykusuzluk yapar mı acaba kaygı içinde olduğum için mi uyuyamıyorum çok korkuyorum bu şekilde devam edecek diye. acaba devam eder mi böyle bir aydır böyleyim. artık gün içinde bile bu korku var içimde nasıl geçer? devam etmez dimi lütfen bana bu konuda yardımcı olur musun?artık tükenmiş durumdayım ben iyi değilim bana yardım et ne olur

Çok dışa dönük biriyim ama bir o kadar da yalnız hissediyorum

Direkt konuya girmek istiyorum. Sınıfımda neredeyse herkesle arkadaşım ama arkadaş grubum sadece 4 kişilik. Ayrıca çok sessiz bir grubuz ve ayrıldığım sevgilim diğer eski en yakın arkadaşımın da olduğu (hoşlandığı kız benimle onu kıskandı diye konuşmama kararı almıştım. ) kızlarla karışık olan grubunda kahkahalarla gülüyor. Bu da “benim yokluğumu hissetmiyorlar mı hiç?” Diye düşünmeme neden oluyor. Ama onlara gidip özür dilemek küstahça. Onları çok kıskanıyorum. Hep eksikmişim gibi geliyor. Sanki olmam gereken yer burası ama burayı rahat bulmuyormuşum gibi. Çok üzülüyorum ve onlar hayatı yaşarken ben burda küçülüyormuş gibi hissediyorum. Ayrıca bir soru sormak istiyorum izninizle. Psikologlar onlara gelen kişilerin ebeveynlerine çocuklarının ne anlattığını söylerler mi? Cevaplarsanız çok sevinirim!

Olumsuz ve en kötü şeyi düşünmek

Merhaba, bir olay yaşadığımda hemen olumsuz şeyleri düşünüyorum. Bazen kendimi düzgün bir şekilde ifade edemiyorum; özellikle sinirlenince çok heyecanlanıyorum, cümleleri toparlayamıyorum. Daha sonradan keşke böyle deseydim diyorum. Kendimi iyi ifade etmek istiyorum bazen bi toplumda konuşmak istiyorum fakat kendimi çok yeterli hissetmiyorum o yüzden susup dinlemeyi tercih ediyorum. Bu gibi durumlari nasıl düzeltebilirim öneriniz nedir? Teşekkür ediyorum kolaylıklar diliyorum iyi çalışmalar.

Kendimi nasıl çok düşünmekten alıkoyabilirim ve beni birinin de sevebiliceğini düşünebilirim

Ben herşeyi çok düşünüyorum hayatım o kadar karmaşık oluyorki düşünmekten odaklanamıyorum. Normalde çok eğlenceli biriyim ama düşünceler geldiğinde dünyanın en çekilmez insanı oluyorum. Sinir stres vücudumda baş ağrısı kaşıntı falan yaptı. Ben her doktora gittiğimde beni psikolojik diyip gönderdi, şimdi yine çok başım ağrıyor hiç kimse beni sevemez gibi geliyor, korkak hissediyorum, napcagimi bilmiyorum nasıl devam ederim? Bundan nasıl kurtulurum bilmiyorum. Özellikle sınav haftalarimda ekstra uyku bastırıyor, vücudumda uykuyla ve geçmeyen yorgunluk bırakıyor, sürekli hayal ve gelecek, geçmişi düşünüyorum, vazgeçemiyorum dikkatim dağılıyor. Hatta dün bir arkadaşimla tartıştık çünkü ayağına 10 defa bastım ben niye bu kadar kötü hissediyorum bilmiyorum.

Sevgilimden ayrıldım çok kötü hissediyorum

2 yıllık beraberliğimiz oldu askerdeydi benden ayrıldı ailesi beni istemiyor diye, bende çok üzüldüm aileni ikna edemez misin dedim bilmediğin şeyler var dedi. Birbirimizi unuturuz bu süreçte daha iyi olur ikimiz için dedi, çok çabaladım ama o istemedi ailesi beni doğuluyum diye istemiyor. Ailesi bu konuda çok katıymış daha tanışmadım bile ailesiyle bana karşı çok önyargılılar gerçekten çok üzgünüm unutamıyorum napıcam ben

Gelecek kaygısıyla nasıl başa çıkabilirim

Ben ve babam ortak olarak çalışıyoruz. Babam muhasebeyle ve ihale işleriyle uğraşıyor; yani o iş alıyor, ben yönetiyorum, ama bizim işimiz sürekli bir şey değil. 12 ayda 6 ay çalışıyoruz, 6 ay çalışamıyoruz. Babamın herhangi bir malvarlığı da yok. Babam olmazsa ben iş alamam. Bunları geçelim, bunlar kolay öğrenilir. Biz çalışmadığımız 6 ay hiçbir şey kazanmıyoruz, dolayısıyla harcayamıyoruz da. Evin giderlerini bile karşılayamıyoruz benim şöyle bir fikrim var babamla anlaştık bu sefer çalışınca 3000000 tl verecek araba alacam kendime ben de şöyle düşündüm araba almak yerine bir dükkan açsam daha mantıklı çalışmadığımız 6 ay ordan para çıkarırız hem de araba alınca çalışmadığımız 6 ay arabalara benzin atamayacaz zaten ne anlamı varki işten dolayı bizde 4 tane araba var zaten ama hepsi şirketin hem bu konuda size danışmak istedim yani napmam lazım bu 6 ay için şimdi diyebilirsiniz bunu sen değil babanın düşünmesi lazım onun umrunda değil genç olan benim bana para lazım hem de artık küçük değilim bişeyler yapmam lazım bir de allah korusun allah gecinden versin babama bişey olursa ben nasıl hayatta kalacam bi mesleğim yok okul okumadım yani ne yapacam gelecekte babam olmazsa ben bir hiçim, hiçbirşey bilmiyorum

anksiyete

Merhabalar, ben 22 yaşındayım. Birkaç kez hoşlandığım kızlar oldu ama ya açılamadım ya da ret yedim. Temizliğime ve giyimime hep dikkat etmişimdir . Ağzım da laf yapar, mahzur görün. Ne kadar dikkat etsem de bir türlü ruh eşimi bulamadım ve sevgilim olmadı. Bilmiyorum, benden hoşlanan olup da görmemişimdir. Mesela bir gün kafede arkadaşlarımla tatlı yemeye gittik. Yanımızda da bir kız grubu oturuyordu ve aralarından birisiyle göz göze geldik. Ben de içten bir şekilde kızla bakışıyorum. Bön bön bakmıyordum, arada arkadaşımla sohbet ediyorum. Sonra onlar ayrıldı, hesabı ödeyecekler. Arkadaşım da bana "Kanka gitsene yanına. " dedi. Anksiyet o sırada tavan yaptı ve kızla sohbet edemedim. Çünkü daha öncesinde yaşadım bir kız da uzaklaştı. Şimdi size soruyorum, sevgili psikoloğumuz: "Nerede hata yaptım?"